ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 128 หินอุกกาบาตร่วงลงมาจากฟอา!

เสียงร่ำาร้องหวนไห้ด้ังระงมไปทั่วเมืองเฮยอวิ๋น

คนธรรมด้ามากมายที่ร่างกายไม่แขมงแรง ขณะที่กำาลังหลับ ใหลได้้ถูกคลื่นสั่นสะเทือนน่าหวาด้กลัวนั้นกระเทือนจนเลือด้สด้ไหล ทะลักและขาด้ใจตายไป

“ครืนๆๆ!”

บริเวณใกล้เคียงกับเขาหลิงอวิ๋นยังคงมีเสียงกระทบ กระแทกด้ังกัมปนาทลอยมาให้ได้้ยิน พื้นด้ินยังคงสั่นไหวไม่หยุด้

ในเมืองเฮยอวิ๋น คนที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนพากันมารวมตัวอยู่ บนถนน เปล่งเสียงร้องไห้ด้้วยความรวด้ร้าว

ตระกูลเนี่ย ต่อให้เป็นเด้มกเลมก เนื่องจากฝึกบำาเพมญตบะมา ตั้งแต่เลมก ในร่างมีพลังวิญญาณโอบล้อม ด้ังนั้นจึงไม่ตายไปเพราะ แรงสั่นสะเทือนนั้น

ทว่ายังมีคนในตระกูลที่อายุมากบางส่วนซึ่งหนีออกมา ไม่ทันตอนที่หอเรือนพังถล่ม จึงถูกหินกระแทกตาย หรือไม่กมถูกหิน กลบทับร่างจนมิด้

เนี่ยเทียนยืนอยู่บนพื้นหินที่ปริแตก ได้้ยินเสียงโหยไห้ของ คนในตระกูล สีหน้าของเขากมนิ่งสนิทดุ้จผิวน้ำา

มาถึงเวลานี้ เขามั่นใจเตมร้อยว่าฝนอุกกาบาตเพลิงที่ ตกลงมาจากท้องฟอานั้นต้องเกี่ยวข้องกับการเกิด้ของประตูสวรรค์ อย่างแน่นอน

เนื่องจากประตูสวรรค์บานหนึ่งจะเปิด้ขึ้นในอาณาจักรหลี เทียน จึงนำาภัยพิบัติมาสู่อาณาจักรหลีเทียน

เมืองเฮยอวิ๋นเป็นเช่นนี้ เขาหลิงอวิ๋นเป็นเช่นนี้ เมืองคูน้ำาที่ อยู่ใกล้เคียงเหล่านั้นเกรงว่ากมคงถูกโจมตีจากฝนหินอุกาบาตเพลิงไม่ ต่างกัน

เขาสังเกตเหมนว่าก่อนที่ฝนด้าวตกเหล่านั้นจะร่วงลงมาบน พื้นด้ิน มันได้้แยกกระจายกันไปตามทิศทางที่ตั้งของสำานักโลหิต สำานักภูตผี วังยมบาล และหอหลิงเป่า อารามเสวียนอู้ หุบเขาเทา

เขาเชื่อว่าไม่ได้้มีเพียงแค่เทือกเขาหรือผืนป่ารกร้างเท่านั้น หลายสถานที่ซึ่งเป็นที่รวมตัวกันของสิ่งมีชีวิตมากมายกมต้องถูกหิน อุกกาบาตระเบิด้ทำาลายไม่ต่างไปจากเมืองเฮยอวิ๋น

“ตระกูลอวิ๋น! ตระกูลอวิ๋นจบเห่แล้ว!”

“ตระกูลอวิ๋นถูกหินอุกกาบาตก้อนหนึ่งกระแทกใส่จังๆ พลังโจมตีน่าหวาด้กลัวนั้นมากพอที่จะด้ับทำาลายคนทั้งตระกูลอวิ๋น ได้้เลย!”

“นี่สวรรค์กำาลังลงโทษพวกเราอยู่อย่างนั้นหรือ?”

