ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 116 โจมตีทางจิตใจ

“เฟิงหลัว! รีบปล่อยพวกเขาซะ!”

มังกรไฟที่เกิด้จากการรวมตัวกันของเส้นแสงไฟแด้งฉาน หลังจากที่กระแทกจนโล่ขอบโลหิตของอวี๋ถงปลิวกระเด้มนออกไป กม ยังคงเกาะตัวเข้าหากันไม่สลายไปไหน

เส้นแสงสีแด้งเพลิงที่ร่วงลงมาจากท้องฟอามีเพิ่มมากขึ้นกว่า เด้ิม และยังคงมารวมตัวกับมังกรไฟพร่าเลือนตัวนั้น จนมังกร ไฟ…ค่อยๆ ยาวถึงยี่สิบเมตร

ส่วนเนี่ยเทียนกมกักตัวอวี๋ถงจากด้้านหลังไว้แน่น

เขากด้มีด้ทรงโค้งที่เกมบมาได้้ลงบนลำาคอของอวี๋ถง คำาราม กร้าวเสียงด้ัง “เฟิงหลัว! ปล่อยพวกเขาซะ!”

สถานการณ์เปลี่ยนแปลง ต่อให้เป็นเฟิงหลัวเองกมยังตั้งตัว ไม่ทัน รอจนเขารู้สึกว่าท่าไม่ด้ีกมพบว่าอวี๋ถงถูกจับตัวเอาไว้แล้ว

“ต๋อม!”

คนโลหิตที่เกิด้จากน้ำาเลือด้รวมตัวกัน เด้ิมทียังโอบล้อม โจมตีอันซืออี๋ ตอนนี้พลันละลายลงไปรวมกับธารเลือด้ใต้ฝ่าเท้า

เฟิงหลัวหยุด้การยับยั้งอันซืออี๋

สีหน้าของเขามืด้ทะมึน มองเนี่ยเทียนด้้วยสายตาเยมนชา กล่าว “ปล่อยเสี่ยวถงซะ!”

“ปล่อย?” เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้ม มีด้โค้งที่อยู่ในมือกรีด้ลง ไปเบาๆ หนึ่งครั้ง

เมื่อมีด้กรีด้ลงมา ลำาคอเรียวยาวขาวนวลของอวี๋ถงกมเกิด้ เป็นรอยบาด้แผลเลมกเรียวยาวหนึ่งรอย เลือด้สด้ไหลออกมาจากรอย แผลนั้นทันที

อวี๋ถงที่ยืนหันหลังให้เขา ใบหน้าเตมไปด้้วยความอัปยศ และไม่ยอมแพ้ นางมองมังกรไฟตัวนั้นที่ยังคงก่อตัวกันขึ้นกลาง อากาศด้้วยความสับสนไม่คลาย

ไม่ว่าอย่างไรนางกมคิด้ไม่ถึงว่า เนี่ยเทียนที่กำาลังต่อสู้กับนาง ใช้วิธีการใด้ถึงได้้สร้างมังกรไฟตัวหนึ่งขึ้นมากลางอากาศ?

อานุภาพการโจมตีของมังกรไฟน่ากลัวยิ่งกว่าเพลงหมัด้ที่ เนี่ยเทียนร่ายออกมาในโลกมายามรกตมากมายนัก!

โล่ขอบโลหิตที่นางเตรียมมาเพื่อเพลงหมัด้นั้นโด้ยเฉพาะกลับ ไม่สามารถสกัด้กั้นการโจมตีของมังกรไฟได้้ โด้นกระแทกเพียงครั้ง เด้ียวกมพังทลายลงไปในพริบตา

“ยังไม่ปล่อยพวกเขาอีกรึ?”

ในด้วงตาของเนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความโหด้เหี้ยม มือข้าง นั้นที่ถือมีด้โค้งกะน้ำาหนักลงไปอย่างมั่นคงมีพลัง หมายจะกรีด้ลงไป อีกครั้ง

ทว่าครั้งนี้ ตำาแหน่งที่มีด้โค้งนั้นเลมงไปไม่ใช่ลำาคอของอวี๋ถง แต่เป็นข้างแก้มที่เนียนใสของนาง

มองเหมนว่ามีด้โค้งย้ายมาอยู่ตรงใบหน้า อวี๋ถงกมแสด้ง สีหน้าตกใจและหวาด้กลัวออกมาอย่างเหมนได้้ชัด้

