ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 1 สถานการณ์อันคลอนแคลน

เมืองเฮยอวิ๋น ตระกูลเนี่ย

ม่านรัตติกาลเยื้องกรายมาเยือน เนี่ยเฉี่ยนที่สวมอาภรณ์สีสัน เรียบง่ายยืนพิงกรอบหน้าต่าง มองไปยังภูเขาจำาลองด้้านนอกด้้วย อาการเหม่อลอย

ในห้อง เนี่ยเทียนที่อายุเพิ่งครบขวบปีผลักแม่นมออกด้้วย ความรำาคาญ มุมปากเตมไปด้้วยคราบน้ำานม ทว่ากลับมองไปยังเนี่ย เฉี่ยนตาปริบๆ ตะโกนอ้อแอ้เสียงด้ัง: “เนื้อ กินเนื้อ…”

ใบหน้าของแม่นมโจวกระอักกระอ่วน หัวเราะอย่างลำาบากใจ กล่าวว่า: “คุณหนูใหญ่ ท่านดู้สิเจ้าคะ…”

เนี่ยเฉี่ยนคืนสติกลับมา ขึงตาใส่เนี่ยเทียนที่ตัวใหญ่อ้วนท้วน สมบูรณ์ ดุ้เสียงเบา: “ไอ้ตัวป่วนน้อย วันนี้เจ้ากินเนื้อบด้ไปตั้งสอง ถ้วยแล้ว ไม่ยอมกินนมด้ีๆ ตอนนี้อยากจะกินเนื้อขึ้นมาอีก แบบนี้จะ ย่อยได้้ทันหรือเปล่า” “เนื้อ จะกินเนื้อ…” เนี่ยเทียนยังคงร้อง เรียกด้้วยเสียงหัวเราะเอิกอากด้ังเด้ิม

มองเนี่ยเทียนที่ใบหน้าเตมไปด้้วยรอยยิ้มประจบ เนี่ยเฉี่ยนกม ให้คิด้ถึงน้องสาวที่จากไปจึงใจอ่อนขึ้นมา พยักหน้าเบาๆ ให้กับแม่ นมโจว

แม่นมโจวยกเนื้อบด้ละเอียด้ถ้วยหนึ่งออกมาทันที วางเบาๆ ลงไปบนโตาะ ด้วงตาด้ำาขลับของเนี่ยเทียนพลันเปล่งประกาย หยิบ ช้อนแกงที่ทำาจากเงินขึ้นมาจ้วงตักด้้วยความคุ้นชิน ใบหน้าเลมกๆ อ้วนกลมนั้นเตมไปด้้วยความพึงพอใจ

ได้้ยินเสียงกินอาหารด้ัง “จักบๆ” ของเนี่ยเทียน เนี่ยเฉี่ยนกม รู้สึกรำาคาญขึ้นมานิด้ๆ อย่างไร้สาเหตุ “เสี่ยวเยว่ งานจับฉลากพรุ่งนี้ มีเด้มกเข้าร่วมทั้งหมด้กี่คน?” เนี่ยเฉี่ยนถามโพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หันเยว่ สาวใช้ที่อยู่หน้าประตูลังเลเลมกน้อย ตอบกลับเสียง เบา: “คุณหนูใหญ่ ขอแค่เป็นเด้มกตระกูลเนี่ยแซ่เนี่ยที่อายุครบขวบปี เตมล้วนเข้าร่วมกันหมด้เจ้าค่ะ เพราะยังไงซะทุกๆ ห้าปี เทพเซียน เฒ่าของเขาหลิงอวิ๋นถึงจะพกอาวุธวิเศษมาด้้วยแบบนี้สักครั้งหนึ่ง ถือเป็นการเลี้ยงฉลองและปูนบำาเหนมจรางวัลให้กับความขยันหมั่น เพียรมาตลอด้หลายปีของคนตระกูลเนี่ย ใครกมตามที่มีลูกอายุครบ ขวบปีเตมกมล้วนไม่ยอมพลาด้โอกาสเช่นนี้ไป”

ในเมืองเฮยอวิ๋นตระกูลเนี่ยถือเป็นตระกูลโด้่งด้ังเลื่องชื่อ อีก ทั้งโลกใบนี้ยังนับผู้ฝึกลมปราณเป็นผู้สูงศักด้ิ์ กำาลังและอำานาจของ ตระกูลคนธรรมด้ากมแทบจะให้การสนับสนุนผู้ฝึกลมปราณที่ แขมงแกร่งจนหมด้ แน่นอนว่าตระกูลเนี่ยเองกมไม่ใช่ข้อยกเว้น

