ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 10 ไข้ลด้

เนี่ยเทียนสลบไสลไม่ได้้สติ ผิวเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นออกมา จากผิวน้ำาเป็นสีแด้งจนม่วง

“บุ๋ม บุ๋ม!”

ฟองอากาศฟองแล้วฟองเล่าระเบิด้ปะทุออกอย่างว่องไว ระเหยขึ้นมาเป็นไอน้ำาสีเขียวอ่อน

ตลอด้ทั้งห้องค่อยๆ ตลบอบอวลไปด้้วยกลิ่นหอมเข้มข้น ของยา คลื่นน้ำาที่เด้ือด้อยู่ในถังไม้ เมื่ออยู่ภายใต้แสงเทียนที่ส่ายไหวกม เปล่งประกายแสงประหลาด้แวววับเช่นกัน

“ฮือ…”

เนี่ยเทียนส่งเสียงร้องเจมบปวด้ออกมาโด้ยไม่รู้ตัว ท่ามกลาง น้ำาเด้ือด้พล่าน รูขุมขนทั่วร่างเขาคล้ายถูกบีบให้ขยายตัวออก กำาลัง ดู้ด้กลืนตัวยาจากในน้ำาอย่างตะกละตะกลาม

ร่างของเขาที่เด้ิมทีกมแขมงแกร่งกว่าเด้มกทั่วไปอยู่แล้ว บัด้นี้ ค่อยๆ พองขยายขึ้นคล้ายถูกเติมลมเข้าไป

“เปรีกยะ เปรีกยะ!”

เสียงประหลาด้ด้ังออกมาจากในกระดู้กและอวัยวะภายใน ของเขา กล้ามเนื้อตลอด้ร่างของเขาราวกับกำาลังโห่ร้องอย่างบ้าคลั่ง

ม่านแสงอ่อนจางชั้นหนึ่งที่มองเหมนได้้ด้้วยตาเปล่าแผ่ กระจายออกมาโด้ยมีหมอมู่หัวเป็นจุด้ศูนย์กลาง ปกคลุมเนี่ยเทียน และถังไม้เอาไว้ด้้านใน

“อาก!”

เนี่ยเทียนพลันเปล่งเสียงร้องโหยหวนอย่างข่มกลั้นไม่ไหว เสียงร้องนี้ด้ังลั่น ทว่ากลับไม่สามารถเลมด้ลอด้ออกมาจากม่านแสงสี อ่อนจางเหล่านั้นได้้

ม่านแสงเกิด้เป็นคลื่นริ้วละเอียด้บางราวน้ำาไหล ช่วยสกัด้ กั้นเสียงทุกอย่างเอาไว้ได้้ ทำาให้พวกเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนที่นั่งอยู่ นอกห้องห่างออกไปไม่ไกล สัมผัสไม่ได้้แม้แต่นิด้เด้ียว

“อาก!”

แสงไฟห้าสีเส้นแล้วเส้นเล่าทะลวงเข้าทะลวงออกตามรูขุม ขนใต้ผิวหนังของเนี่ยเทียน เมื่อเสียงร้องโหยหวนของเนี่ยเทียนด้ัง ขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า น้ำายาในถังไม้ที่แต่เด้ิมขุ่นคลั่กกมค่อยๆ กลายมา เป็นใสแจ๋ว

ราวกับว่าน้ำายาล้ำาค่าที่หัวมู่เทลงไปล้วนถูกรูขุมขนของเนี่ย เทียนดู้ด้ซับแล้วหลอมรวมเข้ากับเลือด้เนื้อของเขาทีละนิด้

และไข้สูงของเนี่ยเทียนกมค่อยๆ ลด้ลงตามน้ำาที่เริ่มใส สะอาด้ขึ้น

ครู่ใหญ่ เนี่ยเทียนที่ความรู้สึกเจมบปวด้รวด้ร้ายถด้ถอยลง ไม่ได้้ร้องโหยหวนต่อ ม่านแสงอ่อนจางหนึ่งชั้นที่ออกมาจากร่างของ หัวมู่กมค่อยๆ กลายร่างเป็นเส้นลำาแสงหายเข้าไปในร่างของหัวมู่

น้ำาร้อนเด้ือด้พล่านกลายมาเป็นน้ำาเยมนนิ่งสงบ เนี่ยเทียนที่ สลบไสลมาสามวันเตม หลังจากไข้ลด้ลงจึงลืมตาขึ้นมาได้้

และเวลานี้เอง ประกายประหลาด้ในด้วงตาของหัวมู่พลัน หายวับไป

เขาค้อมตัวลง กล่าวด้้วยสีหน้านิ่งเฉย: “ข้าน้อยหัวมู่ ท่าน ตาของเจ้าเชิญให้ข้ามาช่วยรักษาอาการตัวร้อนของเจ้า”

เนี่ยเทียนที่ยังไม่ฟื้นคืนสติกลับมา หัวสมองมึนงง ถามด้้วย ความสับสน: “ข้าไข้ขึ้นสูงกี่วัน?”

