ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 14 พลังประหลาด้ปรากฏอีกครั้ง!

“ขอบเขตต่างกันมากเกินไป”

ชายร่างใหญ่ที่มาจากสำานักหลิงอวิ๋นส่ายหัว ถอนหายใจ หนึ่งครั้ง กล่าวว่า: “เด้มกผู้นี้กมน่าจะอายุสิบขวบแล้ว ตอนนี้เพิ่งจะ หลอมลมปราณขั้นสี่ น่าเสียด้ายจริงๆ บิด้าของเขาคงจะไม่ใช่คนโด้ด้ เด้่นอะไร มิฉะนั้น…พรสวรรค์ของเขากมคงไม่เป็นเช่นนี้”

“ศิษย์พี่หญิงคนนั้นของข้ามีพรสวรรค์น่าตื่นตะลึงจริง หรือ?” เด้มกหญิงถามอย่างแปลกใจ

“ศิษย์พี่หญิงคนนั้นของเจ้า อายุสิบขวบกมหลอมลมปราณ ขั้นเก้าได้้แล้ว อีกทั้งเมื่ออยู่ในตระกูลเนี่ย พรสวรรค์เช่นนี้กมเรียกได้้ ว่ายอด้เยี่ยมที่สุด้แล้ว” ชายร่างใหญ่อธิบาย

เด้มกหญิงพลันเกิด้ความเคารพเลื่อมใส กล่าว: “ถ้าอย่าง นั้นกมถือว่าเก่งมากจริงๆ”

นางเองกมอยู่ในขอบเขตหลอมลมปราณเก้าเช่นกัน แต่นาง รู้ด้ีว่าที่ตัวเองมาถึงขอบเขตนี้ได้้นั้นเกี่ยวพันกับชาติกำาเนิด้ของนาง อย่างแยกไม่ได้้

ตลอด้เส้นทางการบำาเพมญตบะของนางได้้ใช้ของวิเศษ ล้ำาค่าไปมากมาย ข้อนี้มีความสำาคัญเป็นอย่างมาก

เนี่ยจิ่นซึ่งกำาเนิด้ในตระกูลเนี่ยที่เป็นตระกูลผู้พึ่งพาสำานัก หลิงอวิ๋น ย่อมไม่สามารถใช้สมุนไพรวิเศษมือเติบได้้อย่างนาง แน่นอน ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ตอนอายุสิบขวบ เนี่ยจิ่ นกมสามารถบรรลุถึงขอบเขตหลอมลมปราณขั้นเก้าได้้ นอกจาก พรสวรรค์โด้ด้เด้่นแล้ว กมไม่มีสาเหตุอื่นอีก

ว่ากันตามหลักแล้ว ต่อให้เป็นเพียงคนธรรมด้าคนหนึ่ง ลำาพังแค่อาศัยพรสวรรค์ที่แขมงแกร่งของมารด้า เขากมไม่น่าจะแย่ ขนาด้นี้

“เสี่ยวเทียน! กลับบ้านกับข้า อย่าฝืนด้ึงด้ัน!” พอเนี่ย เฉี่ยนเหมนว่าเนี่ยเทียนเสียเปรียบ จิตใจกมวุ่นวาย รีบกล่าว: “ความ แค้นของปอาใหญ่ไม่ต้องการให้เจ้ามาทวงคืนให้! รีบกลับไปกับข้า!”

“ในเมื่อการต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว ถ้าอย่างนั้นกมต้องสู้ให้รู้แพ้รู้ ชนะ!” หยวนชิวอิ๋งสีหน้าเยมนชา สะบัด้ร่างทีหนึ่งกมายืนอยู่ด้้านหน้า เนี่ยเฉี่ยน คลื่นพลังวิญญาณบนร่างกระเพื่อมเป็นระลอก เหมนได้้ชัด้ ว่าต้องการขัด้ขวางไม่ให้นางเข้าไปห้ามปราม “คนที่สู้กับเจ้าเด้มกนั่น คือลูกชายของข้า นี่ไม่ถือว่าข้าเป็นผู้ใหญ่รังแกเด้มก”

“ต่างกมอายุเท่ากัน หากมันแพ้ นั่นกมเป็นเพราะตบะของมัน ห่วยแตก จะโทษข้าไม่ได้้”

หยวนชิวอิ๋งเชิด้หน้าน้อยๆ มองเหมนเนี่ยเทียนที่บนศีรษะมี ควันลอยกรุ่นกมแอบสะใจอยู่กับตัวเอง ปรารถนาให้อวิ๋นซงลูกชาย ของนางลงมือเหี้ยมโหด้ยิ่งกว่าเด้ิม ให้เนี่ยเทียนยิ่งพ่ายแพ้ยับเยิน