บนถนนนอกตระกูลเนี่ย หลายคนกำาลังส่งเสียงโหวกเหวก หวาด้กลัวและลนลานคล้ายเผชิญกับวันสิ้นโลก

ความตื่นตระหนกหวาด้ผวานี้แผ่กระจายออกไปอย่าง รวด้เรมว ทำาให้ทุกคนรู้สึกสิ้นหวังเพราะคิด้ว่าภัยพิบัติแห่งสวรรค์มา เยือน มิอาจมีโอกาสรอด้ชีวิต

“เป็นอย่างนี้ไปได้้อย่างไร? ทำาไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้้?” เจียงหลิงจูลนลานทำาอะไรไม่ถูก

“ท่านพ่อ! ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม?”

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนได้้ยินเสียงร้องอุทานด้้วยความตก ใจของเนี่ยเฉี่ยน เขาหันขวับกลับไปมอง พบว่าเนี่ยตงไห่ท่านตาของ เขาเด้ินออกมาจากในกองหินด้้วยสภาพขี้ฝุ่นเขรอะเตมหัว

เนี่ยต่งไห่สีหน้าเหยเก ทว่าในด้วงตากลับเปล่งประกายวิบ วับสด้ใส

“ข้าไม่เป็นไร” เขาส่ายหัว ใบหน้ายังคงหวาด้ผวาไม่คลาย “ยังด้ี ยังด้ีที่ข้าชุบหลอมยาสั่งสมวิญญาณเมมด้นั้น รวบรวม มหาสมุทรวิญญาณขึ้นมาใหม่อีกครั้ง หากไม่เป็นเพราะสร้าง มหาสมุทรวิญญาณขึ้นมาใหม่จึงใช้พลังวิญญาณปกปองร่างกายได้้ ข้า…อาจจะหนีไม่พ้นหายนะครั้งนี้”

“ท่านพ่อ มหาสมุทรวิญญาณของท่านฟื้นคืนมาแล้ว หรือ?” เนี่ยเฉี่ยนมองเขาด้้วยใบหน้าปิติยินด้ี

“อืม” เนี่ยตงไห่เองกมเผยความยินด้ีออกมาให้เหมน เขาเงย หน้าขึ้นมองท้องฟอา พบว่าบัด้นี้ท้องฟอาที่พวกเขามองเหมนไม่มีด้าวตก เปลวเพลิงร่วงผ่านอีกแล้ว

เขาจึงพอคลายใจลงมาได้้ กล่าว “ไปดู้ตระกูลอวิ๋นกัน เถอะ”

“ไป! ไปดู้สิว่าหินอุกกาบาตก้อนนั้นที่ร่วงใส่ตระกูลอวิ๋น เป็นอย่างไรกันแน่?” พันเทากล่าวอย่างร้อนใจ

“ท่านตา ยินด้ีด้้วยนะขอรับ” เนี่ยเทียนแสด้งความยินด้ี ออกมาจากใจจริง

เนี่ยตงไห่ยิ้มให้เขาน้อยๆ กล่าว “โชคด้ีที่มียาสั่งสม วิญญาณเมมด้นั้นของเจ้า”

เวลานี้ เนี่ยเทียนเองกมสังเกตเหมนแล้วว่าบริเวณใกล้เคียง ไม่มีการสั่นสะเทือนที่น่าหวาด้กลัวเกิด้ขึ้นอีกแล้ว

ส่วนการตายและการบาด้เจมบที่เกิด้ขึ้นในตระกูลเนี่ย…อันที่ จริงแล้วเขาไม่สนใจเลยสักนิด้

แต่ไหนแต่ไรมา เขาไม่มีความรู้สึกเป็นครอบครัวเด้ียวกับ ตระกูลเนี่ย ขอแค่เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนไม่เป็นอะไร การบาด้เจมบ และล้มตายของคนตระกูลเนี่ยจึงไม่มีทางทำาให้จิตใจเขาวุ่นวายได้้

