ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 11 ฝันมหัศจรรย์

คืนนั้น

เนี่ยเฉี่ยนรู้ว่าสองวันมานี้เนี่ยเทียนลำาบากมาเยอะแล้ว จึง กำาชับให้เขารีบพักผ่อน ออกจากห้องตามหลังเนี่ยตงไห่ไป

กลางด้ึกเงียบสงัด้ เนี่ยเทียนยังไม่สามารถข่มตานอนได้้ จำา ต้องลุกขึ้นมานั่งบนเตียง โคจรคาถาหลอมลมปราณ ดู้ด้ซับเอาพลัง วิญญาณฟอาด้ินมาฝึกบำาเพมญตบะ

พลังวิญญาณบางเบาจากภายนอกเข้ามารวมอยู่ใน มหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียนของเขาตามการสูด้ลมหายใจทำา สมาธิ

เนี่ยเทียนสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าหลังจากพลังวิญญาณ หลายเส้นนั้นถูกดู้ด้เข้าไปอยู่ในจุด้ตันเถียนแล้ว กลับแตกต่างไปจาก ยามปกติ

ก่อนหน้านี้เวลาที่เขาฝึกหลอมรวมลมปราณ มักจะพบว่า พลังวิญญาณจำานวนมากไม่ได้้ถูกด้ึงเข้าไปในจุด้ตันเถียน แต่จะแผ่ ซ่านไปทั่วเลือด้เนื้อและกระดู้กตลอด้ร่างของเขา

ครั้งนี้ เลือด้เนื้อและอวัยวะตันห้าอวัยวะกลวงหกของเขา คล้ายว่าได้้ด้ึงดู้ด้เอาพละกำาลังที่มากเพียงพอเข้าไป ไม่ได้้ด้ึงด้ัน ฉกฉวยพลังวิญญาณฟอาด้ินที่รับเข้ามาจากคาถาหลอมลมปราณ

ขณะที่เขาจด้จ่ออยู่ในการบำาเพมญตบะนั้น เขาเหมือนได้้ยิน เสียงเลือด้เนื้อของตัวเองไชโยโห่ร้องด้ังลอยมาแว่วๆ “แปลกจัง…”

ท่ามกลางสติพร่าเลือน จิตสำานึกของเขาค่อยๆ ย้ายจาก มหาสมุทรวิญญาณในจุด้ตันเถียนมายังเลือด้เนื้อ

ราวกับว่ามีจุด้แสงเลมกๆ แปลกประหลาด้ถือกำาเนิด้ขึ้นมา ในเลือด้ของเขา ส่องแสงวิบวับอยู่เงียบๆ

วินาทีนั้นจิตวิญญาณของเขาคล้ายถูกกระชากเข้าไปใน เลือด้สด้แด้งฉาน สติยิ่งเลือนรางมากขึ้น

“ตูม!”

หลังจากเสียงแปลกประหลาด้ด้ังสนั่นขึ้น เนี่ยเทียนที่กำาลัง บำาเพมญตบะกมราวกับตกอยู่ท่ามกลางความฝันที่ห่างออกไปไกลโพ้น! ฟอาด้ินลึกลับมีต้นไม้ด้ึกด้ำาบรรพ์ขึ้นหนาแน่น สูงใหญ่เสียด้ฟอา จุด้ลึก ท่ามกลางความว่างเปล่ามีเงาปีศาจขนาด้ยักษ์ผลุบๆ โผล่ๆ

บนพื้นด้ินกว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด้ มียักษ์หลายตนรวมตัวกัน เป็นกลุ่มแบกขอนไม้มหึมาสีด้ำาสนิทขนาด้หลายร้อยเมตร เงยหน้า ก้าวขายาวๆ ร่ำาร้องท่วงทำานองเพลงโบราณเปล่าเปลี่ยวพร้อม เพรียงกัน

บนภูเขาที่สูงหลายพันเมตรลูกหนึ่ง มีงูยักษ์เกลมด้สีเงิน แวววาวเลื้อยพันเอาไว้ เมื่อมองปราด้ๆ งูยักษ์ตัวนั้นดู้คล้ายเป็นเนื้อ เด้ียวกันกับภูเขา

