ราชันเร้นลับ 2 : วัฏจักรแห่งชะตา (Circle of Inevitability) - ตอนที่ 999 ‘โอกาส’

ตอนที่ 999 ‘โอกาส’

………………..

เมื่อเห็นการพังทลายโดยรอบเริ่มแผ่ขยายเข้ามายังบริเวณที่พวกตนยืนอยู่ รวมถึงได้ยินคำถามอันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวของโรแซน ฟรังก้าและจินนาสบตากันแล้วตัดสินใจอย่างฉับพลัน เอ่ยกับโรแซนว่า

“เธอรีบวาดประตูที่สามารถเชื่อมไปสู่โลกภายนอกเร็ว!”

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า พวกเธอไม่สามารถเดินหน้าต่อไป เพื่อหาลิฟต์หรือทางหนีไฟได้อีกแล้ว

“อื้อ!” โรแซนพยักหน้าอย่างแรง

เธอหันกายกลับ มือหนึ่งถือปากกา อีกมือหนึ่งกำดินสอ แล้วเริ่มวาดลงบนผนังอย่างรวดเร็ว

ระหว่างนี้ฟรังก้าและจินนาพบว่า บรรดาสัตว์ประหลาดทารกซึ่งเกิดจากหญิงตั้งครรภ์ชาวต่างชาติ กำลังกรูเข้ามาหาพวกเธอพร้อมกับสิ่งต่างๆ

พวกมันดูเหมือนจะกลัวการตกลงไปในห้วงลึกอันไร้ก้นบึ้ง พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อจะหลีกเลี่ยงผลลัพธ์ดังกล่าว จนถึงขั้นหลงลืมเป้าหมายในการโจมตีศัตรูไปเสียสนิท

เนื่องจากอยู่ใกล้กับพวกจินนา พวกสัตว์ประหลาดทารกลดระยะห่างเหลือเพียงสองเมตรได้ทันที บนกระจกตาของพวกมันบางส่วนปรากฏภาพของฟรังก้า จินนา และโรแซนอีกครั้ง ความต้องการโจมตีอย่างดุร้ายโหดเหี้ยมพลันเพิ่มสูงขึ้น

ทันใดนั้นเอง ‘กำแพงน้ำแข็ง’ หนาทึบได้ปรากฏตรงหน้าพวกมัน

ชั้นน้ำแข็งใสระยิบล้อมรอบพวกฟรังก้าไว้ในรูปทรงครึ่งวงกลม

นี่คือสิ่งที่ ‘นางมารทุกข์ระทม’ จินนาสร้างขึ้น

เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดรูปร่างสี่เหลี่ยมบ้าง คล้ายเตียงเล็กๆ บ้าง หัวเหมือนหลอดไฟบ้าง ปีนป่ายอย่างหนาแน่นบนผิวกำแพงน้ำแข็งครึ่งวงกลม พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายอุปสรรคนี้ ฟรังก้ารู้สึกว่าโรคกลัวสิ่งที่มีลักษณะหนาแน่นและโรคกลัวมนุษย์ของเธอ กำลังจะปะทุขึ้นพร้อมกัน

หญิงสาวรวบรวม ‘เพลิงทมิฬ’ ของ ‘นางมาร’ ซึ่งเงียบงันแต่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายไว้รอบตัว รอจังหวะที่ชั้นแรกของกำแพงน้ำแข็งแตกสลาย

เพียงแค่เจ็ดแปดวินาที กำแพงน้ำแข็งที่ใสระยิบสวยงาม ก็ส่งเสียงแตกร้าวชัดเจนภายใต้การโจมตีของบรรดาสัตว์ประหลาดทารก

จากบริเวณรอบตัวฟรังก้าและจินนา เปลวไฟสีดำหลายดวงพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูง มุดผ่านรอยแตกที่ขยายตัว แผดเผาสัตว์ประหลาดทารกเกือบยี่สิบตัว

ร่างของพวกมันลุกไหม้ท่วมร่าง ส่งเสียงครวญครางอย่างเป็นทุกข์ กลิ้งไปมาอยู่กับที่ ขัดขวางการบุกของพวกพ้องอีกนับไม่ถ้วน ทั้งยังจุดไฟให้กับตัวที่อยู่รอบๆ