สำานักผู้ฝึกลมปราณอันเป็นที่พึ่งพิงของตระกูลเนี่ยคือสำานัก หลิงอวิ๋นซึ่งตั้งอยู่บนเขาหลิงอวิ๋นใกล้กับเมืองเฮยอวิ๋น พื้นที่ตรง กลางของเขาหลิงอวิ๋นอุด้มไปด้้วยหินเมฆอัคคี หินเมฆอัคคีคือวัสดุ้ วิเศษระด้ับต่ำาอย่างหนึ่งที่พบเหมนได้้บ่อย ซึ่งจำาเป็นสำาหรับการฝึก บำาเพมญตนของผู้ฝึกลมปราณ ผู้ฝึกลมปราณของสำานักหลิงอวิ๋นยุ่งอยู่ กับการฝึกบำาเพมญตบะตลอด้ทั้งปี ไม่ยินยอมที่จะเสียเวลามาขุด้หิน เมฆอัคคีระด้ับต่ำาเช่นนี้จากกลางภูเขา จึงจัด้การส่งให้คนของตระกูล เนี่ยมาทำาแทน

คนตระกูลเนี่ยแต่ละรุ่นล้วนใช้การขุด้หินเมฆอัคคีมาเป็น บรรณาการส่งให้กับสำานักหลิงอวิ๋น เพื่อแลกกับการปกปองคุ้มครอง จากสำานักหลิงอวิ๋น

ส่วนผู้ฝึกลมปราณของสำานักหลิงอวิ๋น นอกจากคุ้มครองไม่ให้ ตระกูลเนี่ยถูกพลังอำานาจของตระกูลอื่นในเมืองเฮยอวิ๋นกด้ขี่แล้ว ทุกๆ ห้าปีจะมาที่ตระกูลเนี่ยหนึ่งครั้ง ใช้อาวุธวิเศษระด้ับต่ำาบางส่วน มาทด้สอบพรสวรรค์ในการฝึกบำาเพมญตบะของเด้มกตระกูลเนี่ยโด้ย ผ่านการจับฉลาก

เด้มกทุกคนเมื่อเกิด้มา ร่างกายจะต้องมีธาตุพิเศษที่ติด้ตัวมา ด้้วยไม่มากกมน้อย นอกจากห้าธาตุพื้นฐานอย่างทอง ไม้ น้ำา ไฟ ด้ิน แล้ว ยังมีเด้มกบางคนที่ในร่างกายแฝงเร้นไว้ด้้วยธาตุพิเศษหายาก อย่างสายฟอา ลม เมฆ น้ำาแขมง เป็นต้น ทุกครั้งที่ผู้ฝึกลมปราณของสำา

นักหลิงอวิ๋นมาเยือนจะต้องพกพาเอาอาวุธวิเศษระด้ับต่ำาที่มีธาตุ หลากหลายชนิด้แตกต่างกันมาด้้วย

เด้มกและอาวุธวิเศษที่มีธาตุเด้ียวกันจะเกิด้การด้ึงดู้ด้ตอบสนอง ซึ่งกันและกัน และสิ่งนี้กมจะช่วยยืนยันธาตุที่อยู่ในร่างกายของเด้มกคน นั้นๆ ได้้ ทำาให้รุ่นของบิด้าให้ยาได้้ถูกโรค รู้ทิศทางการฝึกบำาเพมญ ตบะของลูกในอนาคต ช่วยลด้แรงแต่เพิ่มผลมากบนเส้นทางของการ ฝึกบำาเพมญตบะ

ผู้ฝึกลมปราณของสำานักหลิงอวิ๋นจะใช้อาวุธวิเศษระด้ับต่ำา พวกนั้นมาผูกมัด้ความซื่อสัตย์ของตระกูลเนี่ยเอาไว้ โด้ยมอบอาวุธ วิเศษระด้ับต่ำาที่เอามาใช้ในงานจับฉลากให้กับเด้มกตระกูลเนี่ยที่มีธาตุ สอด้คล้องต้องกัน

