ราชันเร้นลับ Lord of the Mysteries - บทที่ 347 ซอมบี้และมนุษย์หมาปั่า

วิ่งนำมาเป็นคนแรกคือมาริค เส้นผมยุ่งเหยิงของมันถูก
กระแสลมอันเกิดจากความเร็วพัดไปด้านหลัง
สีหน้าหน้าแววตาเบี้ยวแลเหี้ยมเกรียม
มาริคกำลังวิ่งด้วยความเร็วเหนือกว่าสปีดสูงสุดของรถจักร
ไอน้ำ ร่างกายเสียดสีกับอากาศจนเกิดเสียง ‘ฟั้าว’ ลากยาว
เพียงพริบตาก็เข้ามาในเขตลานโล่งของโกงดังซึ่งถูกวางแผนไว้
ให้เป็นสนามรบ
แต่ถึงกระนั้น มาริคก็ยังไม่เร็วพอจะสลัดหลุดจากสองผู้ไล่
ตามด้านหลัง
บุคคลใกล้สุดมีสีหน้าและผิวพรรณคล้ายมาริคมาก แตกต่าง
กันตรงรอยดำจางหลายจุดบนใบหน้า ประหนึ่งผิวหนังกำลัง
รักษาตัวเองจากบาดแผลเน่าเปือยพุพอง
ดวงตาของมันอัดแน่นด้วยจิตมุ่งร้ายอย่างไม่ปิดบัง คล้าย
กับซอมบี้ผู้ปรารถนาจะฉีกขย้ำเลือดเนื้อให้สาแก่ใจ ไม่
หลงเหลือเค้าเดิมของมนุษย์อีกแล้ว

ไคลน์เดาได้ทันทีว่ามันคือเจสัน ลำดับ 6
เจสันไล่ตามมาริคด้วยระยะห่าง 7 ถึง 8 เมตรตลอดเวลา
บ้างลดลง บ้างเพิ่มขึ้น สลับไปมาเช่นนี้เป็นระยะ
ถัดไปอีกสิบกว่าเมตร คนสุดท้ายค่อนข้างถูกทิ้งห่าง รูปร่าง
ผอมแต่แข็งแกร่ง ผมสั้นในลักษณะตั้งชันคล้ายหนามแหลม
ทุกครั้งเมื่อมันแกว่งแขน ปลายฝั่ามือจะสะท้อนกับแสง
จันทร์แดงจนเกิดประกายแวววาว สิ่งนั้นคือกรงเล็บอันแหลม
ยาวทั้งสิบ มีความคมสูงกว่ามีดธรรมดาหลายเท่าตัว
มนุษย์หมาปั่า ไทร์.
ไคลน์พึมพำชื่อและลำดับของอีกฝั่ายในใจ ขณะเดียวกันก็
ย้อนนึกถึงฉากกำแพงนองเลือดในซอยเปลี่ยวหลังผับวีรบุรุษ
และล้ำไส้สีแดงสดถูกแขวนห้อยอย่างน่าสยดยสยอง
กึก! กึก! กึก!
มาริคสับเท้าด้วยความเร็วสูงสุดของตัวเอง ทางด้านเจสันก็
ไม่ยอมรามือ มันเค้นความเร็วออกมาอย่างสุดชีวิต พร้อมกันนั้น

