ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 9 แพทย์จากต่างแด้น

“ท่านพ่อ พวกเราไปสำานักหลิงอวิ๋นกันเถอะเจ้าค่ะ หมอ มากมายขนาด้นั้นยังทำาอะไรไม่ได้้ ข้าไม่คิด้ว่าหมอคนใหม่นี่จะรักษา ได้้จริงหรอก!”

เนี่ยเฉี่ยนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนานแล้ว ในส่วนลึกของ จิตใจนางคิด้แค่ว่ามีเพียงผู้ฝึกลมปราณแขมงแกร่งของสำานักหลิงอวิ๋น ผู้สูงส่งเท่านั้นถึงจะสามารถรักษาโรคประหลาด้ให้กับเนี่ยเทียนได้้

เนี่ยตงไห่เองกมีสีหน้าลังเล

สามวันแล้ว ไม่เพียงแค่ในเมืองเฮยอวิ๋น แม้แต่หมอที่มีชื่อ เสียงเป็นที่เลื่องลือของเมืองรอบด้้านต่างกมพากันมาตามข่าวเพื่อรับ รางวัลใหญ่ ต่างคนต่างนำาวิธีมากมายออกมาใช้ ทว่าสุด้ท้ายแล้วอา การของเนี่ยเทียนกมยังไม่ด้ีขึ้น

แต่ไหนแต่ไรมาเขานั้นเคารพเลื่อมใสในฝีมืออภินิหารของ ผู้ฝึกปราณสำานักหลิงอวิ๋นมากที่สุด้ และกมคิด้ด้้วยว่าเวลานี้มีเพียงสำา นักหลิงอวิ๋นเท่านั้นที่ช่วยเนี่ยเทียนได้้

“ท่านประมุข…” ขณะที่เนี่ยตงไห่ขมวด้คิ้วคิด้หนักอยู่นั้น เอง หันเยว่กมพูด้ขึ้นมาอย่างขลาด้กลัวว่า: “หมอที่มาใหม่คนนั้นเป็น คนแปลกหน้า เขาบอกว่าหากเขาทำาไม่สำาเรมจ จะยอมให้ท่านประมุข จัด้การได้้ตามใจชอบ”

“จัด้การได้้ตามใจชอบ?” เนี่ยตงไห่หน้ากระตุก “ทั้งๆ ที่รู้ ว่าหมอทุกคนก่อนหน้าเขาล้วนล้มเหลว ยังจะกล้าพูด้จาใหญ่โตเช่น นี้ บางที คนผู้นี้อาจจะมีวิธีพิเศษอะไรบางอย่างจริงๆ?”

“รีบไปเรียกเขามา!”

“เจ้าค่ะ” หันเยว่รีบร้อนออกไป

ไม่นานนัก ชายชรารูปร่างเลมกเตี้ย ผิวหน้าด้ำาคล้ำาผู้หนึ่งกม ถือกล่องยาเด้ินเข้ามาอย่างเชื่องช้า

ตั้งแต่คางมาจนถึงลำาคอของชายชรามีแผลเป็นเลมกยาว เหมนได้้ชัด้เส้นหนึ่ง รอยแผลนั้นคล้ายจะยาวไปจนถึงจุด้ลึกตรง หน้าอก ทำาให้มองดู้แล้วดุ้ร้ายน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างมาก

ในด้วงตาของชายชรามากไปด้้วยตาขาว ลูกตาด้ำาเลมกมาก ขับให้รอยแผลเป็นที่น่ากลัวของเขายิ่งมองยิ่งมืด้ครึ้มน่าขนลุก

เนี่ยตงไห่มองเขาหนึ่งครั้งในใจกมเกิด้ความระแวง แอบใช้ พลังวิญญาณสัมผัส กลับพบว่าชายชรานั่นคล้ายจะไม่ใช้ผู้ฝึก ลมปราณ ในร่างไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแม้แต่เส้นเด้ียว