สำาหรับผู้ฝึกลมปราณสำานักหลิงอวิ๋นแล้ว อาวุธวิเศษระด้ับต่ำา เหล่านั้นไม่มีประโยชน์มากมายเท่าใด้นัก แต่กลับสามารถช่วยในการ ฝึกบำาเพมญตบะของเด้มกเลมกตระกูลเนี่ยได้้ ถึงขั้นที่ว่าในช่วงระยะเวลา ที่นานมากช่วงหนึ่งยังถือเป็นอาวุธวิเศษที่ถนัด้มือที่สุด้ของเด้มกตระ กูลเนี่ยด้้วยซ้ำา

ด้้วยเหตุนี้ งานเลี้ยงจับฉลากที่จัด้ขึ้นทุกห้าปีจึงสร้างความ คึกคักให้กับตระกูลเนี่ยเป็นอย่างยิ่ง ผู้ปกครองคนใด้กมตามที่มีลูก

หลานอายุเตมขวบปีล้วนมองงานนี้เป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตของลูก หลาน แห่แหนแย่งชิงกันเอามาเป็นของตน

ครั้งนี้กมไม่ใช่ข้อยกเว้น

“ข้าถามเจ้าว่ารอบนี้มีเด้มกเข้าร่วมทั้งหมด้กี่คน?” เนี่ยเฉี่ยนข มวด้คิ้วถาม

“เจมด้คนเจ้าค่ะ” หันเย่วก้มหน้าตอบเสียงเบา

“เสี่ยวเทียนเองกมเพิ่งจะอายุครบขวบปีเตมพอด้ี เขาเองกมแซ่ เนี่ยเช่นกัน เหตุใด้จึงไม่มีคนมาแจ้งข้าให้นำาตัวเนี่ยเทียนไปเข้าร่วม งานเลี้ยงจับฉลากครั้งนี้ด้้วย?” เนี่ยเฉี่ยนแค่นเสียงเยมน

“คุณหนูใหญ่…” หันเยว่ยิ้มขื่น เงยหน้ามองเนี่ยเฉี่ยนหนึ่งครั้ง พูด้ตอบเสียงอ่อนว่า: “แม้ว่าเนี่ยเทียนจะเป็นลูกของคุณหนูรอง แต่ คุณหนูรองนาง…กมเป็นเหมือนท่าน ล้วนเกิด้เป็นหญิง อีกทั้งก่อนที่ คุณหนูรองจะจากโลกนี้ไปกมไม่เคยบอกว่าบิด้าของเนี่ยเทียนคือใคร”

“กฎของตระกูลเนี่ยกมชัด้เจนอยู่แล้ว มีเพียงหลานชายและ หลานสาวฝ่ายปู่เท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์เข้าร่วมงานเลี้ยงจับฉลากที่จะจัด้ ขึ้นทุกห้าปี ส่วนหลานตา…ไม่อาจเข้าร่วมได้้นี่เจ้าคะ”

“ข้าไม่สนกฎเฮงซวยพวกนั้นหรอก ตอนนี้ท่านพ่อยังคงเป็น ประมุขของตระกูล ข้าจะไปพูด้กับท่านเด้ี๋ยวนี้แหละ!” เนี่ยเฉี่ยนพู ด้อย่างเกรี้ยวกราด้ พูด้จบนางกมจากไปพร้อมโทสะ

“แม้ว่าตอนนี้นายท่านจะยังคงเป็นประมุขของตระกูล แต่ ตำาแหน่งนี้…กมไม่มั่นคงเลยสักนิด้!” หลังจากเนี่ยเฉี่ยนจากไปพร้อม ความโกรธเคือง ใบหน้าของหันเยว่เตมไปด้้วยความขมขื่น พึมพำากับ ตัวเองเสียงเบา

ผ่านไปครู่ใหญ่

เนี่ยเฉี่ยนบุกเข้ามาในหอเรือนของเนี่ยไห่ตง อ้าปากตะโกนพูด้ อย่างฉุนเฉียว: “ท่านพ่อ เนี่ยเทียนเองกมเป็น…”

เสียงตะโกนของนางหยุด้ชะงักลงกลางคัน

ในห้องมืด้สลัว บนใบหน้าประมุขคนปัจจุบันของตระกูลเนี่ย เนี่ยตงไห่ เตมไปด้้วยความเหนื่อยล้า ร่างกายที่เคยแขมงแรงบึกบึน มายามนี้กลับผ่ายผอมโรยแรง นั่งหลังงองุ้มพิงกำาแพง กำาลังมองยาสี แด้งเข้มเมมด้หนึ่งที่อยู่กลางฝ่ามือด้้วยท่าทีลังเลตัด้สินใจไม่ได้้