ฉวยโอกาสนี้ ก่อนที่กำแพงน้ำแข็งครึ่งวงกลมจะพังทลายโดยสมบูรณ์ ฟรังก้าและจินนาร่วมมือกันสร้างกำแพงน้ำแข็งชั้นที่สอง ห่างจากชั้นแรกเพียงสิบเซนติเมตร

“เสร็จแล้ว!” เสียงของโรแซนดังขึ้น

ฟรังก้าและจินนายังคงพยายามถ่วงเวลา ไม่ปล่อยให้บรรดาสัตว์ประหลาดทารกเข้าได้ ขณะเดียวกันก็เหลือบมองไปลวดลายบนผนังด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

นั่นคือประตูบานหนึ่ง ดูสมจริงอย่างยิ่ง วาดด้วยเส้นดินสอและหมึกสีน้ำเงิน ด้านบนของประตูมีป้ายแผ่นหนึ่ง เขียนตัวเลข ‘1502’ ไว้สี่ตัว

นี่คือประตูบ้านของโรแซน เกือบจะเหมือนกับที่ฟรังก้าและจินนาจำได้ในความทรงจำทุกประการ เพียงแต่สีแตกต่างกันไป

ประตูที่เห็นตอนนี้ ดูคล้ายกับภาพร่างมากกว่า!

โรแซนกดนิ้วหัวแม่มือลงบนตำแหน่งที่ตรงกับกุญแจประตู ช่วยให้ประตูปลอมบนผนังส่งเสียงปลดล็อก

ถัดมา เธอหมุนลูกบิดแล้วผลักประตูบ้านของตัวเองให้เปิดออก

ด้านหลังประตูมีแสงสลัว เผยให้เห็นข้าวของในห้องหมายเลข 1502 แต่ทั้งหมดกลับดูเหมือนภาพลวงตาอย่างแปลกประหลาด

ในขณะที่ภาพลวงตาเริ่มดูจริง สายตาที่เต็มไปด้วยความยินดีของโรแซนก็พลันกลายเป็นแข็งค้าง

เธอเห็นหน้าต่างห้องตัวเองกำลังพังทลาย ระเบียงกำลังถล่มลง ทั้งหมดพังทลายสู่ห้วงลึกที่เต็มไปด้วยความมืดมิดอันหนาทึบ!

ประตูที่โรแซนวาดขึ้น ทางเชื่อมที่เธอสร้างขึ้น ก็พังทลายลงทีละนิดเช่นเดียวกับสภาพแวดล้อมทั้งสองด้าน

“ไม่ได้…” โรแซนเปล่งเสียงออกมาคล้ายเสียงเพรียก

เธอหันไปมองฟรังก้ากับจินนาด้วยสายตาที่ซ่อนความสิ้นหวังไม่มิด แต่เปี่ยมไปด้วยความหวัง

หวังว่าพวกเธอจะคิดวิธีใหม่ได้

ในยามนี้ การพังทลายที่ใกล้ที่สุด ได้กลืนกินโถงทางเดินเดิมไปแล้ว จนประตูไม้บานคู่ที่แบ่งสองด้านเริ่มส่ายไหวและร่วงหล่น

ระยะนี้ใกล้กับพวกฟรังก้ามากแล้ว

ฟรังก้ามองผ่านช่องว่างระหว่างสัตว์ประหลาดทารก เห็นความมืดทึบไร้ก้นบึ้งได้ชัดเจนยิ่งขึ้น เห็นว่า ณ ส่วนลึกนั่นดูคล้ายกับมีบางสิ่งซ่อนอยู่

ร่างดังกล่าวดูเหมือนมนุษย์ตัวใหญ่ที่คลุมด้วยเสื้อคลุม หรืออาจเป็นแค่เสื้อคลุมที่ถูกลมพัดสะบัดพลิ้ว

เพียงแค่ได้เห็นโครงร่างอย่างเลือนรางจากระยะไกล ความรู้สึกหวาดกลัวในใจของฟรังก้าก็พลันปะทุโดยไร้สัญญาณเตือน

ผิวหนังบนใบหน้าของเธอกลายเป็นโปร่งแสงครึ่งหนึ่ง เลือดเนื้อข้างใต้เริ่มบิดเบี้ยว ราวกับมีชีวิตจิตใจของตัวเอง

ฟรังก้าเบือนสายตาหนีตามสัญชาตญาณ เป็นปฏิกิริยาตอบสนองโดยอัตโนมัติ

เธอเกิดความเข้าใจอย่างฉับพลัน

สิ่งที่ตนเพิ่งเห็นไปคือ สิ่งที่จิตใต้สำนึกของมิสเตอร์ฟูลหรือของราชันสวรรค์หวาดกลัวที่สุด

เงามืดทางจิตใจที่รุนแรงที่สุด!