จุดสีดำบนใบหน้าเจสันเริ่มยุบพองเป็นระยะ ประหนึ่งว่าสิ่งน่า
ขยะแขยงด้านในใกล้ระเบิดปะทุ
ทุกย่างก้าวของซอมบี้ทั้งสองตนจะทำให้พื้นดินกลายเป็น
น้ำแข็ง ไม่สนว่าตรงนั้นจะเคยเป็นดินเปียกหรือแอ่งน้ำ
การวิ่งด้วยความเร็วสูงทำให้เกิดสายลมเสียดสี วัชพีชเหี่ยว
เฉาด้านล่างจึงโยกเอนเป็นจังหวะ แต่หากพวกมันถูกเหยียบ พืช
พรรณจะสิ้นอายุขัยในทันที่ สามารถมองเห็นการเน่าเปือยได้
ด้วยตาเปล่า
ทันใดนั้น ฝั่ามือปริศนาผุดขึ้นจากพื้นน้ำแข็งและคว้าข้อเท้า
เจสันไว้แม่นยำ
ผัวะ!
เจสันบิดตัวในลักษณะผิดธรรมชาติพร้อมกับทุ่มพละกำลัง
ทั้งหมดเตะใส่ฝั่ามือลึกลับ
ท่อนแขนขาดสะบั้นและลอยไปในอากาศ เศษเนื้อหนัง
กระจัดกระจายอย่างน่าขยะแขยง หนอนแมลงวันสีขาวจำนวน
มากนอนดีดดิ้นอยู่บนพื้นอย่างสยดสยอง

มาริคชะงักฝีเท้า ตามด้วยการสอดนิ้วมือข้างขวาเข้าไปใน
ปากและออกแรงเปั่าสุดเสียง
ผลุบ! ผลุบ! ผลุบ!
ผืนดินใจกลางลานโล่งถูกยกขึ้นหลายจุดอย่างพร้อมเพรียง
ซากศพไร้สีหน้าจำนวนมากผุดขึ้นจากพื้น
ในเวลาเดียวกัน สายลมเย็นเฉียบพลันหมุนตัวเป็นเกลียว
กะทันหัน เงาดำมายาจำนวนมากโผล่จากอากาศอันว่างเปล่า
ด้วยอากัปกิริยาหิวโหย พวกมันทุกตนปรี่เข้าหาซอมบี้เจสัน
ประหนึ่งกลัวว่าจะถูกเพื่อนฝูงแย่งอาหาร บ้างรั้งท่อนแขน บ้าง
รั้งต้นขา บางตนก็กอดรัดศีรษะเจสันไว้
ซอมบี้เจสันหยุดชะงักพลางคำรามเสียงต่ำ
ทันใดนั้น เงาดำทั้งหมดถูกผลักกระเด็นไปคนละทิศละทาง
บ้างส่งเสียงโหยหวนและสลายไปในพริบตา แต่บางตนก็ลอย
แน่นิ่งราวกับสติกระเจิดกระเจิง
แทบจะในเวลาเดียวกัน มาริคและเจสันต่างยกแขนขวาขึ้น
ในสภาพกำหมัด ตามด้วยการเหยียดนิ้วชี้และนิ้วโปั้งออกเป็น
ท่ายิงปืน

ต่างฝั่ายต่างเล็งปลายนิ้วชี้ไปทางใบหน้าของกันและกัน
แม้จะไม่เกิดสุ้มเสียงใด แต่อากาศว่างเปล่าซึ่งคั่นกลาง
ระหว่างเจสันและมาริคพลันระเบิดอย่างเป็นปริศนา
มาริคเสียหลักเซถอยหลังทันที่ เส้นผมยุ่งเหยิงของมันเหี่ยว
เฉาและร่วงกราวลงพื้นกระจุกหนึ่ง
“มาริค แกยังอ่อนหัดนัก! ไม่ได้เข้าใจความสุดยอดของ
การปลดปล่อยแรงปรารถนาเอาเสียเลย!” เจสันเหยียดหยัน
พลางยกมุมปาก
ในเวลาเดียวกัน มนุษย์หมาปั่า ไทร์ ได้ตามทั้งสองมาทัน
และหยุดยืนข้างเจสัน ส่วนลำดับ 5 อย่างสตีฟนั้นยังไร้วี่แวว
“อย่าเพิ่งรีบร้อนจัดการมาริค รอให้ชารอนโผล่หัวออกมา
ช่วยมันก่อน ท่านสตีฟกำลังจะถึงในอีกไม่ช้า” มนุษย์หมาปั่า
ไทร์ ส่งเสียงกระซิบบอกเจสัน
ตามด้วยการแลบลิ้นเลียริมฝีปาก
“ฉันสงสัยมาตลอดว่านังชารอนจะแจ่มแค่ไหนถ้าถอด
เสื้อผ้าออกจนหมด…”

