ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 104 ทางเส้นนี้ห้ามผ่าน
หากไม่เป็นเพราะเนี่ยเทียนมัวมาเสียเวลาอยู่กับพี่น้องตระกูล อัน พวกเขากมคงพ้นลานบ้านนี้ไปแล้ว และอาจจะไม่ได้้เจอกับผู้ แขมงแกร่งทั้งสามของสำานักโลหิต
หากไม่เจอกับผู้แขมงแกร่งทั้งสามของสำานักโลหิต อูซิ่งกม คงไม่ลงมือ คงไม่เปิด้เผยตำาแหน่งของตัวเอง
แต่เมื่อเป็นแบบนี้ ผู้แขมงแกร่งสามคนนั้นของสำานัก โลหิตที่เยื้องกรายลงในใกล้เคียงบริเวณที่พักของพี่น้องอันซืออี๋กมย่อม ต้องพบเจอพวกนางสองคนอย่างแน่นอน
หากเนี่ยเทียนไม่หยุด้ชะงัก พวกเขาสามารถหลบเลี่ยง การต่อสู้ครั้งนี้ แต่พี่น้องตระกูลอัน…มีความเป็นไปได้้ถึงแปด้เก้าส่วน ว่าต้องตายอยู่ที่นี่
“อารมณ์อ่อนไหวทำาร้ายคนได้้มากที่สุด้!”
หญิงชราเวิงอารามเสวี้ยนอู้ไม่พอใจ ปากจึงพึมพำาหนึ่ง ประโยค
“อูซิ่งอยู่ที่นี่!”
ลูกศิษย์สำานักโลหิตสองคนที่เหลืออยู่เอะอะเสียงด้ัง ขอ ความช่วยเหลือจากสหายที่อยู่ใกล้เคียง
“อูซิ่งแห่งสำานักหลิงอวิ๋น!”
ผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตที่ลงมาจากท้องฟอาได้้ยิน เสียงคนทั้งสองร้องตะโกนจึงพากันมารวมตัวอยู่ที่นี่
“แย่แล้ว!”
อูซิ่งสีหน้าเคร่งขรึม มองเหมนผู้แขมงแกร่งคนหนึ่งของ สำานักโลหิตที่สวมเสื้อคลุมสีเลือด้ และไม่มีแขนซ้าย
เขารู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร
“หลิวเหยี่ยน! เจ้าพาพวกเขาไปยังที่ที่พันเทาบอก ข้า กับแม่เฒ่าเวิงจะอยู่สกัด้กั้นด้้านหลังเอง” อูซิ่งคำารามด้ัง
“เจิ้งปิน หันซิน พวกเจ้าตามพวกเขาไป!” หญิงชรา เวิงเองกมตัด้สินใจอย่างฉับพลัน
เวลานี้ผู้แขมงแกร่งหกคนของสำานักโลหิตต่างกมพากัน เข้ามาใกล้ตามเสียงตะโกนของคนทั้งสอง
“อูซิ่ง! แม่เฒ่าเวิง!” ชายฉกรรจ์ที่มีเพียงแขนขวาผู้นั้น แสยะยิ้มชั่วร้าย “ไม่เจอกันนานเลยนะ! ครึ่งปีมานี้ พวกเจ้าสี่สำานัก ร่วมมือกันฆ่าคนสำานักโลหิตของพวกเราไปไม่น้อย วันนี้ได้้เวลาคิด้ บัญชีแล้ว!”
มือขวาเขาโบกหนึ่งครั้ง วงล้อสีแด้งฉานดุ้จเลือด้ มากมายหมุนติ้วเข้าใส่
วงล้อเหล่านั้นส่งเสียงคำารามเสียด้แก้วหู ปลด้ปล่อย แสงสีเลือด้ที่น่าหวาด้กลัวออกมา พริบตาเด้ียวกมเข้ามาโอบล้อมอูซิ่ง เอาไว้
ผู้แขมงแกร่งอีกคนหนึ่งของสำานักโลหิตพอเหมนว่าเขา ลงมือจึงตรงไปล้อมโจมตีหญิงชราเวิงแห่งอารามเสวียนอู้
“ไป!”
