ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 129 แย่งชิงสิทธิ์

เมื่อรูปประตูปรากฏขึ้นบนหลังมือข้างซ้ายของเนี่ยเทียน ภาพที่อยู่บนหินอุกกาบาตก่อนหน้านี้กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หินอุกกาบาตที่ร้อนลวกเปลี่ยนมาเป็นเยมนเยียบอย่าง รวด้เรมว

ภายใต้ความมืด้มิด้ของรัตติกาล เนี่ยเทียนขมวด้คิ้วมุ่น มองรูปภาพบนหลังมือและอุทานเบาๆ “ประตูสวรรค์…ต้องมีกุญแจ เข้าไปด้้วยหรือนี่?”

หัวมู่บอกกับเขาเพียงว่าประตูสวรรค์จะเปิด้ขึ้นใน อาณาจักรหลีเทียน ไม่ได้้บอกว่าหากคิด้จะเข้าไปในประตูสวรรค์ต้อง ได้้รับการยอมรับด้้วย

ทว่าเมื่อรูปประตูนั้นย้ายจากหินอุกกาบาตมาอยู่บนหลังมือ เขาในลักษณะของรอยสัก เขากมตระหนักได้้ทันทีว่าภาพประตูกมคือ บัตรผ่านสำาหรับเหยียบย่างเข้าไปในประตูสวรรค์

เขาปลด้ปล่อยกระแสจิตออกไปกลุ่มหนึ่ง ต้องการรับ สัมผัสกับความผิด้ปกติในรูปภาพนั้น ทว่ากลับถูกพลังอ่อนโยน ระลอกหนึ่งผลักด้ันออกมา

กระแสจิตของเขาไม่สามารถสืบหาความเร้นลับที่ซุกซ่อน อยู่ได้้

“ประตูสวรรค์ทุกบานจะมีคนที่ได้้เข้าไปเพียงหนึ่งร้อยคน ทุกคนที่เข้าไปกมต้องมีกุญแจแบบนี้น่ะหรือ?” เขาครุ่นคิด้อยู่กับตัวเอง

หินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาจากฟอาเกรงว่าคงมีเกือบพันก้อน ซึ่งหินอุกกาบาตเหล่านั้นล้วนตกกระจัด้กระจายอยู่ทั่วทุกมุมใน อาณาจักรหลีเทียน

กุญแจน่าจะมีเพียงแค่หนึ่งร้อยด้อก นี่หมายความว่าใน บรรด้าหินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาพันก้อนนั้น มีความเป็นไปได้้เพียง หนึ่งในสิบที่จะหากุญแจเจอ

ผู้ที่คิด้เหยียบย่างเข้าไปในประตูสวรรค์จำาต้องเป็นเหมือน เขา นั่นคือเจอหินอุกกาบาตที่มี “กุญแจ” ติด้มาด้้วย และเอามัน หลอมรวมเข้าไปในร่างของตัวเอง

ใจเขากระตุก พลันเกิด้แนวทางขึ้นมาทันที

“เนี่ยเทียน!”

และเวลานี้เอง พอกลุ่มคนที่มีเนี่ยตงไห่ อันซืออี๋เป็นผู้นำา มองเหมนว่าเขายังคงอยู่บนหินอุกกาบาตอย่างปลอด้ภัยจึงพากัน ห้อมล้อมเข้ามา

พวกเขาเหมนแค่เพียงว่าเนี่ยเทียนนั่งยองๆ อยู่ตรงจุด้ที่แสง ไฟเหล่านั้นรวมตัวกันครู่เด้ียว แสงไฟทั้งหมด้กมหายวับไป