“ข้าน้อยหัวมู่ มักจะตามหาสมุนไพรในเขาลึกเป็นประจำา วันนี้เด้ินทางผ่านเมืองเฮยอวิ๋น ได้้ยินว่าในจวนมีเด้มกเป็นไข้สูงพอด้ี” ชายชราเป็นฝ่ายบอกชื่อขึ้นมาด้้วยตัวเอง พูด้เนิบช้าด้้วยน้ำาเสียงทุ้ม ลึกแหบต่ำา: “เป็นหมอมาหลายปี ข้าผู้แก่ชราค่อนข้างมั่นใจในการ

รักษาโรคประหลาด้ คิด้ว่าสามารถรักษาเด้มกน้อยผู้นี้ให้ไข้ลด้ลงไปได้้ ทวังว่าท่านประมุขตระกูลเนี่ยจะให้ข้าลองรักษาดู้”

ระหว่างที่พูด้ สายตาของหัวมู่กมองผ่านเนี่ยตงไห่และเนี่ย เฉี่ยน จ้องเขมมงไปยังเนี่ยเทียนที่อยู่บนเตียง

ตอนที่เขามองไปยังเนี่ยเทียน ด้วงตาน่าสะพรึงกลัวที่ลูก ตาด้ำาเลมกลูกตาขาวมากคล้ายฉายประกายแสงตื่นเต้นแปลก ประหลาด้บางอย่าง

“เจ้ามีความมั่นใจจริงรึ?” เนี่ยตงไห่สีหน้ามืด้คล้ำา กล่าว: “ก่อนหน้าเจ้า หมอหลวงที่มีชื่อเสียงทุกคนล้วนลองกันมาหมด้แล้ว แต่กมล้มเหลวกันทุกคน ไข้ของหลานชายข้ายังไม่ลด้ลง หากไม่รีบ รักษาให้หายโด้ยไว ข้ากังวลว่าเขาจะทนไม่ไหว ข้าเพิ่งจะเตรียมตัว เด้ินทางไปสำานักหลิงอวิ๋น ข้าไม่อยากเสียเวลาอันมีค่าไปเพราะความ ไร้ฝีมือของเจ้า”

หัวมู่ถอนสายตากลับคืน ถอนหายใจเบาๆ หนึ่งครั้ง หลับตาลงครู่หนึ่งกมพลันเบิกตาโพลง พูด้ด้้วยสีหน้าเด้มด้เด้ี่ยว: “หาก รักษาไม่ได้้ ข้าน้อยยอมทิ้งหัวไว้ที่นี่!”

“ด้ี!” เนี่ยตงไห่สีหน้าตกใจ

“อย่ามัวพูด้มากกันอยู่เลย ไปเอาถังน้ำาใบใหญ่มาให้ข้า หนึ่งใบ เทน้ำาร้อนลงไปให้เตม!” หัวมู่สั่งการ

“ได้้ตามที่เจ้าต้องการ!” เนี่ยตงไห่พยักหน้าหนักๆ รีบสั่ง ความตามที่หัวมู่ต้องการทันที

นอกประตู ข้ารับใช้ตระกูลเนี่ยมากมายที่รออยู่ด้้านนอก ด้้วยความร้อนใจรีบทำางานตามที่ได้้รับมอบหมาย

ไม่นานนัก ภายใต้การนำาของสาวใช้หันเยว่กมีข้ารับใช้ แบกเอาถังไม้ใบใหญ่ที่บรรจุน้ำาร้อนไว้เตมถังเข้ามาวางกลางห้อง

“ท่านประมุขตระกูลเนี่ย ขอท่านและคนอื่นโปรด้ออกไป ก่อน ในห้องนอกจากข้าและเด้มกน้อยแล้ว ห้ามให้มีคนอื่นอยู่อีก” หัว มู่เงยหน้าน้อยๆ บนใบหน้าเผยความลำาพองใจ “วิธีการรักษาเฉพาะ ตัวของข้า ไม่สามารถให้คนอื่นแอบมองได้้ นั่นคือวิธีการรักษาที่ข้าผู้ แก่ชราใช้ด้ำารงชีพ หวังว่าท่านประมุขตระกูลเนี่ยจะเข้าใจ”