หลังจากหลิวเหยี่ยนได้้ยินคำาสั่งของอาจารย์กมเร่งเร้าให้ ทุกคนออกเด้ินทางทันทีอย่างไร้ซึ่งความลังเล
เขาสังเกตเหมนว่า ตรงกลางหุบเขามีลูกศิษย์อีกหลาย คนของสำานักโลหิตที่คล้ายสังเกตเหมนความเคลื่อนไหวตรงจุด้นี้จึงทิ้ง เปอาหมายของพวกเขา แล้วมารวมตัวกันที่นี่อย่างรวด้เรมว
หลิวเหยี่ยนรู้ด้ีว่าหากถูกผู้แขมงแกร่งมากมายของสำานัก โลหิตโอบล้อมเอาไว้ พวกเขากมอย่าได้้หวังว่าจะไปยังเขาหินนั่นได้้ สำาเรมจ
สื่ออี้และหลัวซินต่างกมรู้นิสัยของอูซิ่งด้ี รู้ว่าหากเขา ตัด้สินใจแล้ว พวกเขาที่เป็นลูกศิษย์กมทำาได้้เพียงยอมปฏิบัติตามอย่าง ไร้เงื่อนไขเท่านั้น
ด้้วยเหตุนี้พวกเขาเลยไม่มีความคิด้ที่จะหยุด้อยู่ต่อเพื่อ ช่วยอูซิ่งต่อสู้ จึงช่วยหลิวเหยี่ยนเร่งเร้าทุกคนอย่างร้อนใจ
เสียงตวาด้ของพวกเขาไปในแนวเด้ียวกัน ทำาให้เนี่ย เทียนเองกมไม่มีความคิด้ที่จะสู้รบจนตัวตายอยู่ที่นี่ รีบตามพวกหลิวเห ยี่ยนไปพร้อมเจียงหลิงจูและเย่กูโม่
“เจ้านี่นะ!” เจียงหลิงจูห้อตะบึงพลางบ่นเนี่ยเทียนไป ด้้วย “อันอิ่งผู้นั้นตอนอยู่โลกมายามรกตไม่เคยจะทำาหน้าตาเป็นมิตร กับเจ้า ตอนนั้นที่เจ้าประสบภัย นางเองกมไม่คิด้ที่จะช่วยเจ้าอย่างสุด้ ความสามารถ เจ้าจะไปสนใจนางทำาไม?”
“ถูกใจแม่หนูนั่นแล้วล่ะสิ” เย่กูโม่พูด้เสริมหนึ่งประโยค
อันซืออี๋และอันอิ่งที่ตามหลังมากมได้้ยินเสียงตำาหนิที่คน ทั้งสองมีต่อเนี่ยเทียนเช่นกัน ทว่าพวกนางกลับไม่พูด้อะไรแม้แต่คำา เด้ียว
ภายใต้การนำาของหลิวเหยี่ยนและการบอกทางของพัน เทา คนทั้งกลุ่มจึงห่างออกไปจากอูซิ่งและหญิงชราเวิงอย่างรวด้เรมว
เนี่ยเทียนคอยหันหน้ากลับไปมองอยู่ตลอด้เวลา พบว่า อูซิ่งและหญิงชราเวิงดู้เหมือนจะค่อยๆ ถูกผู้แขมงแกร่งของสำานัก โลหิตโอบล้อมเอาไว้แล้ว
อยู่ๆ ในใจของเขากมพลันเกิด้ความละอายใจ
“ขอโทษนะ” อันอิ่งตามมาทัน เอ่ยขอโทษเสียงเบา
อันซืออี๋เม้มปาก แม้ว่าจะไม่ได้้พูด้อะไร ทว่าในด้วงตา งด้งามของนางกมเตมไปด้้วยความรู้สึกผิด้และขออภัย
พวกนางทั้งสองคนล้วนรู้ว่าหากไม่เป็นเพราะพวกนาง สองคน บางทีพวกเนี่ยเทียนกมคงจะไม่ถูกผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิต หมายหัว แล้วกมไม่คงหยุด้อยู่ที่ลานบ้านของพวกนางแม้แต่นาทีเด้ียว
หากเป็นเช่นนั้น พวกนางย่อมตายอย่างมิต้องสงสัย ทว่าอูซิ่งและหญิงชราเวิงกมจะไม่ตกอยู่ในอันตราย
“ไม่ต้องคิด้มาก” เนี่ยเทียนตอบรับลวกๆ ไปหนึ่ง ประโยค “หากเกิด้เรื่องกับศิษย์พี่อูและแม่เฒ่าเวิงจริงๆ ขอแค่ข้ายัง มีชีวิตอยู่ จะต้องแก้แค้นให้พวกเขาให้ได้้”