เนี่ยเฉี่ยนที่กำาลังกราด้เกรี้ยวเหมนเช่นนั้นใจกมปวด้ร้าว น้ำาเสียง จึงพลันอ่อนลงมา เกลี้ยกล่อมด้้วยเสียงอ่อนโยน: “ท่านพ่อ อย่านะ เจ้าคะ”

นางมองปราด้เด้ียวกมรู้ว่ายาที่อยู่กลางฝ่ามือของเนี่ยตงไห่คือ ยาคืนพลัง เมื่อใช้ยาคืนพลัง สามารถทำาให้ผู้ฝึกลมปราณคนหนึ่งมี พลังวิญญาณคืนมาอย่างเตมเปี่ยม จิตใจคึกคักกระปรี้กระเปร่า สีหน้าสด้ใสอิ่มเอิบได้้ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ

ทว่ายาคืนพลังกลับต้องจ่ายด้้วยศักยภาพและอายุขัยของผู้ฝึก ลมปราณ ภายหลังจะทำาให้ใจและกายของผู้ฝึกลมปราณเสียหาย อย่างใหญ่หลวง

โด้ยทั่วไปแล้ว มีแค่ช่วงความเป็นความตายระหว่างที่ผู้ฝึก ลมปราณต่อสู้กับศัตรูเท่านั้นถึงจะนำายาคืนพลังมาใช้เพื่อช่วยให้มี โอกาสรอด้ชีวิต แต่ในยามปกติจะไม่มีผู้ใด้กล้านำามาใช้เด้มด้ขาด้

เนี่ยตงไห่ที่ก้มหน้ามองยาคืนพลังอยู่นานเหมนว่าเนี่ยเฉี่ยนมา จึงฝืนยิ้มออกมาหนึ่งครั้ง พูด้ด้้วยความยากลำาบากและขมปร่า: “นับ ตั้งแต่ที่ถูกตระกูลอวิ๋นและตระกูลหยวนทำาร้ายจนบาด้เจมบสาหัส มหาสมุทรลมปราณของข้ากมแตกสลาย การรวบรวมพลังวิญญาณไม่ สามารถต้านทานความรวด้เรมวในการพังทลายได้้อีกต่อไป ตบะของ ข้าหมด้หวังที่จะได้้เหยียบย่างเข้าสู่ขั้นต้นสวรรค์ไปตลอด้ชีวิต หรือ แม้แต่ในขั้นกลางสวรรค์นี้…กมใกล้จะรักษาไว้ไม่อยู่เตมที”

“เจ้าสองและเจ้าสามต้องการตำาแหน่งประมุขตระกูลของข้า มานานแล้ว พรุ่งนี้คนของสำานักหลิงอวิ๋นจะมาเยือน หากเขามองอ อกถึงสภาพที่ย่ำาแย่ลงทุกขณะเช่นนี้ของข้า บวกกับเจ้าสองเจ้าสาม กระพือไฟใส่อีกหน่อย ตำาแหน่งนี้ของข้า เกรงว่าคงต้องยกสองมือ ประคองส่งให้อย่างแน่นอน”

“ท่านพ่อ หากต้องใช้อายุขัยของท่านแลกมาด้้วยตำาแหน่ง ประมุขของตระกูล ข้ายอมให้ท่านลงจากตำาแหน่งก่อนเวลาเสียด้ี กว่า” เนี่ยเฉี่ยนพูด้ด้้วยน้ำาตาคลอหน่วย

“เจ้าจะไปเข้าใจอะไร?” เนี่ยตงไห่ถลึงตาใส่หนึ่งที บนใบหน้า เตมไปด้้วยความดุ้ด้ันและโกรธเกรี้ยว “มีเพียงข้ายังคงเป็นประมุข ตระกูลเนี่ยเท่านั้น ถึงจะมีทางทวงคืนความยุติธรรมให้กับความ อัปยศที่เจ้าได้้รับจากตระกูลอวิ๋น! ยังมีเจ้าคนที่หลอกลวงน้องสาว เจ้าผู้นั้นอีก มีเพียงใช้อำานาจของตระกูลเนี่ยเท่านั้น ถึงจะมีความหวัง สืบหาเจอว่ามันเป็นใคร!”

