ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 106 กลับคืนสู่เจ้าของ

“หึ เป็นกันคังแห่งหอเป่าจริงเสียด้้วย จับได้้ปลาตัวใหญ่ แล้ว!”

ผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตคนหนึ่งเข้ามาใกล้ในพริบ ตาเด้ียว เขาจ้องเขมมงไปที่กันคัง แสยะยิ้มชั่วร้าย

คนผู้นี้สวมชุด้คลุมยาวสีแด้งขาด้กะรุ่งกะริ่ง กะพริบตา เมื่อใด้กมจะมีแสงสีเลือด้น่าหวาด้กลัวปรากฏวาบขึ้นเมื่อนั้น

“เลือด้ไหลย้อนกลับ!”

เขาโบกไม้เท้าสีแด้งเข้ม เพิ่งมาถึงกมร่ายเวทลับของ สำานักโลหิตทันที เหมนเพียงว่าแสงสีเลือด้กระจายเตมฟอา คล้ายกาวสี เลือด้ที่ไหลจากท้องฟอาลงมาสู่ทุกคน

ด้้านหลังของเขา มีผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตอีกหลายคน เข้ามาใกล้ด้้วยความรวด้เรมว แล้วกมร่ายเวททันทีเช่นกัน

เงาแสงสีเลือด้มากมายหลายชั้นแฝงเร้นไว้ด้้วยสนาม แม่เหลมกแปลกประหลาด้ที่ทำาให้เลือด้ของผู้คนพลุ่งพล่านตลบ อบอวลไปทั่วอย่างรวด้เรมว

บริเวณใกล้เคียง ศพของแขกบางส่วนที่โด้นพวกเขาฆ่า ตายพลันระเบิด้แตกกระจาย

เลือด้สด้มากมายหลายเส้นบินทะยานออกมาอย่างบ้า คลั่ง เลือด้สด้เพิ่งลอยขึ้นมากลางอากาศกมรวมตัวเข้าด้้วยกันอย่าง รวด้เรมว กลายร่างเป็นเงาโลหิตพร่าเลือนเงาหนึ่ง

เนี่ยเทียนที่อยู่ห่างจากล่ายอี้ พยายามจะหนีออกไปให้ ไกล ทว่าเลือด้สด้ในร่างกลับเปลี่ยนมาเป็นควบคุมไม่ได้้

ทว่า ผู้ที่ได้้รับผลกระทบจากเวทลับ “เลือด้ไหลย้อน กลับ” ไม่ได้้มีเพียงเขาคนเด้ียว

ล่ายอี้ที่หมายจะไล่ฆ่าเขา รวมไปถึงคนต่างแด้นที่จะ ลงมือกับอันซืออี๋ผู้นั้นกมพลันหน้าแด้งก่ำา คล้ายพยายามควบคุมความ ผิด้ปกติของเลือด้ตัวเองอย่างสุด้ความสามารถ

“บัด้ซบ!”

ล่ายอี้ด้่าเบาๆ หนึ่งประโยค สายตาของเขาที่มองไปยัง เนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความอำามหิต

เวลานี้ เขาพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมา เสียใจที่เมื่อครู่นี้ไม่ได้้ ลงมือโหด้เหี้ยม ไม่มีสังหารเนี่ยเทียนตั้งแต่ทีแรก

เด้ิมทีแผนการของเขากมคือหากได้้กำาไลเกมบของมา เมื่อ แน่ใจแล้วว่าเกราะมังกรเพลิงและแกนเลือด้ต่างกมอยู่ครบ กมจะลงมือ สังหารทุกคนที่อยู่ตรงนี้อย่างไม่สนใจสิ่งใด้

ที่เขาไม่ได้้ลงมือทันทีเพราะกังวลว่าแกนเลือด้จะไม่อยู่ ในกำาไลเกมบของ กังวลว่าเนี่ยเทียนจะเอาไปซ่อนที่อื่น

“ฆ่ากันคังก่อน!”

คนของสำานักโลหิตที่มาเยือน หลังจากกระตุ้นเวทลับ “เลือด้ไหลย้อนกลับ” สำาเรมจกมสะบัด้ร่างหนึ่งครั้ง กลายเป็นแสงสี เลือด้หนึ่งกลุ่ม ตรงด้ิ่งเข้าหากันคังที่อยู่ด้้านใน

หน้าปากถ้ำาที่มีประกายไฟสาด้กระเซมน กันคังใบหน้า มืด้คล้ำา เขามองล่ายอี้ด้้วยสายตาเยมนชาหนึ่งครั้ง กล่าว: “ที่นี่มอบให้ เจ้าจัด้การ!”

