ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 105 ผู้มาเยือนจากต่างแด้น
กันคังอ้างกฎของสำานักมาพูด้สั่งสอน อย่าว่าแต่พันเทาเลย ต่อให้ท่านปู่ของเขามาเองกมต้องจนปัญญาไม่ต่างกัน
ทว่าผู้ที่รู้เรื่องราวภายในกลับรู้ด้ีว่าคำาพูด้ประโยคนั้น ของเขาล้วนออกมาจากใจที่เหมนแก่ตัว
หอหลิงเป่าเผชิญภัยพิบัติเช่นนี้ ผู้ที่พยายามแอบหนี ออกไป ไม่ได้้มีเพียงแค่พันเทาเท่านั้น
เจิ้งรุ่ยและลูกหลานของผู้อาวุโสคนอื่นๆ เวลานี้กมคิด้หนี ตีจากด้้วยวิธีการของพวกเขาเอง ไม่ยินด้ีมาตายอยู่ที่นี่
กันคังไม่สนใจคนอื่น เอาแต่จ้องที่พันเทา ทว่ากลับไม่ ได้้คิด้เล่นงานเขา
เปอาหมายที่แท้จริงของเขาคือเนี่ยเทียน และพี่น้อง ตระกูลอัน!
แม้แต่หลิวเหยี่ยนเองกมยังเข้าใจได้้อย่างทะลุปรุโปร่งว่า หากเนี่ยเทียนไม่ได้้ไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไม่ได้้รับอันซืออี๋ไว้เป็นพี่สาว บุญธรรม กันคังย่อมไม่มีทางมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน
อันซืออี๋เองกมเข้าใจด้ี หากนางตอบรับกันคัง ยอมเป็น ภรรยาของเขา ตอนนี้นางและน้องสาวอาจถูกกันคังพาออกไปจาก หอหลิงเป่านานแล้ว
“ผู้อาวุโสกัน พวกเราอารามเสวียนอู้ไม่ได้้มีเรื่องกับ ท่านกระมัง?” เจิ้งปินขมวด้คิ้ว กล่าว: “ความขัด้แย้งระหว่างท่าน และคนอื่น พวกเราอารามเสวียนอู้ไม่คิด้ยื่นมือเข้าแทรก ให้พวกเรา ผ่านไปได้้หรือไม่?”
คนหลายคนของอารามเสวียนอู้มองกันคังตาปริบๆ ต่างกมีสีหน้าร้อนรน
เวลานี้ ในหุบเขาของหอหลิงเป่า ผู้แขมงแกร่งของสำานัก โลหิตไล่ฆ่าแขกที่มาเยือนไปทั่วทุกแห่ง กำาลังต่อสู้กับคนของสำานัก หลิงและหอเป่าอย่างดุ้เด้ือด้
ไม่ว่าจุด้ใด้กมตามในหุบเขาล้วนไม่ปลอด้ภัย ต่างกมีการ ต่อสู้เกิด้ขึ้น
ตรงหน้าประตูสำานัก ผู้แขมงแกร่งสำานักภูตผีที่เฝอาด้้าน นอกอยู่นานแล้วต่างกมพากันเฮโลเข้ามาเป็นจำานวนมาก ทำาให้พวก ช่างหลอมอาวุธของสำานักหลิงและหอเป่าขมขื่นจนพูด้ไม่ออก
พวกเขาทั้งกลุ่มเด้ินทางกันมาด้ีๆ ตลอด้ทาง แต่เพราะ พี่น้องตระกูลอัน กลับทำาให้อูซิ่งและหญิงชราเวิงต้องตกอยู่ใน อันตราย
การที่อูซิ่งและหญิงชราเวิงยอมอยู่รั้งท้ายเพื่อสกัด้กั้น คนเหล่านั้นกมเพราะหวังให้พวกเขาเด้ินทางมาที่นี่สำาเรมจ อาศัยเส้น ทางที่ซุกซ่อนอยู่ในภูเขาหิน หนีห่างไปจากหอหลิงเป่าได้้อย่าง ปลอด้ภัย
ในช่วงเวลาสำาคัญอย่างนี้ กันคังมายืนขวางอยู่หน้า ปากถ้ำา ไม่ยอมให้ใครเหยียบย่างเข้าไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่านั่นย่อม เป็นการกั้นขวางโอกาสมีชีวิตรอด้ของพวกเขาทุกคน
กว่าจะมาถึงที่นี่ได้้ไม่ใช่เรื่องง่าย พวกเจิ้งปินที่รู้ว่าที่นี่มี เส้นทางที่จะนำาไปสู่ความปลอด้ภัย รู้ด้ีว่าหากหันกลับไปตอนนี้ ความ หวังที่จะหนีออกไปจากหอหลิงเป่าได้้สำาเรมจนั้นกมจะเหลือเพียงน้อย นิด้
ในใจเขาแอบด้่าที่เนี่ยเทียนสอด้ไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน ทำาให้ทุกคนต้องมาซวยกันหมด้ แต่ปากกลับพูด้อ้อนวอนไม่หยุด้
“ไม่ได้้กมคือไม่ได้้!” กันคังใบหน้าเคร่งขรึม “ใครมากมไม่ ได้้ทั้งนั้น! ต่อให้เป็นอูซิ่งและหญิงชราเวิงมาที่นี่ ข้ากมยืนกรานด้ัง เด้ิม!”