คำาพูด้ของเนี่ยเทียนก่อนหน้านี้โจมตีเข้าจุด้เจมบปวด้ของ นางโด้ยตรง ทำาให้นางเกลียด้เนี่ยเทียนเข้ากระดู้กด้ำาไปเรียบร้อย

อวิ๋นซงที่เงยหน้าหัวเราะด้้วยความลำาพองใจ เหมนได้้ชัด้ว่า เข้าใจความต้องการของมารด้า เมื่อเขาพบว่าหยวนชิวอิ๋งยืนบังอยู่ ด้้านหน้าเนี่ยเฉี่ยน แอบบอกเป็นนัยให้เขาลงมือหนักกว่าเด้ิมนั้น เขา กมลงมืออีกครั้งด้ังคาด้

“ฟู่ว ฟู่ว!”

เปลวเพลิงสีแด้งอมส้มลูกแล้วลูกเล่าที่เปลี่ยนแปลงไปตาม คาถาวิญญาณในร่างกายของเขา บินทะยานพุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียนอีก ครั้ง

เปลวไฟเหล่านั้น หลังจากพุ่งออกจากฝ่ามือกมคล้าย สามารถพลิกแพลงได้้ตามความคิด้ของเขา พวกมันเรียงแถวเข้าหา กันเป็นรูปตัวอักษร “พิ่น”[1] ไล่กวด้เข้าหาเนี่ยเทียนจากทิศทางที่ ต่างกันออกไป

เนี่ยเทียนที่เพิ่งถูกไฟลุกไหม้อาภรณ์และเส้นผมย่อมรู้ด้ีถึง พลานุภาพอันน่าตื่นตะลึงของเปลวไฟนั้น ครั้งนี้จึงไม่ด้ันทุรังปะทะ โด้ยตรงอีก แต่เขาเลือกที่จะหลบหลีกอย่างต่อเนื่อง

“ฮ่าๆ!”

รอยยิ้มบนใบหน้าเลมกๆ ของอวิ๋นซงยิ่งผลิบาน ปล่อย ลูกไฟมากมายออกมาต่อเนื่อง

เปลวไฟหลายสิบลูกบินโอบล้อมเนี่ยเทียน ราวกับ พระอาทิตย์ด้วงเลมกๆ ที่เผาไหม้

คลื่นความร้อนระลอกแล้วระลอกเหล่าถูกปลด้ปล่อยออก มาจากลูกไฟเหล่านั้น ทำาให้พื้นที่ที่เนี่ยเทียนยืนอยู่ร้อนแผด้เผายาก จะทนรับได้้

เนี่ยเทียนที่อยู่ท่ามกลางลูกไฟเหล่านั้นทำาได้้เพียงหลบหลีก อย่างรวด้เรมว เลี่ยงไม่ให้เปลวไฟพวกนั้นโจมตีลงบนร่างกาย

ขณะที่อวิ๋นซงยิ่งปลด้ปล่อยเปลวไฟออกมามากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่ที่เนี่ยเทียนเคลื่อนไหวได้้กมยิ่งลด้น้อยลง

แม้แต่อวิ๋นซงเอง เนื่องจากจงใจปล่อยลูกไฟออกมาให้ได้้ เยอะๆ จำาเป็นต้องใช้สมาธิควบคุม จึงเผาผลาญพลังกายและพลัง วิญญาณมากมาย จนหน้าผากมีเหงื่อผุด้ซึม

“ลูกเล่นเยอะแยะ ทว่ากลับสวยแต่รูป!” เด้มกหญิงที่ผิวขาว ราวกับหยกเนื้อด้ีผู้นั้น ไม่ได้้แทะเมมด้แตงอีกต่อไป ความสนใจ ทั้งหมด้ล้วนอยู่ที่การต่อสู้ระหว่างอวิ๋นซงและเนี่ยเทียน นางขมวด้คิ้ว น้อยๆ “สร้างลูกไฟเยอะขนาด้นั้น สูญเสียสมาธิมากมายเพื่อใช้ ควบคุมลูกไฟนั่น นอกจากสวยงามแล้ว กลับไม่มีประโยชน์อันใด้”

ชายร่างใหญ่ข้างกายนางพยักหน้า วิจารณ์อย่างเป็นกลาง: “เจ้าเด้มกตระกูลอวิ๋นนั่นมีลูกเล่นสีสันฉูด้ฉาด้ในการต่อสู้กมจริง เขาอยู่ ในขอบเขตหลอมลมปราณขั้นเจมด้ หากใช้พลังทั้งหมด้ควบคุมลูกไฟ สามลูก ความเรมวและความคล่องแคล่วในการเคลื่อนไหวของลูกไฟ ทั้งสามนั่นจะเพิ่มระด้ับได้้อีกถึงสองขั้น”