ไม่นานภายใต้การนำาของเนี่ยตงไห่ ทุกคนกมเด้ินออกไปจาก ตระกูลเนี่ย

มาถึงถนนที่ผู้คนเด้ินกันขวั่กไขว่ เนี่ยเทียนมองไปรอบด้้าน พบว่าหอเรือนหินมากมายล้วนพังถล่มลงมาเนื่องจากเหตุแผ่นด้ิน ไหว แม้แต่พื้นหินที่แขมงแกร่งทนทานกมยังปริแตกออกเป็นรูโหว่แคบ ยาวขนาด้ยักษ์หลายแห่ง

คนเหล่านั้นของเมืองเฮยอวิ๋นต่างกมร้องโหยหวนเศร้าสลด้ อยู่บนถนน ข้างกายของพวกเขายังมีซากศพที่ถูกลากออกมาวาง กองอยู่

และกมีคนไม่น้อยที่เหมนได้้ชัด้ว่าถูกเศษหินกระแทกใส่ หน้าอกจึงเตมไปด้้วยคราบเลือด้

“ท่านผู้เฒ่าเนี่ย ท่านรู้หรือไม่ว่าเกิด้อะไรขึ้น? ทำาไมหิน อุกกาบาตถึงร่วงลงมาจากฟอา? พวกเราไปทำาอะไรให้สวรรค์พิโรธ หรือ มันถึงได้้ลงโทษพวกเราแบบนี้?”

ระหว่างทางมีผู้คนมากมายที่พอมองเหมนเนี่ยตงไห่กมเอ่ย ถามด้้วยน้ำาตานองหน้า

เนี่ยตงไห่ถอนหายใจยาวเหยียด้ ไม่ได้้ให้คำาอธิบายที่เหมาะ สม ทำาเพียงเด้ินหน้าอย่างรีบเร่งจากไปพร้อมความเงียบงัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง ภายใต้การนำาของเขาทุกคนจึงมาถึงหน้า ประตูใหญ่ตระกูลอวิ๋น

“เนี่ยเทียน พวกเจ้ากมาแล้วหรือ?”

หน้าตระกูลอวิ๋น อันซืออี๋ อันอิ่ง และยังมีคนตระกูลอันอย่า งอันหรงและอันเหอต่างกมารวมตัวกันอยู่ตรงนี้ก่อนแล้ว

หลังจากมองเหมนพวกเขา อันซืออี๋ผ่อนลมหายใจออกมา อย่างเหมนได้้ชัด้ กล่าว “ไม่เป็นไรกมด้ีแล้ว เจ้าไม่เป็นไรกมด้ีแล้ว” ประโยคนี้นางพูด้กับเนี่ยเทียนคนเด้ียว

มองเหมนว่าพี่น้องตระกูลอันต่างกมปลอด้ภัยด้ี เนี่ยเทียนเอง กมวางใจลงได้้ เอ่ยถาม “ทำาไมพวกเจ้าถึงไม่เข้าไปล่ะ?”

“พวกเรากำาลังรอ รอให้คลื่นสั่นสะเทือนที่เหลืออยู่สิ้นสุด้ ลง รอให้…คนของตระกูลอวิ๋นที่โชคด้ีรอด้ชีวิตเด้ินออกมา” อันซืออี๋ ถอนหายใจเบาๆ กล่าว “แต่ว่า จนถึงตอนนี้ยังไม่มีคนของตระกูลอ วิ๋นเด้ินออกมาสักคน จุด้ที่หินอุกกาบาตร่วงลงเกิด้คลื่นสั่นสะเทือน รุนแรงมากที่สุด้ อย่าว่าแต่ตระกูลอวิ๋นเลย แม้แต่พวกคนที่เกี่ยวข้อง กับตระกูลอวิ๋นซึ่งอาศัยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกมยังถูกสะเทือนจนตาย กันหมด้”

ได้้ยินนางพูด้เช่นนี้ เนี่ยเทียนถึงสังเกตเหมนว่าบริเวณโด้ย รอบตระกูลอวิ๋น…คล้ายจะไม่มีเสียงร้องโหยหวนคร่ำาครวญจริงๆ ด้้วย

มองลอด้เข้าไปในประตูใหญ่ของตระกูลอวิ๋นที่พังทลาย เขามองเหมนเพียงแค่หินอุกกาบาตสีเทาอมน้ำาตาลก้อนหนึ่ง หิน อุกกาบาตก้อนนั้นตั้งอยู่เตมพื้นที่ของตระกูลอวิ๋น ทำาให้พื้นด้ินของ ตระกูลอวิ๋นเกิด้เป็นหลุมขนาด้ยักษ์หนึ่งหลุม

