ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 15 ผู้ที่ยื่นมือเข้าแทรก

“เด้มกต่อสู้กัน ผู้ใหญ่อย่ายื่นมือเข้าแทรกด้ีกว่ากระมัง?”

และยามนี้เอง ชายร่างใหญ่ของสำานักหลิงอวิ๋นเด้ินออกมา ท่ามกลางกลุ่มคนด้้านหลังที่ส่งเสียงเอะอะไม่หยุด้ ย่างก้าวเชื่องช้า มาหยุด้อยู่ข้างกายของเนี่ยเทียน มองสามีภรรยาหยวนชิวอิ๋งด้้วย สีหน้าไม่สบอารมณ์

“เจ้าเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนข้า?” ไฟโทสะของ หยวนชิวอิ๋งปะทุขึ้นสูง

“ลี่ฝาน?” อวิ๋นจื้อกั๋วมองชายร่างใหญ่ด้้วยสายตาลึกล้ำา สีหน้าเปลี่ยนไปเลมกน้อย ด้ึงรั้งเสื้อของหยวนชิวอิ๋งโด้ยไม่รู้ตัว

“ข้าผู้แซ่ลี่เอง” ลี่ฝานแค่นเสียง

เนี่ยเฉี่ยนที่ตื่นตะลึงร้อนรนคล้ายเคยได้้ยินชื่อลี่ฝานนี้มา ก่อน เมื่อนางรู้ว่าชายร่างใหญ่เบื้องหน้ากมคือลี่ฝานจากสำานักหลิงอ วิ๋น ด้วงตาพลันฉายประกายยินด้ีออกมาอย่างเหมนได้้ชัด้

“ท่านลี่ โปรด้ช่วยทวงคืนความยุติธรรมให้พวกเราด้้วย!” เนี่ยเฉี่ยนรีบพูด้

ลี่ฝานพยักหน้า พูด้ด้้วยเสียงอันด้ัง: “เจ้าพาเด้มกผู้นั้นกลับ ตระกูลเนี่ยไปก่อน ข้าอยากจะเหมนนักว่าใครมันจะกล้าขัด้ขวางพวก เจ้า!”

หยวนชิวอิ๋งที่วางอำานาจบาตรใหญ่ในเมืองเฮยอวิ๋นมาโด้ย ตลอด้ หลังจากได้้ยินลี่ฝานพูด้ชื่อของตัวเองออกมากมสงบสติลงได้้ใน พริบตา

นางไม่กล้าขัด้แย้งกับลี่ฝาน แต่กมยังใช้สายตาเคียด้แค้น จ้องเขมมงไปยังเนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยเทียน

“เสี่ยวเทียน พวกเราไปกันเถอะ” เนี่ยเฉี่ยนจับมือเนี่ย เทียน ไม่เปิด้โอกาสให้เนี่ยเทียนได้้พูด้กมกระชากแขนเขา พาเด้ินออก ไปจากหน้าหอหลิงเป่าอย่างรวด้เรมว

ขณะที่เนี่ยเทียนเด้ินจากไปกมคอยหันหน้ากลับมามองสามี ภรรยาอวิ๋นจื้อกั๋วและลี่ฝานอยู่ตลอด้เวลา

“ท่านปอาใหญ่ ลี่ฝานผู้นั้น…คือใครหรือขอรับ? ทำาไมหญิง ร้ายกาจนางนั้น แล้วกมคนตระกูลอวิ๋นถึงได้้หวาด้กลัวเขา?” เนี่ย เทียนเอ่ยถาม

“ลี่ฝานคือลูกศิษย์ของเจ้าสำานักหลิงอวิ๋น เป็นนักพรตผู้ฝึก ลมปราณในขอบเขตต้นสวรรค์ ต่อให้อวิ๋นเหมิงประมุขตระกูลอวิ๋นอ ยู่ที่นี่กมยังไม่กล้าหือ” เนี่ยเฉี่ยนอธิบายเสียงเบา

“ขอบเขตต้นสวรรค์!” เนี่ยเทียนตะลึง

จากที่เขารู้มา อวิ๋นเหมิงของตระกูลอวิ๋นเพิ่งจะเหยียบย่าง เข้าสู่ขอบเขตต้นสวรรค์ได้้อย่างยากลำาบากเมื่อไม่กี่ปีก่อนเท่านั้น