ในสายตาของนาง เฟิงหลัวควบคุมตัวพวกพันเทาและกำา ราบอันซืออี๋ไว้ เนี่ยเทียนย่อมไม่กล้าฆ่านางอย่างแน่นอน อย่างมาก ที่สุด้กมจับตัวนางมาใช้ข่มขู่เฟิงหลัว

รอยกรีด้บนลำาคอ นางมั่นใจว่าสามารถใช้เวทลับสำานัก โลหิตมารักษาบาด้แผลให้หายด้ีได้้โด้ยที่ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้

ด้ังนั้นเมื่อครู่นี้นางจึงไม่ตกใจกลัว

ทว่าใบหน้าคือจุด้ที่พลังวิญญาณยืด้ขยายไปถึงได้้ยากที่สุด้ หากใบหน้าถูกกรีด้เป็นรอยแผล นางไม่มั่นใจว่าจะสามารถรักษาให้ หายสนิท

และใบหน้าที่งด้งามกมเป็นจุด้ที่สร้างความภาคภูมิใจให้แก่ นางมาโด้ยตลอด้ สำาหรับผู้หญิงทุกคนที่รักสวยรักงามแล้ว หาก

ใบหน้ามีรอยแผลเป็นเพิ่มขึ้นมา นั่นถือเป็นเรื่องที่ยากจะทำาใจ ยอมรับ

สีหน้าตะลึงพรึงเพริด้ของนาง เนี่ยเทียนมองไม่เหมน ทว่า พวกเฟิงหลัวและพันเทากลับเหมนอย่างชัด้เจน

“อย่า!” เฟิงหลัวรีบห้ามปราม

เนี่ยเทียนหยุด้ชะงักข้อมือชั่วคราว ไม่ได้้พูด้อะไร เอาแต่ จ้องมองเฟิงหลัวด้้วยสายตาอำามหิต เฟิงหลัวมองเขาด้้วย สายตาลึกล้ำา ไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุด้กมพยักหน้า: “ตกลง! ข้าจะ ปล่อยพวกเขา!”

พูด้จบ มือทั้งคู่ของเขากมปรากฏตราประทับแปลก ประหลาด้ตราหนึ่ง ใช้เวทลับของสำานักโลหิตเปลี่ยนแปลงคลื่นของ น้ำาเลือด้ใต้ฝ่าเท้า

เมื่อเขาร่ายเวท เนี่ยเทียนจึงมองเหมนว่าน้ำาเลือด้ที่ห่อหุ้ม พวกเจียงหลิงจู และอันอิ่งเอาไว้ค่อยๆ ไหลลงมาจากร่างของพวก เขา แล้วกลับเข้าสู่ธารเลือด้ใต้ฝ่าเท้าอีกครั้ง

พวกเจียงหลิงจูเด้ิมทีไม่สามารถขยับกายได้้ รอจนน้ำาเลือด้ เหล่านั้นหายไปจากร่างแล้ว พวกเขากมพลันผ่อนคลายขึ้นมาทันที

นาทีถัด้มา พวกเขากมพบว่าตัวเองไม่เพียงแต่เคลื่อนไหวได้้ ตามใจชอบ ยังพูด้คุยสนทนาด้้วยเสียงอันด้ังได้้ด้้วย

“เนี่ยเทียน! ทำาได้้ยอด้เยี่ยมมาก!” พันเทาตะโกนด้้วย ความตะลึงระคนด้ีใจ

พวกเจียงหลิงจูและอันอิ่ง หลังจากที่รอด้ชีวิตมาจากความ ตายกมองเขาด้้วยสายตาที่ทั้งตกใจและด้ีใจ ต่างรู้สึกเหลือเชื่อ

“ฟู่วๆ!”

มังกรไฟที่เกิด้จากการรวมตัวของเส้นแสงสีแด้งลอยอยู่ เหนือหัวเนี่ยเทียนประมาณสิบเมตร หยุด้นิ่งไม่ขยับ ยังคงรวบรวม พลังของเปลวเพลิงมาไว้อย่างต่อเนื่อง

พวกเขามองมังกรไฟตัวนั้น แล้วกมองมาที่เนี่ยเทียนอีก ครั้ง ต่างกมเด้ากันว่ามังกรไฟตัวนั้น…น่าจะเป็นอาวุธวิเศษที่ทรงพลัง ชิ้นหนึ่งของเนี่ยเทียน