ตลอด้ทั้งตระกูลอวิ๋น ห้องพักหอเรือนทั้งหมด้ล้วนถูกหิน อุกกาบาตกระแทกให้จมลึกลงไปใต้ด้ิน

เวลาแค่พริบตาเด้ียว ตระกูลอวิ๋นกมหายสาบสูญไปจาก เมืองเฮยอวิ๋นเสียแล้ว

พื้นที่ตั้งของตระกูลพวกเขา ตอนนี้เหลืออยู่เพียงแค่หิน อุกกาบาตสีเทาเหลือบน้ำาตาลที่โผล่ออกมานอกหลุมใหญ่ ซึ่งมีสะเกมด้ ไฟแตกกระจายออกมาจากพื้นผิวของหินอุกกาบาตก้อนนั้นเป็นระยะ

พวกคนตระกูลอันที่เร่งรุด้เด้ินทางมาไม่กล้ารีบร้อนเข้าไป ใกล้ กังวลว่าประกายไฟพวกนั้นจะมีอันตราย กำาลังรอให้ไฟพวกนั้น ด้ับสนิทลงไปก่อน

“ตระกูลอวิ๋น…ตายกันหมด้ทุกคนเลยหรือ?” เนี่ยเฉี่ยนพ ลันเอ่ยถามขึ้นมาเสียงเบา

อันซืออี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง มองนางด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่งครั้ง กล่าว “ขอแค่เป็นคนที่อยู่ในตระกูลอวิ๋น เกรงว่าคงไม่มีใครหนีเอา ชีวิตรอด้ออกมาได้้ รวมไปถึงประมุขตระกูลอวิ๋นอย่างอวิ๋นเหมิ งด้้วย”

“อวิ๋นเหมิงกมตายแล้วหรือ?” สีหน้าของเนี่ยตงไห่ซับซ้อน เลมกน้อย เอ่ยถามอย่างไม่ยินยอม “กว่าข้าจะรวบรวมมหาสมุทร วิญญาณขึ้นมาได้้ใหม่ไม่ใช่เรื่องง่าย ยังคิด้จะทวงความยุติธรรมจา กอวิ๋นเหมิงอยู่เลย ไม่คิด้ว่า…อยู่ๆ เขาจะมาตายไปแบบนี้!”

“ข้าจะเข้าไปดู้ข้างในสักหน่อย” เนี่ยเทียนไม่รอฟังคำา เกลี้ยกล่อมจากคนอื่นกมุด้เข้าไปในประตูใหญ่ที่พังเสียหายของตระ กูลอวิ๋นทันที

เมื่อเหยียบเข้าเขาไปกมองเหมนได้้อย่างชัด้เจนว่าตระกูลอ วิ๋นถูกหินอุกกาบาตยักษ์ก้อนนั้นทับจนมิด้ ด้้านใต้หินอุกกาบาตมี หลุมขนาด้ใหญ่แห่งหนึ่งเกิด้ขึ้น

บนพื้นผิวสีเทาเหลือบน้ำาตาลของหินอุกกาบาตมีประกาย ไฟส่องแสงระยิบระยับซึ่งพวกมันกำาลังล่องลอยไปยังทิศทางหนึ่ง

จุด้ที่แสงไฟเหล่านั้นไหลผ่านยังคงทิ้งร่องรอยบางเบาเอา ไว้ ร่องรอยเหล่านั้น…บิด้เบี้ยวคด้เคี้ยว ราวกับซุกซ่อนไว้ด้้วยความ มหัศจรรย์ลึกลับบางอย่าง

“เนี่ยเทียนระวัง!”

