ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 147 พลังแห่งความยุ่งเหยิง!

แสงน้ำาแขมงปลิวว่อนไปทั่วท้องฟอาก่อกลายมาเป็นพายุน้ำา แขมงขนาด้ยักษ์หนึ่งลูก

ตรงกลางพายุ ร่างของเจี่ยเผิงแห่งอาณาจักรคุนหลัวโชก ไปด้้วยเลือด้สด้ เนื้อที่แตกออกเป็นริ้วๆ หลุด้ลอยออกไปจากเรือน กาย

“ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้!”

เนี่ยเทียนพลันหวาด้หวั่นพรั่นพรึงต่ออานุภาพของพลังที่ ไข่มุกน้ำาแขมงลูกเลมกๆ นั่นปลด้ปล่อยออกมา

ไข่มุกน้ำาแขมงนั้นมีขนาด้แค่กำาปั้น หลังจากที่ระเบิด้ออก กลับมีแท่งน้ำาเขมง มีด้น้ำาแขมง และแสงน้ำาแขมงนับร้อยนับพันสาด้ กระเซมนออกมา

แท่งน้ำาเขมง มีด้น้ำาแขมง และแสงน้ำาแขมงเหล่านั้นต่างกมเป็น เหมือนกระบี่แหลมคมมากมายหลายเล่มที่ไม่เพียงแต่คมกริบ ทั้งยัง แฝงเร้นไว้ด้้วยพลังที่เยมนเยียบสุด้ขั้ว!

สถานที่แห่งนี้คือทางช้างเผือกที่เหนมบหนาว พลังของ ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้จึงสามารถปลด้ปล่อยออกมาได้้อย่างเตมที่

เจี่ยเผิงที่มีตบะต้นสวรรค์ช่วงกลาง ฝึกคาถาวิเศษธาตุด้ิน ห่างจากเขาไปอีกหนึ่งร้อยเมตร ตลอด้ร่างกลับเปรอะเปื้อนเตมไป ด้้วยเลือด้

“ของเล่นที่ท่านอาจารย์เตรียมไว้ให้ข้าเป็นของด้ีจริงๆ ด้้วย” มุมปากของเนี่ยเทียนยกยิ้มเหี้ยมเกรียม มองเจี่ยเผิงที่ร้อง โหยหวนด้้วยความเจมบปวด้อยู่ในพายุน้ำาแขมงเยมนเยียบกมแอบด้ีใจอยู่ กับตัวเอง

ผู้ที่สะท้านสะเทือนไม่ต่างกันยังมีเจิ้งปินแห่งอารามเสวียน อู้ที่มองดู้อยู่ข้างๆ หลังจากที่ไข่มุกน้ำาแขมงเมมด้นั้นระเบิด้ออก สายตา เขากมเผยความตะลึงลานออกมาอย่างเหมนได้้ชัด้

เขาเคยได้้ยินความน่ากลัวของไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้มาก่อน แต่กลับไม่เคยได้้เหมนกับตาตัวเอง

คราวนี้เนี่ยเทียนใช้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ชักนำาให้เกิด้พายุน้ำา แขมง ทำาให้เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่าเหตุใด้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ถึงได้้ มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือยิ่งนัก

“อู้ๆๆ!”

ขณะที่เนี่ยเทียนกำาลังหัวเราะหึหึด้้วยเสียงแปลกแปร่ง รอบกายเจี่ยเผิงที่อยู่กลางพายุน้ำาแขมงถูกโอบล้อมไว้ด้้วยแสงสีเทา เหลือบเหลืองเป็นชั้นๆ

แสงเหล่านั้นมาจากพลังวิญญาณธาตุด้ินในร่างของเจี่ย เผิง ทั้งแขมงแกร่งและทนทาน

“กราอบ! กราอบ!”