งูยักษ์เงยหน้าขึ้นสูด้รับเอาพระจันทร์และด้วงด้าวที่มีอยู่ เตมท้องฟอา ด้วงด้าราและด้วงจันทราทั้งหมด้ไหลลงเข้าไปในร่างของ งูราวกับน้ำาไหล

ขอบฟอาที่มีเมฆหมอกลอยวนเป็นเกลียว มีตำาหนักโอ่อ่าสูง ตระหง่านแห่งหนึ่งกำาลังห้อทะยานอยู่ท่ามกลางสายฟอา

จุด้ลึกของผืนแผ่นด้ินกว้างขวางมีเสียงคำารามโกรธแค้น พลุ่งพล่านด้ังลอยมาอย่างน่าหวาด้กลัว หลังเสียงคำารามนี้ด้ังขึ้น ผืน ด้ินกมแตกร้าว เกิด้เป็นร่องน้ำาลึกจนมองไม่เหมนก้น

ควันด้ำาอมม่วงพร้อมด้้วยวิญญาณผีร้ายจากนรกลอยพวย พุ่งขึ้นมาจากจุด้ลึกที่อยู่ด้้านล่างของร่องน้ำานี้

เงาร่างของคนมากมายพุ่งทะยานจากขอบฟอาห่างไกลสู่ กลางนภา เงาร่างของคนเหล่านั้นมีปีกสีเทาขนาด้ใหญ่ ปีกโบก กระพือหนึ่งทีกมแวบผ่านห่างออกไปไกลหลายร้อยลี้

ภาพเหตุการณ์น่าเหลือเชื่อแต่ละภาพ วาบผ่านขึ้นมาใน ความฝันของเนี่ยเทียนทีละภาพ

เนี่ยเทียนคล้ายถูกนำาไปยังโลกลึกลับด้ึกด้ำาบรรพ์แห่งหนึ่ง ในฐานะผู้ชม สอด้ส่องความมหัศจรรย์ระหว่างฟอาด้ินแห่งนี้

“เฮือก เฮือก!”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เนี่ยเทียนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมา จากฝันอย่างกะทันหัน หอบหายใจรุนแรง

ตลอด้ร่างของเขาโชกไปด้้วยหยาด้เหงื่อ รู้สึกเหนื่อยล้าถึง ขีด้สุด้ แม้แต่นิ้วมือกมคล้ายจะขยับเขยื้อนไม่ไหว

“ช่างเป็นฝันที่มหัศจรรย์นัก! ช่างเป็นฟอาด้ินที่มหัศจรรย์ เหลือเกิน!”

มองแสงเทียนที่ส่ายสะบัด้ในห้อง ด้วงตาเขาเปล่งประกาย วิบวับราวด้วงด้าว บนใบหน้าเผยสีหน้าตื่นเต้นรอคอยอย่างถึงที่สุด้

ค่ำาคืนยาวนาน เขาไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด้ คล้ายกำาลังจม จ่อมอยู่ท่ามกลางความฝันก่อนหน้านี้ ไม่ยินด้ีที่จะเด้ินออกมา

จนกระทั่งม่านรัตติกาลผ่านไป เสียงไก่ขันด้ังขึ้น เขาถึงได้้ รู้สึกง่วงอย่างกะทันหัน แล้วจึงหลับลึกลงไปอย่างแท้จริง

เช้าตรู่ เนี่ยตงไห่เป็นฝ่ายเชิญผู้อาวุโสของตระกูลเนี่ยมา รวมตัวกันในห้องโถงใหญ่ ประกาศต่อหน้าญาติผู้อาวุโสทั้งญาติสาย

ตรงและญาติสายอ้อมถึงเรื่องที่ตนเองพละกำาลังไม่ด้ี ขอเป็นฝ่ายถอน ตัวจากการเป็นประมุข

“พี่ใหญ่ ท่านวางใจได้้เลย ตระกูลเนี่ยเมื่ออยู่ภายใต้การ ปกครองของข้า ความรุ่งโรจน์ย่อมคืนกลับมาแน่นอน!” เนี่ยเป่ยชวน เอ่ยปากรับรอง

“ข้าเชื่อว่าเจ้ามีความสามารถนี้” เนี่ยตงไห่พยักหน้า น้อยๆ จากนั้นกมเด้ินออกมาจากโถงใหญ่ช้าๆ ท่ามกลางการจับตา มองของผู้อาวุโสทุกคนในตระกูลเนี่ย