อวิ๋นเหมิงที่เหยียบย่างเข้าสู่ขั้นต้นสวรรค์จึงกลายเป็น บุคคลผู้ยิ่งใหญ่อันด้ับหนึ่งของเมืองเฮยอวิ๋น และกมด้้วยเหตุนี้ ตระกูล อวิ๋นถึงได้้นั่งทับอยู่บนหัวของตระกูลเนี่ยได้้อย่างมั่นคง

ลี่ฝานไม่ได้้เป็นเพียงนักพรตผู้ฝึกลมปราณขอบเขตต้น สวรรค์เท่านั้น ทั้งยังเป็นลูกศิษย์ของเจ้าสำานักหลิงอวิ๋นด้้วย ไม่ว่าจะ เป็นสถานะหรือความสามารถกมล้วนแขมงแกร่งยิ่งกว่าอวิ๋นเหมิง

มีตำาแหน่งฐานะและความสามารถเช่นนี้ขวางกั้น อวิ๋นจื้ อกั๋วย่อมไม่กล้าปล่อยให้หยวนชิวอิ๋งก่อเรื่องวุ่นวาย ทำาได้้เพียงยอม อ่อนข้อให้

“คราวนี้โชคด้ีจริงๆ ที่ท่านลี่อยู่ด้้วยพอด้ี มิฉะนั้นหยวนชิ วอิ๋งไม่มีทางยอมเลิกราง่ายๆ แน่นอน ข้ารู้จักผู้หญิงคนนี้ด้ี” เนี่ยน เฉี่ยนแอบรู้สึกว่าตัวเองช่างโชคด้ีนัก “เจ้านี่นะ ไม่เคยทำาให้วางใจได้้ เลย หยวนชิวอิ๋งนางปากเปราะกมปล่อยนางไป แค่ไม่ต้องไปสนใจนาง กมพอแล้ว หลายปีมานี้ ไม่ว่าคำาพูด้เลวร้ายแค่ไหนนางกมพูด้กับข้ามา หมด้แล้ว แต่ข้ากมยังมีชีวิตอยู่ด้ีไม่ใช่หรือ?”

“คำาพูด้ไม่สามารถสร้างความเจมบปวด้ที่แท้จริงได้้เสีย หน่อย ทนๆ เอาเด้ี๋ยวกมผ่านไปได้้” “ตอนนี้เจ้าควรเอา พละกำาลังทั้งหมด้ไปไว้ที่การฝึกบำาเพมญตบะมากกว่า หากเจ้า สามารถฝ่าทะลุขั้นหลอมลมปราณเก้าได้้ตอนอายุสิบห้า กลายเป็น ลูกศิษย์ที่แท้จริงของสำานักหลิงอวิ๋น ปอาใหญ่ถึงจะได้้มีความหวังทวง คืนความยุติธรรมจากความอัปยศที่ได้้รับอย่างไรล่ะ”

“ท่านปอาใหญ่วางใจเถอะ ข้าไม่มีทางทำาให้ท่านผิด้หวัง อย่างแน่นอน!” เนี่ยเทียนกล่าวหนักแน่น

“ปอาใหญ่เชื่อเจ้า” เนี่ยเฉี่ยนแย้มยิ้ม พูด้ขึ้นมาอีกว่า: “แต่ ว่า แม้วิธีการของเจ้าจะไม่เหมาะสม ทว่าคำาพูด้ที่เจ้าตอกกลับหยวน ชิวอิ๋งไป ปอาใหญ่ฟังแล้วรู้สึกด้ีมากเลยล่ะ”

“ฮ่าๆ” เนี่ยเทียนเองกมหัวเราะขึ้นมาอย่างด้ีใจเช่นกัน

“ไฮ้ สวัสด้ี เจ้าชื่ออะไรหรือ?” ขณะที่เนี่ยเฉี่ยนและเนี่ย เทียนกำาลังจะเด้ินพ้นไปนั้นเอง เด้มกหญิงที่ก่อนหน้านั้นยืนอยู่กับลี่ฝา นอยู่ๆ กมวิ่งเข้ามาหา จ้องมองเนี่ยเทียนด้้วยความสนใจ ในด้วงตา เฉลียวฉลาด้เปล่งประกายระยิบระยับ

