ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 1034 ศิษย์จากอาจารย์คนเดียวกัน
“ยังไม่กลับมา”
ฉีเหลียนซานขมวดคิ้ว เป็นห่วงความปลอดภัยของเผยฉีฉี
“ผู้อาวุโส ท่านพอจะรู้ที่ตั้งของประตูข้ามอาณาจักรบานนั้นหรือไม่?” โหลวหงแยนเอ่ยถาม
“ไม่รู้” ฉีเหลียนซานยิ้มเจื่อน “คุณหนูเผยไม่เหมือนกับข้า ในมือนางมี สมบัติล้ำค่าห้วงมิติที่ได้มาจากสนามรบสุ้ยเมี่ย อาศัยของชิ้นนั้น นาง สามารถรับสัมผัสถึงประตูข้ามอาณาจักร ค่ายกลนำส่งแห่งมิติและรอย แยกห้วงมิติที่ผิดปกติในบริเวณใกล้เคียงได้อย่างชัดเจน”
“ของสิ่งนั้นสามารถทำลายพวกประตูข้ามอาณาจักรได้อย่างง่ายดาย”
“หากดูกันตามเวลาแล้ว ถ้าไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น นางกับเนี่ยเทียน สองคนก็น่าจะกลับมาได้อย่างรวดเร็ว”
หยางฝานหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ “หรือว่าตรงประตูข้ามอาณาจักรจะมี ชนต่างเผ่าอยู่?”
“ต่อให้มีชนต่างเผ่า ด้วยวิธีการของเผยฉีฉี ต่อให้สู้ศัตรูไม่ได้ การพา เนี่ยเทียนกลับมาก็น่าจะเป็นเรื่องที่ง่ายมาก” ฉีเหลียนซานเอ่ยเสียงหนัก
โหลวหงแยนครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ก่อนออกคำสั่ง “ทุกคนลองค้นหาไป รอบๆ โดยใช้สถานที่แห่งนี้เป็นจุดศูนย์กลาง หากพบทิศทางการ เคลื่อนไหวของเนี่ยเทียนและคุณหนูเผยก็รีบไปช่วยทันที!”
“ขอบคุณมาก” ฉีเหลียนซือกุมมือประสาน
“ไม่ต้องเกรงใจ” โหลวหงแยนส่ายหน้า “ทุกคนลงเรือลำเดียวกันแล้ว ขอแค่ร่วมแรงร่วมใจกันย่อมต้องมีหวังที่จะข้ามผ่านทะเลเลือดลมของต้า จุน หนีออกไปจากดินแดนสวรรค์ทมิฬได้แน่นอน”
“ถูกต้อง” ฉีเหลียนซานกล่าวอย่างเห็นด้วย
……
“เลือดผสม! เป็นเลือดผสมกันทั้งสองคน! ” หันอวี้พลันตื่นเต้น “ช่วงเวลาที่เผ่ามนุษย์ของเราสร้างเลือดผสมนับว่ายังสั้นนัก ดูเหมือนว่า พวกเลือดผสมที่มีชื่อเสียงและพรสวรรค์อย่างแท้จริงจะยังไม่เคยถือกำเนิด ขึ้นมาก่อน”
“พวกเจ้าสองคนกลับเป็นเลือดผสม อีกทั้งเลือดลมยังเปี่ยมล้นมากอีก ด้วย!”
“ฮ่าๆ หากว่ากันตามความหมายที่แน่นอน แท้จริงแล้วข้าก็เหมือนกับ พวกเจ้า เป็นบุคคลที่ไม่ถือว่าเป็นคนอีกแล้ว!”
หันอวี้หัวเราะร่าเสียงดัง ในที่สุดทะเลปีศาจที่พลุ่งพล่านก็กลบทับร่าง ของเนี่ยเทียนและเผยฉีฉีเอาไว้ภายใน
ทะเลปีศาจที่กลิ้งซัดเข้ามาทำให้ดอกไม้ปีศาจขนาดใหญ่ยักษ์ดอกนั้น คล้ายจะกรีดร้องเสียงแหลมดังขึ้นมาอีกครั้ง
ทุกเสียงกรีดร้องล้วนมาจากดอกไม้ที่ลักษณะเหมือนดวงตาพวกนั้น
ในการรับสัมผัสทางจิตวิญญาณของเนี่ยเทียน ดอกไม้แต่ละดอกคล้าย มีจิตวิญญาณเป็นของตัวเองโดยเฉพาะ!
กระแสจิตวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์จำนวนมากมีการเชื่อมโยงอยู่ ระหว่างกันคล้ายกับมีร่างกายเป็นหนึ่งเดียวกัน
เนี่ยเทียนคอยโบกตวัดกระดูกสัตว์ยักษ์มวลดาราที่อยู่ในมื เพื่อตัดฟัน กิ่งดอกไม้ปีศาจที่ยื่นออกมาให้ขาดออกจากกันอย่างต่อเนื่อง
กิ่งดอกไม้ปีศาจถูกตัดขาด แต่ไม่นานเท่าไหร่ก็กลับมารวมตัวกันอีก ครั้งคล้ายกับว่าไม่สามารถสร้างอันตรายใดๆ ให้กับพวกมันได้เลย
ดอกไม้ปีศาจแต่ละดอกปลดปล่อยปราณประหลาดที่ทำให้จิตวิญญาณ ของเนี่ยเทียนและเผยฉีฉีสองคนเกิดความสับสนวุ่นวาย จิตวิญญาณที่ แท้จริงคล้ายถูกดึงเข้าไปอยู่ในความฝันที่น่ากลัวจึงบังเกิดภาพลวงตา มากมายที่ทำให้คนหวาดหวั่น
แม้แต่การปูองกันทางจิตวิญญาณที่เกิดจากไข่มุกวิญญาณมืดก็ยังไม่ สามารถสกัดกั้นอิทธิพลทั้งหมดที่ดอกไม้ปีศาจสร้างขึ้นมาได้
“บุตรแห่งดวงดาวคนที่เจ็ด…”
ตัวของหันอวี้เองคล้ายเงามืดกลุ่มหนึ่งที่ล่องลอยอยู่ในลำต้นใหญ่ยักษ์ ของดอกไม้ปีศาจ เรือนกายเกินครึ่งของเขาผสานรวมเป็นหนึ่งเดียวกับ ดอกไม้ปีศาจดอกนั้น ทำให้เขามองดูแล้วเหมือนตัวประหลาดที่งอกขึ้นมา บนดอกไม้
“จะว่าไปแล้ว พวกเรายังเป็นคนบ้านเดียวกันด้วยนะ ข้าเองก็มาจาก ดินแดนดาวตก เป็นเผ่ามนุษย์จากอาณาจักรหลีเทียนเหมือนกัน”
มือของหันอวี้ชักดึงอย่างต่อเนื่อง กิ่งไม้ของดอกไม้ปีศาจจำนวนมาก กว่าเดิมก็บินเข้ามาหาเนี่ยเทียนและเผยฉีฉี
เนี่ยเทียนคอยกรอกจิงชี่เลือดเนื้อให้กับท่อนกระดูกของสัตว์ยักษ์มวล ดาราเพื่อตัดกิ่งดอกไม้อยู่เป็นระยะ พอได้ยินประโยคนี้ก็อึ้งงันไปทันที “อาณาจักรหลีเทียน? เจ้าเองก็มาจากอาณาจักรหลีเทียนเหมือนกันรึ?”
“อ๋า บุตรแห่งดวงดาวอย่างเจ้าก็มาจากอาณาจักรหลีเทียนด้วยหรือ ไง?” หันอวี้หัวเราะหึหึ “ถ้าอย่างนั้นเจ้าเคยได้ยินอูจี้แห่งอาณาจักรหลี เทียนหรือไม่?”
“อูจี้คืออาจารย์ของข้าที่อาณาจักรหลีเทียน!” เนี่ยเทียนอึ้งงัน
เผยฉีฉีเองก็ยืนตะลึง
“บังเอิญจริงๆ อูจี้ก็เคยเป็นอาจารย์ของข้าเช่นกัน” หันอวี้เองก็มีสี หน้าแปลกใจไม่ต่างจากคนทั้งสอง “หากมองตามนี้ บุตรแห่งดวงดาวแห่ง พระราชวังโบราณสะเก็ดดาวอย่างเจ้าก็คือศิษย์น้องของข้าจากอาณาจักร หลีเทียนอย่างนั้นสิ น่าเสียดาย ข้าจากอาณาจักรหลีเทียนมานานมากแล้ว และไม่เคยมีโอกาสได้หวนกลับไปอีก ตาเฒ่าประหลาดอู…ยังมีชีวิตอยู่ หรือไม่?”