“ท่านพ่อ…” เนี่ยเฉี่ยนที่รออยู่นอกตำาหนักนานแล้ว ทำาท่า จะพูด้แต่กมหยุด้ชะงักลง

นางมองออกถึงสายตาที่อาลัยอาวรณ์ของเนี่ยตงไห่ตอนที่ เด้ินออกมาจากห้องโถง

เนี่ยตงไห่ถูกอาการป่วยทรมานมาหลายปี เด้ิมทีกมไม่มี บารมีอย่างเมื่อครั้งอด้ีตอีกแล้ว ยามนี้เมื่อลงจากตำาแหน่งประมุข ของตระกูลจึงดู้คล้ายจะแก่ชราลงไปอีกหลายปี ตลอด้ทั้งร่างอ่อน ระโหยโรยแรงลงไปอย่างเหมนได้้ชัด้

“ข้าไม่เป็นอะไร เจ้าไม่ต้องกังวล” เนี่ยตงไห่ฝืนยิ้มออกมา “ใจของข้าเหนื่อยมากแล้ว หลายปีมานี้พวกผู้อาวุโสเหล่านั้นกมหมด้ ความอด้ทนกับข้านานแล้ว หากข้ายังยึด้ตำาแหน่งนั้นไว้ไม่ยอมปล่อย

มีแต่จะสร้างความเด้ือด้ร้อนให้พวกเรามากกว่าเด้ิม เป็นแบบนี้กมด้ี ต่อไปข้ากมจะได้้มอบพลังกายพลังใจทั้งหมด้ให้กับเนี่ยเทียน”

“ข้าหวังเพียงว่าก่อนที่ข้าจะตายไป เนี่ยเทียนจะได้้รับ ความโปรด้ปรานจากสำานักหลิงอวิ๋น ได้้เข้าไปฝึกบำาเพมญตบะอยู่ใน สำานัก”

“นั่นคือความปรารถนาเด้ียวที่เหลืออยู่ในชีวิตนี้ของข้า”

ในห้องโถงใหญ่ เสียงเซมงแซ่ด้ังต่อเนื่อง ผู้อาวุโสมากมาย ของตระกูลเนี่ยต่างร่วมอวยพรเนี่ยเป่ยชวน

ได้้ยินเสียงหัวเราะยาวนานเตมไปด้้วยความพึงพอใจของ เนี่ยเป่ยชวน รวมไปถึงเสียงประจบสอพลอจากผู้อาวุโสเหล่านั้น เนี่ย เฉี่ยนกมยิ่งวุ่นวายใจ พึมพำาเสียงเบา: “ก่อนหน้าที่ท่านพ่อจะได้้รับ บาด้เจมบ พวกผู้อาวุโสเหล่านั้นของตระกูล แต่ละคนสีหน้าสีตา ประจบท่านพ่อไม่ต่างจากที่ทำากับท่านอารองในตอนนี้ เวลาผ่านไป ตอนนี้ท่านพ่อเด้ินออกมา กลับไม่มีสักคนเด้ินเข้ามาพูด้จาปลอบใจ”

“ชีวิตคนกมเป็นอย่างนี้แหละ ข้ามองทะลุปรุโปร่งมานาน แล้ว ตอนที่ได้้ด้ี ย่อมมีคนเข้ามาตีสนิท พอสูญเสียอำานาจไป กม เงียบเหงาโด้ด้เด้ี่ยว ทุกคนพากันตีจาก” เนี่ยตงไห่ส่ายหัวอย่างผิด้ หวัง “ไปเถอะ ไม่ต้องสนใจพวกเขาแล้ว ไปดู้เจ้าเสี่ยวเทียนกัน เถอะ”

“หวังว่าเนี่ยเทียนจะช่วงชิงเอาหน้าเอาตาคืนมาให้พวก เราได้้!” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวอย่างเคียด้แค้น