สิ่งนั้นชัดเจนว่า ไม่ถูกจำกัดพลังโดยแดนฝัน

หากพวกเธอไม่อาจหลบหนีได้จริงๆ การตกไปตายในห้วงลึกท่ามกลางการพังทลายของโถงทางเดิน อาจเป็นจุดจบที่อ่อนโยนและงดงามที่สุดแล้ว

ฟรังก้าสะบัดศีรษะอย่างแรง เพื่อขจัด ‘เมือก’ ที่เกาะติด พร้อมกับขัดขวางความคิดบางส่วนของตน

ระหว่างที่จินนาใช้กำแพงน้ำแข็งชั้นที่สามเพื่อกั้นพวกสัตว์ประหลาดทารก เธอก็หยิบ ‘เครื่องรางน้ำแข็ง’ ออกมาพร้อมกับกระจกบานหนึ่ง

ฟรังก้าพูดกับจินนาและโรแซนว่า

“พวกเราจะเคลื่อนย้ายผ่านโลกในกระจก อันตรายที่ซ่อนอยู่ในโลกในกระจกไม่ว่าจะน่ากลัวเพียงใด ก็ไม่น่ากลัวเท่ากับเงามืดทางใจที่ก้นบึ้งของห้วงลึกนี้!”

ในสองสิ่งที่เลวร้าย ให้เลือกสิ่งที่เลวร้ายน้อยกว่า!

“ได้” จินนาไม่คัดค้าน โรแซนขาดประสบการณ์ จึงเลือกเชื่อเพื่อนร่วมทางทั้งสอง

‘เครื่องรางน้ำแข็ง’ ในมือฟรังก้าเปล่งแสงระยิบทันที

วินาทีถัดมา ฟรังก้าพบว่าผิวกระจกได้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทตั้งแต่เมื่อใดไม่ทราบ แข็งราวกับหินผา ไม่อาจทะลุผ่านเข้าไปได้

“เข้าไปไม่ได้…มันต่างจากก่อนที่ทุกอย่างจะพังทลาย…” ฟรังก้าไม่อาจยับยั้งความรู้สึกสิ้นหวังที่กำลังก่อตัว

นี่พวกเธอจะต้องตกลงไปในห้วงลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง แล้วเผชิญหน้ากับเงามืดทางใจที่รุนแรงที่สุดของผู้ยิ่งใหญ่จริงหรือ?

“เข้าไปไม่ได้?” การปล่อยเพลิงทมิฬนางมารของจินนา เพื่อจุดไฟเผาพวกสัตว์ประหลาดทารก ชัดเจนว่าช้าลงไปหนึ่งวินาที

โรแซนชะงักค้าง ปากอ้าครึ่งหนึ่งแล้วพูด

“ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จินนากัดฟันกรอด สร้างกำแพงน้ำแข็งรูปครึ่งวงกลมขึ้นมาใหม่

ผิวกำแพงน้ำแข็งถูกปกคลุมด้วยฝูงสัตว์ประหลาดทารกนานาชนิดในพริบตา ห่างจากพวกฟรังก้าไม่ถึงหนึ่งเมตร

การพังทลายของโถงทางเดิน ได้แผ่ขยายมาถึงบริเวณนี้แล้ว

ความคิดฟรังก้าแล่นปราดเหมือนกระแสไฟฟ้า แววตาวาบขึ้นสองครั้งก่อนเอ่ยปาก

“ฉันยังมีวิธี!”

เธอพูดพลางหยิบลูกตาสีดำที่หลงเหลือจากพานาเทีย ซากศพคืนชีพ รวมถึงวัตถุดิบเสริมอื่นๆ ออกจาก ‘กระเป๋านักเดินทาง’

“ฉันจะเลื่อนลำดับเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’!”

