ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 998 สั่นสะเทือน

ตอนที่ 998 สั่นสะเทือน

………………..

โจวหมิงรุ่ยจ้องมองลิฟต์ที่เคลื่อนตัวลง จนกระทั่งประตูปิดสนิท

เขากดความอยากรู้อยากเห็นเอาไว้ ไม่เลือกที่จะขึ้นลิฟต์ในทันทีเพื่อไปสำรวจส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซู

เขาต้องการข้อมูลมากกว่านี้ก่อน

โจวหมิงรุ่ยละสายตา เดินไปทางทางออกของห้องลิฟต์ ตั้งใจจะไปเดินเล่นที่ห้องน้ำสาธารณะใกล้ๆ ตามที่แสร้งทำไว้ก่อนหน้า

ทันใดนั้น เขาหันไปมองมุมด้านข้าง ราวกับว่ามีบางสิ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืด

โจวหมิงรุ่ยจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่พบสิ่งผิดปกติ

เขาเดินต่อไปข้างหน้าในแนวเฉียง แล้วเลี้ยวเข้าห้องน้ำสาธารณะ

ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาซ่อนในเงา กลมกลืนไปกับความมืด แล้ววนกลับมายังบริเวณเดิม แอบสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบ

หลังจากรออย่างอดทนเกือบห้านาที จนแน่ใจว่าไม่มีใครแอบมองอยู่ตรงมุมดังกล่าว เขาจึงกลับเข้าห้องน้ำสาธารณะอีกครั้ง แสร้งทำเป็นเพิ่งเสร็จธุระส่วนตัว เดินออกมาอย่างไม่รีบร้อน มุ่งหน้าไปยังจุดเจาะเลือดฉุกเฉิน

จนกระทั่งร่างของโจวหมิงรุ่ยเดินเข้าสู่บริเวณที่มีแสงสว่าง ภายในห้องลิฟต์ บนพื้นผิวประตูโลหะของลิฟต์ผ่าตัด ร่างอันสะสวยของลูเมี่ยนผู้มีเรือนผมสยายถึงคราวปรากฏ

เขาสวมเสื้อยืดสีเทาอ่อน คลุมทับด้วยเสื้อนอกสีออกเข้ม กางเกงขายาวสีออกขาวรั้งขึ้นเล็กน้อยตรงปลายขาเนื่องจากส่วนสูงที่มากเกินไป เผยให้เห็นขอบถุงเท้า

“พลังวิญญาณแรงกล้า สัญชาตญาณก็ไวมาก ดูยังไงก็ไม่เหมือนแค่นักลอบสังหารลำดับ 9 เลย…” ลูเมี่ยนพึมพำด้วยความทึ่ง

เขาแน่ใจอยู่แล้วว่า โจวหมิงรุ่ยไม่ใช่แค่นักลอบสังหารลำดับ 9 ธรรมดา

เมื่อครู่ เขาใช้วิธีล่องหนซ่อนตัวอยู่ตรงมุม หากโจวหมิงรุ่ยทำท่าจะลงไปยังส่วนใต้ดินของโรงพยาบาล เขาจะรีบหาทางขัดขวางทันที แต่ใครจะคิดว่า ตนเกือบถูกโจวหมิงรุ่ยจับได้

โชคดีที่เขาไม่ได้เป็นแค่นักล่าและนางมาร ด้วยการแฟลชเพียงครั้งเดียว ก็สามารถเปลี่ยนตำแหน่ง ซ่อนตัวในผิวโลหะเงาวับบนประตูลิฟต์ อำพรางกายได้อย่างสมบูรณ์

ลูเมี่ยนก้าวออกจากลิฟต์ เตรียมเคลื่อนตัวไปตามโถงใหญ่ที่แทบไม่มีแสงสว่าง เพื่อลักลอบเข้าใกล้ศูนย์ฉุกเฉิน แต่ทันใดนั้นก็พลันตระหนักถึงการสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