“ข้าปล่อยพวกเขาแล้ว เจ้าล่ะ?” หลัวเฟิงกล่าวอย่างสงบ

เนี่ยเทียนยังคงจี้ตัวอวี๋ถงเอาไว้ ไม่มีความคิด้ที่จะปล่อยมือ “พี่หญิงอัน ท่านพาพวกเขาจากไปก่อน อีกครู่ข้าจะตามไป”

อันซืออี๋ที่เผาผลาญพลังวิญญาณไปมหาศาลขมวด้คิ้วมุ่น กล่าว “พานังหนูนั่นไปจากที่นี่พร้อมกันก่อน รอพวกเราหนีพ้นแล้ว ค่อยปล่อยนางไป”

“ฝันไปเถอะ!” เฟิงหลัวหน้าตาเคร่งเครียด้ทันควัน มอง เนี่ยเทียนด้้วยความโกรธเคือง “ข้ายอมถอยให้แล้ว เจ้ากมน่าจะเข้าใจ กติกากระมัง? หากเจ้าพาเสี่ยวถงไปด้้วยแล้วเปลี่ยนใจฆ่านาง กมิใช่ ว่าข้าถูกหลอกเปล่าๆ หรอกหรือ? คนอื่นจากไปได้้ แต่เจ้า…ต้องอยู่ ต่อเป็นคนสุด้ท้าย!”

“พี่หญิงอัน พวกท่านไปก่อน ไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้าไม่เป็น อะไรหรอก” เนี่ยเทียนเอ่ยเร่งด้้วยความร้อนใจ

เขาเองกมรู้ว่าหากคิด้จะทำาอย่างที่อันอิ่งบอก พาอวี๋ถงหนี ไปด้้วยกัน เฟิงหลัวย่อมไม่มีทางยอมอย่างแน่นอน

เฟิงหลัวไม่มีทางปล่อยให้อวี๋ถงหายไปจากเส้นสายตา เพื่อ หลีกเลี่ยงไม่ให้เขาลงมือสังหารอวี๋ถงในภายหลังแล้วหนีเอาชีวิตรอด้ ต่อไป

ที่เขากล้าอยู่ต่อกมเพราะ…เขาสัมผัสได้้ถึงปราณของหยด้ เลือด้ที่ค่อยๆ รวมตัวกันอย่างเชื่องช้าอยู่ในเกราะมังกรเพลิง

ตอนนี้พลังเปลวเพลิงที่เกราะมังกรเพลิงนั้นรวบรวมได้้อยู่ ในระด้ับที่น่าตกใจ แม้แต่เฟิงหลัวเองกมอาจจะไม่สามารถโจมตีมังกร เพลิงที่รวบรวมเปลวไฟให้พังทลายลงได้้

อันซืออี๋ยังคงลังเล

“ตูมๆๆ!”

เทือกเขาเลมกเตี้ยที่ห่างออกไปไกลพลันมีเสียงกัมปนาทด้ัง สนั่นหวั่นไหวลอยมา ภูเขาลูกนั้นระเบิด้กระจุยกระจาย ก่อให้เกิด้ การเปลี่ยนมหาศาลที่น่าหวาด้กลัว

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอก!” เนี่ยเทียนใช้สายตาบอกเป็นนัย กับอันซืออี๋ว่ามังกรไฟตัวนั้นยังอยู่

อันซืออี๋ได้้ยินเสียงพื้นด้ินและภูเขาเขย่าคลอนด้ังมาจากที่ ห่างไกล จึงมองไปยังมังกรไฟที่ยังคงเปลี่ยนแปลงตัวนั้นอีกครั้ง ใน ที่สุด้กมกัด้ฟันพยักหน้า กล่าว “เจ้ารักษาตัวด้้วย!”

พูด้จบนางกมเร่งพวกพันเทาให้รีบตามนางออกไปจากที่นี่ โด้ยเรมวที่สุด้

ทุกคนที่รู้ว่าเทือกเขาชื่อเหยียนกำาลังจะเกิด้เหตุการณ์ สะท้านฟอา แม้จะเป็นห่วงความปลอด้ภัยของเนี่ยเทียน แต่เนื่องจาก การด้ำารงอยู่ของมังกรไฟตัวนั้นจึงรู้สึกว่าเนี่ยเทียนไม่น่าจะเป็นอะไร

ภายใต้เสียงเอะอะโวยวายของอันซืออี๋ พวกเขาจึงตัด้สิน ใจจากไปอย่างเด้มด้เด้ี่ยว

“เนี่ยเทียนระวังตัวด้้วย!”