“สามวัน” หัวมู่ตอบด้้วยน้ำาเสียงราบเรียบ

“สามวันแล้วหรือ!” เนี่ยเทียนสีหน้าตื่นตะลึง มือทั้ง สองกด้ลงบนขอบอ่างไม้ ทำาท่าจะกระโด้ด้ออกมา

“พลั่ก!”

ถังไม้ที่แขมงแรงทนทาน เมื่อถูกมือทั้งสองข้างของเนี่ยเทียน กด้ลงมากมคล้ายไม่สามารถแบกรับเรี่ยวแรงมหาศาลจึงแตกกระจาย ออกเป็นเสี่ยงๆ

“ซ่า ซ่า!”

เมื่อน้ำาไหลออกมาจากถังไม้ สีหน้าเนี่ยเทียนแตกตื่น มอง เศษไม้ที่แตกออกเป็นชิ้นเลมกชิ้นน้อย

หัวมู่สีหน้าดุ้จเด้ิมคล้ายรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเช่นนี้ กล่าว ด้้วยเสียงราบเรียบ: “โรคประหลาด้นี้ของเจ้ายังไม่หายขาด้ เจ้า จำาเป็นต้องแช่น้ำายาด้้วยฝีมือข้าอยู่อย่างนี้ต่อไปอีกหกวัน”

เนี่ยเทียนยกมือขึ้น ขยับเคลื่อนไหวแขนตามใจคิด้ สัมผัส ได้้ว่าพลังกายในร่างของเขาแขมงแกร่งกว่าก่อนหน้านี้เยอะมาก

“ข้ารู้สึกด้ีมากแล้ว น่าจะไม่มีไข้อีกแล้วล่ะ” เนี่ยเทียน กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ

“ข้าเป็นหมอ โรคประหลาด้ของเจ้า คนอื่นล้วนรักษาไม่ได้้ ข้าเป็นคนรักษาเจ้าจนหาย ด้ังนั้นเจ้าต้องเชื่อข้า รักษาต่อไปตามที่ ข้าบอก!” หัวมู่พูด้ด้้วยน้ำาเสียงไม่ยอมให้ปฏิเสธ

“อ้อ กมได้้” เนี่ยเทียนเกาหัว

“ท่านมู่ ข้า ข้าเข้าไปได้้หรือยัง?” นอกห้อง เนี่ยตงไห่ที่ ร้อนใจราวกับไฟเผาได้้ยินเสียงถังน้ำาแตก รวมถึงเสียงพูด้คุยระหว่าง หัวมู่และเนี่ยเทียน จึงทนรอไม่ไหวอีกต่อไป

“เข้ามาเถอะ” หัวมู่กล่าวเนิบนาบ

“ปัง!”

เนี่ยตงไห่ผลักประตูออกอย่างแรง เนี่ยเฉี่ยนที่เป็นกังวลไม่ ต่างกันกมพุ่งเข้ามาด้้วย

เมื่อเข้ามา พวกเขากมเด้ินไปหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียนทันที ยื่นมือออกไปจับข้อมือของเนี่ยเทียน เมื่อพบว่าไข้ของเขาลด้น้อยลง อุณหภูมิในร่างกายกลับมาเป็นปกติแล้ว สีหน้ากมปิติยินด้ีอย่างบ้าคลั่ง

ไม่รอให้มู่หัวพูด้มาก เขากมตะโกนขึ้นมาเสียงด้ัง: “หันเยว่ เอาค่าตอบแทนมามอบให้ท่านหัว!”

สาวใช้หันเยว่หยิบเอาถุงผ้าที่บรรจุเงินทอง หินวิเศษหลาย ก้อน และยังมียาสมุนไพรมากมายเตมถุง ส่งมาให้หัวมู่ด้้วยความ นอบน้อม

หัวมู่รับมาอย่างลำาพองใจ ไม่มองแม้แต่หางตา ยัด้ถุงผ้า นั้นไว้ในกล่องยาลวกๆ ราวกับไม่สนใจของรางวัลเหล่านั้นเลยสักนิด้

“บุญคุณใหญ่หลวงเอ่ยขอบคุณเพียงปากเปล่าไม่ได้้ ยังไง กมขอให้ท่านหัวอยู่ที่จวนเนี่ยของเราต่ออีกหน่อย ข้าจะรับรองท่าน เป็นอย่างด้ี” เนี่ยตงไห่กล่าวอย่างจริงใจ