“เจ้าเรียกอาจารย์ผู้มีพระคุณของตัวเองอย่างนี้รึ?” เนี่ยเทียนแค่น เสียงเย็น
“ใช่สิ ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนก็เรียกเขาอย่างนี้ เหมือนกัน” หันอวี้พยักหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ ระหว่างที่เขาพูด กิ่งของ ดอกไม้ปีศาจไม่เพียงแต่ไม่ถูกเก็บกลับไป กลับยิ่งใช้ท่วงท่าที่ดุร้ายกว่าเดิม มาโจมตีเนี่ยเทียนและเผยฉีฉี “ศิษย์น้องงั้นหรือ ศิษย์น้องก็คือศัตรู ต้อง ตายด้วยน้ำมือข้าเช่นกัน”
สถานการณ์นี้แตกต่างกับตอนที่เนี่ยเทียนได้เจอกับต้วนสือหู่อย่าง สิ้นเชิง ลูกศิษย์คนที่สองของอูจี้คนนี้ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์ของคนที่มี อาจารย์เดียวกันแม้แต่น้อย!
กิ่งดอกไม้ปีศาจกรีดร้องเสียงแหลมพร้อมๆ กับที่ดวงตาปีศาจแต่ละ ข้างปลดปล่อยแสงปีศาจดำมืดออกมา
เมื่อแสงปีศาจปรากฏ เนี่ยเทียนและเผยฉีฉีสองคนก็รู้สึกปวดหัวราวหัว จะแตก
แสงสีเขียวที่ปล่อยออกมาจากในไข่มุกวิญญาณมืดส่งเสียง “ฟูุวๆ” คล้ายกำลังต้านทานการรุกรานจากพลังปีศาจของดอกไม้ปีศาจ
กิ่งดอกไม้จำนวนมากเป็นเหมือนกระบี่และเหมือนทั้งแส้ที่โบยและจ้วง แทงแสกหน้าเข้ามา
เนี่ยเทียนและเผยฉีฉีสองคนยืนอยู่ในเรือฟูามายา คอยรับมืออย่าง เหนื่อยล้า ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากอย่างถึงที่สุด
จิตวิญญาณของเผยฉีฉีได้รับผลกระทบจากพิษร้ายจึงมิอาจร่ายเวทลับ และมิอาจใช้ลอดทะลวงความว่างเปล่า
เนี่ยเทียนได้แค่โบกท่อนกระดูกของสัตว์ยักษ์มวลดาราตัดฟันกิ่งของ ดอกไม้ปีศาจออกจากกัน แต่กลับมิอาจทำร้ายมันได้อย่างถึงแก่น
จิงชี่เลือดเนื้อของเขาไหลหายไปอย่างไม่หยุดยั้ง
“หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วจิงชี่เลือดเนื้อจะต้องเผาผลาญไปจน หมด!” เนี่ยเทียนตระหนักได้ว่าท่าไม่ดี จึงเหลือบตามองเผยฉีฉีแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “ข้าจะขยับเข้าไปใกล้เขา!”
ทั้งๆ ที่หันอวี้รู้ว่าพวกเขาสองคนมีอาจารย์คนเดียวกัน ทว่าเขาไม่ เพียงแต่ไม่คิดจะหยุดมือ กลับกันคือยิ่งลงมือโหดเหี้ยมมากกว่าเดิม เนี่ย เทียนจึงไม่คิดถึงความสัมพันธ์ใดๆ อีกต่อไป
“ดาวเปล่งประกาย!”
เนี่ยเทียนที่ถือท่อนกระดูกสัตว์ยักษ์มวลดาราอยู่ในมือร่ายใช้เวทลับ ของพระราชวังโบราณสะเก็ดดาว ใช้คาถาดาวเปล่งประกายระยะสั้นหาย ตัวไปจากเรือฟูามายา
เขาข้ามผ่านกิ่งของดอกไม้ปีศาจจำนวนมากไปในชั่วพริบตา ครู่เดียวก็ มาโผล่อยู่เบื้องหน้าหันอวี้
สถานที่นี้มีปราณปีศาจที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังมีพลังที่พิเศษก่อตัว ขึ้นมาอีกด้วย
พอขยับเข้าไปใกล้หันอวี้ เนี่ยเทียนก็รู้สึกเพียงว่าร่างกายหนักนับแสน ชั่ง ราวกับว่าแค่ขยับตัวก็ต้องต้านรับแรงกดดันมหาศาลเกือบสิบเท่า
“ไป!”