พลังเยมนสุด้ขั้วในพายุน้ำาแขมงกับวงแสงสีเทาเหลือบเหลือง ตัด้สลับเข้าด้้วยกัน ก่อเกิด้เป็นเสียงประหลาด้ด้ังเสียด้แทงแก้วหู

เจี่ยเผิงที่ร้องโหยหวนราวกับผีสางแม้จะอยู่ในสภาพน่า เวทนาจนแทบทนมองไม่ได้้ กลับค่อยๆ ตั้งตัวได้้มั่นคงขึ้น

เรือนกายอ้วนฉุของเขาที่มีพละกำาลังหนักแน่นมั่นคง พยายามฝืนเปลี่ยนแปลงสนามโน้มถ่วง

เมื่อสนามโน้มถ่วงเพิ่มระด้ับรุนแรงขึ้น พายุน้ำาแขมงที่หมุน คว้างกลางอากาศจึงร่วงหล่นลงมาอย่างน่าประหลาด้ใจ

ความรู้สึกเหมือนห้วงมิติยุบตัวลอยพรวด้ขึ้นมากลางใจ ของเนี่ยเทียน ทำาให้เขาแอบรู้สึกได้้ว่าท่าไม่ด้ี

และเวลานี้เอง เนื่องจากพายุน้ำาแขมงร่วงลงมา เจี่ยเผิงที่ สลัด้พ้นมาได้้ชั่วคราวจึงจับจ้องเนี่ยเทียนเขมมงด้้วยด้วงตาเลมกเท่า เมลมด้ถั่วเหลืองนั่น

“ฟิ้ว!”

นาทีถัด้มา เรือนกายใหญ่โตของเขากมหลุด้พ้นจาก พันธนาการและอิทธิพลจากพายุน้ำาแขมงได้้อย่างสมบูรณ์แบบ

เลือด้หยด้แล้วหยด้เล่าบนร่างของเขาไหลรินอย่างมิอาจ ควบคุมได้้ ตอนที่เขาบินลงมา เลือด้สด้พวกนั้นกมร่วงพราวคล้ายฝนสี เลือด้เมมด้เลมกๆ

“จงตายซะเถอะ!”

เจี่ยเผิงคำารามลั่น พุ่งเข้ามาหาอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ ร้ายที่ติด้กับใกล้เผชิญความตาย

และเวลานี้เอง พายุน้ำาแขมงด้้านหลังของเขากมค่อยๆ สลาย หายไป หมด้พลังไปในระยะเวลารวด้เรมว

“เนี่ยเทียนระวัง!”

เจิ้งปินที่อยู่ห่างจากสนามแม่เหลมกบิด้เบือนยุ่งเหยิงระยะ หนึ่งพลันหน้าเผือด้สี ร้องเตือนขึ้นมาเสียงด้ังอย่างอด้ไม่อยู่

“อืม!”

เนี่ยเทียนแสยะปาก เขาเตรียมตัวรับมืออยู่นานแล้ว ท่า มุทราที่ฝ่ามือหันเข้าหากันของเขาจึงค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไป

ในใจเขาสว่างวาบ รู้ด้ีว่าคาถาวิเศษเพลิงร้อนที่เพิ่งฝึกฝน ไม่น่าจะทำาร้ายเจี่ยเผิงได้้มากนัก

วิธีการที่เขามีอยู่ในมือกมคือสนามแม่เหลมกบิด้เบือน ซึ่งอาจ จะส่งผลกระทบต่อเจี่ยเผิงโด้ยการลด้พลังของเจี่ยเผิงลงไปอีกขั้น หลังจากใช้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ไปแล้ว

นอกจากนี้แล้วเขายังสามารถใช้กระบวนท่าที่แขมงแกร่ง ที่สุด้ของเขา นั่นกมคือหมัด้พิโรธ!

เขาแอบรวบรวมพละกำาลัง ตั้งท่าเตรียมพร้อม รอแค่เจี่ย เผิงบุกเข้ามาในสนามแม่เหลมกบิด้เบือน เปิด้ให้โอกาสเขาได้้โจมตี จังๆ

“อู้!”

รอบกายเนี่ยเทียน สนามแม่เหลมกที่ปะปนไปด้้วยพลังจิต พลังวิญญาณ พลังกล้ามเนื้อ และยังมีพลังเปลวเพลิงยิ่งเปลี่ยนเป็น บ้าคลั่งไร้ระเบียบ

ดู้เหมือนว่าสนามแม่เหลมกนั้นจะปรับเปลี่ยนไปตามการ เปลี่ยนแปลงทางสภาพจิตใจของเขา

“ฟิ้ว!”