“เพียงแต่ว่าหากใช้ลูกไฟสามลูก เด้มกตระกูลเนี่ยนั่นคงโด้น โจมตีเข้าจังๆ ไปนานแล้ว ตอนนี้คงแพ้ไปแล้ว”

“กำาลังกระจัด้กระจายเกินไป กลับทำาให้ลูกไฟทั้งหมด้ เคลื่อนที่ได้้เชื่องช้าอืด้อาด้ นี่ถึงได้้ทำาให้เจ้าเด้มกตระกูลเนี่ยยังคงมี พื้นที่ให้เคลื่อนไหว”

หยุด้ชะงักไปครู่หนึ่ง ชายร่างใหญ่กมพูด้ขึ้นมาอีกว่า: “แต่ ถึงจะเป็นอย่างนี้ เนื่องจากลูกไฟยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ พื้นที่การ เคลื่อนไหวของเด้มกตระกูลเนี่ยกมยิ่งน้อยลง ไม่ช้ากมเรมวย่อมแพ้อยู่ด้ี”

“สุด้ท้ายกมยังเป็นเพราะขอบเขตของทั้งสองฝ่ายต่างกัน มากเกินไป” เด้มกหญิงกล่าวอย่างเสียด้าย

“ตึง!”

และเวลานี้เอง ในที่สุด้เนี่ยเทียนกมหลบไม่พ้น เปลวไฟลูก ขนาด้เท่ากำาปั้นลูกหนึ่งกระแทกลงไปบนหน้าอกของเขาอย่างจัง

อาภรณ์ตรงส่วนหน้าอกของเนี่ยเทียนลุกไหม้อีกครั้ง พลัง เปลวเพลิงหลายต่อหลายเส้นฉวยโอกาสเจาะทะลุเข้าไปในร่างของ เขา

เนี่ยเทียนเจมบปวด้จนฝีเท้าโซซัด้โซเซ ลูกไฟมากมายยิ่งพุ่ง เข้าโอบล้อม เหมนได้้ว่าเขาใกล้จะถูกลูกไฟเหล่านั้นกด้ทับท่วมร่าง แล้ว

“เนี่ยเทียน!” เนี่ยเฉี่ยนกรีด้ร้องเสียงด้ังด้้วยความเศร้าสลด้ ไม่สนใจการขัด้ขวางของหยวนชิวอิ๋ง คิด้จะลงมือเข้าไปห้ามปราม

ชายร่างใหญ่สำานักหลิงอวิ๋นที่อยู่ท่ามกลางกลุ่มคนผู้นั้น มา ถึงเวลานี้สีหน้ากมพลันมืด้คล้ำาลงไปเช่นกัน

เนี่ยเทียนอยู่แค่ขอบเขตหลอมลมปราณขั้นสี่ แต่พลังที่ แฝงเร้นอยู่ในกลุ่มลูกไฟเหล่านั้นมาจากพลังของอวิ๋นซงที่อยู่ขอบเขต หลอมลมปราณขั้นเจมด้

หากลูกไฟพวกนั้นโจมตีเข้าใส่เนี่ยเทียนทั้งหมด้ เนี่ยเทียน ไม่ตายกมต้องบาด้เจมบสาหัส

เขาเป็นคนของสำานักหลิงอวิ๋น จะยังไงซะตระกูลเนี่ยของ เนี่ยเทียนกมเป็นตระกูลในสังกัด้ของสำานักหลิงอวิ๋น เขาไม่มีทางปล่อย ให้เจ้าเด้มกตระกูลอวิ๋นนั่นสังหารเนี่ยเทียนต่อหน้าต่อตาเขาอย่าง แน่นอน

“ตุบๆๆ!”

และบัด้นี้เอง เนี่ยเทียนที่ตกอยู่ในวิกฤต เสียงหัวใจของเขา พลันเต้นกระหน่ำาอย่างรวด้เรมว

แทบจะไม่ได้้หยุด้ชะงัก เนี่ยเทียนสัมผัสได้้อย่างฉับพลันว่า พลังมหาศาลลึกลับที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของเลือด้เนื้อเขากำาลังทะลัก ทลายออกมา!

พลังเปลวไฟที่ล่องลอยอยู่ในร่างของเขา พริบตานั้นถูก ชะล้างจนไม่มีหลงเหลือ เหมือนว่าเขาไม่ได้้รับอิทธิพลจากพลังของ เปลวเพลิงที่ยังหลงเหลืออยู่ในร่างกายอีกแล้ว

เขาพุ่งปะทะผ่านลูกไฟเหล่านั้น กระโจนเข้าใส่อวิ๋นซง นัยน์ตาอบอวลไปด้้วยไอดุ้ร้ายเหี้ยมโหด้ราวสัตว์ป่า

“ตู้ม ตู้ม!”

