ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 139 วังยมบาล

วังยมบาล ฝั่งตะวันออกของอาณาจักรหลีเทียน

ข้างทะเลสาบขนาด้ยักษ์มีเมืองหินตั้งตระหง่านอยู่แห่ง หนึ่ง เมืองหินที่เกิด้จากการทับซ้อนกันของหินใหญ่สีด้ำากมคือที่ตั้งของ สำานักผู้ฝึกลมปราณที่แขมงแกร่งที่สุด้ของอาณาจักรหลีเทียน—วัง ยมบาล

ข้างทะเลสาบที่ใสดุ้จกระจกมีผู้ฝึกลมปราณจำานวนมากมา รวมตัวกัน เสียงเจีกยวจาวด้ังไม่ขาด้สาย

คนเหล่านั้นสวมอาภรณ์สีสันแตกต่างกัน ต่างกมาจากเจมด้ สำานักใหญ่ของอาณาจักรหลีเทียน พวกเขามารวมตัวกันอยู่ที่นี่กมเพื่อ รอให้ประตูสวรรค์เปิด้ขึ้น

ตามคำาบอกของวังยมบาล ประตูสวรรค์ที่ปรากฏขึ้นใน อาณาจักรหลีเทียนจะเปิด้ขึ้นบนเกาะเลมกๆ ที่อยู่บนทะเลสาบในอีก หนึ่งชั่วยามให้หลัง

จุด้ที่พวกคนของสำานักหลิงอวิ๋นอยู่

ลี่ฝาน หลิวเหยี่ยน เจียงหลิงจู คนสิบสามคนรวมตัวอยู่ที่ เด้ียวกัน พูด้คุยกันเบาๆ

หลิวเหยี่ยนที่ถูกกักตัวอยู่ในเทือกเขาชื่อเหยียนสีหน้า หงอยเหงา พูด้คุยกับลี่ฝานไปเรื่อยเปื่อย ดู้ท่าทางแล้วไม่ค่อยคึกคัก เท่าใด้นัก

แม้ว่าอูซิ่งอาจารย์ของเขาและหลัวซินศิษย์น้องหญิงของ เขาจะรอด้ชีวิตกลับมาจากเทือกเขาชื่อเหยียน อีกทั้งระหว่างทางเขา ยังโชคด้ีได้้รับกุญแจประตูสวรรค์ด้อกหนึ่งจากหินอุกกาบาตที่ร่วงมา จากนอกโลก

ทว่าเขากลับไม่ด้ีใจ เพราะสื่ออี้ศิษย์น้องของเขาตายอนาถ อยู่ในเทือกเขาชื่อเหยียน

ผู้ที่สังหารสื่ออี้คือผู้ฝึกลมปราณคนหนึ่งของสำานักภูตผีที่ อยู่ไม่ไกลจากขอบเขตต้นสวรรค์เท่าไหร่นัก ทว่าเขากลับช่วยเหลือ อะไรไม่ได้้

“เนี่ยเทียนกมได้้รับกุญแจหนึ่งด้อกเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ทำาไมเขาถึงยังไม่มาอีก?” ลี่ฝานขมวด้คิ้ว

“ข้ากมไม่รู้เหมือนกัน” เจียงหลิงจูส่ายหัว คิด้อยู่ครู่หนึ่งถึง ได้้พูด้ว่า “หลังจากที่เขาถูกสัตว์สายฟอานิลกาฬรับตัวไปจากเมืองเฮ ยอวิ๋นกมกลับไปที่ภูเขาด้้านหลัง จากนั้นกมไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย”

“หรือว่า ท่านอาจารย์ปู่…วางแผนอย่างอื่นเอาไว้? ไม่ อยากให้เขาไปประลองในประตูสวรรค์?” ลี่ฝานพูด้ด้้วยความสงสัย

“คงไม่กระมัง?” เจียงหลิงจูอึ้งไปครู่ถึงได้้พูด้ว่า “ขอบเขต ของข้าคือท้ายสวรรค์ขั้นต้นเช่นเด้ียวกับเขา ท่านพ่อข้ากมรู้ว่าประตู สวรรค์มีอันตรายมาก แต่กมยังตัด้สินใจให้ข้าตามพวกท่านมา”

“ท่านอาจารย์ปู่ให้ความสำาคัญกับเขามากขนาด้นั้น ทั้งยัง รู้ว่าประตูสวรรค์หมายถึงอะไร คงไม่น่าจะยอมให้เขาพลาด้โอกาสที่ หาได้้ยากขนาด้นี้กระมัง?”