ท่อนกระดูกของสัตว์ยักษ์มวลดาราหลุดออกจากมือแทงไปยังหันอวี้ และลำต้นของดอกไม้ปีศาจที่ผสานรวมกับร่างครึ่งหนึ่งของเขา
“เป็นกระดูกที่แหลมคมมาก น่าเสียดายที่…ไม่มีประโยชน์อะไร”
หันอวี้ยิ้มสง่างาม เขาและลำต้นดอกไม้ปีศาจพลันเปลี่ยนมาเป็นภาพ มายาคล้ายเงาสะท้อนกลับบนผิวน้ำ ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่ดำรงอยู่จริง
ท่อนกระดูกของสัตว์ยักษ์มวลดาราจึงแทงวืดลงไปยังความว่างเปล่าไร้ ผู้คน
จุดลึกของทะเลปีศาจ ดอกไม้ที่ส่ายสะบัดกิ่งก้านจำนวนมากพลัน ปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง
หันอวี้เองก็อยู่ตรงนั้นด้วย
“เอาล่ะ ควรจะสิ้นสุดได้แล้ว” หันอวี้ส่ายหน้าคล้ายรู้สึกหมดความ สนใจ “เจ้าคือเจ้า เฒ่าประหลาดอูก็คือเฒ่าประหลาดอู เฒ่าประหลาดอู เคยสั่งสอนข้าเมื่อครั้งที่ข้าอยู่ในอาณาจักรหลีเทียน จะอย่างไรข้าก็ต้อง เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนอยู่บ้าง ส่วนเจ้า เจ้าเป็นก็แค่ลูกศิษย์คนที่ สามของเขา ไม่มีความสนิทสนมอะไรกับข้า ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยเจอกันมา ก่อน ไม่เคยมีบุญคุณอะไรกับข้า ฆ่าเจ้าไป ข้าก็ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นกังวล”
“ดอกไม้ดวงตาปีศาจต้นนี้ของข้าอยู่ในอันดับที่หนึ่งของพืชพรรณ ปีศาจที่เพาะปลูกอยู่ในอาณาจักร”
“หากวิเคราะห์ตามสายเลือดของภูตผีปีศาจแล้วล่ะก็ ด้วยพลังปีศาจที่ มันสกัดดึงมานานหลายปี ศักยภาพของดอกไม้ดวงตาปีศาจในตอนนี้จึง เทียบเท่าได้กับมหาราชาระดับเก้าของภูตผีปีศาจ ไม่ว่าเลือดผสมอย่าง พวกเจ้าสองคนจะมีพรสวรรค์น่าตะลึงแค่ไหนก็ไม่มีทางหนีรอดไปจาก ดอกไม้ดวงตาปีศาจไปได้”
“เลิกหวังเสียเถอะ”
หันอวี้หัวเราะเบาๆ
ในดอกไม้แต่ละดอกที่ดำมืดราวกับดวงตาปีศาจแปลกประหลาดพลันมี ไฟปีศาจสีม่วงเป็นกลุ่มๆ ลอยออกมา
ไฟปีศาจสีม่วงพวกนั้นที่ลอยมาเกรงว่าคงมีมากหลายพันกลุ่ม ซึ่งมัน เต็มล้นอยู่ทั่วทุกซอกมุมของทะเลปีศาจ
ทะเลปีศาจที่เดือดพล่านเกิดจากการรวมตัวกันของปราณปีศาจ ทว่า ตอนที่เปลวเพลิงปีศาจสีม่วงเหล่านั้นบินออกมา ปราณปีศาจในทะเลปีศาจ กลับเป็นถูกไฟปีศาจสีม่วงดูดกลืนกินไปจนหมดคล้ายฟองน้ำที่ซับน้ำ
พริบตานั้น ทะเลปีศาจก็หายไป
กลับเป็นไฟปีศาจสีม่วงเสียอีกที่พากันขยายใหญ่และแผ่ปราณอันตราย อย่างถึงที่สุดออกมา
“ศิษย์น้องที่รักของข้า ลาก่อนนะ”
หันอวี้ชี้นิ้วออกไป ไฟปีศาจสีม่วงหลายพันกลุ่มก็กลบทับเนี่ยเทียนไว้ จนมิด
——
YOU MAY ALSO LIKE