ยังไม่ทันกล่าวจบประโยค ไทร์เหลือบเห็นเจสันหันขวับมา
มองตน
ใบหน้าของมนุษย์หมาปั่าพลันขาวซีดกะทันหัน เนื่องจาก
ภาพในดวงตาของเจสันกำลังสะท้อนรูปลักษณ์ของบุคคลผู้หนึ่ง
เดรสโกธิกสีดำ ผมสีทองอ่อน ใบหน้าสง่างามและผิวพรรณ
ขาวซีด!
หมับ!
เจสันใช้สองมือบีบคอมนุษย์หมาปั่าไทร์แน่นถนัด เกิดเสียง
กระดูกลั่นเป็นระยะจากแรงบีบอันมหาศาล
วิญญาณอาฆาต ชารอน ลงมือแล้ว!
ไทร์สูดลมหายใจเต็มปอด ลำคอของมันพองโตคล้ายลูกโปั่ง
พร้อมกับสร้างแผงขนแข็งหนาและแหลม ช่วยซับแรงกระแทก
จากการถูกบีบคอซึ่งอาจนำไปสู่ภาวะหลอดลมระเบิดและคอหัก
แต่การขัดขืนนั้นไร้ผล ดวงตาไทร์ยังคงเหลือกขึ้นจนเหลือ
เพียงตาขาว ลิ้นแดงยาวแลบออกมาพร้อมกับน้ำลายกลิ่น
เหม็นสาปไหลหยดย้อย

ทว่า มือขวาของไทร์แอบล้วงเข้าไปในเสื้อตั้งแต่ตอนไหนไม่
มีใครทราบ มันทำการปลดผนึกวิญญาณของวัตถุบางสิ่ง!
เพียงพริบตา ไม่ว่าจะลานโล่งหรือเขตโกดังโดยรอบทั้งหมด
บรรยากาศอันมืดมิดถูกปกคลุมด้วยแสงจันทร์สีแดงฉานทันใด
แรงบีบของเจสันแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด แต่ในทางกลับกัน
หญิงสาวสวมหมวกใบเล็กและเดรสโกธิกได้ปรากฏตัวขึ้น
ด้านหลังไทร์
มนุษย์หมาปั่าไทร์พลันฉีกยิ้มแฝงความปั่าบ้าระห่ำ มือขวา
ของมันรีบล้วงหยิบ ‘จันทร์เต็มดวง’ ขนาดเล็กออกจากเสื้อ
โค้ท
จันทร์เต็มดวงสีแดงฉาน!
สิ่งนี้คือเครื่องประดับสีแดงแวววาวแผ่บรรยากาศสุขสงบ
รูปทรงคล้ายจันทร์เต็มดวงสีแดง เส้นรอบวงประดับประดาด้วย
ทับทิมหลายเม็ด กึ่งกลางเป็นสัญลักษณ์ดวงจันทร์และอักษร
เวทมนตร์หลายชนิด

ชารอนหรี่ตาลงพร้อมกับผงะถอยหลังสองก้าวตาม
สัญชาตญาณ เรือนร่างมายาของเธอเริ่มกลับมาคมชัดทีละนิด
คล้ายกับสูญเสียพลัง
ประหนึ่งแข้งขาไม่สามารถรับน้ำหนักร่างกายได้อีกต่อไป
ชารอนทรุดลงกับพื้นในสภาพทิ้งตัว ชายกระโปรงของเดรส
โกธิกเปรอะเปือนดินโคลนหลายจุด
มนุษย์หมาปั่าไทร์ชูเครื่องประดับทรงดวงจันทร์ขนาดเท่าฝั่า
มือขึ้นไปในอากาศพลางฉวยโอกาสพักหายใจ
“ท่านสตีฟกล่าวได้ถูกต้อง เธอจะต้องดักซุ่มโจมตีอยู่
แน่นอน และเปั้าหมายการสิงร่างก็ต้องเป็นเจสันผู้มีลำดับสูง
กว่าฉัน ดังนั้น มงกุฎจันทร์ชาดจึงอยู่ในมือฉันยังไงล่ะ! ลองเดา
ดูสิ ตอนนี้ท่านสตีฟอยู่ไหน?”
แย่ล่ะสิ…แผนของชารอนไม่ได้เป็นแบบนี้สักหน่อย…
หมายความว่าเธอให้เราตัดสินใจด้วยตัวเอง ว่าควรลงมือตอบโต้
ตอนไหน.
ไคลน์หรี่ตาลงพลางทำสีหน้าประหวั่น ความวิตกกังวลเริ่ม
เพิ่มพูนอย่างมิอาจยับยั้ง