พูด้จบกันคงกมไม่สนใจใคร พุ่งพรวด้เข้าไปในถ้ำาหินด้้วย ความรวด้เรมว

การมาถึงของผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตหลายคนทำาให้ สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป ผู้แขมงแกร่งเหล่านั้นรู้ตัวตนของเขา จึง มองเขาเป็นเปอาหมายหลัก

กันคังรู้ชัด้อยู่แก่ใจด้ีว่ายิ่งเขาอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่ กมี แต่จะยิ่งตกอยู่ในอันตรายมากเท่านั้น

ด้้วยเหตุนี้ แม้แต่เรื่องที่ว่าอันซืออี๋จะถูกจับเป็นจับตาย เขากมไม่สนใจอีก คิด้แต่จะหนีออกไปให้พ้นโด้ยเรมวที่สุด้

“ผู้อาวุโสกัน จะรีบร้อนไปไหนเล่า?”

ผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตคนนั้นยิ้มยั่วเย้า กำาลังจะเด้ิน ผ่านล่ายอี้เพื่อไล่ตามกันคังที่อยู่ในถ้ำาหิน

ผู้มาเยือนที่เหลือของสำานักโลหิต เมื่อมาถึงกมปรายตาม องแค่แวบเด้ียวแล้วเลมงเปอาหมายเป็นผู้มาเยือนจากต่างแด้นสองคน นั้น รวมไปถึงพวกที่ขอบเขตค่อนข้างสูงอย่างหลิวเหยี่ยน สื่ออี้ หลัว ซิน

เนี่ยเทียน เจียงหลิงจู เย่กูโม่ รวมไปถึงพวกเจิ้งปิน อัน อิ่ง เนื่องจากความสามารถน้อยนิด้เกินไป จึงไม่มีใครมองเหมนพวก เขาอยู่ในสายตา

“หยุด้นะ!”

ล่ายอี้แค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง ในมือของเขาพลันมี กระดู้กสัตว์ที่เตมไปด้้วยขนเพิ่มขึ้นมาชิ้นหนึ่ง กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น คล้ายกระดู้กขาของสัตว์วิเศษบางประเภท ยาวประมาณหนึ่งเมตร กว่า

เมื่อกระดู้กสัตว์นั้นปรากฏ ปราณแห่งความเน่าเปื่อยผุ พังระลอกหนึ่งกมแผ่กระจายไปทั่ว

หลังจากที่เขาหยิบเอากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นออกมา ผู้ แขมงแกร่งสำานักโลหิตที่หมายจะผ่านข้างกายเขาไปหน้าเปลี่ยนสีเลมก น้อย กล่าว: “คนของอาณาจักรอั้นหมิง?”

ล่ายอี้หัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้ง กล่าว: “นับตั้งแต่วันนี้ไป กันคังกมคือคนของพวกเรา ทางที่ด้ีเจ้าอย่าสะเออะมายุ่งจะด้ีกว่า”

“อาณาจักรอั้นหมิงแล้วอย่างไร?” ผู้แขมงแกร่งสำานัก โลหิตแค่นเสียงหนึ่งครั้ง “ที่นี่คืออาณาจักรหลีเทียนของพวกเรา ลำาพังแค่พวกเจ้าไม่กี่คน คิด้ว่าจะพลิกฟอาอาณาจักรหลีเทียนของเรา ได้้อย่างนั้นหรือ?”

“ฟู่วๆ!”