ในที่สุด้เรือนกายใหญ่ยักษ์ของเจี่ยเผิงกมแหวกผ่าอากาศ ร่วงโครมลงมาจากฟอา

“แกนพิภพแยกตัว!”

เขาตวาด้ด้้วยเสียงอันด้ัง ปลายนิ้วทั้งสิบมีแสงสีเทาเหลือง เป็นกลุ่มก้อนด้ั่งแถบผ้าหลากสีลอยร่วงลงมา

แสงสีเทาเหลือบเหลืองเหล่านั้นต่างกมีพลังงานแปลก ประหลาด้ที่สามารถเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วงของพื้นด้ิน ชักนำาให้ แกนโลกเกิด้การเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวง

ทว่าพอแสงสีเทาเหลืองพวกนั้นร่วงลงมาในสนามแม่เหลมก บิด้เบือนที่กระเพื่อมอยู่รอบกายเนี่ยเทียนไม่หยุด้ แสงทั้งหมด้กมหาย วับไปอย่างไร้ร่องรอยทันใด้!

ไม่เพียงเท่านั้น ตรงกลางสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงบิด้เบือน ยังมีพลังงานใหม่เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งระลอกด้้วย

พลังงานนั้นมาจากแสงสีเทาเหลือบทอง ซึ่งกมคือพลัง วิญญาณธาตุด้ินจากตัวของเจี่ยเผิงเอง

ในสนามแม่เหลมกบิด้เบือนที่กระเพื่อมไหวอย่างบ้าคลั่ง แสงสีเทาเหลืองหลายเส้นพลันตัด้สลับกับพลังเปลวเพลิง พลังกล้าม เนื้อ และพลังวิญญาณ

พลังงานใหม่ที่ไหลทะลักเข้ามา ไม่เพียงแต่ไม่ทำาให้สนาม แม่เหลมกสงบนิ่ง กลับยังเพิ่มอานุภาพของมันให้สูงขึ้นอีกหนึ่งขั้น!

“เอาะ!”

เจี่ยเผิงที่ร่วงลงมาจากพื้นอย่างแรงค้นพบว่าพลังวิญญาณ ของเขาที่ปลด้ปล่อยออกมากลับขาด้การติด้ต่อไปในพริบตา

ตอนที่เรือนกายของเขาซึ่งร่วงลงมาเพราะไม่อาจควบคุม ได้้เข้ามาใกล้เนี่ยเทียน ในใจของเขากมพลันบังเกิด้ความหวาด้หวั่น

“นั่นมันอะไร?”

เจี่ยเผิงหน้าเปลี่ยนสี ได้้กลิ่นถึงความอันตราย ทด้ลองปรับ แรงโน้มถ่วงใหม่เพื่อให้ร่างยังคงลอยอยู่กลางอากาศได้้

เขาไม่ใช่พวกมุทะลุบุ่มบ่าม พอสัมผัสได้้ว่าท่าไม่ด้ี จึงคิด้ จะด้ึงตัวออกห่างโด้ยอัตโนมัติ

น่าเสียด้าย สนามโน้มถ่วงที่ไม่เคยเกิด้ความผิด้พลาด้ ตอน ที่เขาอยู่ห่างจากศีรษะเนี่ยเทียนประมาณหนึ่งช่วงกลับเปลี่ยนมาเป็น ควบคุมไม่ได้้กะทันหัน!

ทั้งๆ ที่เขาเปลี่ยนใช้คาถาวิเศษเฉพาะธาตุกมแล้ว ทว่าพลัง วิญญาณธาตุด้ินในร่างของเขากลับมิอาจเปลี่ยนแปลงแรงโน้มถ่วงได้้ แม้แต่นิด้เด้ียว!

“ตูม!”

ร่างกายที่เตมไปด้้วยไขมันของเขายังคงร่วงลงบนสนามแม่ เหลมกบิด้เบือนตามเส้นทางที่พุ่งลงมาก่อนหน้านี้

“พรวด้!”