ขณะที่คนของฝ่ายสำานักหลิงอวิ๋นพูด้คุยกัน ทางฝ่ายหอ หลิงเป่าที่มีคนมาแค่ไม่กี่คน อันซืออี๋กมคอยหันหน้ามามองเป็นระยะ นัยน์ตาเตมไปด้้วยความร้อนใจ

นางเองกมแอบสงสัยเหมือนกันว่าเหตุใด้เนี่ยเทียนที่ได้้ กุญแจประตูสวรรค์ไปครองถึงยังไม่ปรากฏตัวเสียที

เวลาที่ประตูสวรรค์จะเปิด้ขึ้นเขยิบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นาง กังวลว่าเนี่ยเทียนจะพลาด้โอกาสนี้

ห่างออกไปไกล ในบรรด้ากลุ่มผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิต ที่สวมอาภรณ์สีเลือด้ซึ่งตลอด้ร่างมีกลิ่นคาวเลือด้จางๆ แผ่ออกมา อ วี๋ถงเองกมหันมามองอยู่บ่อยๆ

ทว่าในสายตาของนางกลับไม่มีความกังวลและเป็นห่วง เป็นใยเช่นเด้ียวกับอันซืออี๋ แต่เตมไปด้้วยความเกลียด้แค้นและไม่ ยินยอม

นางเองกมรอคอยให้เนี่ยเทียนปรากฏตัวอยู่เหมือนกัน

อีกฝั่งหนึ่ง จ้าวไห่เฟิง ต้วนหยวนและหูฉิงเหวินที่เคย ปรากฏตัวในเมืองเฮยอวิ๋นซึ่งบนหลังมือมีรูปประตูสวรรค์ต่างกมหันมา มองอยู่เนืองๆ เช่นกัน

พวกเขาล้วนได้้รับกุญแจเข้าไปในประตูสวรรค์

“อู้!”

และเวลานี้เอง เสียงกระพือปีกของสัตว์วิเศษพลันด้ังลอย มา

สัตว์สายฟอานิลกาฬที่เนี่ยเทียนโด้ยสารมา พอบินอยู่เหนือ วังยมบาลกมคล้ายหวาด้กลัวอะไรบางอย่าง จึงปล่อยตัวเนี่ยเทียนลง ตั้งแต่ตอนที่ยังอยู่ไกลมาก

พอเนี่ยเทียนลงมาได้้ สัตว์สายฟอานิลกาฬตัวนั้นกมบินจาก ไปทันที ไม่คิด้จะอยู่ในวังยมบาลนานแม้แต่นาทีเด้ียว

“วังยมบาล!”

ตอนที่อยู่กลางอากาศ เนี่ยเทียนกมเหมนเมืองขนาด้ยักษ์ที่ ราวกับขุนเขาตั้งตระหง่านนั้นได้้ไกลๆ

เมืองยักษ์ที่เป็นของวังยมบาลด้ำาสนิทดุ้จเหลมกกล้า เคร่งขรึมน่าสะพรึงกลัว

ตอนที่เขาลงมาถึงพื้นแล้วหรี่ตามองไปยังเมืองยักษ์มืด้มิด้ แห่งนั้น พบว่าบนกำาแพงเมืองมีรูปภูตผีปีศาจมากมายที่เขาไม่รู้จัก สลักเอาไว้

ภูตผีปีศาจเหล่านั้นราวกับมีชีวิตจริง บางตัวกำาลังคำาราม ด้้วยท่าทางดุ้ร้าย บางตัวฉีกกระชากกลืนกินเลือด้เนื้อ หรือไม่กมเข่น ฆ่าประหัตประหารกันเอง

เพียงแค่มองปีศาจที่ถูกสลักอยู่บนผนังหิน ในใจเนี่ยเทียนกม กด้ด้ัน รู้สึกราวกับว่าปีศาจเหล่านั้น…อาจจะหลุด้พ้นจากพันธนาการ บนผนังแล้วพุ่งเข้ามาสังหารได้้ทุกเวลานาที

“หรือว่า…มันมีชีวิต?” ในใจเขาพลันเกิด้ความคิด้ ประหลาด้ขึ้นมา

“เนี่ยเทียน! ทางนี้!”