ระหว่างที่พูด้ เท้าของเขากมไม่หยุด้ชะงักเลยแม้แต่นิด้ ผู้ แขมงแกร่งของสำานักโลหิตที่อยู่ใกล้เคียงล้วนถูกอูซิ่งและหญิงชราเวิ งด้ึงดู้ด้ไปหมด้ จึงไม่มีใครไล่ตามพวกเขามา
ในสายตาของผู้แขมงแกร่งสำานักโลหิตเหล่านั้น อูซิ่งและ หญิงชราเวิงต่างหากถึงจะเป็นปลาตัวใหญ่ คือบุคคลสำาคัญที่ตัด้สิน สถานการณ์ของอาณาจักรหลีเทียนในอนาคตได้้
ฆ่าอูซิ่งและหญิงชราเวิง สามารถทำาให้สำานักหลิงอวิ๋น และอารามเสวียนอู้บาด้เจมบหนัก คุณค่าของคนทั้งสองจึงเหนือล้ำา เกินกว่าพวกเขามากนัก
“ถึงแล้ว!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง พันเทากมหยุด้ลงหน้าปากถ้ำาแห่งหนึ่งที่ ยังมีเปลวเพลิงล้อมวนอย่างกะทันหัน
เมื่อเขาหยุด้ลง ทุกคนที่ติด้ตามมาด้้านหลังจึงหยุด้ ชะงักตามไปด้้วย
“ถ้ำานี้หรือ?” หลิวเหยี่ยนเตมไปด้้วยความสงสัย
พันเทาพยักหน้า หมุนตัวกลับมาอธิบายให้ทุกคนฟัง: “เพลิงพิภพเผานภาแตกออกแล้ว ภูเขาหินทั้งสามแห่งนี้จึงไม่ สามารถด้ึงเอาเพลิงใต้พิภพแผด้เผาออกมาจากจุด้ลึกของพื้นด้ินได้้ อีก แน่นอนว่าเพราะก่อนหน้านั้นถูกค่ายกลใหญ่ด้ึงออกไป ในถ้ำาหิน เหล่านี้จึงยังต้องมีเปลวเพลิงหลงเหลืออยู่”
“แต่ว่าต้องระวังตัวสักหน่อย ทุกคนช่วยดู้แลกันและ กัน ไฟที่ยังหลงเหลือเหล่านั้น…กมน่าจะไม่เป็นภัยคุกคามมากเท่าไหร่ นัก”
“เจ้าแน่ใจรึ?” หลัวซินถาม
พันเทายิ้มเจื่อน “ข้าเองกมกลัวตายเหมือนกัน มิฉะนั้นกม คงไม่หนีมาพร้อมพวกเจ้า หากไฟที่ยังเหลืออยู่ในถ้ำาเหล่านั้นมี อานุภาพร้ายกาจ ข้าเองกมต้องตายอยู่ในนั้นเหมือนกัน”
“เอ่อ…” หยุด้ไปครู่หนึ่ง เพื่อความสบายใจของทุกคน พันเทาจึงกล่าวอีกว่า: “ข้าจะเข้าไปเป็นคนแรก จะเป็นผู้นำาทางให้ กับพวกเจ้าข้างใต้นั้น แบบนี้พวกเจ้าคงจะวางใจได้้แล้วใช่ไหม?”
หลิวเหยี่ยนพยักหน้า “ตกลง!”
“ท่านหลิว ควรรออาจารย์ของท่าน และแม่เฒ่าเวิงของพวก เราก่อนหรือเปล่า?” เจิ้งปินถาม
“ไม่ต้อง” หลิวเหยี่ยนส่ายหัว พูด้ด้้วยน้ำาเสียง หนักแน่น: “อาจารย์ของข้าจะหาพวกเราได้้อย่างแม่นยำาตามปราณ ของพวกเรา พวกเจ้าวางใจได้้ ขอแค่ผู้อาวุโสเวิงอยู่กับเขา ต่อให้ ไม่มีคนนำาทางพวกเขากมสามารถมาที่ถ้ำาแห่งนี้ และตามพวกเราไป ได้้”
“เป็นอย่างนี้นี่เอง” เจิ้งปินวางใจลงได้้
“ถ้าอย่างนั้นข้าเข้าไปก่อนล่ะนะ?” พันเทากล่าว
ทุกคนพยักหน้า
ดู้ท่าแล้วพันเทาเองกมไม่ได้้มีความมั่นใจอย่างที่ แสด้งออกเท่าไหร่นัก เขากัด้ฟันหรอด้ ทำาท่าจะถลันเข้าไปด้้วยความ ฝืนใจ
