ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 100 พระจันทร์สีเลือด้กลางนภา

พอแยกมาจากทุกคนของสำานักหลิงอวิ๋นได้้ พันเทากมเปิด้ ประเด้มนขึ้นทันที กล่าวว่า: “เนี่ยเทียน เรื่องของพี่สาวอันอิ่ง ข้า อยากช่วยแต่ไม่มีกำาลังจริงๆ นะ”

“ผู้อาวุโสกันคัง คือช่างหลอมอาวุธระด้ับสูงคนที่ห้าขอ หอเป่า หอเป่าและสำานักหลิงของพวกเราอยู่คนละส่วนกัน ต่อให้เป็น ท่านปู่ของข้ากมยังทำาอะไรพวกเขาไม่ได้้”

“อีกอย่างผู้ที่พึงใจพี่สาวตระกูลอัน ไม่ได้้มีเพียงผู้ อาวุโสกันคังคนเด้ียว”

“แม้ว่าท่านปู่ของข้าจะเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของสำานักหลิง กมยังไม่ยินด้ีเอาเรื่องของอันซืออี๋มาใส่ตัวเพียงเพราะข้าชื่นชอบอัน อิ่ง”

พันเทากลัวว่าเนี่ยเทียนจะเหมนเขาเป็นคนไร้น้ำาใจ จึง รีบอธิบายให้เนี่ยเทียนฟัง บอกให้รู้ถึงความจนใจของเขา

“ข้าเข้าใจ” เนี่ยเทียนตอบกลับ

“ใช่แล้ว ตอนนี้เจ้าอยู่ขอบเขตใด้แล้ว?” พันเทาถาม

“หลอมลมปราณขั้นที่เก้า ข้าฝึกมาจนถึงตอนนี้ ใน ที่สุด้กมเจออุปสรรคแล้ว” เนี่ยเทียนยิ้ม “อาจารย์ของข้าให้ข้ามาที่หอ หลิงเป่ากมเพราะหวังว่าข้าจะได้้ฝึกฝนขัด้เกลาจิตใจ ใช้วิธีการของตัว เองเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตท้ายสวรรค์”

“ความเรมวในการเลื่อนขั้นของเจ้าช่างรวด้เรมวจนน่า ตะลึงยิ่งนัก ข้ารู้ว่าตอนที่เจ้าเข้าไปในโลกมายามรกตยังอยู่แค่หลอม ลมปราณขั้นหกเท่านั้น เวลาสั้นๆ เพียงแค่ครึ่งปี เจ้ากมไต่จากขั้นหก มายังขั้นแปด้ ผ่านไปอีกครึ่งปีเจ้ายังฝ่าทะลุจากขั้นแปด้มาถึงขั้นเก้า ด้้วยพรสวรรค์และความสามารถของเจ้า เหยียบย่างเข้าสู่ท้าย สวรรค์ กมไม่น่าจะใช้เวลานานนัก” พันเทากล่าว

“แล้วพวกเจ้าล่ะ?” เนี่ยเทียนถาม

พันเทาหัวเราะฮ่าๆ “ข้าบอกเจ้ากมแล้วกัน ทุกคนที่มี ชีวิตรอด้กลับมาจากโลกมายามรกตกมล้วนเปลี่ยนไปทั้งสิ้น การ ประลองโลกมายามรกตครั้งนี้ ทั้งอันตรายและโหด้เหี้ยม มันทำาให้ พวกเราหลายคนล้วนฝ่าทะลุอุปสรรคไปได้้”

“อันอิ่ง ข้า เจิ้งรุ่ย ก่อนหน้าที่พวกเราจะเข้าไปในโลก มายามรกตกมคือหลอมลมปราณขั้นเก้าอยู่แล้ว ตอนนี้พวกเราฝ่าทะลุ สู่ขอบเขตท้ายสวรรค์แล้ว แถมยังไม่ได้้ใช้โอสถบรรลุสวรรค์ด้้วย!”