“พวกเราจะรอเจ้าอยู่ด้้านหน้า เจ้ารีบตามมาล่ะ!”

“เจ้ารู้ว่าอีกเด้ี๋ยวจะเกิด้อะไรขึ้น อย่ามัวล่าช้าเด้มด้ขาด้!”

ตอนที่จากไป พวกเขายังกำาชับเนี่ยเทียนด้้วยเสียงอันด้ัง บอกให้เขาระวังตัว เตือนให้เขาระวังการเปลี่ยนแปลงที่กำาลังจะเกิด้ ขึ้นบนเทือกเขาชื่อเหยียน

เนี่ยเทียนพยักหน้าแรงๆ ยิ้มแปอนสด้ใส กล่าว: “วางใจ เถอะ ข้าจะมีชีวิตรอด้ปลอด้ภัยแน่นอน!”

ไม่นาน ทุกคนที่มีอันซืออี๋เป็นผู้นำากมหายไปจากเส้นสายตา ของเฟิงหลัวและเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนหนักแน่นราวหินผา กด้มีด้ลงไปบนลำาคอของอ วี๋ถงอีกครั้ง กล่าวเนิบช้า: “รออีกครึ่งเค่อ[1] แล้วข้าจะปล่อยนาง”

“ตกลง!” หลัวเฟิงเองกมยอมรับ

เขารู้ว่าที่เนี่ยเทียนทำาอย่างนี้กมเพื่อช่วงชิงเวลาที่มากพอให้ กับพวกอันซืออี๋ แต่เขาเชื่อว่าด้้วยความสามารถของเขา ต่อให้อันซื ออี๋มีเวลาเพิ่มมากขึ้นอีกหน่อย เขากมยังตามไปได้้ทันก่อนที่พวกเขา จะออกจากเทือกเขาชื่อเหยียนอยู่ด้ี

เขาเชื่อว่าผลลัพธ์ท้ายที่สุด้จะไม่เปลี่ยนแปลงไปเพราะการ ที่เนี่ยเทียนจับตัวอวี๋ถงเอาไว้ได้้

เขาเพียงแต่ประหลาด้ใจว่า เนี่ยเทียนที่ก่อนหน้านี้เขาไม่ เคยได้้ยินชื่อเสียงเรียงนามมาก่อน เหตุใด้ถึงได้้โจมตีให้อวี๋ถงพ่ายแพ้

ติด้กันถึงสองสามครั้ง ทำาให้ความภาคภูมิใจของสำานักโลหิตของพวก เขาเกิด้ความจนใจ

“ตระกูลเนี่ยของเมืองเฮยอวิ๋น ตระกูลเลมกๆ ที่ไม่มีชื่อเสียง เด้มกที่เมื่อหนึ่งปีก่อนยังไม่โด้่งด้ังกลับสร้างคลื่นลูกใหญ่ให้เกิด้ขึ้นได้้ถึง เพียงนี้” เฟิงหลัวขมวด้คิ้ว แอบครุ่นคิด้อย่างลึกซึ้ง รู้สึกว่าต่อไปจะ ต้องศึกษาเนี่ยเทียนอย่างจริงจัง สืบหาเส้นทางการเติบโตของเขา

เขาเริ่มมองเนี่ยเทียนอย่างจริงจัง มองเนี่ยเทียนเป็นเด้มกรุ่น เลมกที่โด้ด้เด้่นที่สุด้ของสำานักหลิงอวิ๋น มองว่าหากอนาคตเนี่ยเทียน สามารถเติบโตอย่างแขมงแกร่งเช่นนี้ต่อไป จะต้องกลายมาเป็นศัตรู ตัวฉกาจของพวกอวี๋ถงและโม่ซีได้้อย่างแน่นอน

“เสี่ยวถง ที่เจ้าแพ้ครั้งนี้เป็นเพราะเขามีอาวุธวิเศษที่ทรง พลัง” เฟิงหลัวใคร่ครวญหาถ้อยคำาที่เหมาะสมอยู่ครู่หนึ่งกมพูด้กับอ วี๋ถงที่นัยน์ตาเตมไปด้้วยความหด้หู่ “อาวุธวิเศษชิ้นนั้น…แปลก ประหลาด้อย่างมาก แม้แต่ข้ากมยังมองไม่ออกถึงความผิด้ปกติ ไม่รู้ ระด้ับที่แน่นอน ข้าเด้าว่าจะต้องเป็นอาวุธแขมงแกร่งที่ตาเฒ่าอูมอบ ให้เขาอย่างแน่นอน”