ขณะเดียวกัน มนุษย์หมาปั่าไทร์ไม่รีบลงมือโจมตีใส่หญิง
สาว ขอเพียงมงกุฎจันทร์ชาดยังอยู่ในมือตน ชารอนจะอ่อนแอ
ลงจนไร้เรี่ยวแรงสำหรับขัดขืน และมาริคต้องเผชิญความ
เจ็บปวดแสนสาหัส
ดวงตาแสนเย็นชาของเจสันซึ่งเคยเปียมด้วยความปั่าเถื่อน
และจิตสังหาร ยามนี้ไม่หลงเหลือเหตุและผลของมนุษย์อีก
ต่อไป
มันเองก็ได้รับผลของมงกุฎจันทร์ชาดอย่างรุนแรงเช่นกัน
เพียงแต่เจสันเลือกจะปล่อยหัวใจให้เป็นไปตามแรงปรารถนา
ไม่ฝืนระงับไว้แบบมาริคและชารอน
เจสันจึงปราศจากความเจ็บปวด สีหน้าแววตาบ่งบอก
ชัดเจนว่ากำลังกระหายเลือดมากเพียงใด
โฮกกก!
เจสันคำรามด้วยเสียงและท่าทีห่างไกลจากมนุษย์ ผิวหนัง
นอกอาภรณ์เริ่มซีดลงจนผิดธรรมชาติ

ในวินาทีดังกล่าว ชารอนฝืนกัดฟันใช้มือซ้ายดึงถุงมือดำ
ออกจากมือขวา เจสันเห็นดังนั้นจึงเตรียมกระโจนเข้าใส่ มันรีบ
เสกให้พื้นรอบตัวชารอนกลายเป็นน้ำแข็งถ้วนทั่ว
ทว่า แสงสว่างเจิดจ้าพลันแผ่ออกจากฝั่ามือข้างขวาของชา
รอน
เมื่อเธอถ่ายพลังวิญญาณเข้าไป แสงดังกล่าวเริ่มถักถอก
ลายเป็นบานประตูทองแดงสลักอักขระลึกลับ มาพร้อมกลิ่นอัน
ไม่พึงประสงค์ยากจะอธิบาย
บานประตูถูกดีดเปิดออก
เผยให้เห็นรอยแยกของห้วงมิติด้านใน
แทบจะในพริบตา ฝั่ามือจำนวนมากพุ่งพรวดออกจากรอย
แยกแห่งความว่างเปล่า ประกอบด้วยแขนขาวซีด ท่อนแขน
โปร่งใส ท่อนแขนชุ่มเลือด ท่อนแขนไร้เนื้อหนัง และท่อนแขน
ถูกฟันขบกัด ทั้งหมดมีจุดประสงค์เดียวคือหวังใช้ฝั่ามือคว้าตัว
ซอมบี้เจสัน!