“ยังไม่ได้้รักษาจนหายขาด้” หัวมู่โบกมือ ปฏิเสธความ หวังด้ีของเนี่ยตงไห่ พูด้: “อีกหกวันต่อมา ทุกวันเวลานี้ข้าจะมาที่นี่

หนึ่งรอบ พวกเจ้าเตรียมถังไม้และน้ำาร้อนเอาไว้ ข้ายังคงต้องใช้วิธี การเช่นเด้ิมรักษาอาการประหลาด้ของหลานท่านให้หายด้ี”

“ยังรักษาไม่เสรมจ?” เนี่ยตงไห่สีหน้าตึงเครียด้

“ไม่ต้องกังวลเกินไปนัก เขาไม่เป็นอะไรหรอก” หัวมู่เงย หน้าขึ้นน้อยๆ พูด้อย่างมาด้มั่น: “ข้าบอกแล้วว่าสามารถรักษาเขา ได้้กมย่อมต้องทำาได้้จริง วันนี้ข้าพิสูจน์ตัวเองให้พวกท่านเหมนแล้ว พวกท่านกมควรจะเชื่อข้า”

“แน่นอน! แน่นอน!” เนี่ยตงไห่รีบกล่าว ทั้งยังโค้งตัวลงต่ำา “ถ้าเช่นนั้นอีกหลายวันที่เหลือกมต้องรบกวนนายท่านหัวแล้ว นาย ท่านหัวเพิ่งมาที่เมืองเฮยอวิ๋นเป็นครั้งแรก คงจะไม่มีที่พักกระมัง? ถ้า ไม่อย่างนั้นกมพักที่จวนตระกูลเนี่ยของเราก่อนด้ีหรือไม่? วางใจได้้ ข้า จะต้องจัด้ห้องรับรองที่สบายที่สุด้ให้ท่าน ไม่มีทางละเลยแน่นอน”

“ไม่ต้องหรอก ข้าชอบความสงบ อยากจะเด้ินเล่นในเมือง เพียงลำาพังเท่านั้น” ดู้เหมือนหัวมู่ไม่สนใจอยากพูด้คุยกับเนี่ยตงไห่ มากเท่าไหร่นัก หลังจากกล่าวประโยคสุด้ท้ายจบกมเด้ินตรงด้ิ่งออกไป นอกห้อง

“ท่านตา คนผู้นี้คือใครหรือ? แล้วกม ทำาไมข้าถึงไข้ ขึ้นตั้งสามวัน?” หลังจากที่หัวมู่จากไป เนี่ยเทียนจึงถามขึ้นอย่างงงัน

“เจ้าเด้มกบ้า!” รอยน้ำาตาของเนี่ยเฉี่ยนยังไม่แห้งเหือด้ กล่าวด้้วยความเจมบปวด้ใจ: “หลังจากที่เจ้าสู้กับเนี่ยหง คืนนั้นอยู่ๆ เจ้ากมตัวร้อน รอจนข้ามาเจอ เจ้ากมไข้ขึ้นสูงจนสลบไปแล้ว พวกเรา ไปหาหมอที่มีชื่อเสียงทั้งในและนอกเมืองเฮยอวิ๋นกมล้วนไม่มีใคร รักษาเจ้าได้้ เตรียมจะพาเจ้าส่งไปที่สำานักหลิงอวิ๋นอยู่แล้ว แต่นาย ท่านหัวกมาเสียก่อน…”

นางอธิบายเรื่องราวอย่างละเอียด้หนึ่งรอบ จากนั้นกมถาม: “เป็นอย่างไรบ้าง? ตอนนี้รู้สึกอย่างไร? ร่างกายอ่อนแอไปมากหรือ เปล่า?”

“ไม่ ไม่ได้้อ่อนแอมากนัก” เนี่ยเทียนส่ายหัว สีหน้าเผย ความประหลาด้ใจอย่างเหมนได้้ชัด้ “กลับกัน ข้ารู้สึกว่า…สบายด้ีมาก ไม่ สบายด้ีมากๆ เลย!”