แสงสีเลือด้มากมายหลายเส้นบินออกมาจากในร่างผู้ แขมงแกร่งสำานักโลหิตคนนั้น แสงสีเลือด้ตัด้สลับกัน พลันรวมตัวเป็น สัตว์ร้ายคาวเลือด้กินคนตัวหนึ่งที่กระโจนเข้ากัด้ล่ายอี้

เมื่อล่ายอี้โบกกระดู้กสัตว์ในมือ ขนที่อยู่บนกระดู้กสัตว์ กมพลันลุกพรึ่บตั้งชัน

ปราณแห่งความเน่าเปื่อยระลอกหนึ่งก่อเกิด้ขึ้นมาก ลางฝ่ามือของล่ายอี้ และก่อให้เกิด้การขานรับจากกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น

สัตว์ร้ายคาวเลือด้ที่พุ่งเข้าโจมตีล่ายอี้ กลิ่นคาวเลือด้ที่ ตลบอบอวลคล้ายได้้รับอิทธิพลจากพลังเน่าเปื่อยลึกลับบางอย่างจึง สลายหายไปอย่างรวด้เรมว

รอจนสัตว์ร้ายตัวนั้นเข้ามาใกล้ล่ายอี้ ปราณเลือด้เข้ม ข้นที่ปลด้ปล่อยออกมาจากร่างของมันกมหายไปแล้วถึงเจมด้แปด้ส่วน

ล่ายอี้เคาะกระดู้กสัตว์ลงไปบนตัวสัตว์ร้ายที่มีเลือด้ลม ไม่เพียงพอตัวนั้นหนึ่งครั้ง สัตว์ร้ายกมกลายมาเป็นหมอกโลหิต ถูกลม พัด้ครั้งเด้ียวกมสลายหายวับไป

และเวลานี้เอง ผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตคนอื่น และผู้ แขมงแกร่งอีกสองคนจากต่างแด้น รวมไปถึงพวกหลิวเหยี่ยน สื่ออี้ ต่างกมเริ่มประมือกันแล้ว

เนี่ยเทียนยืนมองด้้วยความเฉยชา พบว่านอกจากผู้ แขมงแกร่งสำานักโลหิตแล้ว ทุกคนที่ได้้รับผลกระทบจากสนามแม่ เหลมก “เลือด้ไหลย้อนกลับ” ที่ยุ่งเหยิง ต่างกมสู้รบกันด้้วยความยาก ลำาบากถึงขีด้สุด้

คนเหล่านั้นคล้ายต้องแบ่งเอากำาลังส่วนหนึ่งไปควบคุม ความผิด้ปกติของเลือด้ในร่างกาย

พวกพันเทา เย่กูโม่ที่ไม่ได้้ถูกโจมตี ต่างกมใบหน้าแด้งก่ำา น้อยๆ ร่างถูกยึด้ให้อยู่ที่เด้ิม กำาลังพยายามสลัด้ตัวเองให้หลุด้พ้น จากความผิด้ปกติของเลือด้อย่างสุด้ความสามารถ

ส่วนเขา หลังจากที่เลือด้ผิด้ปกติในช่วงแรกกมกลับคืนสู่ สภาพเด้ิมอย่างรวด้เรมว

เขาไม่ได้้รับผลกระทบจากสนามแม่เหลมกที่ยุ่งเหยิงของ เวท “เลือด้ไหลย้อนกลับ” นั่น

“แปลกจัง…”

เขาแอบพึมพำาอยู่กับตัวเอง ย้อนคิด้ถึงความผิด้ปกติ เมื่อครู่นี้ รู้สึกได้้ว่าตอนที่ “เลือด้ไหลย้อนกลับ” เกิด้ขึ้น ตอนแรก เลือด้ของเขากมเกิด้การเปลี่ยนแปลงเช่นกัน

ทว่าแค่แวบเด้ียวเท่านั้นกมกลับคืนมาเป็นปกติ ไม่ได้้รับ ผลกระทบใด้ๆ อีก

“พรวด้!”

ขณะที่เขากำาลังคลางแคลงใจ ในพื้นหินแขมงทนทาน รอบด้้านพลันมีเส้นเลือด้แด้งสด้มากมายโผล่ทะลุออกมา

เส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นดุ้จด้ั่งวัชพืชที่เติบโตขึ้นมา อย่างบ้าคลั่ง มองเหมนได้้ด้้วยตาเปล่าว่ามันถูกถอนให้หลุด้ออกมา จากพื้นด้ินและลอยขึ้นกลางอากาศอย่างรวด้เรมว

“ตาข่ายปฐพี!” เนี่ยเทียนร้องด้้วยความตะลึง

ตอนอยู่ในโลกมายามรกต อวี๋ถงนางมารของสำานัก โลหิตกมเคยกระตุ้นเวทตาข่ายปฐพี ใช้เส้นเลือด้แด้งสด้เส้นแล้วเส้น เล่าฆ่าคนหลายคนของอารามเสวียนอู้ไปในพริบตา

เวลานี้ เส้นเลือด้สีด้ำาที่โผล่ออกมาจากพื้นด้ินเหล่านั้น แน่นขนัด้ยิ่งกว่าที่ปรากฏในโลกมายามรกตมากมายนัก ทั้งปราณ เลือด้กมน่าตะลึงยิ่งกว่า!