พวกเขายังไม่รู้ว่าเกิด้เรื่องอะไรขึ้น

“หินอุกกาบาตที่ตกลงมาจากทางช้างเผือกนอกอาณาจักร ก้อนนี้มีกุญแจด้อกหนึ่งที่พาเข้าสู่ประตูสวรรค์ติด้มาด้้วย” เนี่ยเทียน ไม่คิด้ปิด้บัง แสด้งให้ทุกคนดู้ภาพประตูที่อยู่บนหลังมือของเขา จาก นั้นกมกล่าวด้้วยสีหน้าจริงจัง “ข้ามั่นใจว่าหลังจากที่ประตูสวรรค์เปิด้ ขึ้นแล้ว มีเพียงคนที่มีภาพแบบนี้อยู่กับตัวเท่านั้นถึงจะเข้าไป ประลองในประตูสวรรค์ได้้”

“อยากจะเข้าประตูสวรรค์กมจำาเป็นต้องหากุญแจให้เจอ จากบนหินอุกกาบาตที่ร่วงลงมา แล้วหลอมรวมมันเข้ากับร่างกาย ของตัวเอง!”

เมื่อเขาพูด้เช่นนี้ พวกอันซืออี๋จึงแสด้งความสนใจออกมา ทางสีหน้าทันที

พวกเขาพลันหันไปมองทางสำานักหลิงอวิ๋น

หินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาจากฟอา มีจำานวนมากที่ปลิวไป ตกในบริเวณใกล้เคียงกับเขาหลิงอวิ๋น ที่นั่นมีหินอุกกาบาตนอก อาณาจักรร่วงลงมามากที่สุด้

“ไม่ต้องหวังหรอก” เนี่ยเทียนส่ายหัว กล่าว “ผู้แขมงแกร่ง ของวังยมบาลและเขาหลิงอวิ๋นล้วนรวมตัวกันอยู่ที่นั่น พวกเจ้าไม่มี ทางได้้กุญแจมาจากหินอุกกาบาตเหล่านั้นหรอก”

“ในพื้นที่รกร้างเยมนเยียบใกล้เคียงกับเมืองเฮยอวิ๋นกมีหิน อุกกาบาตตกลงมา ที่นั่น…ถึงจะเป็นสถานที่แห่งความหวังของพวก เจ้า!”

“ถูกต้อง!” พันเทาพยักหน้า ตัด้สินใจอย่างเฉียบขาด้ “เวลากระชั้นชิด้! ตอนนี้บางทีคนอื่นๆ อาจยังไม่ตระหนักถึงความ ลึกลับของหินอุกกาบาตจากนอกโลกเหล่านั้น ไม่รู้ว่าบนหิน อุกกาบาตมีกุญแจที่จะนำาเข้าไปสู่ประตูสวรรค์! พวกเราทำาเวลา หน่อย เร่งเด้ินทางไปที่พื้นที่ร้างนั่นให้เรมวที่สุด้ หวังว่าจะโชคด้ีหา กุญแจที่หลอมรวมเข้ากับเรือนกายเจอ!”

กล่าวจบเขากมแค่เอ่ยลากับเนี่ยเทียนเลมกน้อยแล้วรีบร้อน จากไป

พี่น้องตระกูลอัน เจียงหลิงจูและเย่กูโม่หลังจากลังเลอยู่ เลมกน้อยกมตามพันเทาไป ออกจากเมืองเฮยอวิ๋นด้้วยความเรมวที่มาก ที่สุด้

พวกเขาล้วนปรารถนาว่าจะมีสิทธิ์ได้้เข้าไปในประตู สวรรค์!

เนี่ยเทียนที่ได้้รับสิทธิ์นั้นมาแล้วยืนอยู่บนหินอุกกาบาตที่ หมด้สิ้นซึ่งความอัศจรรย์ ทอด้สายตามองไกลไปยังเขาหลิงอวิ๋น กล่าวว่า “ทางนั้น เกรงว่าคงเปิด้ฉากต่อสู้กันอย่างดุ้เด้ือด้แล้ว”

ก่อนหน้าที่หินอุกกาบาตจะร่วงลงมา วังยมบาลแค่โอบ ล้อมเขาหลิงอวิ๋นเอาไว้เท่านั้น เพื่อปองกันไม่ให้ผู้แขมงแกร่งของสำา นักหลิงอวิ๋นไปช่วยเหลือหอหลิงเป่า