ลี่ฝานที่อยู่ข้างทะเลสาบกวักมือเรียกมาแต่ไกล บอกเป็น นัยให้เขารีบเข้าไปหา

เขาเพ่งมองไป พบว่าไม่ได้้มีเพียงลี่ฝานเท่านั้น ยังมีหลิวเห ยี่ยนและเจียงหลิงจูอยู่ด้้วย

เหมนว่าหลิวเหยี่ยนยังมีชีวิตอยู่ ทั้งยังมาปรากฏตัวที่นี่ รอย ยิ้มกมผลิบานขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

ตอนที่เขาจากเมืองเฮยอวิ๋นมา ยังไม่ทันรู้ข่าวของเทือกเขา ชื่อเหยียน จนกระทั่งถูกสัตว์สายฟอานิลกาฬพาไปส่งที่ภูเขาด้้านหลัง

ไม่นานหลังจากนั้นเขากมอาศัยให้เกราะมังกรเพลิงพาไปฝึก บำาเพมญตบะที่ด้ินแด้นลึกลับ

เพิ่งจะกลับมาถึง เนื่องด้้วยเวลากระชั้นชิด้จนอูจี้ไม่ทันได้้ กำาชับเรื่องราวใด้ๆ ทำาได้้เพียงนาบตราประทับวิญญาณลงบนปอาย ตัวตน มอบของบางอย่างให้แล้วกมเร่งให้เขาเด้ินทางทันที

ด้ังนั้นจนถึงตอนนี้เขากมยังไม่รู้ว่าที่เทือกเขาชื่อเหยียนเกิด้ อะไรขึ้นกันแน่ และมีใครที่รอด้ชีวิตมาได้้บ้าง

“เนี่ยเทียน…”

ข้างทะเลสาบ ผู้ฝึกลมปราณของอีกหกสำานักที่เหลือซึ่ง กระจายตัวกันอยู่ต่างกมพากันหันมามองด้้วยสายตาที่ต่างกันออกไป

ในด้วงตากระจ่างใสของอวี๋ถงสำานักโลหิตพลันเผยความ เคียด้แค้นฝังกระดู้ก ทำาท่าราวกับจะแล่นเข้ามาแล่เนื้อเถือหนังเขา ทั้งเป็น

ทางฝ่ายของสำานักภูตผี โม่ซีหัวเราะหึหึ พูด้เสียงต่ำา “เขากม มาด้้วยรึ”

“ในที่สุด้กมาสักที!” ต้วนหยวนจากวังยมบาลแค่นเสียง เยมน

ทางฝ่ายของอารามเสวียนอู้ เจิ้งปินไม่รู้ว่าคิด้ถึงเรื่องอะไร ถึงได้้ส่ายหัว ถอนหายใจ

ส่วนทางด้้านของหอหลิงเป่า ด้วงตาคู่งามของอันซืออี๋ พลันเผยประกายด้ีใจ

เนี่ยเทียนเด้ินตามทางหินมาหยุด้อยู่ข้างกายพวกลี่ฝาน ท่ามกลางสายตาสงสัยใคร่รู้จากทุกคน

“ท่านลุงหลิว ได้้พบท่านช่างเป็นเรื่องด้ียิ่งนัก” เนี่ยเทียน กล่าว

หลิวเหยี่ยนพยักหน้า ฝืนยิ้มออกมา กล่าวว่า “เจ้ามาได้้กม ด้ีแล้ว”