“ท่านพ่อ แบบนี้ แบบนี้จะได้้ยังไง? ข้าต้องการเฝอามอง เสี่ยวเทียนตลอด้เวลา!” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวด้้วยความไม่พอใจ

“ข้าบอกแล้วว่าหากรักษาไม่ได้้ ข้ายินด้ีทิ้งหัวไว้ที่นี่!” หัว มู่กลอกตา กล่าวเสียงเยมน: “ที่นี่คือถิ่นของตระกูลเนี่ย ข้าไม่ได้้เป็นผู้ ฝึกลมปราณ ทั้งยังเป็นคนต่างถิ่น หากข้าไม่บริสุทธิ์ใจ จะมีชีวิตรอด้ ออกไปจากตระกูลเนี่ยได้้อย่างไร?”

“ทำาตามที่เขาบอก” เนี่ยตงไห่ลังเลอยู่ครู่หนึ่งกมโค้งตัวให้ กับหัวมู่ นัยน์ตาเตมไปด้้วยความคาด้หวัง พูด้ด้้วยความจริงใจ: “ข้า

เนี่ยตงไห่ขอขอบคุณท่านก่อน ขอแค่เสี่ยวเทียนไม่เป็นอะไร ข้าจะ ตอบแทนท่านอย่างงาม!”

หัวมู่สีหน้าราบเรียบ พยักหน้าน้อยๆ

“ออกไปพร้อมข้ากันให้หมด้!” เนี่ยตงไห่กล่าวเสียงด้ัง

ภายใต้คำาสั่งของเขา ทุกคนที่อยู่ในห้องหรือแม้แต่เนี่ยเฉี่ย นกมยังพากันออกไปจากห้องชั่วคราว

“แอาด้!”

เนี่ยตงไห่ปิด้ประตูแล้วนั่งลงหน้าประตู สูด้ลมหายใจเข้า ลึกต่อเนื่องเพื่อปรับสภาพจิตใจของตัวเอง รอคอยด้้วยความกังวลใจ

“ท่านพ่อ มีหมอมาช่วยเนี่ยเทียนอีกคนแล้ว” เนี่ยห่านเด้ิน เข้าไปเงียบๆ ในห้องลับห้องหนึ่งของตระกูลเนี่ย รายงานให้กับ เนี่ยเป่ยชวนทราบ

เนี่ยเป่ยชวนที่นั่งพิงเสาหยกสีด้ำาเยมนเฉียบมีไอเยมนหมุนเป็น เกลียวตลบไปทั่วร่าง สีหน้ามืด้ทะมึนราวน้ำาแขมง กล่าวเสียงเยมน: “ไม่คิด้ว่าจะยังมีคนละโมบในสมบัติเลมกๆ น้อยๆแบบนั้น”

หยุด้ไปครู่หนึ่งเขากมแสยะปากยิ้มเยมน กล่าวดู้แคลน: “เขา กมคือตะวันใกล้พลบแล้ว คิด้จะให้คนในตระกูลพวกนั้นช่วยเขาตาม หาคนให้อย่างสุด้ความสามารถ มีหรือจะง่ายด้ายขนาด้นั้น? หลายปี

มานี้ เพื่อตามหาบิด้าแท้ๆ ของเนี่ยเทียน เขาเอาสมบัติที่เกมบไว้หลาย ปีออกมาใช้หมด้แล้ว จะมีเหลือมากมายสักเท่าไหร่กันเชียว?”

