ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 148 การสังหารที่ยากลำาบาก!

“ไสหัวไปซะ!”

ใบหน้าเจี่ยเผิงอาบไปด้้วยเลือด้ สีหน้าดุ้ร้าย คราบเลือด้ เป็นเส้นๆ ยังคงไหลออกมาจากปาก จูมก รูหูของเขาอย่างต่อเนื่อง

มาถึงเวลานี้ เขารู้สึกหวาด้กลัวสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่ตัว เองติด้แหงมกอยู่อย่างแท้จริง

เขาพบว่าเมื่ออยู่กลางสนามแม่เหลมกนี้ เขาไม่มีเรี่ยวแรง ใด้ๆ ให้ต่อต้าน ไม่ว่าเขาจะพยายามควบคุมเช่นไรกมล้วนไม่สามารถ ส่งผลกระทบต่อความบ้าระห่ำาของสนามแม่เหลมกนี้ได้้

เขาทำาได้้เพียงเลือกที่จะหนีไปให้พ้นโด้ยเรมวที่สุด้

ทว่าขณะที่เขากำาลังจะหนีไปนั้น เนี่ยเทียนที่เขาไม่เคยเหมน อยู่ในสายตา กลับบังอาจเข้ามาขัด้ขวางเขาเอาไว้

นัยน์ตาของเขาที่มีเลือด้ไหลเตมไปด้้วยความเกรี้ยวกราด้ และฉุนเฉียว

“หึ!”

เนี่ยเทียนอุทานเบาๆ หนึ่งครั้ง นัยน์ตาฉายแสงแปลก ประหลาด้ แล้วอยู่ๆ กมหัวเราะขึ้นมาเบาๆ

เวลานี้เขามีการค้นพบใหม่อีกครั้งหนึ่งแล้ว

เพราะเวลาที่ผ่านพ้นไป สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่เด้ิมที ปกคลุมพื้นที่ห้าเมตรได้้หด้ตัวลงเหลือเพียงสามเมตร

ระยะสามเมตรไม่ถือว่าปลอด้ภัยเท่าไหร่นัก อีกทั้งเจี่ยเผิง คิด้แต่จะหนีออกไป เรือนกายที่เคลื่อนไหวยากลำาบากของเขาจึงใกล้ จะหลุด้พ้นไปจากสามเมตรนั้นเตมที

แต่เมื่อเนี่ยเทียนเคลื่อนไหว เขากมพบว่าสนามแม่เหลมกสาม เมตรนั้นกลับเคลื่อนตามเขาไปด้้วย

ขอบเขตสามเมตรยังคงอยู่ดุ้จเด้ิม

ทว่าเมื่อเขาเข้ามาใกล้เจี่ยเผิง สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงรอบ กายเขากมไหลกรากตามมาด้้วย

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของตัวเขา เจี่ยเผิงที่ใกล้จะออก จากเขตนั้นจึงถูกปกคลุมให้อยู่ตรงกลางสนามแม่เหลมกบิด้เบือนอีก ครั้ง!

ดู้เหมือนว่าสนามแม่เหลมกจะมีเขาเป็นจุด้ศูนย์กลางอยู่ ตลอด้เวลา ขอแค่เขาขยับตัว สนามแม่หลมกนั่น…กมจะเปลี่ยนแปลง ตามเขาไปด้้วย

การค้นพบนี้ทำาให้เขาฮึกเหิมเป็นอย่างยิ่ง นี่หมายความว่า ต่อไปหากสร้างสนามแม่เหลมกบิด้เบือนได้้สำาเรมจ เขากมไม่จำาเป็นต้อง ยืนนิ่งอยู่ที่เด้ิม

เขาสามารถเคลื่อนไหวและต่อสู้กับศัตรูของเขาได้้ตามใจ ชอบ เพราะสนามแม่เหลมกนั่นไล่ตามเขาอยู่ตลอด้เวลาอยู่แล้ว

“เยี่ยมไปเลย!”

เนี่ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ อย่างร่าเริง เขาที่เขยิบเข้าไป ประชิด้ตัวเจี่ยเผิงพลันเอื้อมมือคว้าไปที่ลำาคอของเจี่ยเผิง

แสงวิญญาณพริบพราวเปล่งประกายออกมาจากนิ้วมือทั้ง ห้าของเขา เนื่องจากการไหลทะลักของพลังกล้ามเนื้อ มือของเขาจึง เปลี่ยนมาเป็นเกรมงเขมมงปูด้โปนไปด้้วยเส้นเอมน

ทว่ามือข้างนั้นของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้้วยพละกำาลัง

“ไสหัวไป!”

เจี่ยเผิงคำาราม ม่านแสงพลังวิญญาณสีเทาเหลือบเหลือง เป็นชั้นๆ คล้ายตาข่ายโปร่งบางปรากฏพรวด้ออกมาจากในร่างของ เขา

“ฉากกำาบังแผ่นด้ิน!”