“เป็นอะไรไปหรือ?” เนี่ยเทียนถาม

“ไม่มีอะไรหรอก” หลิวเหยี่ยนไม่ได้้พูด้อธิบาย แต่เอ่ยว่า “เรื่องที่เกิด้ขึ้นในเทือกเขาชื่อเหยียน เจ้าไม่ต้องสนใจอีก พวกเราจะ ต้องเข้าไปในประตูสวรรค์แล้ว คนอื่นๆ ล้วนรู้สถานการณ์กันหมด้ มี เพียงเจ้าที่อาจจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่…”

กล่าวจบเขากมแนะนำาคนของสำานักหลิงอวิ๋นที่จะต้องเข้าไป ในประตูสวรรค์ให้เนี่ยเทียนรู้จักทีละคน

“อาจารย์อาน้อย”

“คารวะอาจารย์อาน้อย”

“…”

ส่วนมากแล้วคนเหล่านั้นอายุมากกว่าเขาเยอะ ต่างกมอยู่ใน ขอบเขตกลางสวรรค์และต้นสวรรค์ เมื่อก่อนหากพวกเขาปรากฏตัว ที่ตระกูลเนี่ยในเมืองเฮยอวิ๋น เนี่ยตงไห่และเนี่ยเป่ยชวนล้วนต้องออก มาต้อนรับด้้วยตัวเอง

ทว่าตอนนี้ ไม่ว่าในใจของพวกเขาจะยินด้ีหรือไม่ ตอนที่ หลิวเหยี่ยนแนะนำา พวกเขากมทำาได้้เพียงทำาความเคารพ

เพราะเนี่ยเทียนคือลูกศิษย์ของอูจี้

แนะนำาคนอื่นๆ ของสำานักหลิงอวิ๋นเสรมจ หลิวเหยี่ยนกมชี้ไป ที่คนของวังยมบาล สำานักภูตผี สำานักโลหิต อารามเสวียนอู้ หอหลิง เป่าและหุบเขาเทาที่มา และแนะนำาให้เนี่ยเทียนฟังเบาๆ

คนเหล่านั้นเนี่ยเทียนรู้จักแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น ซึ่งส่วนใหญ่ แล้วเป็นคนที่เขาไม่คุ้นเคยนัก

เขารับฟังอย่างตั้งใจ แอบจด้จำาคนเหล่านั้นไว้ให้ขึ้นใจ รู้ ว่าหากเข้าไปในประตูสวรรค์เมื่อไหร่ คนส่วนใหญ่ในบรรด้านั้น…อาจ จะลงมือกับเขา

การประลองครั้งนี้ต่างไปจากโลกมายามรกต คู่ต่อสู้ของ ครั้งนี้ ขอแค่มีฝีมือมากพอกมสามารถเอาชีวิตเขาได้้ตลอด้เวลา!

ตอนที่มาเขากมได้้รับรู้ผ่านปอายตัวตนของอูจี้แล้วว่าเมื่อ เข้าไปในประตูสวรรค์ จะต้องเผชิญกับการฝึกประสบการณ์ที่โหด้ เหี้ยมอำามหิตเพียงใด้

หลังจากหลิวเหยี่ยนเอ่ยแนะนำา เขากมทำาการสังเกตคนของ ทั้งเจมด้ฝ่ายซึ่งรวมถึงสำานักหลิงอวิ๋นด้้วยอย่างละเอียด้หนึ่งรอบ

ทว่านอกจากเจมด้สำานักใหญ่ของอาณาจักรหลีเทียนแล้ว ยังมีคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่อย่างโด้ด้เด้ี่ยวรอบๆ ทะเลสาบ

คนเหล่านั้นสีหน้าเกียจคร้าน ต่างฝ่ายต่างพูด้คุยกันด้้วย รอยยิ้มบางๆ ชี้ไม้ชี้มือไปที่คนของเจมด้สำานักด้้วยท่าทางที่จองหอง อย่างมาก

หลิวเหยี่ยนเองกมไม่ได้้แนะนำาพวกเขา

“ท่านลุงหลิว พวกเขากมจะเข้าไปในประตูสวรรค์ด้้วย หรือ?” เนี่ยเทียนถามด้้วยความแปลกใจ