“ไม่เพียงแค่พวกเรา เจียงหลิงจู เย่กูโม่ เจิ้งปิน ต่างกม ฝ่าทะลุจากหลอมลมปราณขั้นเก้าเข้าสู่ท้ายสวรรค์ทุกคนเช่นกัน”

“มีเพียงเนี่ยเสียนจากตระกูลเนี่ยของเจ้า เนื่องจากช่วง เวลาที่เขาฝ่าทะลุขั้นหลอมลมปราณเก้านั้นสั้นเกินไป ดู้เหมือนว่า

หลังจากการประลองในโลกมายามรกตเขายังไม่มีพลังสะสมที่มาก พอ ตอนนี้จึงยังหยุด้อยู่ที่ขอบเขตหลอมลมปราณ”

พันเทาอธิบายหนึ่งรอบ คล้ายยังคงรำาลึกถึงความ อันตรายของโลกมายามรกต จึงกล่าวว่า: “ตามที่ท่านปู่ของข้าบอก เอาไว้ ยิ่งเป็นสภาพแวด้ล้อมที่เลวร้ายและโหด้เหี้ยม กมยิ่งกระตุ้นพลัง แฝงมากเท่านั้น เมื่ออยู่เบื้องหน้าความเป็นความตาย พวกเรามักจะ รู้จักตัวเองด้ีที่สุด้ จากนั้นกมหาวิธีมาเอาชนะอุปสรรค แล้วเกิด้การ พัฒนาตัวเอง”

“เอาล่ะๆ เปอาหมายหลักของข้าในวันนี้กมคือซื้อกำาไล เกมบของชิ้นหนึ่ง” เนี่ยเทียนกล่าว

“ตามข้ามากมได้้แล้ว” พันเทาที่พูด้เป็นต่อยหอยมา ตลอด้ทางเปลี่ยนทิศทาง ไม่นานกมพาเนี่ยเทียนมาถึงหอเรือนหินที่ ขายวัตถุพิเศษโด้ยเฉพาะ

ในหอเรือนหินแห่งนี้ มีคัมภีร์โบราณเกี่ยวกับค่ายกล และยันต์ของผู้ฝึกลมปราณมากมาย และยังมีตำาราเกี่ยวกับการ หลอมอาวุธอยู่เยอะมากด้้วย

“เอาะ พันเทา เจ้ามาทำาอะไร?” ช่างหลอมอาวุธคนหนึ่ง ของหอเป่าพอมองเหมนเขาจึงเอ่ยถามด้้วยความแปลกใจ

“ข้ามาช่วยเพื่อนข้าหาซื้อกำาไลเกมบของน่ะ” พันเทา ตอบรับไปหนึ่งประโยคแล้วจึงพาเนี่ยเทียนมายังชั้นวางแห่งหนึ่งที่จัด้ เรียงกำาไลเกมบของโด้ยเฉพาะ

ในชั้นสินค้านั้นวางวัตถุสำาหรับใช้เกมบของไว้หกชั้น สี่ ชิ้นเป็นกำาไล อีกสองชิ้นคือแหวน

แหวนสองวง วงหนึ่งสีแด้ง วงหนึ่งสีทอง ราคาคือหนึ่ง หมื่นหินวิเศษ

กำาไลสี่ชิ้นสีสันแตกต่างกันออกไป ราคาเพียงห้าพันหิน วิเศษ

“เนี่ยเทียน แหวนเกมบของมีขนาด้เลมก แต่พื้นที่จุกลับ มากกว่ากำาไลถึงหนึ่งเท่า ด้ังนั้นราคาจึงแพงกว่าหนึ่งเท่าตัว” พันเทา แนะนำาแทนช่างหลอมอาวุธคนนั้น “เจ้าเพิ่งมีตบะหลอมลมปราณ ตามความเหมนข้า เลือกกำาไลเกมบของชิ้นเด้ียวกมน่าจะพอให้เจ้าใช้ได้้ แล้ว”

“งั้นกมเอากำาไลข้อมือแล้วกัน” เนี่ยเทียนพยักหน้า

ก่อนหน้านี้หลิวเหยี่ยนกมบอกแล้วว่าผู้ฝึกลมปราณที่ ขอบเขตต่ำา แรกเริ่มยังไม่มีความจำาเป็นต้องใช้แหวนเกมบของที่ราคา สูงลิ่ว

ตามที่หลิวเหยี่ยนบอก หากเขาไม่ซื้อเกราะมังกรเพลิงกม ไม่จำาเป็นต้องใช้กำาไลเกมบของด้้วยซ้ำา แค่มีถุงผ้าหนึ่งใบไว้เกมบของใช้ ที่จำาเป็นบางส่วนกมพอแล้ว

เขาที่จ่ายหินวิเศษซื้อเกราะมังกรเพลิงไปถึงเก้าพันก้อน จึงไม่อยากใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายเกินไปนัก เด้ี๋ยวท่านอาจารย์จะกล่าวหา ว่าเขาเป็นศิษย์ไม่เอาไหน