“แพ้ให้กับอาวุธวิเศษที่ทรงพลังเช่นนี้ ไม่ใช่ความผิด้ของ เจ้า เจ้าไม่ต้องคิด้มาก”

“ข้าเชื่อว่าหากไม่มีอาวุธวิเศษชิ้นนั้น เจ้าเด้มกนี่กมต้องถูกมีด้ อัคคีของเจ้ากรีด้ฟันจนเลือด้ไหลหมด้ตัวไปนานแล้ว”

เขากลัวว่าอวี๋ถงจะรู้สึกสิ้นหวัง กลัวว่าจะหด้หู่จนไม่ฟื้นคืน ขึ้นมาอีกเพราะความพ่ายแพ้ครั้งนี้ ด้ังนั้นจึงฉวยโอกาสตอนที่ยังมี เวลาพูด้เกลี้ยกล่อมนางต่อหน้าเนี่ยเทียน

“หึ อย่าไปฟังที่เขาพูด้เหลวไหล” เนี่ยเทียนแนบริมฝีปาก เข้าใกล้ใบหูของนาง พูด้ด้้วยเสียงแผ่วเบา “หากข้าอาศัยอาวุธวิเศษ แล้วเจ้าล่ะ…กมไม่เป็นเหมือนกันหรอกหรือ?”

“ไม่มีโล่ชิ้นนั้น แค่ข้าใช้เพลงหมัด้เพลงเด้ียวกมสามารถ โจมตีเจ้าให้พ่ายแพ้ย่อยยับได้้เหมือนกัน”

“เจ้าเองกมรู้ ตอนนั้นที่ข้าหลอมลมปราณขั้นแปด้ กม สามารถใช้หมัด้เด้ียวเอาชนะเจ้าได้้ถึงสองครั้งติด้”

“ครั้งที่สาม เจ้าใช้ตาข่ายปฐพีเวทต้องห้ามของสำานัก โลหิตกมยังสังหารข้าไม่ได้้ ทั้งตัวเองยังโด้นพลังโจมตีกลับ ด้้วยไม่ใช่ หรือ?”

“อวี๋ถงเอ๋ยอวี๋ถง เจ้าไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของข้าได้้ เจ้า ยอมรับซะเถอะ”

“ไม่ว่าจะมีอีกกี่ครั้ง เจ้ากมต้องพ่ายแพ้ด้้วยน้ำามือข้า วันนี้ เป็นเช่นนี้ วันหน้ากมไม่ต่างกัน”

“…”

ขณะที่เฟิงหลัวพูด้เกลี้ยกล่อมอวี๋ถง เนี่ยเทียนกมยังพูด้โจมตี นางเสียงเบาอย่างสบายอารมณ์ หมายจะปลูกฝังเงามืด้แห่งความ พ่ายแพ้ลงไปในใจนาง ทำาให้เมื่อใด้ที่นางคิด้ถึงตนกมจะต้องรู้สึกอัปยศ และพ่ายแพ้ทุกครั้ง

นี่คือการปลูกฝังเมลมด้พันธ์ด้้านลบที่ไม่สามารถเอาชนะได้้ ตลอด้กาลลงไปในใจของอวี๋ถง

เขารู้ว่าการต่อสู้ระหว่างเขาและอวี๋ถงคงยังต้องด้ำาเนินต่อ ไปอีกหลายครั้ง คู่ต่อสู้เช่นนี้ ขอแค่เขาคว้าโอกาสเอาไว้ได้้ เขาย่อม โจมตีอย่างไม่เกรงใจอยู่แล้ว

อวี๋ถงที่ถูกเขายั่วยุด้้วยคำาพูด้อยู่หลายครั้ง ใบหน้าเยมน เยียบ อยากจะหันกลับไปฆ่าเขาโด้ยไม่ต้องสนใจสิ่งใด้อีก ทุกครั้งที่คิด้เช่นนี้ มีด้โค้งของเนี่ยเทียนกมจะย้ายมาที่ข้างแก้มของนาง คล้ายตั้งใจและทั้งคล้ายไม่ตั้งใจ เตือนให้นางรู้ว่าอยู่ในการควบคุม ของคนอื่น หากกล้าขยับตัวมั่วซั่วแล้วนางจะต้องเผชิญกับสิ่งใด้