หลิวเหยี่ยนพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม ลด้น้ำาเสียงลงต่ำาอีก เลมกน้อย กล่าวว่า “อืม พวกเขาไม่ใช่คนของอาณาจักรหลีเทียนเรา แต่มาจากอาณาจักรอื่น ประตูสวรรค์ที่ปรากฏขึ้นในด้ินแด้นด้าวตก จะมีเพียงแค่สามบานเท่านั้น และจะปรากฏอยู่ที่สามอาณาจักร”

“ทว่าด้ินแด้นด้าวตกมีอาณาจักรทั้งหมด้เก้าแห่ง ยังไงซะกม ต้องมีหกอาณาจักรที่ไม่มีทางมีประตูสวรรค์ปรากฏขึ้นแน่นอน”

“ผู้แขมงแกร่งของอีกหกอาณาจักรนั้นจะใช้วิธีการที่ทรง อิทธิพลมากที่สุด้ ส่งคนที่มีพรสวรรค์มากที่สุด้ของอาณาจักรนั้น หรือไม่กมคนที่มีเบื้องหลังใหญ่โตมายังอาณาจักรอื่นที่มีประตูสวรรค์ เปิด้”

“คนเหล่านั้นที่เจ้าเหมน ข้าเองกมไม่รู้ที่มาของพวกเขา เหมือนกัน พวกเขามาที่นี่โด้ยผ่านวังยมบาล”

“พวกเขาอาจจะมาจากอาณาจักรเด้ียวกัน หรืออาจจะมา จากคนละอาณาจักร ข้าไม่รู้จักสักคนเด้ียว ด้ังนั้นจึงไม่ได้้แนะนำาให้ เจ้าฟัง”

ได้้ยินเขาพูด้เช่นนี้เนี่ยเทียนถึงมีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมา กล่าว “ที่แท้กมพวกเขานี่เอง แต่พวกเขาได้้กุญแจประตูสวรรค์ไปได้้ อย่างไรละขอรับ?”

“หินอุกกาบาตที่ตกลงมาในอาณาจักรหลีเทียนกระจายกัน ไปตามที่ต่างๆ นอกจากเจมด้สำานักใหญ่แล้ว สถานที่เปลี่ยวร้างบาง แห่งกมีหินอุกกาบาตจากนอกโลกตกลงไปเช่นกัน” หลิวเหยี่ยนอธิ บาย “ได้้ยินมาว่าตอนที่หินอุกกาบาตจากนอกโลกปรากฏขึ้น พวก เขากมข้ามอาณาจักรโด้ยผ่านค่ายกลนำาส่งแห่งมิติ และกระจายตัวกัน ออกไปช่วงชิงเศษหินอุกกาบาตที่ร่วงอยู่ตามตำาแหน่งต่างๆ”

พูด้มาถึงตรงนี้ สีหน้าของหลิวเหยี่ยนเปลี่ยนมาเป็นน่า เกลียด้เลมกน้อย แล้วเงียบงันลงไป

“เป็นอะไรไปหรือ?” เนี่ยเทียนถาม

ลี่ฝานสีหน้ารังเกียจเด้ียด้ฉันท์ พูด้แทรกขึ้นมาว่า “เพราะ เจ้าพวกนั้นไม่ใช่คนของอาณาจักรหลีเทียน ด้ังนั้นตอนที่พวกมันแย่ง ชิงกุญแจประตูสวรรค์ที่อยู่บนหินอุกกาบาตจึงใช้วิธีการที่โหด้เหี้ยม อย่างมาก สังหารคนของอาณาจักรหลีเทียนเราไปมากมาย”

“บนมือของพวกมันทุกคนล้วนเตมไปด้้วยเลือด้ อย่างน้อย กมีคนอาณาจักรหลีเทียนร้อยกว่าคนที่ถูกพวกมันฆ่า”

“ผู้ที่ถูกฆ่าส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ฝึกลมปราณของตระกูลใน สังกัด้เจมด้สำานักใหญ่ สภาพการตายน่าเวทนาอย่างถึงที่สุด้”

“ซึ่งรวมถึงตระกูลใต้สังกัด้ของสำานักหลิงอวิ๋นเราด้้วย”

ลี่ฝานเล่าความโหด้เหี้ยมที่เกิด้เหตุขึ้นออกมาอย่างชัด้เจน