“งั้นเอาสีเหลืองเข้มนั่นกมแล้วกัน” เขาหยิบเอาปอายตัว ตนของอูจี้ออกมาส่งให้กับช่างหลอมอาวุธหอเป่าที่ยืนอยู่ด้้านหลังชั้น วาง แล้วชี้ไปยังกำาไลเกมบของชิ้นหนึ่งในนั้น

หลังจากช่างหลอมอาวุธคนนั้นของหอเป่ารับปอายไปกม หยิบกำาไลเกมบของที่เขาหมายตาออกมาส่งให้กับเขา

พันเทาที่อยู่ข้างกันจึงช่วยอธิบายวิธีการใช้กำาไลเกมบ ของ บอกว่าแค่เขาปล่อยกระแสจิตเข้าไปเส้นหนึ่ง หรือใช้พลัง วิญญาณหนึ่งเส้นกมสามารถเกมบของได้้แล้ว

เขาสวมกำาไลไว้บนข้อมือ เกมบหินวิเศษบนร่างของเขา เข้าไปด้้านในตามคำาบอกของพันเทา

กระแสจิตเส้นหนึ่งไหลเข้าไปยังกำาไลเกมบของ เขาพบ ว่าด้้านในกำาไลนั้นขาวโพลน มีพื้นที่กว้างประมาณหนึ่งในสามส่วน ของห้องหินหนึ่งห้อง

สำาหรับเขาที่ตอนนี้มีทรัพย์สินติด้ตัวอยู่เพียงแค่หิน วิเศษส่วนหนึ่ง กระดู้กสัตว์หนึ่งชิ้น ปอายตัวตนหนึ่งแผ่น และเกราะ มังกรเพลิงแล้ว พื้นที่เหล่านั้นจึงถือว่ากว้างมากพอแล้ว

ต่อให้เพิ่มธงที่เขาฝากไว้กับเจียงหลิงจูเข้าไป อย่างมาก ที่สุด้กมใช้แค่พื้นที่ส่วนเลมกๆ ในกำาไลเกมบของเท่านั้น ด้ังนั้นกำาไลเกมบ ของราคาห้าพันหินวิเศษชิ้นนี้จึงสามารถตอบสนองความต้องการ ของเขาในตอนนี้ได้้อย่างแท้จริง

“ปอายของเจ้า” ช่างหลอมอาวุธหอเป่าส่งมอบปอายนั้น กลับคืนมาให้เขา หลังจากเขารับมาแล้วกมถือโอกาสเกมบไว้ในกำาไล เกมบของนั่นด้้วย

ไม่ได้้รีบร้อนจากไป เขาแสด้งความสนใจต่อหอเรือน หินที่ขายวัตถุพิเศษมากมายหลายชนิด้แห่งนี้ จึงเริ่มเด้ินเตร่อยู่ที่นี่

เด้ิมทีเขานึกว่างานพินิจของวิเศษของหอหลิงเป่าจะ ขายเพียงอาวุธวิเศษต่างๆ เท่านั้น

มาภายหลังถึงได้้พบว่านอกจากอาวุธวิเศษ เกราะวิเศษ แล้ว ยังมียาขายด้้วย

ตอนนี้ภายใต้การแนะนำาของพันเทา เขาจึงพบว่าของที่ ขายที่นี่มีตำาราหลายชนิด้ คัมภีร์โบราณที่ไม่สมบูรณ์แบบ เศษค่ายกล พิลึกพิลั่นบางส่วน และยังมีตำาราเวทคาถาสำาหรับการบำาเพมญตบะ

มากมายที่หน้าตำาราหายไป วัตถุที่อยู่ในหอเรือนแห่งนี้ ส่วนใหญ่แล้วล้วนไม่สมบูรณ์แบบ แต่กลับมีมากมายหลายประเภท ทำาให้เนี่ยเทียนมีความรู้ใหม่เกี่ยวกับวัตถุติด้ตัวของผู้ฝึกลมปราณ

“ไม่ได้้ยาสั่งสมวิญญาณมา ได้้มาแค่เกราะมังกรเพลิง แล้วกมกำาไลเกมบของอีกหนึ่งชิ้น ตามที่ท่านอาจารย์บอกไว้ ข้ายัง สามารถซื้อของได้้อีกชิ้นหนึ่ง” เด้ินวนครบแล้วหนึ่งรอบ เนี่ยเทียน แอบครุ่นคิด้อยู่กับตัวเองว่าของที่เหลืออีกหนึ่งชิ้นควรจะซื้อสิ่งใด้ด้ี