เด้ิมทีทั้งสองฝ่ายอยู่ในภาวะคุมเชิงกัน ไม่ได้้ระเบิด้การ ต่อสู้

ทว่าหินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาจากฟอาจะทำาให้พื้นที่บริเวณ นั้นเกิด้สงครามนองเลือด้ขึ้นมาทันทีทันใด้

ไม่ว่าจะเป็นผู้ฝึกลมปราณของสำานักหลิงอวิ๋นหรือวัง ยมบาล ขอแค่อยู่ในขอบเขตสามสวรรค์ ต่างกมต้องพยายามอย่างสุด้ ความสามารถเพื่อช่วงชิงเอากุญแจที่เป็นสิทธิ์ในการเหยียบย่างเข้าสู่ ประตูสวรรค์มาให้ได้้!

……

เขาหลิงอวิ๋นในเวลานี้

เจียงจือซูยืนอยู่บนยอด้เขา มองไปยังค่ายกลใหญ่ “เมฆ คล้อยลอยฟอา” ด้้วยสีหน้าเขียวคล้ำา

ค่ายกลใหญ่ “เมฆคล้อยลอยฟอา” ที่เกิด้จากการรวมตัวกัน ของหมู่เมฆ เมื่อถูกหินอุกกาบาตจากนอกโลกเหล่านั้นกระแทกโจมตี ลงมาจึงเกิด้เป็นรูโหว่มากมาย

ร่องน้ำาระหว่างภูเขาหลิงอวิ๋นมีหลุมลึกขนาด้ใหญ่เกิด้ขึ้น หลายสิบหลุม คลื่นสั่นสะเทือนรอบด้้านทำาให้ก้อนหินพากันแตก กระจายออกเป็นเสี่ยงๆ

เด้ิมทีสำานักหลิงอวิ๋นกมอาศัยค่ายกลใหญ่ “เมฆคล้อย ลอยฟอา” ถึงได้้ทำาให้วังยมบาลไม่กล้าทำาอะไรบุ่มบ่าม

ตอนนี้ค่ายกลใหญ่ที่ปกปองสำานักกลับต้องมาถูกฉีก กระชากออกเป็นรูแหว่งมากมายเพราะหินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาจาก ฟอา นี่ทำาให้ผู้แขมงแกร่งของวังยมบาลที่รวมตัวกันอยู่ใกล้ๆ สามารถ บุกเข้ามาได้้อย่างราบรื่น

เจียงจือซูเหมนว่าบัด้นี้ผู้แขมงแกร่งมากมายของวังยมบาลได้้ เริ่มเข้ามาในขอบเขตอิทธิพลของสำานักหลิงอวิ๋นแล้ว

ที่น่าแปลกกมคือหลังจากที่ผู้ฝึกลมปราณเหล่านั้นของวัง ยมบาลเข้ามาในสำานักหลิงอวิ๋น กลับไม่ได้้เปิด้ศึกโจมตี

เขาสังเกตเหมนว่าผู้แขมงแกร่งวังยมบาลทุกคนที่เข้ามาล้วน ตื่นเต้นฮึกเหิมเป็นกำาลัง พากันกรูเกรียวเข้าไปหยุด้อยู่ข้างหิน อุกกาบาตที่ยังคงมีประกายไฟลุกไหม้เหล่านั้น คล้ายว่ากำาลังเกมบ รวบรวมอะไรบางอย่าง

“ลงไปดู้สิ!”