นางรู้ด้ีว่าตอนนี้เนี่ยตงไห่ได้้มอบความคาด้หวังทั้งหมด้ไว้ที่ ตัวเนี่ยเทียน

หากเนี่ยเทียนสามารถแสด้งพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมด้าออกมา บนเส้นทางแห่งการฝึกบำาเพมญตบะ บางทีในใจเนี่ยตงไห่อาจจะมีไฟ แห่งความหวังลุกโชติช่วงขึ้นมาใหม่กมเป็นได้้ ต่อให้ตัวเขาเองจะไม่ สามารถประสบความสำาเรมจในด้้านการบำาเพมญตบะอีกต่อไป ขอแค่ มองเหมนเนี่ยเทียนแขมงแกร่งขึ้นในทุกๆ วัน เขากมพร้อมยืนหยัด้มีชีวิต อยู่ต่อ

เนี่ยเทียน ตอนนี้ได้้กลายมาเป็นเสาค้ำายันจิตใจทั้งหมด้ของ เขาไปแล้ว

ตอนที่เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนมาหยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน พบว่าเนี่ยเทียนยังคงหลับลึก หายใจเสียงด้ังราวฟอาร้อง

“หลายวันนี้เขาลำาบากมามาก เด้มกคนนี้…ไม่ง่ายเลยทีเด้ียว พวกเรารอเขาตื่นกมแล้วกัน” เนี่ยตงไห่มองเนี่ยเทียนด้้วยสายตา ลึกล้ำา กล่าวเสียงเบา

“อืม” เนี่ยเฉี่ยนรับคำาอย่างสงสาร

ท้องฟอาค่อยๆ มืด้ลง หมอหัวมู่ที่จากไปเมื่อวานมาเยือน ตามนัด้

“ท่านมู่ ถังไม้และน้ำาร้อนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ขอให้ท่า นมู่แสด้งฝีมือความชำานาญ ช่วยถอนรากถอนโคนโรคร้ายของเด้มกคน นี้ต่อ” เนี่ยตงไห่กล่าวอย่างนอบน้อม

“แน่นอนอยู่แล้ว” หัวมู่พยักหน้าน้อยๆ “พวกท่านออกไป ก่อนเถอะ ไม่ต้องปลุกเขา”

เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนเด้ินออกไปตามคำาสั่ง รออยู่นอก ห้องเงียบๆ เฉกเช่นเมื่อวาน

หลังจากที่พวกเขาออกไป หัวมู่กมทำาเช่นเด้ียวกับเมื่อวาน หยิบขวด้ยามากมายในกล่องยาเลมกๆ ของเขาออกมาเทใส่น้ำาร้อนใน ถังไม้

หลังจากทำาทุกอย่างเสรมจสิ้น เขากมอุ้มเนี่ยเทียนที่หลับลึก ขึ้นมาอย่างระมัด้ระวัง ค่อยๆ วางเขาลงไปในถังไม้อย่างนุ่มนวล

หลังจากวางเนี่ยเทียนแช่ลงไปแล้ว น้ำาร้อนในถังไม้กมไต่ไป ถึงจุด้เด้ือด้ ปะทุพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

เนี่ยเทียนที่ถูกต้มอยู่ในน้ำาตัวแด้งไปทั้งร่างราวกับกุ้งตัว ใหญ่ ทั้งยังร้องโหยหวนออกมาอย่างอด้ไม่อยู่

ที่ต่างออกไปคือวันนี้เขาไม่มีไข้สูง ทว่าพอเข้ามาอยู่ในถัง ไม้กลับสลบไสลไม่ได้้สติ

หัวมู่ปล่อยม่านแสงอ่อนจางออกมาขวางกั้นเสียงเอาไว้ ด้วงตาประหลาด้เปล่งประกายมันขลับยังคงจ้องมองเนี่ยเทียนอย่าง สงบ

เมื่อน้ำายาขุ่นมัวในถังไม้เปลี่ยนมาเป็นใสสะอาด้ หัวมู่กม กลับคืนสู่สภาพปกติอีกครั้ง ม่านแสงในห้องหายไป เนี่ยเทียนถึงได้้ ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา

“ขอบคุณท่านมู่มาก” เนี่ยเทียนเบิกตากว้าง สัมผัสถึงพลัง ที่มีเตมร่างของเขาได้้ทันที ไร้ซึ่งความรู้สึกเหนื่อยล้าใด้ๆ

หัวมู่พยักหน้า “พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่” พูด้จบ เขากมคว้า กล่องยา ไม่สนใจฟังคำาขอบคุณอย่างจริงใจของเนี่ยตงไห่และเนี่ย เฉี่ยน เด้ินด้ิ่งออกไปจากบ้านตระกูลเนี่ย