“พอเถอะ ที่นี่ไม่มีอะไรน่าดู้แล้วล่ะ” พันเทากล่าว อย่างหมด้ความอด้ทน: “ของหลายสิ่งที่นี่ล้วนเป็นของระด้ับรองที่ไม่ สมบูรณ์แบบ ส่วนคัมภีร์โบราณค่ายกล เศษชิ้นส่วน ตำาราที่บรรยาย ไว้ถึงผู้ฝึกลมปราณบรรพกาลอะไรนั่น ไม่จำาเป็นสำาหรับเจ้าเลยแม้แต่ นิด้ เพราะว่าท่านอาจารย์ของเจ้าถึงจะเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้้านนี้ อย่างแท้จริง ของที่นี่ล้วนเป็นสิ่งที่หอเป่าของเราวินิจฉัยและประเมิน ค่ามาจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีราคาค่างวด้ใด้”

“ของที่นี่ไม่ต้องพูด้ถึงชิ้นที่ไม่สมบูรณ์ ต่อให้เป็นชิ้นที่ สมบูรณ์แบบ อาจารย์เจ้ากมไม่แม้แต่จะปรายตามอง”

“เขาต่างหากถึงจะเป็นปรมาจารย์ที่แท้จริง หากเจ้า เอาขยะพวกนี้กลับไปด้้วย อาจารย์เจ้าต้องด้่าเจ้าแน่ๆ!”

“อ้อ แบบนี้เองหรือ” เนี่ยเทียนพยักหน้า ในที่สุด้กมไม่ อยู่ที่นี่อีก หลังจากเด้ินออกมาพร้อมพันเทากมโด้นเขาด้ึงตัวไปเด้ิน เที่ยวเล่นทั่วหอหลิงเป่า

“เจ้าดู้นั่นสิ สามยอด้เขานั่นคือจุด้สำาคัญของค่ายกล ใหญ่ที่ปกปองหอหลิงเป่า ค่ายกลใหญ่ปกปองสำานักของหอหลิงเป่า เรามีนามว่า ‘เพลิงพิภพเผานภา’ ด้้านใต้ภูเขาทั้งสามลูกนั้น มีแกน กลางที่ตรงไปสู่เพลิงใต้พิภพ สามารถด้ึงเอาเปลวเพลิงจากใต้ด้ิน ออกมาใช้ได้้ตลอด้เวลา”

“หากเปิด้ค่ายกลใหญ่เพลิงพิภพเผานภาขึ้น ตลอด้ทั้ง ท้องฟอาของหอหลิงเป่ากมจะถูกเปลวไฟใต้ด้ินกลบทับทั้งหมด้”

“ต่อให้เป็นผู้ฝึกลมปราณขั้นเขตลี้ลับ คิด้จะฝ่าออกไป จากชั้นเปลวเพลิงพวกนั้นกมยังเตมไปด้้วยความยากลำาบาก ผู้ฝึก ลมปราณที่อยู่ขั้นต่ำากว่าเขตลี้ลับ ไม่มีทางที่จะฝ่าเปลวไฟเหล่านั้น เข้ามาในหุบเขาของพวกเราได้้”

“…”

พันเทาภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก แนะนำาความ มหัศจรรย์มากมายของหอหลิงเป่าให้เนี่ยเทียนทราบ บอกกับเขาถึง อานุภาพของค่าย “เพลิงพิภพเผานภา”

ขณะที่ท้องฟอาค่อยๆ มืด้สลัวลง คนทั้งสองกมนัด้หมาย กันว่าพรุ่งนี้จะไปยังหออาวุธวิเศษที่อยู่ส่วนท้ายๆ เพื่อไปดู้งาน ประมูลที่ดุ้เด้ือด้ที่สุด้

หลังจากที่เนี่ยเทียนกลับมากมาขอเกราะมังกรเพลิงคืน จากเจียงหลิงจู แล้วเอามาเกมบไว้ในกำาไลเกมบของของตัวเอง

ธงที่เขาได้้มาจากการสังหารหยวนเฟิง หากเอาออกมา อาจจะปลด้ปล่อยคลื่นอ่อนๆ เจียงหลิงจูกังวลว่าซางปิ่งและหยวน เสียนของหุบเขาเทาจะจับสังเกตได้้ จึงบอกเขาว่าเมื่อกลับจากหอ หลิงเป่าแล้วถึงจะมอบให้เขา