“ข้าชื่อเนี่ยเทียน”

เนี่ยเทียนที่อารมณ์ด้ีหลังจากเอาชนะอวิ๋นซงได้้ รอยยิ้มบน ใบหน้าจึงยังไม่เหือด้หาย เอ่ยปากตอบอย่างไม่คิด้มาก

“ข้าชื่อเจียงหลิงจู” เด้มกหญิงผู้มีด้วงตาสุกใสเป็นฝ่ายบอก ชื่อด้้วยตัวเอง ยิ้มตาหยีเอ่ยถาม: “เจ้าเอาชนะเจ้าหมอนั่นได้้ อย่างไร?”

“แซ่เจียง ชื่อหลิงจู…” เนี่ยเฉี่ยนสีหน้ากระตุกเลมกน้อย ตอนที่มองไปยังเด้มกหญิงผู้นั้นด้วงตาฉายแววแปลกใจอย่างเหมนได้้ชัด้

“ไอ้เจ้าคนที่ชื่ออวิ๋นซงนั่นน่ะหรือ?” เนี่ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ ส่ายหัวกล่าว: “กมไม่มีอะไรมาก แค่ฝีมือเขามันอ่อนด้้อยเกินไปเท่านั้น เอง”

“เขาอ่อนด้้อยเกินไป?” เจียงหลิงจูหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง พูด้ด้้วยความสนใจ: “เจ้ามากกว่ามั้งที่อ่อนด้้อย? ขอบเขตเขาสูงกว่า เจ้าถึงสามขั้นเชียวนะ!”

“ใครบอกว่าขอบเขตสูงกว่าแล้วจะต้องชนะเสมอไปเล่า?” เนี่ยเทียนแสร้งทำาท่าตกใจ พูด้ด้้วยท่าทางวางอำานาจ: “ตั้งแต่เลมกจน โต คู่ต่อสู้ของข้าล้วนขอบเขตสูงกว่าข้าทั้งนั้น แต่สุด้ท้ายแล้วกมต้อง นอนหมอบอยู่แทบเท้าข้าอยู่ด้ี”

“เก่งขนาด้นี้เชียว?” เจียงหลิงจูยิ่งสนใจมากขึ้น “ถ้าเป็น อย่างนี้ วันหน้าเจ้ากมต้องเข้าไปอยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นน่ะสิ?”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” เนี่ยเทียนเตมไปด้้วยความมั่นใจ

“ฮ่า ข้าจะรอคอยวันที่เจ้าถูกสำานักหลิงอวิ๋นรับขึ้นเขาไป อย่างเนี่ยเสียน” เจียงหลิงจูยิ้มตาหยี

“แน่นอน” เนี่ยเทียนเองกมไม่ถ่อมตัวแม้แต่นิด้

“เนี่ยเทียน เจ้าเป็นคนที่น่าสนใจมาก ข้าจะจำาเจ้าเอาไว้” เจียงหลิงจูโบกมือ กระโด้ด้โลด้เต้นไปหาลี่ฝาน เด้ินไปพลางหันกลับ มาพูด้ว่า: “ข้าชื่อเจียงหลิงจู เจ้ากมจำาไว้ด้้วยนะ ต่อไปพวกเรายังจะ ต้องได้้เจอกันอีก”

“อ้อ” เนี่ยเทียนพูด้อย่างไม่ใส่ใจ

“เจียงหลิงจูกับลี่ฝานเป็น…” เนี่ยเฉี่ยนเหม่อมองมองเด้มก หญิงคนนั้นที่จากไป

“ปอาใหญ่ พวกเรากลับกันไหม?” เนี่ยเทียนเอ่ยเร่ง

“อ้อ ได้้สิ พวกเรากลับกัน” เนี่ยเฉี่ยนคล้ายคืนสติกลับมา กะทันหัน นางไม่ได้้พูด้อธิบายสิ่งใด้กับเนี่ยเทียน เด้ินจากไปพร้อมกับ เขา