มันคล้ายกับแผ่นดินไหวที่ไม่ชัดเจนนัก หรือราวกับว่ามีการระเบิดไม่รุนแรงเกิดขึ้นใต้ดิน

ลูเมี่ยนหยุดเดิน ก้มศีรษะลง จ้องมองไปพื้นปูกระเบื้องหิน

“ส่วนใต้ดินเกิดความผิดปกติ?” ลูเมี่ยนพึมพำถามตัวเองด้วยความฉงน

…………

เมื่อเห็นประตูไม้ตรงหน้าเปิดออก ฟรังก้าดึงโรแซนไว้ พลางสไลด์เท้าอย่างรวดเร็ว หลบเข้าไปในเงาด้านข้างอันเกิดจากแสงไฟสลัว

จากนั้น เธอกลืนกลายเป็นส่วนหนึ่งของเงา โดยให้โรแซนแนบติดกำแพง ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังของเธอ ใช้ตัวเองที่เป็น ‘เงา’ บังให้มิดชิดขึ้น

ในขณะเดียวกัน จินนาใช้การล่องหน

เพียงชั่วพริบตา ก่อนที่ประตูไม้จะเปิดออกกว้าง ทั้งสามคนก็ซ่อนตัวเสร็จเรียบร้อย

ครั้งนี้ก็เช่นเดียวกับคราวก่อน มีเจ้าหน้าที่สวมชุดสีฟ้าอ่อน หน้ากากสีขาว เข็นเตียงเคลื่อนย้ายเข้ามา

แต่ต่างจากคราวก่อนตรงที่ บนเตียงมีคนไข้นอนคลุมผ้าห่มผืนบางอยู่

คนไข้อายุราวยี่สิบกว่า สวมชุดผู้ป่วยลายตารางสีฟ้าขาวหลวมๆ ผมยาวสีทองกระจายอย่างนุ่มนวลทั้งสองข้าง หน้าผากไม่กว้างไม่แคบ เรียบเนียนสวยงาม ดวงตาสีเขียวมรกต บุคลิกโศกเศร้าเคล้าสงบนิ่ง

สิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเธอคือ ท้องที่นูนสูง ดูเหมือนตั้งครรภ์มาแล้วกว่าเจ็ดเดือน

เข็นคนไข้เข้ามา…ที่ใต้ดินมีห้องผู้ป่วยกับห้องตรวจด้วยหรือ…ฟรังก้ารำพันกับตัวเอง

แน่นอน เธอทราบดีว่า ในสถานที่ซึ่งจิตใต้สำนึกของแดนฝัน เงาในใจ และสัญลักษณ์ของมารดาพฤกษาแห่งแรงกระหายรวมเป็นหนึ่ง ความสมเหตุสมผลคือสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง

หญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติที่นอนอยู่บนเตียงเคลื่อนย้ายคนนี้อาจเป็นเงาในใจของมิสเตอร์ฟูลหรือราชันสวรรค์ผู้นั้นก็ได้!

โรแซนที่ถูกฟรังก้าบังอยู่ด้านหลัง จนกระทั่งเตียงเคลื่อนย้ายผ่านจุดที่พวกเธอซ่อนตัวไป เธอจึงได้เห็นหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติคนนั้น

ดวงตาของเธอแข็งค้างทันที

นั่นคือ…นั่นคือผู้หญิงที่เธอเพิ่งเห็นในความฝัน!

แม้ว่าตอนนั้น ดวงตาข้างหนึ่งของหญิงคนดังกล่าวจะถูกควักออกมา ห้อยอยู่ใกล้เบ้าตา บนใบหน้ามีรอยแผลลึกหลายรอย ซึ่งเนื้อและเลือดหายไป บนไหล่ทั้งสองงอกเป็นก้อนเนื้อสีเลือดขนาดเท่าศีรษะ แต่โรแซนก็ยังจดจำเธอได้ในทันที

โรแซนกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอส่งเสียงใดออกมาด้วยอารามตกใจ

ทันใดนั้นเอง จากท้องที่นูนสูงของหญิงตั้งครรภ์บนเตียง เสียงร้องของทารกได้ดังแว่วออกมา

“อุแว๊!”