เนี่ยเทียนเองกมไม่ได้้สนใจธงผืนนั้นมากมายนัก แน่นอน ว่าย่อมไม่รีบร้อน

คืนนั้นเขาใช้หินวิเศษฝึกบำาเพมญตบะต่อ อีกทั้งยังจงใจ เอากระดู้กสัตว์และเกราะมังกรเพลิงนั่นออกมาจากกำาไลเกมบของ พร้อมกันด้้วย

ไม่นานหลังจากนั้น เขากมสัมผัสได้้ถึงความอุ่นร้อนจาก กระดู้กสัตว์ ทั้งยังพบว่าพลังบริสุทธิ์ของเลือด้เนื้อในร่างค่อยๆ ไหล ออกไปยังเกราะมังกรเพลิง

แล้วกมไม่รู้ว่าฝึกบำาเพมญตบะไปนานแค่ไหน เขาพลัน สัมผัสได้้ถึงความกด้ด้ันในหัวใจ ตอนที่หลอมละลายหินวิเศษกมรู้สึก ว่าเปลืองแรงกว่าเวลาปกติเยอะมาก

พอหยุด้ลง เขาหันไปมองยังด้วงจันทร์เตมด้วงที่อยู่ นอกหน้าต่าง รู้สึกว่าด้วงจันทร์ที่ส่องสว่างเยมนสงบ คล้ายปกคลุมไว้ ด้้วยสีเลือด้บางๆ หนึ่งชั้น

“คลื่นมิติผิด้ปกติ!”

และเวลานี้เอง ชั้นที่หกของหอเรือนหินพลันมีเสียงทุ้ม ต่ำาของอูซิ่งด้ังลอยมา

ไม่นาน อูซิ่งกมลงมาจากชั้นบน เนี่ยเทียน เจียงหลิงจู และเย่กูโม่ต่างกมเด้ินออกจากห้องหินมายืนกันอยู่ตรงระเบียงทางเด้ิน ด้้วยความงงงัน

หลิวเหยี่ยน สื่ออี้และหลัวซินต่างกมลงมาจากชั้นห้า สีหน้ามืด้คล้ำา

หลิวเหยี่ยนหยิบเอาก้อนหินก้อนหนึ่งที่เตมไปด้้วยรู เลมกๆ ออกมา หมายจะพูด้ลงไปในก้อนหินส่งเสียงนั้น

“แคร่ก!”

ที่น่าแปลกกมคือ ตอนที่เขาพูด้ประโยคแรกออกมา หิน ส่งเสียงก้อนนั้นกลับแตกออก

หลิวเหยี่ยนหน้าถอด้สีด้้วยความตะลึงพรึงเพริด้

อูซิ่งสีหน้าเยมนเยียบ พลันหันไปมองด้วงจันทร์กลางฟอา ราตรี แล้วตะโกนเสียงด้ัง: “เกิด้เรื่องใหญ่แล้ว!”

ทุกคนพากันหันไปมองตาม พบว่าพระจันทร์เตมด้วงที่ ก่อนหน้านี้ยังเป็นสีเงินสว่างจ้า ผ่านไปเพียงครู่เด้ียวกลับคล้ายถูกทา ด้้วยเลือด้สด้เข้มข้นหนึ่งชั้น กลายมาเป็นสีแด้งสด้และพิลึกพิลั่น

“สำานักโลหิต!” เสียงของหัวซินสั่นไหวน้อยๆ

อูซิ่งส่ายหัว ถอนหายใจกล่าวว่า: “หากเพียงแค่สำานัก โลหิตย่อมไม่กล้าละเมิด้กฎอย่างบุ่มบ่ามแน่นอน ยอด้ฝีมือของวัง ยมบาลและสำานักภูตผีคงจะเคลื่อนพลกันมาหมด้แล้ว!”

“หา!” หลัวซินร้องอุทานเสียงหลง

“พระจันทร์สีเลือด้กลางนภา!”

“สำานักโลหิตกำาลังวางแผนร้าย!”

“แย่แล้ว!”

และเวลานี้เอง ในหอเรือนหินแห่งอื่น ผู้แขมงแกร่งที่มี สัมผัสเฉียบไวกมสังเกตได้้ถึงความไม่ชอบมาพากลเช่นกัน จึงพากัน เด้ินออกมาบนถนน หรือไม่กมร้องอุทานเสียงด้ังอยู่บนระเบียงหอ

หลังจากเนี่ยเทียนมองสังเกตอย่างละเอียด้จึงพบว่าบน ใบหน้าของทุกคนล้วนเตมไปด้้วยความหวาด้กลัวและร้อนใจ