“มันกมจริง” เนี่ยห่านหัวเราะเบาๆ “เขาไม่รู้ว่าในมือท่าน พ่อมียาต่อวิญญาณของสำานักหลิงอวิ๋นอยู่เมมด้หนึ่ง ยาต่อวิญญาณนี้ เป็นของด้ีนักแล แค่กลืนยาเมมด้นั้นลงไป โรคประหลาด้นั่นของเนี่ย เทียนย่อมหายขาด้แน่นอน”

“เนี่ยหงต่างหากที่เป็นหลานชายแท้ๆ ของข้า หากผู้ที่ป่วย เป็นโรคประหลาด้นี้คือเนี่ยหง ข้ากมเอายาต่อวิญญาณให้เขากินไป นานแล้ว” เนี่ยเป่ยชวนสีหน้าไม่ยี่หระ “นึกถึงปีนั้นที่ข้าแย่งชิง ตำาแหน่งประมุขตระกูลกับเขา เป็นช่วงเวลาที่เขารุ่งโรจน์มากที่สุด้ เพื่อคว้าเอาตำาแหน่งประมุขตระกูลมาครองแล้ว เขาไม่คิด้จะไว้หน้า น้องชายแท้ๆ อย่างข้าแม้แต่นิด้เด้ียว เวลาผ่านไป ความโชคด้ีของ เขากมผ่านไปด้้วย และกมเป็นช่วงเวลาที่ข้าจะได้้ผงาด้ขึ้นมาเสียที”

“เจ้าเด้มกเนี่ยเทียนนั่น ข้ามีความรู้สึกประหลาด้บางอย่าง อยู่ตลอด้ ยังไงกมไม่อาจวางใจได้้” เนี่ยห่านขมวด้คิ้ว “เหมนๆ อยู่ว่า ขอบเขตของเขาต่ำากว่าเยอะมาก ทว่ากลับยังเอาชนะหงเอ๋อร์ได้้ ช่าง พิลึกพิลั่นจริงๆ ยังด้ี ยังด้ีที่อยู่ๆ เขากมเป็นโรคประหลาด้ขึ้นมา มิ ฉะนั้น…ไม่แน่ว่าวันหน้าเขาจะกลายมาเป็นภัยแฝงอย่างหนึ่ง”

“หากเนี่ยเทียนโชคร้ายป่วยตายไป เกรงว่าสิ่งเด้ียวที่ช่วย ประคับประคองจิตใจของพี่ใหญ่ข้าเอาไว้ได้้กมคงพังทลายลงไปด้้วย ไม่นานเท่าไหร่กมคงตายตกไปตามกัน เมื่อเป็นเช่นนี้ในตระกูลกมจะไม่มี ใครมาเป็นอุปสรรคขัด้ขวางข้าได้้อีก” ด้วงตาเนี่ยเป่ยชวนโชนแสง แรงกล้า

“ใกล้แล้วล่ะ ตามความเหมนข้า ท่านพ่อคงไม่ต้องรอนาน นักหรอก” เนี่ยห่านเองกมฮึกเหิมไม่ต่างกัน

“ข้ากมคิด้เช่นนี้เหมือนกัน” เนี่ยเป่ยชวนเชิด้หน้ากล่าว

อีกฝั่งหนึ่ง

หลังจากพวกเนี่ยตงไห่พากันเด้ินออกมาจากห้องของเนี่ย เทียน หัวมู่ หมอผู้ไม่รู้ที่มากมหยิบเอาขวด้เลมกขวด้น้อยมากมายออก มาจากกล่องยาของเขาทันที

ในขวด้ยาเหล่านั้นบรรจุของเหลวหลากหลายสีสันไว้จน เตม ของเหลวเหล่านั้นแม้จะมีจุกขวด้ขวางกั้นเอาไว้ ทว่ากมยังคงมี กลิ่นมากมายโชยออกมา

บางขวด้มีกลิ่นหอมกำาจาย บางขวด้มีกลิ่นเปรี้ยวฉุนกึก และยังมีบางขวด้ที่กลิ่นเผมด้ร้อนแสบจมูก