วินาทีที่ร่วงลง เจี่ยเผิงหน้าขาวเผือด้ พ่นเลือด้สด้ออกมา จากปากหนึ่งคำา

เขาที่อยู่ในขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงกลาง มีพลังจิตที่ สมบูรณ์แขมงแกร่งมากพอ ชั่วขณะที่ร่วงลงเขาจึงค้นพบทันทีว่า พลังจิตทั้งหมด้ในสมองของเขาได้้รับผลกระทบจากสนามแม่เหลมก บิด้เบือนที่โอบล้อมอย่างสมบูรณ์แบบ!

พลังจิตในสมองของเขาเปลี่ยนมาเป็นพลุ่งพล่านไร้ ระเบียบตามการกระเพื่อมของสนามแม่เหลมก

ในความรู้สึกของเขา พลังจิตหลายกลุ่มก้อนของเขาคล้าย ถูกเชือกป่านมัด้ไว้รวมกัน อีกทั้งยิ่งรัด้กมยิ่งแน่น!

เขาที่มีตบะต้นสวรรค์ พลังจิตเหนือล้ำาเกินกว่าเนี่ยเทียน นี่ เด้ิมทีควรเป็นอาวุธร้ายที่เขาใช้กำาราบเนี่ยเทียนได้้อย่างราบคาบ

ทว่าตอนนี้ข้อได้้เปรียบของพลังจิตมหาศาลกลับกลายมา เป็นภาระของเขา!

ศีรษะของเขาปวด้ร้าวราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ หัว สมองของเขาถูกบีบขยำาให้กลายเป็นก้อนเด้ียวกัน ด้วงตา ปาก จมูก หรือแม้แต่รูหูกมล้วนมีเลือด้สด้ไหลออกมาช้าๆ

เขาคาด้ไม่ถึงว่าทวารทั้งเจมด้ของเขาจะถึงขั้นมีเลือด้ไหล ริน!

“อาก!”

เจี่ยเผิงคำารามอย่างบ้าคลั่ง แสงพลังวิญญาณสีเทาเหลือง คล้ายลูกธนูที่พุ่งกระเด้มนออกไปแปด้ทิศ

ทว่าพอคมมีด้จากพลังวิญญาณเหล่านั้นหลุด้ออกไปจาก ร่างของเขากมยังคงได้้รับผลกระทบจากสนามแม่เหลมกบิด้เบือน ยุ่งเหยิงอยู่ด้ี

ขอแค่อยู่ในสนามแม่เหลมกบิด้เบือน แสงพลังวิญญาณ ทั้งหมด้กมล้วนถูกชักนำาให้บินว่อนไร้ระเบียบ ทำาให้สนามแม่เหลมกยิ่ง บ้าคลั่งน่าตกใจมากกว่าเก่า!

เจี่ยเผิงพบว่าเขาสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์แบบ แล้ว

ไม่เพียงแต่พลังจิต แม้แต่มหาสมุทรวิญญาณของเขากมยัง เปลี่ยนมาเป็นเละเทะยุ่งเหยิง คล้ายเปลี่ยนแปลงไปตามการ เปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหลมก

เมื่อเขาค้นพบว่าหอกที่ตัวเองปลด้ปล่อยจากพื้นด้ินมิอาจ โจมตีเนี่ยเทียนได้้ เขากมพยายามควบคุมมหาสมุทรวิญญาณของตัว เองอย่างสุด้ความสามารถ ไม่ทำาอะไรวู่วามอีก

เขากำาลังทด้ลองปรับตัวเข้ากับสนามแม่เหลมกแปลก ประหลาด้นั่นอย่างช้าๆ หมายจะปรับตัวเองให้ด้ีก่อน

“หืม?”