ลูกไฟลูกแล้วลูกเหล่ากระแทกลงมาบนร่างของเขา เขา กลับไม่รู้สึกถึงความเจมบปวด้

พลังวิญญาณร้อนแผด้เผาในเปลวเพลิงที่สาด้กระเซมนไป ทั่วร่างของเขามอด้ด้ับลงไปในพริบตาเด้ียว ไม่มีพลังหลงเหลือให้ ลอด้ผ่านรูขุมขน แทรกซึมเข้าไปในร่างของเขาได้้แม้แต่เส้นเด้ียว

เขาฝ่าปะทะผ่านกลุ่มลูกไฟที่ลอยวนอยู่เตมท้องฟอาออกมา โด้ยตรง! ชายร่างใหญ่ของสำานักหลิงอวิ๋นที่กำาลัง จะเข้าไปห้ามปรามอ้าปากค้าง คำาว่า “หยุด้” ที่กำาลังจะออกจาก ปากกลับชะงักค้างอยู่แค่ในลำาคอ

“สวบ!”

รวด้เรมวราวกับสายฟอาแลบ แค่พริบตาร่างของเนี่ยเทียนกม มาโผล่อยู่ข้างกายอวิ๋นซงแล้ว

“ตูม!”

หลังเสียงประหลาด้ที่ด้ังขึ้น หลังของอวิ๋นซงกมโค้งงอ ร่าง เขาถูกเหวี่ยงขึ้นสูงไปข้างหลัง จากนั้นกมตกกระแทกลงบนพื้นแรงๆ

ส่วนเนี่ยเทียนยืนอยู่ตรงจุด้เด้ิมที่อวิ๋นซงเคยอยู่

อยู่ห่างกันห้าเมตร เขาถลึงตาดุ้ด้ันใส่อวิ๋นซง ตวาด้: “มาสิ ลุกขึ้นมาสู้กันต่อสิ!”

“แค่กๆ!” แค่อ้าปาก อวิ๋นซงกมไอขึ้นมาอย่างรุนแรง ทั้งมุม ปากยังมีเลือด้สด้ไหลซึมออกมาเป็นสาย

“ซงเอ๋อร์!”

คู่สามีภรรยาหยวนชิวอิ๋งและอวิ๋นจื้อกั๋วพอเหมน สถานการณ์ผลิกผันกะทันหัน หลังจากรีด้ร้องเสียงแหลมกมรีบพุ่ง เข้าไปตรวจสอบอาการบาด้เจมบของอวิ๋นซงรวด้เรมวราวกับถูกไฟลน ก้น

“อ๋า! เมื่อครู่นี้เกิด้อะไรขึ้น?”

“ข้าไม่ได้้ตาฝาด้ใช่ไหม? ทำาไมเจ้าเด้มกตระกูลเนี่ยถึงได้้ยืน อยู่ แล้วเด้มกตระกูลอวิ๋นถึงลงไปนอนกับพื้นล่ะ?”

“ก่อนหน้านี้มันเกิด้เรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ข้า…ข้ามองเหมน ไม่ชัด้เลย”

“ประหลาด้จริง!”

ผู้คนที่ล้อมดู้อยู่โด้ยรอบต่างกมองมายังเนี่ยเทียนและอ วิ๋นซงที่สีหน้าซีด้เซียวด้้วยท่าทางประหลาด้ใจ พากันวิพากษ์วิจารณ์ เสียงด้ัง

ชายร่างใหญ่ของสำานักหลิงอวิ๋นกลับเหมนเหตุการณ์อย่าง ชัด้เจน เขามองเหมนว่าหลังจากที่เนี่ยเทียนพุ่งฝ่าออกมาจากกลุ่ม

ลูกไฟแล้วกมพุ่งชนเข้าที่หน้าอกของอวิ๋นซงอย่างแรงราวรถศึก บ้าระห่ำา ทำาให้ร่างของอวิ๋นซงที่ถูกกระแทกลอยทะยาน

“เจ้าเด้มกชาติชั่ว! เจ้ากล้าทำาร้ายซงเอ๋อร์ของข้า ข้าจะฆ่า เจ้าเด้ี๋ยวนี้!” หยวนชิวอิ๋งตรวจสอบอาการบาด้เจมบของลูกชายตัวเอง เมื่อพบว่ากระดู้กหน้าอกของอวิ๋นซงมีเอมนฉีกสองเส้นจึงคลุ้มคลั่งขึ้น มาทันที