ฟรังก้าตกตะลึงพรึงเพริดทันที

แกยังไม่ทันจะเกิดเลย ทำไมถึงร้องได้แล้ว!

เสียงร้องนั่นทำให้ความกลัวจากส่วนลึกของจิตใจฟรังก้า จินนา และโรแซน พลันระเบิดปะทุโดยพร้อมเพรียง จนพวกเธอควบคุมตัวเองไม่ได้ เผลอขยับตัวเล็กน้อย

ฟรังก้าหลุดออกจากเงา จินนาก็ไม่อาจรักษาสภาพล่องหนไว้ได้อีก

เพียงพริบตาเดียว เจ้าหน้าที่ที่มีสายตาว่างเปล่าและเฉยชาหันมามองจินนา ส่วนหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติบนเตียงก็ลุกขึ้นนั่ง มองมาทางฟรังก้าและโรแซน

สู้ยิบตา! ฟรังก้ากัดฟันแน่น แล้วทำให้ร่างกายหายไป

แผนของเธอคือ ต้องสู้กับเจ้าหน้าที่คนเข็นเตียง กับหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติ จนกระทั่งอีกฝ่ายถอยไปชั่วคราว แล้วฉวยโอกาสหนีผ่านประตูไม้ที่เปิดอยู่ไปยังห้องถัดไป

จากประสบการณ์ในอดีตของพวกเธอ สัตว์ประหลาดในบริเวณปัจจุบัน จะไม่ออกนอกดินแดนของตัวเอง

วินาทีถัดมา ตาขาวของเจ้าหน้าที่ยิ่งเด่นชัด ร่างกายแผ่รัศมีความเย็นยะเยือก สืบเท้ายาวๆ เพียงก้าวเดียวก็มาอยู่ต่อหน้าจินนาแล้ว

จินนาหายตัวไปอีกครั้ง ส่งผลให้เจ้าหน้าที่คว้าอากาศ

ทันใดนั้น ร่างของเธอปรากฏ ณ ด้านหลังของเจ้าหน้าที่ พร้อมกับแทงมีดคมกริบในมือใส่กลางหลังอีกฝ่าย

ซวก!

มีดของเธอราวกับแทงใส่โลหะหรือไม้เหล็ก เพียงแค่ทะลุเสื้อผ้า แต่ไม่สามารถเจาะผ่านผิวหนัง

จินนาไม่ตกใจ เพียงสร้างเพลิงทมิฬของนางมารอันเงียบงันชั่วร้าย ลอยเคลือบบนใบมีด แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างของพนักงาน

ฉับพลันนั้น ร่างของเจ้าหน้าที่ซึ่งมอบบรรยากาศไม่เหมือนมนุษย์ ได้ถูกเพลิงทมิฬของนางมารเผาไหม้จากด้านในสู่ด้านนอก จนถึงกับร้องโหยหวนในลำคอ พลังวิญญาณและชีวิตเริ่มสูญสลายอย่างฮวบฮาบ

ในอีกด้านหนึ่ง สิ่งแรกที่ฟรังก้าทำก็คือการใช้ล่องหน ส่วนโรแซนก้าวเท้าก้าวใหญ่ๆ วิ่งออกไปไกลกว่าสิบเมตรในพริบตา

ฟรังก้าปรากฏตัวด้านหน้าเตียงเข็น ในมือของเธอมีกระจกบานหนึ่ง สะท้อนภาพของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาตินั่น

แทบจะในเวลาเดียวกัน เธอวางฝ่ามือที่เคลือบด้วยเพลิงทมิฬอันเงียบงันลงบนผิวกระจก

ตลอดกระบวนการนี้ หญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติมีปฏิกิริยาที่ค่อนข้างเชื่องช้า ราวกับเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป

เธอมองเห็นเพลิงทมิฬสีดำพวยพุ่งออกมาจากท้องของตัวเอง ได้ยินเสียงร้องไห้ของทารกดังชัดเจนขึ้นทุกขณะ

เธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายหายวับไปจากเตียงเข็นทันที

แต่เมื่อเธอปรากฏตัวอีกครั้งในทิศทางที่ฟรังก้าคาดเดาไว้แล้ว เพลิงทมิฬอันชั่วร้ายบนร่างของเธอยังคงลุกไหม้ ทั้งยังทวีความรุนแรง

แปะ แปะ แปะ! เลือดเนื้อของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติรายนี้ ดุจดังละลายไปกับไฟ ร่วงหล่นลงพื้นชิ้นแล้วชิ้นเล่า

เมื่อตระหนักถึงลมหายใจที่จางหายไปอย่างรวดเร็วของอีกฝ่าย ทั้งยังเห็นร่างของเจ้าหน้าที่ล้มลงกับพื้น แน่นิ่งไม่ไหวติง ฟรังก้ากลับรู้สึกตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ

จบแค่นี้เลยหรือ?

มนุษย์เห็ดยักษ์เมื่อสักครู่ เป็นเพียงข้อยกเว้นพิเศษ โดยที่ ‘สัตว์ประหลาด’ ในส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูจะถูกจำกัดไว้แค่ลำดับ 7 สินะ?

ไม่ได้…ห้ามคิดเองเออเองเด็ดขาด การตั้งธงคือสิ่งที่อันตราย…

ฟรังก้ายังไม่ทันได้แก้ไขความเข้าใจของตน ก็เห็นหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติล้มลง ท้องของเธอฉีกขาดทีละนิ้ว ราวกับมีบางสิ่งพยายามที่จะเจาะออกมา

ในขณะเดียวกัน ชิ้นส่วนเลือดเนื้อของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติที่ร่วงหล่นลงพื้น ก็เริ่มเกิดการกลายพันธุ์

บางชิ้นผสานรวมกับกระเบื้องพื้น เปลี่ยนรูปร่างเป็นมดลูก คลอดทารกที่มีทั้งคิ้วและตา เพียงแต่มีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยม บางชิ้นกระทบกับเตียงเข็น ทำให้พื้นผิวของเตียงกลไกซึ่งมีสีน้ำเงินอ่อน เกิดพองตัวฉับพลัน แล้วเด้งออกมาเป็นเตียงเล็กๆ ที่มีศีรษะมนุษย์ มีแขนขาเป็นล้อเลื่อน อันแล้วอันเล่า บางชิ้นกระเซ็นไปบนเพดาน จนหลอดไฟประหยัดพลังงานสว่างวาบขึ้น แล้วผลิตเด็กนับสิบคนซึ่งมีร่างกายเป็นมนุษย์ แต่ศีรษะเป็นหลอดไฟ…

ด้วยสัญชาตญาณ ฟรังก้ากับจินนาถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว หนีไปทางมนุษย์เห็ด ทั้งคู่ราวกับกลายเป็นคนโง่ไปชั่วขณะ

นี่คือเงาในใจของผู้ยิ่งใหญ่หรือ?

สมแล้วที่เป็นเงาในใจของผู้ยิ่งใหญ่!

อย่าเข้ามานะ!

ฉันไม่อยากท้อง!

ท่ามกลางความหวาดผวา ฟรังก้าชักปืนสั่งได้สีเหล็กดำออกมา

เธอพบว่าหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติยังไม่ตายสนิท ยังคงผลิตเลือดเนื้อมากขึ้น โดยที่เลือดเนื้อเหล่านั้นกำลังบิดเบี้ยวขยับไปมา ค้นหารากเหง้าหรือต้นกำเนิดใหม่ ผลิตเพิ่มอย่างไม่หยุดหย่อน ผลิตเพิ่มอย่างไม่มีวันจบสิ้น

นอกจากนั้น ท้องของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติได้ฉีกขาดโดยสิ้นเชิงแล้ว ทารกในครรภ์กำลังจะแหวกออกมา

ฟรังก้าบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ เล็งใส่ท้องของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติ แล้วเหนี่ยวไกปืน

ปัง!