เนี่ยเทียนที่ตั้งท่าเตรียมใช้หมัด้พิโรธอยู่ตลอด้เวลามองเจี่ย เผิงที่เลือด้ไหลออกจากทวารทั้งเจมด้ซึ่งเปลี่ยนมานิ่งเฉยผิด้ปกติ กม กลับไม่ได้้รีบร้อนลงมือ

ทั้งๆ ที่เจี่ยเผิงมีตบะต้นสวรรค์ช่วงกลาง แต่พอร่วงลงมา ในสนามแม่เหลมกกลับเลือด้ไหลออกจากทวารทั้งเจมด้

อีกทั้งแสงพลังวิญญาณสีเทาเหลืองที่เขาปลด้ปล่อยออก มา พอถูกพลังชักจูงจากในสนามแม่เหลมกกมเปลี่ยนมาเป็นพุ่งกระจาย อย่างไร้ระเบียบ

การโจมตีของเจี่ยเผิงไม่ส่งผลกระทบใด้ๆ ต่อเขาสักนิด้ อีก ทั้งตัวเจี่ยเผิงเองกม…คล้ายจะสูญเสียการควบคุมตัวเองไปด้้วย

เขาไม่ได้้รีบร้อนลงมือเพราะรู้ว่าหากรวบรวมพลังทั้งหมด้ มาใช้กับเพลงหมัด้น่าหวาด้กลัวนั้นแล้ว เขาจะไม่มีพลังใด้ๆ หลง เหลืออยู่อีก

สถานที่แห่งนี้คือทางช้างเผือกนอกอาณาจักร มีวิกฤตอยู่ ทุกที่ เจิ้งปินเองกมยังไม่ได้้รับความเชื่อใจจากเขาเตมร้อย

วิธีใด้ที่สามารถรักษาพละกำาลังเอาไว้ได้้ เขาย่อมทำาอย่าง เตมที่อยู่แล้ว ก่อนหน้าที่เจี่ยเผิงยังไม่แสด้งออกถึงภัยคุกคามที่มาก พอ เขาจะไม่รีบร้อนลงมือเด้มด้ขาด้

“อู้! อู้!”

เจี่ยเผิงที่อยู่ในสนามแม่เหลมกบิด้เบือนถลึงตามองเนี่ยเทียน อย่างดุ้ด้ัน พยายามทด้ลองทำามาหลายวิธีแล้วเพื่อปรับตัวให้เขากับ สนามแม่เหลมกนั่น

น่าเสียด้าย วิธีการมากมายที่เขาคิด้ออกกลับไม่สามารถ เปลี่ยนแปลงสนามแม่เหลมกได้้เลย และเขาเองกมไม่สามารถปรับตัว เข้ากับมันได้้

เขาจึงถอด้ใจอย่างรวด้เรมว

ความเจมบปวด้รวด้ร้าวในสมองทำาให้เขาเริ่มทนไม่ไหว เลือด้สด้ไหลออกมาจากปาก จมูกและรูหูมากกว่าเด้ิม

เขาพลันกัด้ปลายลิ้นตัวเอง ใช้ความเจมบปวด้แลกมาด้้วย ความมีสติ พยายามก้าวเด้ินอย่างยากลำาบาก คิด้จะสลัด้ให้พ้นสนาม แม่เหลมกพิลึกพิลั่นนั่น

“จะหนีรึ?”

เนี่ยเทียนที่มองออกถึงการกระทำาของเจี่ยเผิง ในที่สุด้กม แสยะปากหัวเราะหึหึแล้วเด้ินเข้าไปใกล้

เขาไม่ได้้รีบร้อนลงมือ แต่กำาลังสังเกตเจี่ยเผิง คิด้จะใช้เจี่ย เผิงมาทด้ลองอานุภาพของสนามแม่เหลมกบิด้เบือน เพื่อให้ได้้รู้ความ ลึกลับมหัศจรรย์ของสนามแม่เหลมกอย่างแท้จริง

เมื่อเจี่ยเผิงไม่เด้ิน ไม่ลงมือ เขาจึงได้้แต่สังเกตการณ์อยู่ อย่างเงียบๆ พยายามรับสัมผัสกับความยุ่งเหยิงของสนามแม่เหลมก อย่างละเอียด้

และเวลานี้ เขาจึงยังไม่รับรู้ถึงความลึกลับของสนามแม่ เหลมกทั้งหมด้

“อย่ารีบร้อนสิ ไหนๆ กมาแล้ว รออีกสักครู่หนึ่ง พวกเรา มาคุยกันได้้” เนี่ยเทียนยิ้มแปอน เด้ินเตร่เข้ามาใกล้เจี่ยเผิง ขัด้ขวาง ทิศทางการหนีของเขา