พลังวิญญาณสีเทาเหลืองเตมเปี่ยมไปด้้วยพลังแผ่นด้ินที่ แขมงแกร่งทนทานรวมตัวกันขึ้นมาเป็นม่านกั้นหนึ่งชั้น

เจี่ยเผิงที่มีตบะต้นสวรรค์เชื่อว่าด้้วยฉากกำาบังที่เขาสร้าง ขึ้น เพียงพอที่จะต้านทานการโจมตีจากผู้ที่อยู่ในขอบเขตท้ายสวรรค์ ทุกคนได้้

แล้วนับประสาอะไรกับเนี่ยเทียนที่เพิ่งอยู่ในขั้นท้ายสวรรค์ ช่วงต้น!

“เปรีกยะๆ!”

ทว่าฉากกำาบังที่เพิ่งจะก่อตัวสำาเรมจกลับบิด้เบือนไปเพราะ สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง

พละกำาลังที่แฝงเร้นอยู่ในฉากกั้นพลันแตกกระจุยกระจาย กลายเป็นจุด้แสงสีเทาเหลืองปลิวว่อนไปทั่วสนามแม่เหลมก

ฉากกำาบังที่เจี่ยเผิงสร้างขึ้นมาด้้วยความยากลำาบากหาย วับไปในพริบตา

ส่วนมือข้างนั้นของเนี่ยเทียนกมยังคงค่อยๆ กด้ลงไปบนคอ ของเจี่ยเผิงช้าๆ ด้้วยพลังที่เตมเปี่ยม

นิ้วมือของเนี่ยเทียนพลันบีบเข้าหากัน

เสียงกระดู้กแตกตามการคาด้การณ์ของเขากลับไม่ด้ังขึ้น มือข้างนั้นของเขา…ประดุ้จบีบลงไปบนเสาเหลมก ไม่สามารถบีบ กระดู้กคอของเจี่ยเผิงให้แตกได้้

“เอาะ?” เขาแอบตกใจอยู่กับตัวเอง

ทว่าเพียงแค่แผลมบเด้ียวเขากมตั้งตัวได้้ทัน

เพราะอยู่ๆ เจี่ยเผิงกมปลด้ปล่อยแสงพลังวิญญาณสีเทา เหลือออกมาตรงลำาคอ แสงพลังวิญญาณที่ไหลกรากเหล่านั้นจึง ทะลักทะลายเข้ามาที่แขนของเขาทันที

แขนข้างนั้นของเขาคล้ายถูกกรอกด้้วยหินหนักนับพันชั่ง เปลี่ยนมาเป็นหนักอึ้งไร้เรี่ยวแรง

ข้อต่อกระดู้กของเขาคล้ายรับไม่ได้้กับน้ำาหนักมหาศาลนั้น จึงเริ่มมีเสียงแปลกประหลาด้ด้ัง “กึกกึก”

“หึ!” ใบหน้าที่โชกเลือด้ของเจี่ยเผิงเผยรอยยิ้มเหี้ยม เกรียม “นึกจริงๆ หรือว่าเจ้าที่อยู่แค่ท้ายสวรรค์ช่วงต้นจะทำาร้ายข้า ได้้? หากไม่เป็นเพราะสนามแม่เหลมกผิด้ปกติของที่นี่ ด้้วยความ สามารถของเจ้า แค่เหมนหน้าข้ากมสังหารเจ้าได้้แล้ว!”

“ตูม!”

พลังงานที่หนักอึ้งยิ่งกว่าเด้ิมไหลกรากจากมือข้างที่จับลำา คอของเจี่ยเผิงมายังลำาแขนของเนี่ยเทียน

แขนข้างนั้นของเนี่ยเทียนลู่ลงไปในพริบตา มิอาจยกขึ้นได้้ อีก

พลังแผ่นด้ินระลอกแล้วระลอกเล่าที่เป็นของเจี่ยเผิงระเบิด้ ตูมตามอยู่ในร่างของเนี่ยเทียน ทำาลายเลือด้เนื้อและเส้นเอมนของเขา อย่างบ้าคลั่ง

เนี่ยเทียนร้องอู้อี้อยู่ในลำาคอ ด้้วยถูกโจมตีอย่างรุนแรงจึง ทำาได้้เพียงหยุด้ชะงักชั่วคราว พยายามอย่างเตมที่เพื่อสลัด้ตัวเองให้ พ้นจากพลังแผ่นด้ินที่มาจากเจี่ยเผิง

ในใจเขาพลันสว่างวาบ เข้าใจแล้วว่าเจ้าเจี่ยเผิงผู้ นั้น…ลอบแว้งกัด้เขา

เจี่ยเผิงรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉากกำาบังที่เขาสร้างขึ้นไม่ สามารถด้ำารงอยู่ในสนามแม่เหลมกได้้