เส้นเลือด้แด้งโบกสะบัด้อยู่กลางอากาศ ชั่วพริบตา เด้ียวที่ปรากฏกมพุ่งเข้าเสียบแทงไปยังจุด้ที่พวกล่ายอี้ หลิวเหยี่ยน เจิ้งปินซึ่งไม่ใช่คนของสำานักโลหิตยืนอยู่

มีเพียงข้อยกเว้นเด้ียว กมคือเขา!

เขายืนนิ่งอยู่ที่เด้ิมไม่ขยับ ทว่าเส้นเลือด้แด้งฉานเหล่า นั้นคล้ายไม่สังเกตเหมนเขา ถึงได้้มองเมินเขาไป

“เป็นอย่างนี้ไปได้้อย่างไร?” เขาตะลึงไปครู่หนึ่ง ใช้ กระแสจิตสำารวจจึงสัมผัสได้้ว่าในร่างของเขากลับมีปราณอ่อนจาง ของสำานักโลหิตด้ำารงอยู่

เขาพลันประจักษ์แจ้งขึ้นมาทันที

ตอนที่เขาอยู่ในโลกมายามรกต เคยถูกเส้นเลือด้ที่อวี๋ถง ปล่อยออกมาทิ่มแทงเข้ามาในร่าง เกือบถูกเส้นเลือด้เหล่านั้นด้ึงเอา เลือด้ไปจนหมด้ตัว

ทว่าสุด้ท้าย เขากลับฝืนทนเอาไว้ได้้ ทั้งยังใช้ความ มหัศจรรย์ของร่างกายตัวเองเป็นฝ่ายหลอมเส้นเลือด้เหล่านั้นกลับไป ด้้วย

และกมด้้วยเหตุนี้ ในร่างของเขาจึงมีปราณของสำานักโลหิตอยู่ บางเบา

อีกทั้งเส้นเลือด้ที่โผล่ทะลุออกมาจากใต้ด้ินกมคล้าย สามารถแยกแยะลูกศิษย์ของสำานักโลหิตได้้ ขอแค่สิ่งมีชีวิตใด้กมตามที่ มีปราณของสำานักโลหิตอยู่บนร่าง กมจะไม่ถูกพวกมันโอบล้อมโจมตี

เมื่อเป็นเช่นนี้ ขณะที่ทุกคนถูกเส้นเลือด้แด้งสด้โจมตี เขาจึงยังอยู่รอด้ปลอด้ภัย

“สวบ!”

ขณะที่ผู้มาเยือนต่างแด้นซึ่งก่อนหน้านี้หมายจะจับตัว อันซืออี๋ประมือกับผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตคนหนึ่ง ไม่ทันระวังการ เปลี่ยนแปลงที่เกิด้ใต้ด้ิน เท้าซ้ายของเขาจึงถูกเส้นเลือด้แทงทะลุ

เขาร้องโหยหวนด้้วยความเจมบปวด้

หลังจากที่เขาถูกกักตัวเอาไว้ เส้นเลือด้แด้งสด้มากกว่า เด้ิมกมพุ่งเข้ามารัด้พันเขาจากแปด้ทิศ

เพียงแค่ประเด้ี๋ยวเด้ียว เขาที่เคลื่อนไหวไม่คล่องแคล่ว กมถูกเส้นเลือด้แด้งฉานแน่นขนัด้ถี่ยิบทิ่มแทงไปทั่วร่าง

“ซูด้ๆ!”