หลายวันต่อมา ทุกคืนขณะที่เนี่ยเทียนฝึกบำาเพมญตบะ เขา จะต้องตกอยู่ในความฝันแปลกประหลาด้นั่นทุกครั้ง เมื่ออยู่ในฟอาด้ิน ลึกลับที่เขาไม่รู้จัก เขาได้้สอด้ส่องปรากฏการณ์มหัศจรรย์มากมายที่ เกิด้ขึ้นข้างในนั้น

และทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาจากความฝัน เขากมจะต้องเหนื่อยล้า ไร้เรี่ยวแรงราวกับคนใกล้ตาย จะได้้นอนหลับอีกครั้งกมต่อเมื่อฟอา สว่างแล้ว

ส่วนหัวมู่กมาตรงเวลาทุกคืน ใช้ยาน้ำามหัศจรรย์รักษาเนี่ย เทียน ทำาให้เนี่ยเทียนเจมบปวด้ราวกับตายทั้งเป็น

วันสุด้ท้าย

เนี่ยเทียนตัวแด้งไปทั้งร่าง กระโด้ด้ออกมาจากในถังไม้ที่มี น้ำาใสสะอาด้ กล่าวขอบคุณหัวมู่ด้้วยความเคารพนบนอบ

หัวมู่สีหน้าเรียบเฉย เอ่ยถามราวกับไม่ใส่ใจ: “ช่วงที่ผ่าน มานี้ เจ้าฝันทุกวันใช่หรือไม่?”

“ท่านรู้ได้้อย่างไร?” เนี่ยเทียนถามอย่างแปลกใจ

“ข้ารู้สาเหตุที่อยู่ๆ เจ้ากมป่วยเป็นโรคประหลาด้” หัวมู่ ลังเลอยู่ชั่วครู่กมจงใจกด้เสียงต่ำา “อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร รวมถึง ท่านตาและปอาใหญ่ของเจ้าด้้วย”

“ทำาไมล่ะ?” เนี่ยเทียนไม่เข้าใจ

“ไม่ต้องถามหาเหตุผล ขอแค่เจ้ารับปากข้า ข้าจะให้ยากับ เจ้าหนึ่งเมมด้ ยาเมมด้นั้นสามารถรับประกันว่าท่านตาของเจ้าจะมีชีวิต อยู่ไปได้้อีกสิบปี” หัวมู่กล่าวจริงจัง

“ตกลง!” เนี่ยเทียนรับปากอย่างตกตะลึงระคนด้ีใจ

ไม่จำาเป็นต้องให้ใครบอก จากสภาพของเนี่ยตงไห่ เขากมดู้ ออกแล้วว่าเนี่ยตงไห่คงอยู่ได้้อีกไม่นาน

ร่างกายที่ย่ำาแย่ลงทุกวันของเนี่ยตงไห่เป็นเหมือนปมร้าย ในใจเขามาตลอด้เวลา เขาแอบสาบานกับตัวเองนานแล้วว่า รอให้ ตัวเองแขมงแกร่งเมื่อไหร่ เรื่องแรกที่จะทำากมคือช่วยตามหายาด้ีมา รักษาเนี่ยตงไห่

“ยาเมมด้นั้นไม่สามารถช่วยให้อาการบาด้เจมบหนักของท่าน ตาเจ้าหายกลับมาเป็นปกติได้้ แค่ช่วยต่อชีวิตเท่านั้น เรื่องนี้เจ้าต้อง เข้าใจ” หัวมู่อธิบาย

“ข้าเข้าใจแล้ว” เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจลึกหนึ่งครั้ง กำา หมัด้แน่น เขาพูด้เน้นย้ำาทีละคำา: “สิบปี! ภายในระยะเวลาสิบปี ข้า จะพยายามอย่างสุด้ความสามารถเพื่อช่วยให้เขาหลุด้พ้นจากความ ทุกข์ตรม!”

“เจ้ามีปณิธานเช่นนี้กมด้ีมาก” หัวมู่ยื่นมือออกมาตบเบาๆ ลงบนไหล่ของเขา กล่าวด้้วยคำาพูด้ที่เตมไปด้้วยความหมายลึกซึ้ง: “พวกเรายังจะต้องได้้เจอกันอีก”