เขาโบกมือ เร่งเร้าอย่างหงุด้หงิด้: “หากพวกเจ้าคิด้จะ จากไปกมรีบเปลี่ยนเส้นทางซะ อย่ามัวมาเสียเวลาอยู่ที่นี่!”
เขามองพี่น้องอันซืออี๋อีกหนึ่งครั้ง แค่นเสียงกล่าวด้้วย น้ำาเสียงเยมนเยียบ: “ส่วนพวกเจ้าห้ามไปไหนทั้งนั้น พวกเจ้าเป็นคน ของสำานักหลิงกมต้องอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับสำานัก!”
เขาแค่ชี้ไปที่พี่น้องอันซืออี๋ แต่กลับไม่ได้้ชี้ไปยังพันเทา
มาถึงเวลานี้ ทุกคนล้วนมองออกว่ากันคังจงใจสร้าง ความลำาบากใจให้กับทุกคน และกมรู้ว่านอกจากบุกเข้าไปแล้ว กมไม่มี วิธีอื่นที่จะทำาให้ได้้เข้าไปในถ้ำาหินอีก
“ฟิ้ว!”
และเวลานี้เอง มีเงาร่างสามร่างเยื้องกรายมาเยือน อย่างเงียบเชียบ
ผู้นำากมคือล่ายอี้ที่นำาเกราะมังกรเพลิงมาฝากขายที่สำานัก หลิงเป่า เมื่อล่ายอี้ลงมาถึงพื้นกมเหลือบมองเนี่ยเทียนหนึ่งครั้ง กล่าว: “ก่อนจะจากไป เอาเกราะมังกรเพลิงและแกนเลือด้คืนมาซะ”
“ล่ายอี้ ทำาไมพวกเจ้าถึงเพิ่งจะมาเอาตอนนี้?” กันคัง อึ้งไปอย่างเหมนได้้ชัด้
“ถูกคนของสำานักโลหิตถ่วงเวลาเอาไว้” ล่ายอี้ที่มาจาก ต่างแด้นพยักหน้าให้เขาน้อยๆ กล่าว: “พี่กัน หากเจ้าต้องการผู้หญิง คนนั้น ข้ามีวิธีที่ง่ายที่สุด้”
เขาแสยะปากแล้วเสนอความคิด้เหมน: “ฉุด้ไปเลยกมสิ้น เรื่อง”
“พี่กัน! หอหลิงเป่าเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เช่นนี้ ต่อให้วันหน้ายังมีชีวิตอยู่ในอาณาจักรหลีเทียนกมต้องสูญเสีย พลังชีวิตมหาศาลอยู่ด้ี” อีกคนหนึ่งที่มาจากต่างแด้นเช่นกันกล่าว แนะนำาด้้วยน้ำาเสียงจริงใจ: “เจ้าอยู่ในหอหลิงเป่าจะต้องถูกฝางฮุ ยกด้หัวอยู่ตลอด้เวลา ยากที่จะกลายมาเป็นช่างหลอมอาวุธที่ แขมงแกร่งที่สุด้ แบบนี้กมสู้ไปจากหอหลิงเป่า ออกไปจากอาณาจักรหลี เทียนไม่ด้ีกว่าหรือ”
“เจ้าวางใจได้้ ทุกอย่างที่เจ้ามีในหอหลิงเป่าวันนี้ นายท่านของพวกเราล้วนมอบให้เจ้าได้้เช่นกัน”
“ด้้วยความรู้ในการหลอมอาวุธของเจ้า เมื่อไปถึงที่ของ พวกเรา ต่อให้สร้างสำานักหลอมอาวุธขึ้นมาใหม่กมใช่ว่าจะเป็นไปไม่ ได้้”
ล่ายอี้เองกมกล่าวว่า: “พี่กัน หอหลิงเป่าถูกกำาหนด้มาให้ พังพินาศแล้ว เจ้าจากไปกับพวกเราด้ีไหมล่ะ?”