กระสุนที่เปล่งแสงสีเขียวหม่นพุ่งออกไป มุดผ่านทารกและเด็กเล็กรูปร่างประหลาดนับไม่ถ้วน เข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำ กระสุนเจาะเข้าไปในท้องของหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติ

สั่งตาย!

เสียงร้องของทารกในท้องหญิงชาวต่างชาติ พลันเปลี่ยนเป็นเสียงรุนแรงระคนอาฆาตแค้น แต่ทันใดนั้นก็หยุดกึกในชั่วพริบตา

ทำนองเดียวกัน หญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติหยุดการหลั่งเลือดและเนื้อ สำหรับส่วนที่แยกออกไปก่อนแล้ว หลังจากสร้างตัวอ่อนใหม่ ก็เหี่ยวแห้งไปพร้อมกัน

โชคดีที่ ‘สั่งตาย’ ได้ผล…ฟรังก้าเห็นดังนั้น จึงค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ

ทันใดนั้นเอง เธอ จินนา และโรแซน ต่างก็รู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของพื้นดิน

การสั่นสะเทือนนี้เกิดขึ้นเพียงหนึ่งวินาที แต่พวกฟรังก้ากลับเห็นว่า นอกประตูเปิดบานคู่ โถงทางเดินใหม่ด้านหลังกำลังพังทลายลงทีละส่วน ทั้งผนัง ห้อง และเพดาน ต่างร่วงหล่นลงสู่นรกอันมืดมิดที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง

การพังทลายค่อยๆ แผ่ขยายมายังบริเวณปัจจุบันด้วย

ฟรังก้าและจินนาต่างสัมผัสได้ คนหนึ่งเงยหน้ามองที่สูง อีกคนหนึ่งหันไปมองบริเวณที่มนุษย์เห็ดยักษ์อยู่ ซึ่งถูกกั้นไว้ด้วยประตูไม้

ฟรังก้าพบว่า เพดานด้านบนของพวกตนก็กำลังร่วงหล่นลงมาเช่นกัน แต่ไม่ได้ตกลงมาทับ หากแต่ร่วงลงไปในความมืดทึบที่ดูเหมือนไม่มีก้นบึ้ง ส่วนจินนาก็เห็นว่า บริเวณที่มนุษย์เห็ดยักษ์อยู่เริ่มพังทลายแล้วเช่นกัน การพังทลายเริ่มแผ่ขยายมายังจุดที่พวกเธอยืน

“การฆ่าสตรีชาวต่างชาติคนนั้น ทำให้เกิดความผิดปกติกับส่วนใต้ดินหรือ?”

“ไม่ใช่…นี่อาจเป็นโฉมหน้าแท้จริงของส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูอยู่แล้ว…มันคือนรกอันมืดมิด ที่รวบรวมเงาในใจหลากหลายรูปแบบไว้…สิ่งที่เราเดินผ่านมา สิ่งที่เราเห็น เป็นเพียงการอำพรางซึ่งได้รับอิทธิพลจากเมืองแดนฝัน โถงทางเดินและบางส่วนของห้อง คือสัญลักษณ์ของเขตปลอดภัย…”

ฟรังก้าเกิดความกระจ่างอย่างฉับพลัน

“ล…แล้วเราจะทำยังไงดี?” ในที่สุดโรแซนก็หลุดพ้นจากอาการผวา

เธอเริ่มจากการถูกสัตว์ประหลาดทารกนับร้อยนับพัน รวมถึงถูกกระบวนการเกิดของพวกมัน สร้างมลทินแก่ดวงตา มอบความขวัญผวาแก่จิตใจ

จากนั้นก็พบว่า พวกตนดูเหมือนจะอับจนหนทางเสียแล้ว

……………………………………………………..