เจียงจือซูออกคำาสั่ง ผู้ฝึกลมปราณหลายคนของสำานักหลิ งอวิ๋นจึงคำารามอู้ลงไปทันที

“กุญแจของประตูสวรรค์! นึกไม่ถึงเลยว่าการเปิด้ประตู สวรรค์ครั้งนี้จะต่างไปจากครั้งก่อนๆ! ตามที่คนผู้นั้นของอาณาจักรคุ นหลัวกล่าว ในประวัติศาสตร์ของด้ินแด้นด้าวตก ดู้เหมือนว่ามีเพียง ครั้งเด้ียวเท่านั้นที่ก่อนหน้าประตูสวรรค์จะเปิด้ออกกมีข้อจำากัด้เกิด้ ขึ้น”

“ต้องเป็นผู้ที่มีกุญแจเท่านั้นถึงจะได้้รับสิทธิ์เข้าไปในประตู สวรรค์!”

“ไม่คิด้เลยว่าคราวนี้ประตูสวรรค์ที่จะเปิด้ขึ้นในอาณาจักร หลีเทียนของเราจะพิเศษได้้ถึงเพียงนี้!”

“เรมว! ฉวยโอกาสตอนที่สำานักหลิงอวิ๋นยังไม่รู้ว่าเกิด้อะไร ขึ้นเกมบเอากุญแจพวกนั้นมาให้ได้้โด้ยเรมวที่สุด้!”

เหมนได้้ชัด้ว่าผู้แขมงแกร่งของวังยมบาลรู้เรื่องภายในอยู่แล้ว เมื่อพวกเขาเหมนว่าหินอุกกาบาตที่ร่วงลงมาจากนอกโลกมีประกาย ไฟลุกไหม้จึงเด้าออกถึงความลึกลับของมันทันที

พอค่ายกลใหญ่ “เมฆคล้อยลอยฟอา” แตกออก พวกเขาจึง บุกฮือกันเข้าไปตามหากุญแจของประตูสวรรค์

“จ้าวไห่เฟิง! ต้วนหยวน! หูฉิงเหวิน!”

ผู้แขมงแกร่งคนหนึ่งของวังยมบาลตะโกนเรียกชื่อของลูก ศิษย์สามคนเสียงด้ังแล้วกล่าวว่า “พวกเจ้าไปที่เมืองเฮยอวิ๋นและป่า ร้างทางทิศเหนือของเมืองเฮยอวิ๋น ข้าสังเกตเหมนว่าที่นั่นกมีหิน อุกกาบาตร่วงลงไปเหมือนกัน! กุญแจของที่นี่พวกเจ้าไม่มีความ สามารถแย่งชิงมาได้้ จงรีบไปตามหาโอกาสจากสถานที่เหล่านั้น!”

เด้มกหนุ่มสาวสามคนของวังยมบาลที่อายุประมาณสิบห้าปี ซึ่งบนร่างอบอวลไปด้้วยปราณดุ้ร้ายเข้มข้น พอได้้ยินคำาสั่งกมไม่พูด้ไม่ จา เตรียมตัวจากไปทันที

และเวลานี้เอง เฉียวหยางเจ้าวังยมบาลที่รูปร่าง บึกบึนประดุ้จขุนเขาพลันเผยความดุ้ด้ันออกมาบนสีหน้าที่แขมง กระด้้างราวกับเหลมก

เฉียวหยางมีตบะอยู่ในเขตสามัญช่วงสมบูรณ์แบบ ขั้นท้าย ห่างจากเขตลี้ลับอีกเพียงแค่ก้าวเด้ียว

ประเพณีที่ไม่เป็นระเบียบซึ่งแต่ละสำานักในอาณาจักรหลี เทียนสืบทอด้กันมา หากเจ้าสำานักและเจ้าวังเหยียบย่างเข้าสู่เขต ลี้ลับเมื่อใด้กมจะต้องทิ้งหน้าที่ผู้นำาของสำานักเมื่อนั้น ห้ามสนใจเรื่อง พิพาทจิปาถะอีก ต้องตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะอย่างเด้ียว

เฉียวหยางได้้รับการขนานนามว่าเป็นผู้ที่แขมงแกร่งที่สุด้ใน บรรด้าผู้ที่อยู่ต่ำากว่าเขตลี้ลับลงไปของอาณาจักรหลีเทียน ภายใต้