อันซืออี๋ เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนต่างกมร้องเตือนด้้วยเสียง อันด้ัง

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนที่กล้าหาญถึงขนาด้ปีนขึ้นไปบน หินอุกกาบาตได้้ไล่ตามแสงไฟจุด้หนึ่งซึ่งลอยไปยังศูนย์กลางของหิน อุกกาบาต

พวกเขาเองจึงทยอยกันบุกเข้ามาในตระกูลอวิ๋น หยุด้มอง เนี่ยเทียนอยู่ข้างหินอุกกาบาตด้้วยความร้อนใจ บอกเขาว่าอย่าทำา อะไรบุ่มบ่าม

ส่วนเนี่ยเทียนกมพบว่าหินอุกกาบาตสีเทาเหลือบน้ำาตาลนี้ นอกจากค่อนข้างจะร้อนระอุแล้วกมไม่มีอันตรายอย่างอื่นอีก จึงไม่ สนใจคำาเกลี้ยกล่อมของพวกเขาแต่เด้ินหน้าต่อไปเพียงลำาพัง

ไม่นานเนี่ยเทียนกมไล่ตามจุด้แสงนั้นมาจนถึงจุด้ศูนย์กลาง ของหินอุกกาบาต

ที่นั่นมีแสงไฟมากมายมารวมตัวกันที่รูปภาพแปลก ประหลาด้รูปหนึ่ง

ภาพนั้นคล้ายประตูบานหนึ่งที่แง้มเอาไว้ ซึ่งกำาลังรับเอา แสงไฟเหล่านั้นเข้าไปอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่แสงไฟจำานวนมากซึ่งกระจัด้กระจายอยู่โด้ยรอบหิน อุกกาบาตค่อยๆ ผสานรวมเข้ากับภาพนั้น ภาพนั้นกมเปลี่ยนมาเป็น สว่างไสวมากยิ่งขึ้น “ประตู” ที่อยู่ในสภาพถูกแง้มเอาไว้ค่อยๆ เปิด้ ออกช้าๆ…

“ประตู?”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี พลันนั่งยองลงสังเกตการณ์อย่าง ละเอียด้

“หรือว่า…รูปนี้เกี่ยวข้องกับประตูสวรรค์? เกิด้ขึ้นมาเพราะ ประตูสวรรค์?” เขาแอบครุ่นคิด้กับตัวเอง

“ฟู่วๆ!”

ขณะที่เขากำาลังใคร่ครวญ จุด้แสงที่มากยิ่งกว่าเด้ิมกม แทรกซึมเข้าไปในภาพนั้น และภาพนั้นกมยิ่งเปลี่ยนมาเป็นสว่างจ้า บาด้ตา!

เนี่ยเทียนที่จ้องภาพนั้นเขมมงค้นพบทันทีว่าแสงไฟทั้งหมด้ ที่ล่องลอยอยู่บนพื้นผิวหินอุกกาบาตล้วนมารวมกันอยู่ในภาพนั้นจน หมด้ด้้วยระยะเวลาที่สั้นมาก

รูปภาพที่เหมือน “ประตู” นั้นยิ่งส่องแสงจัด้จ้าทั้งยังแผ่ พลังงานอ่อนโยนระลอกหนึ่งออกมา

เนี่ยเทียนยื่นมือออกไปสัมผัสโด้ยไม่รู้ตัว

เมื่อมือซ้ายของเขาแตะโด้นรูปภาพนั้น รูปภาพพลันระเบิด้ ออก จุด้แสงพริบพราวจำานวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าหาฝ่ามือของเขา อย่างบ้าคลั่ง

ความรู้สึกปวด้แสบปวด้ร้อนแผ่ขยายไปทั่วทั้งแขนของเขา เขาพลันค้นพบว่าบนหลังมือของเขามีภาพหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่าง รวด้เรมว

ภาพนั้นกมคือ “ประตู” ที่เขาเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่นี้!

รูปภาพบนหินอุกกาบาตหายวับไปทันใด้ แต่กลับมา ปรากฏอีกครั้งบนหลังมือเขาในลักษณะของรอยสัก!

“กุญแจในการเหยียบย่างเข้าสู่ประตูสวรรค์!” เนี่ย เทียนร้องอุทานให้กับโชคด้ีที่ทำาให้เขาเข้าใจแจ่มแจ้งขึ้นมาโด้ยพลัน!