“พอดีเลย…ฉันคอยแพร่ ‘โรค’ ใส่สัตว์ประหลาดในโถงทางเดินอยู่ตลอด นี่คงช่วยประหยัดเวลาได้ไม่น้อย”

สัตว์ประหลาดทารกที่ปกคลุมกำแพงน้ำแข็งของจินนา รวมถึงพรรคพวกมันที่อยู่ด้านหลัง ล้วนห่างจากฟรังก้าราวสามเมตร จำนวนใกล้เคียงกับการนับได้หนึ่งพัน

“ไม่มีประโยชน์หรอก ตอนนี้ ‘นางมารสิ้นหวัง’ ถูกกดไว้แค่ลำดับ 7 หรืออย่างมากก็ลำดับ 6 ไม่มีทางบังคับเปิดเส้นทางไปสู่โลกในกระจกได้!” จินนาคัดค้านฟรังก้าโดยสัญชาตญาณ

เธอพยายามสงบสติอารมณ์ แต่กลับวุ่นวายไปหมดเพราะพวกสัตว์ประหลาดทารกที่ทำลายกำแพงน้ำแข็ง จนกระทั่งสร้างกำแพงน้ำแข็งรูปครึ่งวงกลมขึ้นใหม่ที่ระยะห่างหกสิบเซนติเมตรจากตัวเองได้อย่างยากลำบาก

ฟรังก้าใช้ลูกตาสีดำอันเกิดจากการรวมตัวของตะกอนพลังจากซากศพ เพื่อผลิตเชื้อไวรัสที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับกรอกยารักษาให้ตัวเอง แล้วเอ่ยเตือนจินนาว่า

“คุณรีบดื่มอีกขวดเร็ว โรแซนเพิ่งดื่มไป”

จากนั้น ฟรังก้าเร่งอธิบาย

“ประเด็นไม่ได้อยู่ที่การเลื่อนลำดับเป็น ‘นางมารสิ้นหวัง’ ของฉัน แต่เป็นเพราะทุกครั้งที่ ‘แม่มด’ เลื่อนลำดับ จะดึงดูดการจับจ้องของ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ฉันต้องการการจับจ้องของพระองค์!”

เมื่อเห็นจินนาดื่มยารักษา ฟรังก้าช่วยรับมือแนวป้องกัน และถามกลับไป

“มิสเตอร์ฟูลรู้จักนางมารต้นกำเนิดหรือเปล่า?”

“รู้แน่นอน” จินนาตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ร่างอวตารของมิสเตอร์ฟูลเคยติดต่อกับนิกายนางมารหลายครั้ง ย่อมรู้ชัดถึงการมีอยู่ของ ‘นางมารต้นกำเนิด’

ฟรังก้ามองโถงทางเดินซึ่งพังทลายมาถึงเตียงเคลื่อนย้าย แล้วพูดกับจินนาและโรแซน

“พวกเราย้ายไปตรงกลางกันเถอะ เพื่อให้มีเวลามากขึ้น”

การพังทลายของโถงทางเดินทั้งสองด้านเกิดขึ้นในอัตราใกล้เคียงกัน แต่พวกฟรังก้าอยู่ใกล้ด้านหนึ่งอย่างชัดเจน

โดยไม่รอให้จินนาและโรแซนตอบ ฟรังก้าพลันถอนพลังที่ใช้รักษากำแพงน้ำแข็ง แล้ววิ่งด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเองไปยังช่วงกลางของโถงทางเดิน ซึ่งอยู่ห่างออกไปสิบกว่ายี่สิบเมตร

คนที่วิ่งเร็วกว่าคือโรแซน

หลังจากทั้งสามคนกำหนดตำแหน่งเรียบร้อยแล้ว จินนาสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาใหม่ เพื่อขัดขวางเหล่าสัตว์ประหลาดทารกที่ไล่ตามมา ส่วนฟรังก้ายังคงแพร่กระจายจุลชีพก่อโรคไปรอบๆ

เธออธิบายอย่างรวบรัด

“ในเมื่อมิสเตอร์ฟูลรู้จักนางมารต้นกำเนิด แดนฝันแห่งนี้ย่อมต้องมีภาพสะท้อนที่สอดคล้องกับ ‘นางมารต้นกำเนิด’ แน่นอน เพียงแต่พวกเรายังไม่ได้ค้นพบ ซึ่งเทพแท้จริงสามารถเข้าสู่เมืองแดนฝันได้ทุกเมื่อ”

“หากฉันเลื่อนลำดับที่นี่ ตัวฉันบนโลกความจริงก็จะเลื่อนลำดับไปด้วย จากประสบการณ์ของพวกเรา ไม่ว่า ‘นางมารต้นกำเนิด’ จะอยู่ในสภาวะใด สถานการณ์จะดีหรือร้าย พระองค์ก็จะหันมาจับจ้องแน่นอน”