การจัด้การของเขา วังยมบาลจึงคล้ายจะกลายมาเป็นสำานักอันด้ับ หนึ่งของอาณาจักรหลีเทียน

คนผู้นี้เผด้มจการเหี้ยมโหด้ ได้้รับความเคารพจากผู้ใต้บัง คัญบัญชาอย่างลึกล้ำา แม้แต่ผู้แขมงแกร่งเขตลี้ลับสองคนของสำานัก ภูตผีและสำานักโลหิตเองกมยังโปรด้ปรานคนผู้นี้มาก ล้วนคิด้ว่าภายใน สิบปีเขาต้องเหยียบย่างเข้าสู่เขตลี้ลับ ทำาให้วังยมบาลมีสุด้ยอด้ผู้ แขมงแกร่งเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคนได้้แน่นอน

สำานักใหญ่ทั้งเจมด้ในอาณาจักรหลีเทียน มีเพียงวังยมบาล เท่านั้นที่มีผู้แขมงแกร่งเขตลี้ลับสองคน หากเพิ่มเฉียวหยางเข้าไปอีก หนึ่งคน ศักยภาพของวังยมบาลจะอยู่เหนือล้ำาเกินกว่าทุกสำานัก

เมื่อถึงเวลานั้น วังยมบาล สำานักภูตผี สำานักโลหิตที่มีผู้ แขมงแกร่งเขตลี้ลับถึงห้าคนต้องสามารถกำาราบพันธมิตรที่เกิด้จาก รวมตัวกันของหอหลิงเป่า สำานักหลิงอวิ๋น หุบเขาเทาและอาราม เสวียนอู้ได้้อย่างอยู่หมัด้แน่นอน

“อารามเสวียนอู้และหุบเขาเทาร่วมมือกันบุกโจมตีวัง ยมบาล!”

เฉียวหยางที่เพิ่งได้้รับข่าวมองลูกศิษย์ในวังที่พุ่งทะยาน เข้าหาหินอุกกาบาตเหล่านั้น แล้วตวาด้ขึ้นเสียงด้ัง “รีบเกมบเอา กุญแจประตูสวรรค์มาให้ได้้โด้ยเรมวที่สุด้ จากนั้นรีบถอยทัพกลับวัง!”

“จ้าวไห่เฟิง! พวกเจ้าสามคนไม่ควรอยู่ด้้านนอกนานนัก หลังจากได้้กุญแจจากเมืองเฮยอวิ๋นและป่าร้างแล้วจงรีบกลับวัง ทันที!”

“พวกเราจะไม่รอพวกเจ้า หากพวกเจ้าถ่วงเวลาล่าช้าเกิน ไปจนคนของสำานักหลิงอวิ๋นตามเจอ ถ้าเช่นนั้นกมจงรอความตายไป ซะ”

“รับทราบ!”

เด้มกหนุ่มสาวสามคนของวังยมบาลที่เตรียมมุ่งหน้าไปเมือง เฮยอวิ๋นตอบรับด้้วยเสียงอันด้ัง จากนั้นกมเพิ่มความเรมวห้อทะยาน ออกไป

และเวลานี้เอง ผู้แขมงแกร่งคนหนึ่งของสำานักหลิงอวิ๋นที่ลง ไปจากกมเขาตะโกนขึ้นมาเสียงด้ัง “ท่านเจ้าสำานัก! ลูกศิษย์เหล่านั้น ของวังยมบาลกำาลังเกมบแสงไฟที่อยู่บนหินอุกกาบาต! แสงไฟเหล่า นั้นกลายมาเป็นรูปประตูบานหนึ่งบนหลังมือของพวกเขา!”

“รูปประตู?” เจียงจือซูตะลึงไปครู่หนึ่งกมพูด้ขึ้นมาอย่างฉับ พลัน “แย่งเอารูปภาพเหล่านั้นมา!”

“ฟิ้วๆๆ!”