“หมายความว่าอย่างไร?” เนี่ยตงไห่ถามอย่างแปลกใจ

“พอไข้ลด้ลง ข้ากมรู้สึกเหมือนมีพละกำาลังที่ใช้ไม่หมด้ คล้ายว่าจะแขมงแกร่งกว่าก่อนหน้านี้ด้้วย” เนี่ยเทียนครุ่นคิด้หาคำาพูด้ มาใช้อธิบาย “พลังวิญญาณในจุด้ตันเถียนไม่มีการเปลี่ยนแปลงอะไร ทว่าพละกำาลังตลอด้ร่างกลับเพิ่มขึ้นมาไม่น้อยจนข้าสัมผัสได้้”

“งั้นกมแปลกแล้ว” เนี่ยตงไห่จ้องมองเขาด้้วยสายตาลึกล้ำา ใบหน้าเตมไปด้้วยความฉงนสนเท่ห์

“ไม่เป็นอะไรกมด้ีแล้ว ไม่เป็นอะไรกมด้ีแล้ว” เนี่ยเฉี่ยนไม่คิด้ ให้มากความ “ต่อไปเจ้าพยายามเลี่ยงการต่อสู้กับเนี่ยหงให้มากที่สุด้ ยังไงซะขอบเขตของเขากมสูงกว่าเจ้าถึงสามขั้น พลังวิญญาณล้นออก มาข้างนอกได้้แล้วด้้วย แต่เจ้ากลับด้ึงด้ันจะฝืนสู้ ข้าเด้าว่าที่อยู่ๆ ครั้งนี้เจ้าตัวร้อนกะทันหันสาเหตุกมเป็นเพราะการต่อสู้ระหว่างเจ้ากับ เขา สู้ไม่ได้้กมไม่ต้องสู้ ขอบเขตของเจ้าต่ำากว่าเยอะมาก แพ้กมแพ้ไป กระดู้กเจ้าไม่ได้้แขมงขนาด้นั้น”

“ข้ารู้สึกว่าหากตอนนี้ข้าต่อสู้กับเนี่ยหงอีกครั้ง ข้าสามารถ เอาชนะเขาได้้สบายๆ!” เนี่ยเทียนแสยะปาก เผยรอยยิ้มสด้ใสเตมไป ด้้วยความมั่นใจ

“ยังจะปากแขมงอีก! ข้าไม่อยากเหมนเจ้าไข้สูงจนหมด้สติไป อีกครั้งหรอกนะ! ครั้งนี้โชคด้ีที่นายท่านหัวเด้ินทางผ่านเมืองเฮยอวิ๋ นพอด้ี ไม่อย่างนั้น…” พูด้มาถึงตรงนี้เนี่ยเฉี่ยนกมน้ำาตาหยด้อีกครั้ง “หากเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ ปอาใหญ่กมไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อแล้ว หากเกิด้เรื่องกับเจ้า ต่อไปข้ากมไม่มีหน้าไปพบแม่ของเจ้า”

“เอาน่า เอาน่า ข้ารู้แล้ว ต่อไปจะไม่ก่อเรื่องอีกแล้ว” เนี่ย เทียนกล่าวด้้วยความปวด้หัว

“หลายวันนี้อยู่ในบ้านด้ีๆ ห้ามออกไปไหนทั้งนั้น!” เนี่ยตง ไห่กำาชับเข้มงวด้

“ขอรับ” เนี่ยเทียนพยักหน้าอย่างจนใจ

ในห้องลับที่เนี่ยเป่ยชวนบำาเพมญตบะ

“ท่านพ่อ หมอต่างแด้นคนนั้นรักษาไข้ของเนี่ยเทียนให้ลด้ ลงได้้จริงๆ ด้้วย” เนี่ยห่านเด้ินเข้ามาด้้วยสีหน้ากลัด้กลุ้ม พูด้ด้้วยน้ำา เสียงเตมไปด้้วยความเสียด้าย

เนี่ยเป่ยชวนที่ด้ึงเอาความเยมนจากเสาหยกสีนิลด้้านหลัง มาหลอมรวมเข้ากับจุด้ตันเถียนลืมตาขึ้น กล่าวด้้วยน้ำาเสียงเรียบ เยมน: “ในเมื่อเนี่ยเทียนไม่เป็นอะไร ถ้าเช่นนั้นข้ากมต้องคุยกับพี่ใหญ่ ของข้าเสียหน่อย ตามที่เขาพูด้เอาไว้ พรุ่งนี้เขาควรจะบอกกล่าวผู้ อาวุโสทุกคนในตระกูลให้ชัด้เจน จากนั้นกมเป็นฝ่ายยกตำาแหน่ง ประมุขให้ข้าด้้วยตัวเอง”

“ควรจะเป็นเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว เขายึด้ครองตำาแหน่ง ประมุขตระกูล หลายเรื่องพวกเราล้วนไม่สะด้วกที่จะลงมือ ต่อไป…กม ง่ายแล้ว” เนี่ยห่านพูด้ด้้วยความฮึกเหิม

“แม้ว่าวันนี้จะด้ึกไปหน่อยแล้ว แต่เขาน่าจะยังไม่นอน” เนี่ยเป่ยชวนลุกขึ้นยืน เด้ินออกจากห้องลับเพื่อไปพูด้คุยกับเนี่ยตงไห่