ดวงตาแสนลึกลับยากจะอธิบายให้เห็นภาพชัด กำลังจ้อง
มองออกจากส่วนลึกสุดของประตูโดยไม่ส่งเสียงใด ทำเพียงเฝั้า
มองเหยื่อของมันถูกพันธนาการอย่างเชื่องช้า
ยังไม่ทันจะได้ตอบสนอง เจสันถูกฝั่ามือจำนวนมากคว้า
หมับ ไม่เพียงเท่านั้น มันยังสัมผัสได้ว่าตนกำลังถูกเถาวัลย์มายา
สีเขียวเข้มซึ่งยากจะสังเกตเห็น พันธนาการร่างกายไว้อย่างแน่น
ถนัด บนผิวเถาวัลย์มีใบหน้าทารกน่าขยะแขยงนูนยื่นออกมา
ตัวตนประหลาดพลันส่งเสียงแหกปาก ไม่มีใครทราบแน่ชัด
ว่ามันกำลังหัวเราะหรือร้องไห้ แต่สิ่งหนึ่งซึ่งชัดเจนก็คือ เจสัน
กำลังถูกลากเข้าไปในประตูอย่างเชื่องช้า
แม้ว่าสติของมันจะถูกกลืนกินโดยความกระหายเลือดจน
เกือบไม่หลงเหลือ แต่เจสันกำลังรู้สึกหวาดกลัวจากก้นบึ้งจิตใจ
โฮกกก!!
เสียงคำรามของเจสันเข้มข้นขึ้นกว่าเก่า เกิดเป็นแผ่นน้ำแข็ง
หนาเกาะบนท่อนแขนลึกลับและน่าขยะแขยงจำนวนมาก

ขณะเดียวกัน เถาวัลย์เขียวเข้มซึ่งกำลังรัดพันร่างกายซอมบี้
ได้ถูกของเหลวสีเหลืองขุ่นบนใบหน้าหยดกัดกร่อน จนทารก
ต้องส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเป็นระยะ
พละกำลังในการรัดของเถาวัลย์เริ่มอ่อนลง แต่ยังคงไม่
คลายตัวโดยสมบูรณ์
เจสันพยายามควบคุมวิญญาณเร่ร่อนให้ช่วยขัดขวาง แต่ก็
ไม่เกิดประโยชน์อันใด เหนื่อยเปล่าประหนึ่งขว้างหินลงทะเล
แม้กระทั่งการลองใช้เวทมนตร์ในขอบเขตเทพมรณาก็ไม่
ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น
ร่างกายเจสันถูกลากเข้าใกล้บานประตูโดยมิอาจ
เปลี่ยนแปลงโชคชะตา แต่บางครั้ง มันกัดฟันฮึดสู้จนกระชาก
ตัวเองกลับออกมาได้เล็กน้อย
ย้อนกลับไปก่อนจะเริ่มลงมือทำตามแผน มาริคได้กินยา
ระงับประสาทเข้าไปล่วงหน้าหนึ่งขวด จึงไม่ได้รับความเจ็บปวด
จากมงกุฎจันทร์ชาดโดยสมบูรณ์
ซอมบี้มาริครีบหยิบยาระงับประสาทอีกสองขวดออกมาถือ
ดีดนิ้วเปิดผา และเทเข้าปากตัวเองหนึ่งขวดครึ่งในคราวเดียว

จิตสังหารในแววตาพลันบรรเทาลงมาก รวมถึงสีหน้าซึ่งเคย
บิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดทรมาน
มาริคได้ทีกระโจนเข้าหามนุษย์หมาปั่าไทร์
ทันใดนั้น เกิดเสียงสายลมพัดผ่านพร้อมกับการหายไปของ
ร่างอันผอมบางแต่แข็งแกร่งของไทร์ และมันปรากฏกายอีกครั้ง
ในจุดห่างออกไปราวสิบเมตร
ขณะร่างของไทร์กำลังก่อตัวคมชัด เงาดำปริศนาได้พุ่งโจมตี
ขึ้นจากพื้นดินราวกับมีชีวิต
แต่ก็ทำลายได้เพียงภาพติดตา มนุษย์หมาปั่าไทร์หายตัวไป
อีกครั้ง
ไทร์มิได้ใช้การเคลื่อนย้ายตำแหน่งในพริบตาหรืออะไร
ทำนองนั้น โอสถของมันไม่มีพลังสำหรับทำเรื่องดังกล่าว
แต่ทั้งหมดเป็นผลจากอิทธิพลของมงกุฎจันทร์ชาดซึ่งช่วย
เร่งความเร็วผู้ใช้งานได้ถึงขีดจำกัด
รวดเร็วจนสามารถสร้างภาพติดตา