บนเขาหลิงอวิ๋นพลันมีลำาแสงมากมายพุ่งฉิวลงมา ลำาแสง เหล่านั้นตรงด้ิ่งเข้าหาหินอุกกาบาตที่มีสะเกมด้ไฟเปล่งประกาย

ผู้ฝึกลมปราณของสำานักหลิงอวิ๋นและวังยมบาลที่คุมเชิง กันมานาน พลันพุ่งเข้าห่ำาหั่นเพราะการปรากฏตัวของกุญแจประตู สวรรค์

……

ประตูเมืองเฮยอวิ๋นหันหน้าไปทางเขาหลิงอวิ๋น เนื่องจาก การโจมตีของหินอุกกาบาต ตอนนี้จึงถล่มทลายแตกกระจาย

เนื่องจากในเมืองเกิด้อุบัติภัย ญาติของคนหลายคนตายไป ขณะที่กำาลังนอนหลับ ยามส่วนใหญ่ที่เฝอารักษาการณ์อยู่ตรงนี้จึงไป จากประตูใหญ่นานแล้ว

โด้ยเฉพาะคนตระกูลอวิ๋นที่อยู่เฝอายาม พอมองเหมนว่าจุด้ที่ หินอุกกาบาตร่วงลงคือตระกูลอวิ๋น ทั้งหมด้กมพากันเด้ินทางกลับตระ กูลอวิ๋นทันที

บนประตูเมืองจึงเหลือเพียงอู๋เทาขุนนางต่างรัฐของตระกูล เนี่ย และคนตระกูลอันอีกสองคน

ทั้งสามคนไม่ได้้หันไปทางประตูเมืองที่พังย่อยยับ แต่หมุน ตัวกลับมามองเมืองเฮยอวิ๋นที่ชาวบ้านกำาลังร้องระงม พวกเขาได้้แต่ ถอนหายใจ “สวบๆๆ!”

หอกกระดู้กสีเทาสามเล่มพุ่งผ่านอากาศ ไม่รอให้พวกอู๋เทา สามคนได้้ทันตั้งตัวกมเสียบพรวด้เข้ามาที่ด้้านหลังของพวกเขาทันที

สองคนมีขอบเขตค่อนข้างต่ำาจึงขาด้ใจตายทันควัน

มีเพียงอู๋เทาที่รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลจึงใช้พลัง วิญญาณปกปองหัวใจจากทางด้้านหลัง เมื่อหอกกระดู้กแทงมาจึงแค่ บาด้เจมบสาหัสเท่านั้น

“พวกเจ้า…พวกเจ้าคือ?” อู๋เทาที่หันหน้ากลับมาเหมนพวก จ้าวไห่เฟิง หน้ากมพลันเผือด้สี

“ยังไม่ตายรึนี่…”

จ้าวไห่เฟิงขมวด้คิ้ว โบกมือซ้ายหนึ่งครั้ง หอกกระดู้กสอง เล่มที่ช่วงชิงชีวิตสองคนนั้นพลันเคลื่อนไหว แล้วพุ่งเข้าเสียบที่ช่วง ท้องและใต้รักแร้ของอู๋เทา

อู๋เทาที่ไม่มีพลังเหลือให้ต้านทานเท่าใด้นัก เมื่อถูกหอก กระดู้กสองเล่มนั้นแทงทะลุร่างจึงขาด้ใจตายทันที

“เจ้าวังมีคำาสั่ง ห้ามเสียเวลานานนัก ใครขวางทางพวก เรากมฆ่ามันผู้นั้น” จ้าวไห่เฟิงบินทะยานออกไป

หอกกระดู้กสามเล่มที่แทงอยู่บนร่างของอู๋เทาถูกด้ึงพรวด้ ออกมา แล้วลอยตามเขาไป

ต้วนหยวนและหูฉิงเหวินที่มาจากวังยมบาลเหมือนกันต่าง กมีสายตาเมินเฉย ใบหน้าไร้ซึ่งอารมณ์ใด้ๆ ตามติด้เขาไปอย่าง รวด้เรมว