ในจวนตระกูลเนี่ยประด้ับประด้าด้้วยผ้าและโคมไฟ สวยงาม เสียงผู้คนด้ังอึกทึก รอจนเนี่ยเทียนและเนี่ยเฉี่ย นกลับมาจากหอหลิงเป่ากมพบว่าบนใบหน้าของคนตระกูลเนี่ยทุกคน ที่พวกเขาเหมนล้วนเตมไปด้้วยรอยยิ้มเบิกบาน

“นายน้อยใหญ่กลับมาแล้ว เขาไปอยู่สำานักหลิงอวิ๋นได้้ไม่กี่ ปี ตอนนี้อยู่ในขอบเขตช่วงกลางของท้ายสวรรค์แล้ว นายน้อยใหญ่ อยู่ในสำานักหลิงอวิ๋นได้้อย่างมั่นคง ต่อไปตระกูลเนี่ยของเราย่อมโชติ ช่วงชัชวาลอย่างแน่นอน”

“ได้้ยินมาว่าคราวนี้นายน้อยใหญ่มาพร้อมกับลี่ฝานลูก ศิษย์ยอด้ฝีมือของเจ้าสำานักหลิงอวิ๋นด้้วย นายน้อยใหญ่ช่างได้้รับ เกียรติสูงยิ่งนัก!”

“นี่หมายความว่านายน้อยใหญ่ของเราอยู่ในสำานักหลิงอ วิ๋นได้้ไม่เลวเลย”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!”

“…”

ตลอด้ทางที่เด้ินมา เนี่ยเทียนได้้ยินเสียงพูด้คุยชื่นชมเนี่ย หันจากปากของคนมากมายในตระกูล

“วันนี้คนสำาคัญของตระกูลถูกกำาหนด้มาแล้วว่าคือเนี่ยหัน และเนี่ยเสียน ไม่เกี่ยวกับพวกเรา” เนี่ยเฉี่ยนพูด้กับเนี่ยเทียนขณะที่ ไม่มีคนอื่นอยู่ด้้วย: “ข้าหวังว่าสักวันหนึ่ง ทุกคนของตระกูลเนี่ยจะได้้ ไชโยโห่ร้องเพื่อเจ้าเช่นกัน”

“ต้องมีวันนั้นอย่างแน่นอน” เนี่ยเทียนกล่าวด้้วยความ คาด้หวัง

“เจ้ากลับไปเถอะ ข้าจะไปคุยกับท่านตาของเจ้าเสีย หน่อย” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวกำาชับหนึ่งประโยคกมเด้ินไปทางหอเรือนที่พัก ของเนี่ยตงไห่เพียงลำาพัง

หลังจากที่เนี่ยตงไห่ลงจากตำาแหน่งประมุขของตระกูลกม ย้ายออกมาจากตำาหนักหลักตระกูลเนี่ย ตอนนี้อาศัยอยู่ในเรือนหินอีก แห่งหนึ่งที่ไม่สะดุ้ด้ตานัก

ตอนที่เนี่ยเฉี่ยนเด้ินมาถึงกมองเหมนว่าเนี่ยตงไห่ยืนอยู่ตรง หน้าต่าง กำาลังมองเหม่อลงไปยังทิศทางของตำาหนักหลัก

ที่นั่นรวบรวมผู้อาวุโสมากมายของตระกูลเอาไว้ เสียง หัวเราะเบิกบานด้ังลอยออกมาให้ได้้ยินเป็นระยะ

เนี่ยเฉี่ยนไม่ต้องคิด้กมรู้ว่ายามนี้ในตำาหนักใหญ่ ทุกคนใน ตระกูลต่างกมกำาลังยกยอปอปั้นเนี่ยเป่ยชวน เนี่ยหัน และเนี่ยเสียน

ความครึกครื้นและเสียงอึกทึกในตำาหนักใหญ่ ไม่เกี่ยวข้อง อันใด้กับพวกนางพ่อลูก นับตั้งแต่ที่เนี่ยตงไห่ย้ายออกมาจากที่นั่น คนของตระกูลเหล่านั้นกมแทบไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเยียนเนี่ยตงไห่อีก เลย

“ท่านพ่อ ข้ากับเนี่ยเทียนเพิ่งได้้เจอกับหยวนชิวอิ๋งที่หอ หลิงเป่า” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวเสียงเบา

เนี่ยตงไห่หันขวับมาหา พูด้ด้้วยสีหน้ามืด้ทะมึน: “ทำาไม? โด้นนางหญิงชั่วช้านั่นพูด้จาหมิ่นเกียรติมาอีกแล้วรึ?”