ฉากกำาบังนั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อที่ทำาให้เนี่ยเทียนคลาย ความระมัด้ระวังกมเท่านั้น

ซึ่งเจี่ยเผิงเองกมไม่น่าจะใช้พลังแผ่นด้ินในการสร้างฉาก กำาบังมากเท่าไหร่นัก พลังที่แท้จริงของเขาล้วนมารวมกันอยู่ที่ลำาคอ ต่างหาก

รอเพียงแค่เนี่ยเทียนบีบคอเขา แล้วใช้การสัมผัสกันของ เรือนกายโจมตีเข้าไปในร่างของเนี่ยเทียน!

เขาไม่ได้้ขยับแม้แต่นิด้ ทว่ากลับทำาร้ายเนี่ยเทียนในสนาม แม่เหลมกบิด้เบือนได้้สำาเรมจ

“ไอ้หนู! เจ้ายังอ่อนด้้อยเกินไปนัก!”

เจี่ยเผิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ด้วงตาเตมไปด้้วยประกายเจ้า เล่ห์ มองเหมนว่าเนี่ยเทียนทำาได้้เพียงพยายามต้านทานพลังแผ่นด้ินที่ รุกรานเข้าไปในร่างอย่างยากลำาบาก เขาจึงขยับกายอย่างยากเยมนอีก ครั้ง ไม่สนใจเลือด้ที่ไหลอาบไปทั่วร่าง ค่อยๆ ถอยไปด้้านหลังทีละ นิด้

ดู้เหมือนว่าเหลืออีกแค่ก้าวเด้ียวเขากมจะสลัด้หลุด้จาก สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั่นแล้ว

“ใกล้แล้ว!” ในใจเจี่ยเผิงร้องอุทานด้้วยความยินด้ี

เขาเชื่อว่าหากพ้นไปจากสนามแม่เหลมกพิสด้าร ไม่ได้้รับ อิทธิพลจากมันเมื่อไหร่ เมื่ออยู่ในระยะที่รักษาตัวได้้ปลอด้ภัย เขากม จะสามารถฆ่าเนี่ยเทียนได้้ทันที!

ทว่าขณะที่เขากำาลังจะหลุด้พ้นนั้นเอง เจิ้งปินแห่งอาราม เสวียนอู้กลับโบกสะบัด้กระบี่แหลมคมทิ่มแทงเข้ามา

“เคร้ง!”

กระบี่เล่มนั้นแทงตรงเข้ามาที่หัวใจด้้านหลังของเจี่ยเผิง จุด้แสงสีเทาอมเหลืองด้้านหลังเจี่ยเผิงพลันสาด้กระเซมนออกไปสี่ทิศ

ทว่ากระบี่นั่นไม่ได้้แทงทะลุหัวใจจากด้้านหลังของเจี่ยเผิง กลับกลายเป็นว่าตัวกระบี่เสียอีกที่ถูกด้ีด้กลับมา

“ไอ้เด้มกสารเลว เจ้ารนหาที่ตาย!”

เจี่ยเผิงหันขวับกลับไป ไอดุ้ร้ายในด้วงตาตลบอบอวล หมายมั่นว่าหากไปจากสนามแม่เหลมกได้้เมื่อไหร่จะจัด้การเจิ้งปิ นก่อนเป็นอันด้ับแรก

ตอนที่เนี่ยเทียนสัมผัสได้้ถึงลางไม่ด้ีกมได้้หยิบเอายันต์วิเศษ ที่อาจารย์เขามอบให้ซึ่งอยู่ในกำาไลเกมบของออกมา เตรียมตัวพร้อม รับมือกับการแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งจากเจี่ยเผิง

ทว่าเวลานี้เอง เนี่ยเทียนกมต้องอึ้งตะลึง มองเหม่อไปที่ เจิ้งปิน

เจิ้งปินคำารามกร้าว สะบัด้ข้อต่อกระดู้กสีเทาซีด้ที่เรียงร้อย กันเป็นเส้นออกมา ใช้ปลายแหลมของข้อต่อกระดู้กแทงมายังเจี่ยเผิ งอีกครั้ง

“พรวด้!”

หางของสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าที่ไม่รู้ว่าเจิ้งปินบั่นออกมาได้้ อย่างไรนั้นแทงทะลุเข้าที่หัวใจด้้านหลังของเจี่ยเผิงอย่างแรง

ข้อต่อกระดู้กสีเทาซีด้หลายข้อทะลุทะลวงเข้าไปในร่าง ของเจี่ยเผิงทั้งหมด้โด้ยไม่สนใจการปองกันจากพลังแผ่นด้ินของเจี่ย เผิง

เจี่ยเผิงที่อยู่ในสภาพคลุ้มคลั่ง ประกายชีวิตชีวาในด้วงตา พลันมืด้สลัวลง

เขาที่หันหน้ากลับมา มองเจิ้งปินด้้วยแววตาเลื่อนลอยเลมก น้อย มองกระดู้กสีขาวท่อนหนึ่งที่แทงทะลุออกมาจากหน้าอก อึ้งค้าง อยู่ครู่ใหญ่ร่างกมร่วงตุบลงไปบนพื้น

เจี่ยเผิงผู้มีตบะต้นสวรรค์ช่วงกลางซึ่งมาจากอาณาจักรคุน หลัวโด้นไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ทำาร้ายก่อนเป็นอันด้ับแรก จากนั้นกมโด้น โจมตีจากสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง ตามมาด้้วยถูกกระดู้กหางของสิ่งมี ชีวิตต่างเผ่าแทงทะลุร่าง จึงถูกสังหารจนตายในที่สุด้

เจิ้งปินนั่งแปะลงไปกับพื้น หอบหายใจฮักๆ ขวัญที่กระเจิง ไปยังไม่กลับคืนมาเตมที่

ส่วนเนี่ยเทียนกลับรวบรวมพลังวิญญาณ พลังกล้ามเนื้อ มาต้านทานพลังแผ่นด้ินที่เจี่ยเผิงปลด้ปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง

เนิ่นนานหลังจากนั้น ในที่สุด้เขากมระงับความผิด้ปกติใน ร่างกายได้้ ส่วนสนามแม่เหลมกบิด้เบือนกมได้้หายไปอย่างไร้ร่องรอย นานแล้ว

ห่างออกไปไม่ไกล เจิ้งปินมองเขา เขากมองเจิ้งปิน

“ไม่คิด้เลยว่าขอบเขตต้นสวรรค์จะน่ากลัวได้้ถึงเพียงนี้” เนี่ยเทียนทอด้ถอนใจ

เพื่อสังหารเจี่ยเผิงคนเด้ียว เขาต้องใช้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ หนึ่งเมมด้ รวบรวมสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง สุด้ท้ายหากไม่ใช่เพราะการ โจมตีของเจิ้งปิน ทุกอย่างที่ทำามากมเกือบจะเสียเปล่าไปซะแล้ว

อีกทั้งเจี่ยเผิงยังไม่ใช่ผู้ที่แขมงแกร่งที่สุด้ของพวกต่าง อาณาจักร เพียงแค่ขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงกลางเท่านั้น

และการที่เจี่ยเผิงโด้นสังหารกมยังเป็นเพราะนึกไม่ถึงว่าเขา มีไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ ทะเล่อทะล่าเข้ามาในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง

มิฉะนั้นพวกเขาที่เผชิญหน้ากับเจี่ยเผิง ย่อมกลายเป็นลูก แกะที่รอถูกเชือด้แน่นอน

ในบรรด้าคนต่างอาณาจักร มีผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้น สวรรค์ช่วงท้าย หากคราวนี้คนที่พวกเขาเจอไม่ใช่เจี่ยเผิงที่ประมาท เลินเล่อ แต่เป็นผู้แขมงแกร่งจากต่างอาณาจักรขอบเขตต้นสวรรค์ช่วง ท้าย พวกเขาจะยังคว้าชัยชนะมาได้้อย่างยากลำาบากเช่นนี้หรือ?

เนี่ยเทียนสีหน้ากลัด้กลุ้ม

เจิ้งปินเองกมได้้แต่ยิ้มขื่น กล่าว “ขอบเขตต่างกันมากเกิน ไป เหตุใด้ประตูสวรรค์ต้องเอาท้ายสวรรค์ กลางสวรรค์และต้น สวรรค์มาปะปนกันด้้วย? คู่ต่อสู้ของพวกเราควรจะมีแค่ขอบเขตท้าย สวรรค์เท่านั้น นี่ต้องมาเจอกับกลางสวรรค์และต้นสวรรค์ ช่างไม่ ยุติธรรมกับพวกเรายิ่งนัก!”

“ตอนนี้ที่พวกเรารอด้ชีวิตมาได้้กมถือว่าเป็นโชคมหาศาล แล้ว” เนี่ยเทียนค่อยๆ เด้ินเข้าไปหยุด้อยู่ข้างกายเจี่ยเผิง

เขากระชากกำาไลเกมบของบนข้อมือของเจี่ยเผิงออกมา ปลด้ปล่อยกระแสจิตเข้าไปตรวจสอบสิ่งของที่อยู่ด้้านใน

“รวยแล้ว!”

เพียงแค่มองปราด้ๆ ร่างเขากมพลันสั่นเยือก ร้องอุทาน เสียงหลง