ผู้ฝึกลมปราณต่างแด้นสามคนที่มาใหม่เอ่ยเกลี้ยกล่อม ให้กันคังไปจากหอหลิงเป่าอย่างไม่อ้อมค้อมโด้ยไม่ยี่หระสิ่งใด้
เนี่ยเทียนและพวกหลิวเหยี่ยน รวมถึงพันเทาต่างกมอึ้ง งันกันไปทันที
“ผู้อาวุโสกัน! ที่แท้ที่ท่านปรากฏตัวอยู่ที่นี่กมเพื่อ คุ้มครองนำาส่งให้พวกเขาจากไปโด้ยเส้นทางนี้นี่เอง!” พันเทาฟังอยู่ ครู่หนึ่งจึงเข้าใจขึ้นมาโด้ยพลัน “ท่านไม่อนุญาตให้พวกเรายืมใช้เส้น ทางนี้ แต่กลับอำานวยความสะด้วกให้กับช่างหลอมอาวุธจากต่าง แด้น ท่านยังกล้ามาพูด้จาตำาหนิพวกเราอีกหรือ?”
หลิวเหยี่ยนเองกมีสีหน้าไม่เป็นมิตร “ผู้อาวุโสกัน ไม่ว่า จะอย่างไรพวกเราสี่สำานักกมล้วนเป็นพันธมิตรกัน พวกเขาที่เป็นคน ต่างแด้นสำาคัญตรงไหน? เจ้าจะเปิด้ทางให้พวกเขา แต่กลับขัด้ขวาง ไม่ให้พวกเราเข้าไปข้างในเพราะจุด้ประสงค์ใด้กันแน่?”
ทุกคนของอารามเสวียนอู้ต่างกมพากันด้่าประณาม
เนี่ยเทียนเข้าใจสถานการณ์แน่ชัด้ แต่กลับไม่ได้้พูด้ แทรก ทว่าลูบคลำากำาไลเกมบของโด้ยไม่รู้ตัว ในใจพึมพำากับตัวเอง: “เกราะมังกรเพลิง แกนเลือด้ คนผู้นั้นหมายความอย่างไร?”
กันคังที่ถูกทุกคนประณามสีหน้านิ่งสนิทดุ้จผิวน้ำา ในใจ คล้ายกำาลังด้ิ้นรนหาคำาตอบไม่ได้้
การด้ิ้นรนของเขาไม่เกี่ยวข้องกับคำาตำาหนิของพวก หลิวเหยี่ยน พันเทา แต่กำาลังลังเลว่าควรจะทิ้งทุกอย่างในอาณาจักร หลีเทียน ฉวยโอกาสนี้หนีเอาตัวรอด้ไปด้ีหรือไม่
“พี่กัน! เวลามีไม่มากแล้ว อย่าได้้มัวลังเลอยู่เลย!” ล่า ยอี้หันกลับไปมองความเคลื่อนไหวของผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตที่ห่าง ออกไปไกล กล่าวด้้วยความร้อนใจอย่างเหมนได้้ชัด้: “เจ้าควรรู้ด้ีว่า เมื่อผ่านศึกครั้งนี้ไป หอหลิงเป่าย่อมต้องบาด้เจมบสาหัส หอเป่าที่เจ้า อยู่ ยังไงเจ้ากมเป็นได้้แค่ช่างหลอมอาวุธระด้ับสูงคนที่ห้าเท่านั้น สิทธิ์ เสียงการพูด้ของเจ้าในหอเป่ามีน้อยนิด้ยิ่งนัก”
“มีเพียงเจ้าจากไป ถึงจะได้้ศึกษาวิถีแห่งการหลอม อาวุธอย่างลึกซึ้งมากขึ้น อีกอย่าง…วิถีแห่งการหลอมอาวุธของเจ้ากม ใช่ว่าจะได้้รับการยอมรับจากคนอื่นๆ ในหอเป่า!”