หากเนี่ยตงไห่ไม่ได้้ออกไป ชื่อยาที่ติด้ฉลากไว้ตามขวด้ เหล่านั้นคงทำาให้เขาคลุ้มคลั่งเอาได้้

ไม่ว่าขวด้ใด้กมตามในนั้นล้วนเป็นสิ่งของล้ำาค่าหายากของ โลก มูลค่ามหาศาลเหนือล้ำาเกินกว่าของรางวัลที่เขาคิด้จะมอบให้

หัวมู่บิด้จุกขวด้หนึ่งเปิด้ออกอย่างรวด้เรมว เทของเหลว สีน้ำาเงินในขวด้ยาลงไปในถังไม้ที่บรรจุน้ำาร้อนไว้เตม

“รางวัลที่ว่างามของเจ้าเนี่ยตงไห่ ยังเทียบค่ากับน้ำาโลก ยมบาลสามหยด้ที่ข้าหลอมออกมาเองไม่ได้้เลย” หัวมู่พึมพำาหนึ่ง ประโยค นำาสิ่งที่เขาเรียกว่าน้ำาโลกยมบาลเทลงไปในถังไม้ไม่เหลือสัก หยด้

เมื่อน้ำาโลกยมบาลหยด้ลงไปในถังไม้ ประกายแสงสีน้ำาเงิน เป็นเส้นๆ ยังคงลอยอยู่กลางอากาศ จากนั้นถึงได้้ค่อยๆ หลอมรวม เข้ากับน้ำาร้อนในถัง

หัวมู่ไม่ได้้หยุด้ชะงัก ยังคงเอาของเหลวในขวด้ยามากมาย หยด้ลงไปในถังไม้ใบใหญ่ครั้งแล้วครั้งเล่า

ของเหลวที่อยู่ในขวด้ยาเหล่านั้นล้วนอยู่ในระด้ับเด้ียวกัน กับน้ำาโลกยมบาล ทั้งยังเพิ่มวัตถุวิเศษล้ำาค่าลงไปด้้วย

ทว่าหัวมู่กลับไร้ซึ่งความเสียด้าย เททั้งหมด้ลงไปในถังไม้ อย่างไม่ลังเล

ถอนหายใจเบาหนึ่งครั้ง มู่หัวถึงได้้เด้ินมาหยุด้ข้างกายเนี่ย เทียน ด้วงตาที่แปลกประหลาด้เฉพาะตัวนั้น เมื่อเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน กลับเปล่งประกายแสงมันขลับน่าพิศวง

สีหน้าของหัวมู่เปลี่ยนมาเป็นจริงจัง เขายื่นมือออกไปวาง ไว้บนหลังของเนี่ยเทียนอย่างระมัด้ระวัง ยกตัวเนี่ยเทียนที่นอนหลับ ไม่รู้เรื่องเนื่องจากไข้สูงขึ้นมา ท่าทางอ่อนโยนราวกับกลัวว่าเนี่ย เทียนจะรู้สึกไม่สบายตัว

มองสีหน้าท่าทางของเขา ไม่เหมือนกำาลังโอบอุ้มเด้มกน้อย คนหนึ่ง แต่เหมือนโอบอุ้มของล้ำาค่าหายากของโลกชิ้นหนึ่งมากกว่า

เด้ินมาหยุด้อยู่ข้างถังไม้ เขากมผ่อนมือวางลงเชื่องช้า ค่อยๆ ปล่อยร่างเนี่ยเทียนลงไปด้้วยความนุ่มนวล

“จ๋อม!”

เมื่อร่างของเนี่ยเทียนร่วงลง น้ำาร้อนที่ถูกหัวมู่เทยา มากมายลงไปพลันเด้ือด้พล่านขึ้นมาราวกับไต่ถึงจุด้หลอมเหลวใน พริบตา