อวี๋ถงลมหายใจถี่กระชั้น หน้าอกสาวที่ผลิพุ่งกระเพื่อมไห วน้อยๆ ก่อกลายเป็นเส้นโค้งงอที่งด้งาม

เนี่ยเทียนอยู่ใกล้นางมากถึงเพียงนี้ สามารถได้้กลิ่นหอม หวานเย้ายวนจากใบหูของนาง ขณะที่เนี่ยเทียนเอ่ยด้้วยน้ำาเสียงแผ่ว ต่ำา เส้นสายตาของเขากมองเหมนหน้าอกของนางที่กระเพื่อมขึ้นจาก ลมหายใจถี่ระรัว

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด้ เนี่ยเทียนพลันเกิด้ความรู้สึกผิด้ปกติ หัวสมองพร่าเลือนตาลาย แลบลิ้นออกมาเลียที่ติ่งหูของอวี๋ถงเบาๆ หนึ่งครั้ง

ร่างของอวี๋ถงพลันแขมงค้าง

ดู้เหมือนว่านางเองกมรู้สึกมึนงงเลมกน้อย คล้ายยังตั้งตัว ไม่ทัน ไม่รู้ว่าเกิด้อะไรขึ้น

ทว่าเพียงแค่ชั่วครู่เด้ียว นางกมเข้าใจขึ้นมาโด้ยพลัน

“เนี่ยเทียน!”

ไม่สนใจอีกต่อไปว่ามีมีด้วางทาบอยู่บนใบหน้า อวี๋ถงฝืน ขัด้ขืนหันตัวกลับมาอย่างบ้าคลั่ง หมายต่อสู้กับเขาอย่างไม่กลัวตาย

ด้วงตาคู่งามของนางลุกโชนไปด้้วยไฟโทสะ คล้ายแม่เสือ ตัวหนึ่งที่โกรธจัด้ อยากจะฉีกเนี่ยเทียนออกเป็นชิ้นๆ แล้วเขมือบ กลืนทั้งเป็น

“เจ้าเด้มกหื่นกาม!”

เฟิงหลัวเองกมสังเกตเหมนการเคลื่อนไหวเลมกๆ นั้นของเนี่ย เทียน แล้วกมถูกกระตุ้นให้เด้ือด้ด้าลขึ้นมาอย่างฉับพลัน ตวาด้เสียงด้ัง ราวฟอาผ่า

เนี่ยเทียนบังอาจลวนลามอวี๋ถง!

เงาเลือด้มากมาย แสงสีเลือด้ดุ้ร้ายหลายกลุ่มก้อนพลัน ลอยออกมาจากน้ำาเลือด้ใต้ฝ่าเท้าของเขา แล้วพุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนที่มีความผิด้ติด้ตัว ตอนที่อวี๋ถงด้ิ้นรนจะสลัด้ร่าง ให้หลุด้จึงไม่ได้้กรีด้มีด้นั้นลงไปบนผิวของนาง รอจนอวี๋ถงบุกเข้ามา หาอย่างบ้าคลั่ง เขากมเกิด้ความขลาด้กลัวขึ้นเป็นครั้งแรก

เขาเองกมรู้สึกผิด้เช่นกัน ตระหนักได้้ว่าการกระทำาเลมกๆ ของตัวเองก่อนหน้านี้หมายความเช่นไรต่ออวี๋ถง

“ฮะแฮ่ม คือว่า…เมื่อครู่ข้าเองกมไม่รู้เหมือนกันว่าเกิด้อะไร ขึ้น”

สีหน้าเขากระอักกระอ่วน รีบถอยหลังกรูด้ และทด้ลอง ติด้ต่อกับมังกรไฟตัวนั้น

มังกรไฟตัวนั้นที่เรือนกายยาวเกือบสี่สิบเมตรซึ่งบิด้เบือน อยู่กลางอากาศ พลันพุ่งเข้าใส่เฟิงหลัว

ส่วนเนี่ยเทียนหมุนตัวกลับ ไม่สนใจเฟิงหลัวและอวี๋ถงที่ เคียด้แค้นอยู่ด้้านหลังอีก ไล่ตามพวกพันเทาไปโด้ยไม่เหลียวหลัง