ล่ายอี้พูด้เกลี้ยกล่อมด้้วยความร้อนรน
กันคังที่เงียบงันอยู่นานได้้ยินมาถึงตรงนี้ ในที่สุด้กม ตัด้สินใจได้้ เขาสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง กล่าวกับล่ายอี้: “พาผู้ หญิงคนนั้นไปให้ข้าด้้วย” เขาชี้ไปที่อันซืออี๋
กล่าวจบเขากมหมุนตัวกลับ ไม่แม้แต่จะหันมามองพวก หลิวเหยี่ยน พันเทา หรือเนี่ยเทียน คล้ายรู้สึกว่าเมื่อมีพวกล่ายอี้สาม คนอยู่ด้้วย เขาย่อมต้องได้้ในสิ่งที่ปรารถนาอย่างง่ายด้าย
“ตกลง!” ล่ายอี้พยักหน้า ชี้นิ้วไปที่อันซืออี๋ บอกเป็น นัยให้คนผู้หนึ่งที่อยู่ข้างกายเขาลงมือ
“ตามพวกเราไป” คนผู้นั้นรีบเด้ินเข้าหาอันซืออี๋ ด้วงตาของเขามีหมอกควันสีทำาเป็นกลุ่มๆ โอบล้อม ปราณเยมนเยียบ วังเวงคล้ายกลายมาเป็นพันธนาการที่มองไม่เหมนตรงเข้ามาปกคลุม อันซืออี๋เอาไว้
“ขอบเขตต้นสวรรค์!” หลิวเหยี่ยนหน้าเปลี่ยนสี
และเวลานี้เอง ร่างของล่ายอี้พลันขยับแฉลบแวบมา อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน คว้าจับกำาไลเกมบของบนข้อมือของเนี่ยเทียน อย่างไม่เกรงใจ “ข้าต้องการแค่เกราะมังกรเพลิงและแกนเลือด้ เท่านั้น คืนมาให้ข้าซะด้ีๆ แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า” เขากล่าวเสียงเยมน ชา
“บัด้ซบ! เขตสามัญ!” หลิวเหยี่ยนตะลึงพรึงเพริด้ เขา รีบกล่าว: “เนี่ยเทียน! รีบคืนกำาไลเกมบของให้เขาไป!”
เนี่ยเทียนพลันตัวสั่นเยือก เขามองไม่เหมนความ เคลื่อนไหวที่ชัด้เจนของล่ายอี้ รอจนสังเกตเหมนอีกครั้งกมพบว่าล่ายอี้ อยู่ประชิด้ตัวเขาแล้ว อีกทั้งยังยื่นมือมาคว้าแขนเขาเอาไว้ด้้วย
เวลานี้ เสียงตวาด้ของหลิวเหยี่ยนถึงได้้ด้ังขึ้น
“เขตสามัญ!” เขาเองกมตกใจจนหน้าถอด้สีเช่นกัน รู้ด้ี ว่าระหว่างตนและล่ายอี้ห่างชั้นกันไกลจนเทียบไม่ติด้ เขาถอด้กำาไล ข้อมือเกมบของออกมาอย่างเด้มด้เด้ี่ยว ขณะที่ถอยกรูด้กมโยนมันไปทาง ล่ายอี้
ทว่า วินาทีที่กำาไลเกมบของหลุด้ออกมานั้น เขากลับกำา กระดู้กสัตว์ซ่อนไว้กลางฝ่ามือ
“ถือว่ารู้อะไรควรไม่ควร” ล่ายอี้พยักหน้า เอื้อมมือคว้า กำาไลเกมบของของเขา
และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนใช้ความเรมวที่เรมวที่สุด้ย้ายตัว ไปยังทิศทางที่เด้ินมาแล้วตะโกนเสียงด้ัง: “กันคังแห่งหอเป่าอยู่ที่นี่! ช่างหลอมอาวุธระด้ับสูงคนที่ห้าของหอเป่าพยายามหนีไปจากหอ เป่า คิด้จะหนีไปยังอาณาจักรห่างไกล!”
ผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตที่กำาลังไล่ฆ่าแขกผู้มาเยือน อยู่รอบด้้าน พอได้้ยินเสียงตะโกนจากทางฝั่งนี้กมพากันหันมาให้ความ สนใจ
คนมากมายคำารามเข้ามาหา
กันคังที่เข้าไปในถ้ำาแล้วได้้ยินเสียงตะโกนของเนี่ยเทียน สีหน้าจึงพลันมืด้คล้ำา กล่าว: “ในเมื่อตัด้สินใจว่าจะจากไปแล้ว ข้ากม ไม่กลัวจะล่วงเกินตาเฒ่าอูอีก เจ้าเด้มกนั่น…ฆ่ามันทิ้งซะ!”
ล่ายอี้ที่รับกำาไลเกมบของมาแล้วใช้จิตสัมผัสตรวจสอบดู้ เด้ือด้ด้าลขึ้นมาทันควัน: “ไอ้เด้มกเวร! บังอาจปั่นหัวข้า เจ้ารนหาที่ ตาย!”
“ทางนั้น!”
“ทางนั้นมีคนอยู่เยอะ!”
ผู้แขมงแกร่งหลายคนของสำานักโลหิตถูกเสียงตะโกนของ เนี่ยเทียนด้ึงดู้ด้ได้้สำาเรมจ จึงพากันทยอยปรากฏตัว
YOU MAY ALSO LIKE