เนี่ยเทียนมองเหมนอย่างชัด้เจนว่า พอเส้นเลือด้แด้งสด้ เหล่านั้นเสียบแทงเข้าไปในร่างของเขากมสูบเอาเลือด้สด้ของเขาไป อย่างบ้าคลั่งราวกับปลิงดู้ด้เลือด้

เรือนกายที่แขมงแกร่งของเขาเปลี่ยนมาเป็นผอมแห้ง อย่างรวด้เรมว เส้นเลือด้เลมกละเอียด้ราวเส้นด้้ายกลับเปลี่ยนมาหนา เท่านิ้วมือ

และเวลานี้เอง พวกพันเทา เจียงหลิงจูที่ไม่ได้้ถูกผู้ แขมงแกร่งของสำานักโลหิตโจมตี แต่กลับถูกเส้นเลือด้สีแด้งที่ทะลุออก มาจากใต้ด้ินหมายหัวต่างกมกำาลังร้องเสียงประหลาด้ หลบหลีกอย่าง รวด้เรมวพลางโบกสะบัด้อาวุธวิเศษเพื่อตัด้ฟันเส้นเลือด้พวกนั้น

หลังจากที่ผ่านการต่อต้านอยู่นาน ดู้เหมือนว่าในที่สุด้ พวกเขากมหลุด้พ้นจากความผิด้ปกติของกระแสเลือด้ในร่างกาย สามารถเคลื่อนไหวได้้ตามต้องการแล้ว

เนี่ยเทียนที่ยืนนิ่งอยู่นานมากเด้ิมกมรักษาระยะห่างจาก ล่ายอี้อยู่แล้ว ตอนนี้เขาจึงเริ่มออกเด้ินไปท่ามกลางเส้นเลือด้แด้งสด้ มากมาย ค่อยๆ เขยิบเข้าไปใกล้ล่ายอี้อีกครั้ง

ด้วงตาของเขาจ้องเขมมงไปยังกำาไลเกมบของของตนที่ล่า ยอี้สวมไว้บนข้อมือ

เหมนได้้ชัด้ว่าเกราะมังกรเพลิงและกระดู้กสัตว์ที่ อยู่ในมือของเขาคือวัตถุชิ้นเด้ียวกัน หากไม่รู้การด้ำารงอยู่ของเกราะ มังกรเพลิงกมว่าไปอย่าง ตอนนี้ในเมื่อรู้แล้วว่าเกราะมังกรเพลิงไม่ใช่ วัตถุธรรมด้า เขาย่อมต้องแย่งมันกลับคืนมาอยู่แล้ว

“เกราะมังกรเพลิง…”

เขามองกำาไลเกมบของวงนั้น แอบท่องอยู่เงียบๆ ครุ่นคิด้ จนหัวแทบแตกว่าควรใช้วิธีการใด้ถึงจะสามารถชิงเกราะมังกรเพลิง กลับคืนมาได้้

“เกราะมังกรเพลิง เกราะมังกรเพลิง เกราะมังกร เพลิง…”

หลังจากการท่องของเขา ไม่รู้ว่าเหตุใด้ ปราณเลือด้เนื้อ แผ่วจางระลอกหนึ่งถึงได้้กระเพื่อมขึ้นมาบนร่างของเขาอย่างชัด้เจน

เขาและล่ายอี้ยังอยู่ห่างกันสิบเมตร อีกทั้งเหมนๆ อยู่ว่า เกราะมังกรเพลิงยังคงอยู่ในกำาไลเกมบของ แต่เขากลับพลันรู้สึกว่า เขาและเกราะมังกรเพลิงได้้สร้างความสัมพันธ์ที่ลึกลับซับซ้อนบาง อย่างต่อกันขึ้นมา

นาทีถัด้มา เขากมสัมผัสได้้ว่ากระดู้กสัตว์ที่เขากำาอยู่ใน มือเปลี่ยนมาเป็นร้อนแผด้เผาอย่างถึงที่สุด้

“อาก!”

ล่ายอี้ที่ต่อสู้กับผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตอยู่ๆ กมคำารามน้ำา เสียงพลุ่งพล่าน เขาสะบัด้ข้อมือของตัวเองอย่างแรง เพราะกำาไลเกมบ ของที่เขาสวมไว้บนข้อมือกำาลังปลด้ปล่อยเปลวเพลิงน่าหวาด้กลัว ออกมา

เขาโยนกำาไลเกมบของที่แย่งมาจากมือเนี่ยเทียนออกไป ด้้วยความหวาด้กลัว

ส่วนเนี่ยเทียนที่สังเกตเหมนความผิด้ปกติด้วงตาพลัน เปล่งประกาย เด้ินลอด้ทะลุเส้นเลือด้แด้งฉานพวกนั้นมาหยิบกำาไล เกมบของที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาด้้วยความปิติยินด้ี