ในวินาทีเดียวกัน ไคลน์ผู้กำลังซุ่มซ่อนอยู่ในเงามืดบน
หลังคาโกดังสินค้า ทำการล้วงมือเข้าไปในกระเปั๋าเสื้อและหยิบ
กล่องบุหรี่โลหะ
ชายหนุ่มปลดผนึกพลังวิญญาณ และบรรจงเปิดอย่างเบา
มือ
ไคลน์มั่นใจว่า ‘วิญญาณอาฆาต’ สตีฟ ต้องมาถึงจุดเกิด
เหตุแล้ว ไม่อย่างนั้น เจสันคงถูกประตูลึกลับนั่นกลืนกินเข้าไป
โดยสมบูรณ์แน่
จริงอยู่ ไทร์อาจว่องไวขึ้นจากผลของมงกุฎจันทร์ชาด แต่ก็
ไม่ได้ทรงพลังพอจะเอาชนะมาริคในพริบตา หากชารอนเบน
เปั้าหมายของประตูไปยังมนุษย์หมาปั่าไทร์เมื่อไร มงกุฎจันทร์
ชาดก็จะเปลี่ยนเจ้าของทันที่
ในวินาทีปลายนิ้วสัมผัสกับดวงตาดำล้วนภายในกล่องบุหรี่
โลหะ สมองไคลน์พลันอัดแน่นไปด้วยเสียงเพรียกอันบ้าคลั่ง
และกัดกร่อนจิตใจหนักหน่วง

เสียงแหบพร่าบัดซบฟังไม่ได้ศัพท์ ส่งผลให้เส้นเลือดใหญ่ทั่ว
ร่างมันเกิดปูดโปนกะทันหัน ดวงตาถลนราวกับจะหลุดจากเบ้า
สมองพร้อมระเบิดได้ทุกวินาทีถัดจากนี้
ท่ามกลางภาษาชั่วร้ายดังกังวาน ไคลน์มองเห็นเส้นด้าย
มายาสีดำกระจายตัวหลายจุดทั่วสนามรบ บ้างยืดออกจากร่าง
ชารอน บ้างยืดออกจากมนุษย์หมาปั่าไทร์ แต่ละเส้นพาดผ่าน
กันโดยไม่รัดพันจนยุ่งเหยิง สุดปลายเส้นสีดำหายเข้าไปในมิติ
ลึกลับไร้คำตอบ
จากบรรดาด้ายดำเหล่านั้น มีด้ายกระจุกหนึ่งลอยตัวอย่าง
ผิดธรรมชาติในตำแหน่งใกล้กับมาริค เป็นของอีกหนึ่งบุคคลไม่
ผิดแน่!
วิญญาณอาฆาต สตีฟ!
มันกำลังจะสิงร่างมาริค!
เมื่อคิดได้ ไคลน์กระชากมือซ้ายออกจากดวงตาบัดซบ
ตรงข้ามกับการชักปืนยิง ไคลน์บรรจงดีดนิ้วให้เกิดเสียงแผ่ว
เบา

บึ้มมมม!
เกิดระเบิดในจุดระหว่างโกดังสองหลัง เปลวเพลิงและความ
ร้อนส่งให้สุภาพบุรุษชุดโค้ทกระดุมสองแถวสีดำลอยตัวขึ้นฟั้า
เมื่อตัวหลอกกลายเป็นจุดสนใจ ไคลน์รีบชักปืนยิงใส่
ตำแหน่งในความทรงจำ
แทบจะพร้อมกัน เข็มกลัดนกสุริยันสีทองบนอกซ้ายพลัน
ส่องแสง
ไคลน์เสริมประสิทธิภาพกระสุนปืนชำระล้างด้วยเวทมนตร์
‘ฟันชำระล้าง’ จากเข็มกลัดอีกทอดหนึ่ง
ปัง!
กระสุนพุงออกจากปากกระบอกเป็นเส้นตรงสีทองอร่าม