ทว่าเวลานี้เอง หน้าปากถ้ำาที่มีเปลวเพลิงโอบล้อมอยู่ นั้น พลันมีเงาร่างหนึ่งเด้ินออกมา
คนผู้นั้นเส้นผมสีแด้งยุ่งเหยิงไปทั้งศีรษะ ใบหน้าเตมไป ด้้วยหนวด้เครายาวเฟิ้ม หนวด้พวกนั้นรกรุงรังเกินไป ทำาให้ใบหน้า ของเขาราวกับอยู่ในกอวัชพืช จนคนอื่นมองไม่เหมนใบหน้าที่แท้จริง ของเขา
ทว่าเมื่อเขาเด้ินออกมาจากปากถ้ำา พันเทาและพี่น้อง ตระกูลอันกมพลันหน้าเปลี่ยนสีทันที
“ผู้ ผู้อาวุโสกันคัง…” พันเทาพูด้ติด้อ่าง
หลังจากที่พี่น้องตระกูลอันเหมนคนผู้นี้ใบหน้ากมซีด้เผือด้ คล้ายหวาด้กลัวไม่เป็นสุขอย่างถึงขีด้สุด้
“ทางเส้นนี้ห้ามผ่าน” หลังจากที่กันคังเด้ินออกมากมไม่ ได้้มองพันเทา แต่จ้องเขมมงไปยังอันซืออี๋ ตวาด้เสียงด้ัง: “เจ้ารู้หรือ ไม่ว่าหนีไปตอนที่สำานักเผชิญกับหายนะ หลังจากนี้จะต้องโด้น ลงโทษอย่างไร?”
ในสายตาของเขาพลันเผยความอำามหิต คล้ายว่าหา กอันซืออี๋ตอบคำาถามได้้ไม่ด้ี เขากมจะลงมือสังหารโหด้ทันที
ความผิด้ปกติของสีหน้าพันเทาและพี่น้องตระกูลอัน ทำาให้เนี่ยเทียนตระหนักได้้ทันทีว่าผู้เฒ่าที่อยู่เบื้องหน้านี้กมคือช่าง หลอมอาวุธระด้ับสูงคนที่ห้าของหอเป่า กันคัง
ผู้ที่ช่วงที่ผ่านมาคอยเอาแต่บีบคั้นกด้ด้ันอันซืออี๋ ต้องการรับอันซืออี๋ไว้เป็นภรรยาน้อย กมคือคนผู้นี้!
“ผู้อาวุโสกัน!” ด้วงตาหลิวเหยี่ยนเผยความเด้ือด้ด้าล อย่างเหมนได้้ชัด้ กล่าวอย่างไม่เกรงใจ: “ท่านคิด้จะขัด้ขวางพี่น้อง ตระกูลอัน หรือว่าขัด้ขวางพวกเราทุกคน?”
“ทุกคน” กันคังกลอกตา ทั้งยังพูด้ไม่ไว้หน้ากันแม้แต่ นิด้: “ทางหินที่ทอด้ยาวไปสู่โลกภายนอกเส้นนั้นมีความสำาคัญ มหาศาล ไม่ใช่ใครที่ไหนจะมาใช้กมได้้! สำานักหลิงอวิ๋นและอาราม เสวียนอู้อย่างพวกเจ้า หากไม่ยินด้ีร่วมเป็นร่วมตายกับหอหลิงเป่า ของพวกเรา ถ้าอย่างนั้นกมขอให้พวกเจ้าออกไปจากหุบเขาทางประตู สำานักเช่นเด้ียวกับผู้อื่น!”
“ผู้อาวุโสกัน ให้พวกเราออกไปโด้ยเส้นทางหินนั้นคือ ประสงค์ของบิด้าข้า!” พันเทาตวาด้ขุ่นเคือง
“ต่อให้เป็นท่านปู่ของเจ้ากมไม่ได้้!” กันคังหัวเราะเสียง เยมน “เมื่อสำานักเผชิญภัยพิบัติ คนของสำานักหลิงและหอเป่าคนใด้ กมตามล้วนห้ามจากไปตามอำาเภอใจเด้มด้ขาด้! บิด้าของเจ้าให้เจ้าออก ไปพร้อมกับคนนอก เด้ิมกมถือว่าทำาผิด้กฏของสำานักอยู่แล้ว! ในเมื่อ พวกเจ้ามาเจอกับข้า กมถือว่าเป็นคราวซวยของพวกเจ้า!”
“จะว่าข้าเข้มงวด้กมด้ี ไร้น้ำาใจกมช่าง สรุปคือ ทางเส้นนี้ ห้ามผ่าน!”
กันคังกล่าวด้้วยความเด้มด้เด้ี่ยวและองอาจผึ่งผาย
YOU MAY ALSO LIKE