“เทพแท้จริงอย่างพระองค์ย่อมค้นพบได้ไม่ยากว่า จิตสำนึกของฉันอยู่ในแดนฝันแท้จริง ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงที่พระองค์จะฉายภาพเข้ามา อาศัยภาพสะท้อนในความฝันของพระองค์ คอยจับจ้องฉันที่กำลังเลื่อนลำดับในส่วนใต้ดินของโรงพยาบาลมู่ซูกับตาพระองค์เอง”

“แน่นอน…พระองค์คงไม่เสี่ยงถ่อมาถึงที่นี่ ทั้งยังไม่มีแรงจูงใจที่จะช่วยฉัน แต่สำหรับผู้ปกครองโลกในกระจกอย่างพระองค์ เพียงการจับจ้องก็มีโอกาสสูงที่จะเปิดช่องทางระหว่างโลกในกระจกกับมิติปัจจุบัน หรืออาจทำให้อันตรายที่ซ่อนอยู่ในโลกกระจก ถอยร่นไปได้ชั่วคราว!”

“พวกเรายังไม่มั่นใจว่ามันจะเป็นแบบนั้น…” จินนาหลุดปากออกมา น้ำเสียงทั้งร้อนรนเจือสับสน

สถานที่แห่งนี้คือผลผลิตอันเกิดจากการหลอมรวมกันระหว่าง เงามืดทางใจของผู้ยิ่งใหญ่กับสัญลักษณ์แห่งห้วงลึกของ ‘มารดาพฤกษาแห่งแรงกระหาย’ อีกทั้งยังมีผู้ยิ่งใหญ่อื่นๆ อีกนับไม่ถ้วนที่ส่งเศษเสี้ยวพลังเข้ามา แม้ว่าพวกมันจะถูกกดให้อยู่ในลำดับกลางถึงต่ำ แต่ ‘นางมารต้นกำเนิด’ ที่อยู่ในสภาวะไม่ดี จะสามารถทำลายการปิดกั้นโลกในกระจกได้เพียงด้วยการจับจ้องจริงหรือ?

“ไม่มีอะไรที่รับประกันความสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ถ้าไม่ลอง ก็ล้มเหลวแน่นอน” ฟรังก้าตอบเร่งคำ

จินนาเงียบลง แล้วกัดริมฝีปาก พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“แต่แบบนี้เธอจะออกจากแดนฝันไม่ได้ และถ้าแดนฝันไม่จบลงในเวลาอันควร เธอจะตายไปจริงๆ นะ…”

ฟรังก้าที่กำลังรอให้จุลชีพก่อโรคออกฤทธิ์ ทำได้เพียงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดออกมาราวกับขบกรามแน่น

“เรื่องในอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง!”

“ถ้าตอนนี้ไม่มีชีวิตอยู่ ก็ไม่มีอนาคตให้พูดถึงแน่นอน!”

“แต่ว่า…” เสียงของจินนาเริ่มสะอื้นแล้ว

จิตใจของเธอพยายามจะยึดเกาะบางสิ่ง แต่กลับไม่สามารถยึดอะไรได้เลย

ฟรังก้าตัดบทเธอ แสดงสีหน้าซับซ้อนขณะจิกกัดความไร้เดียงสาและเพ้อฝันของตัวเองในอดีต

“หลังจากฆ่าซากศพคืนชีพ จนได้รับตะกอนพลังและวัตถุดิบเสริมมาครบถ้วน แถมยังได้ทราบว่าพิธีกรรมในเมืองแดนฝันจะถูกกดไว้ที่ลำดับ 7… ฉันก็คิดมาตลอดว่า นี่คง…คงเป็นโอกาสที่พระเจ้ามอบให้ฉันกระมัง? เมื่อทุกคนตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน ไม่มีทางออกอื่น มันคือโอกาสให้ฉันได้ก้าวออกมาเยี่ยงวีรบุรุษ ดื่มโอสถ ฝ่าด่านอันตราย ฝืนเลื่อนลำดับสำเร็จ พลิกผันสถานการณ์ ช่วยทุกคน ช่วยโลกใบนี้…”

พูดไปพูดมา สีหน้าของฟรังก้าก็เริ่มจมดิ่ง

เธอมองจินนาอย่างสงบ ก่อนจะเผยรอยยิ้มสดใส

“และตอนนี้ โอกาสที่ว่ามาถึงแล้ว”

……………………………………………………..