“หากข้าลงจากตำาแหน่ง เจ้าสองและเจ้าสามไม่มีทางสนใจ ความแค้นของเจ้าและน้องสาวเจ้าอย่างแน่นอน! เพื่อเจ้าและจิ่นเอ๋ อร์แล้ว ตำาแหน่งนี้ข้าสามารถนั่งอยู่ได้้นานหนึ่งวันกมต้องนั่งอยู่หนึ่ง วัน!”

“มีชีวิตอยู่ได้้น้อยลงอีกแค่ไม่กี่ปีมันจะไปสำาคัญอะไร? เมื่อใด้ที่ข้าลงจากตำาแหน่งกมจะไม่มีอำานาจช่วงชิงอะไรมาให้กับพวก เจ้าอีกแล้ว ถ้าเช่นนั้นจะต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว?”

“ท่านพ่อ!” เนี่ยเฉี่ยนร้องสะอึกสะอื้นไม่เป็นเสียง

“พอเถอะๆ อย่าทำาตัวเหมือนเด้มกที่ยังไม่โตเลย พูด้มาสิ เจ้า รีบร้อนมาหาข้ามีธุระอันใด้?” เนี่ยตงไห่สูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง สีหน้ากลับมาเด้มด้เด้ี่ยวด้ังเด้ิม

“ท่านพ่อ งานเลี้ยงจับฉลากพรุ่งนี้เป็นเรื่องที่สำาคัญอย่างยิ่ง ในเมื่อท่านให้เสี่ยวเทียนแซ่เนี่ย ข้าหวังว่าเสี่ยวเทียนจะได้้เข้าร่วม ด้้วย หากเสี่ยวเทียนสามารถจับฉลากเจออาวุธวิเศษที่เหมาะสมกับ เขา นี่จะมีประโยชน์ต่อการบำาเพมญตบะของเขาในวันหน้าอย่างสูงสุด้ บางทีเขาอาจจะยืมใช้อาวุธวิเศษชิ้นนั้นเหยียบย่างเข้าสู่ขั้นเก้าของ หลอมลมปราณตอนอายุสิบห้า และได้้เข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นกม เป็นได้้” เนี่ยเฉี่ยนกล่าววิงวอน

“เรื่องนี้…” เนี่ยตงไห่สีหน้าลำาบากใจ “มีหรือที่ข้าจะไม่รู้? เรื่องนี้ข้าเคยพูด้คุยกับเจ้าสองเจ้าสามตั้งนานแล้ว แต่พวกเขา ปฏิเสธเด้มด้ขาด้ บอกว่าเสี่ยวเทียนไม่ใช่หลานสายแท้ของตระกูลเนี่ย เรา จึงต้องทำาตามกฎห้ามให้เสี่ยวเทียนเข้าร่วม”

“ท่านพ่อ ตบะของท่านใกล้จะหมด้ลงแล้ว น้องหญิงเองกมไม่ อยู่แล้ว ส่วนข้า…ชีวิตนี้กมคงได้้เท่านี้ คนของฝ่ายเราเองกมีไม่มาก มี เพียงเสี่ยวเทียนที่เป็นผู้ชายคนเด้ียว ข้าหวังว่าท่านจะพยายามอย่าง เตมที่เพื่อช่วงชิงโอกาสมาให้กับเสี่ยวเทียน” เนี่ยเฉี่ยนพูด้ด้้วยน้ำาตา นองหน้า

เนี่ยตงไห่เงียบงันไปเนิ่นนานกมพยักหน้าเบาๆ “ข้าเข้าใจแล้ว เจ้ากลับไปเถอะ พรุ่งนี้พาเนี่ยเทียนไปที่งานเลี้ยงจับฉลากให้ตรง เวลา”

น้ำาตาในด้วงตาของเนี่ยเฉี่ยนเปล่งประกายวิบวับ ฉายให้เหมน ถึงแววปรีด้าที่เด้่นชัด้ขึ้นมา โค้งตัวให้แล้วจากไปทันที

ตอนที่นางก้าวออกจากห้องกำาลังและจะเด้ินจากไปนั้นเอง นางได้้ยินเสียงเนี่ยตงไห่กลืนยาคืนพลังลงไป รวมไปถึงเสียงถอน หายใจยาวหนึ่งครั้งของเขา

ใจของเนี่ยเฉี่ยนราวถูกมีด้กรีด้ รู้ด้ีว่าการมาของนางกลับ เป็นการช่วยให้เนี่ยตงไห่ตัด้สินใจได้้เรมวขึ้น นางไม่กล้าหันกลับไป มอง รีบก้าวเรมวๆ ผลุนผลันจากไป