“เปล่า” เนี่ยเฉี่ยนส่ายหัว “เสี่ยวเทียนช่วยตอกกลับไปให้ ข้าแล้ว แถมยังสั่งสอนลูกชายของหยวนชิวอิ๋งแทนข้าด้้วย”

เนี่ยตงไห่ตะลึง “เจ้าเด้มกที่ชื่ออวิ๋นซงนั่นมีพรสวรรค์โด้ด้ เด้่นยิ่งกว่าเนี่ยหงเสียอีก ได้้ยินว่าฝ่าทะลุหลอมลมปราณขั้นเจมด้แล้ว เนี่ยเทียนจะสั่งสอนเขาได้้อย่างไร?”

เนี่ยเฉี่ยนเล่าเหตุการณ์ที่เกิด้ขึ้นอย่างละเอียด้หนึ่งรอบโด้ย ไม่ปิด้บัง

กล่าวจบ นางกมพูด้อย่างเป็นกังวลว่า: “หญิงผู้นั้นไม่ใช่ บุคคลที่มีจิตใจงามอยู่แล้ว ก่อนหน้านั้นเป็นเพราะว่าลี่ฝานอยู่ด้้วย นางถึงไม่กล้าสำาแด้งฤทธิ์เด้ช ข้ากังวลว่าพอลี่ฝานจากไปแล้ว นาง จะไม่ยอมเลิกราง่ายๆ แล้วจะมาหาเรื่องพวกเรา วันนี้ไม่เหมือนใน อด้ีตอีกแล้ว ท่านพ่อลงจากตำาแหน่งประมุขตระกูลเนี่ย หากนางมา หาเรื่องจริง ข้ากังวลว่า…”

“เจ้าจับตามองเนี่ยเทียนให้ด้ี ช่วงนี้อย่าให้เขาออกจาก จวนตระกูลเนี่ย ขอแค่เขาอยู่ในจวน ตระกูลอวิ๋นย่อมไม่กล้าทำาเรื่อง ซี้ซั้วแน่นอน” เนี่ยตงไห่สีหน้าเคร่งเครียด้

“ข้าขอโทษ” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวขอโทษเสียงเบา “เพราะข้า ไม่ได้้ดู้แลเนี่ยเทียนให้ด้ี”

“เรื่องบางเรื่องไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้้ ไม่โทษเจ้าหรอก” เนี่ยตงไห่ถอนหายใจ

และเวลานี้เอง

เนี่ยเทียนที่โยนเสียงเอะอะเซมงแซ่มากมายของตระกูลเนี่ย ทิ้งไป พอกลับมาถึงห้องของตัวเองกมรู้สึกว่าเวลากระชั้นชิด้จึงรีบ ลงมือฝึกบำาเพมญตบะ

เขายังจำาได้้ว่าคราวก่อนตอนที่ต่อสู้กับเนี่ยหง เนื่องจากใน ร่างมีพละกำาลังประหลาด้โผล่ขึ้นมากะทันหัน ทำาให้คืนนั้นเขาไข้ขึ้น สูงไม่หยุด้

ครั้งนี้เขาต่อสู้กับอวิ๋นซงกมอาศัยพลังลึกลับนั่นเช่นกัน เขา ระวังตัวมากขึ้น ตอนที่ฝึกบำาเพมญตบะจึงสังเกตความเคลื่อนไหวใน ร่างกายของตัวเองเงียบๆ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ขณะที่เขาฝึกบำาเพมญตบะกมเริ่ม รู้สึกร้อนตรงเอวข้างซ้ายขึ้นมากะทันหัน

เขานึกว่าตัวเองมีไข้สูงอีกครั้ง จึงรีบหันไปมองตรงข้างเอว

“เอาะ!”

เมื่อมองไปเขาถึงได้้รู้ว่าความรู้สึกแสบร้อนไม่ได้้มาจาก ร่างกายของเขา แต่มาจากกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นที่เขาจับได้้ตอนงาน เลี้ยงฉลองจับฉลาก