ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 149 ผลกำาไร
“อะไรหรือ?”
เจิ้งปินเองกมถูกด้ึงดู้ด้ความสนใจ ลุกขึ้นยืนโด้ยอัตโนมัติ เด้ินเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน
และเวลานี้เอง รูปประตูสวรรค์บนหลังมือของเจี่ยเผิงที่ ตายไปพลันมีจุด้แสงเปล่งวาบออกมา
ประกายแสงเป็นจุด้ๆ เหล่านั้นคล้ายหิ่งห้อยที่บินเข้ามาหา เจิ้งปินอย่างเงียบเชียบ
เพียงแค่ครู่เด้ียว จุด้แสงพวกนั้นกมหายวับเข้าไปในรูป ประตูสวรรค์บนหลังมือของเจิ้งปิน
กลับมามองเจี่ยเผิง รูปประตูสวรรค์บนหลังมือของเขา กลับค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นมืด้สลัวพร่าเลือน และหายวับไปในที่สุด้
เหตุการณ์ประหลาด้ที่เกิด้ขึ้นกะทันหันทำาให้เนี่ยเทียนหน้า เปลี่ยนสี มองไปที่เจิ้งปินด้้วยความใคร่รู้
เจิ้งปินยื่นมือออกมา มองจุด้แสงมากมายบนหลังมือแล้ว นับอยู่กับตัวเองเงียบๆ เอ่ยอย่างเลื่อนลอย “มีจุด้แสงเพิ่มขึ้นมาอีก เจมด้จุด้…”
เขาสะบัด้แขนของตัวเองเพื่อรับสัมผัสอย่างละเอียด้ พบ ว่าหลังจากที่จุด้แสงพวกนั้นแทรกซึมเข้าไปในรูปประตูสวรรค์กมไม่มี เหตุการณ์ผิด้ปกติอะไรเกิด้ขึ้น
ใบหน้าเขาเตมไปด้้วยความงงงัน ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า เกิด้อะไรขึ้น
“จุด้แสงพวกนั้นน่าจะเป็นของคนที่ตายไปแล้ว หกจุด้มา จากคนที่เจี่ยเผิงสังหารไป ส่วนอีกจุด้หนึ่งเป็นของเจี่ยเผิงเอง” เนี่ย เทียนกล่าวด้้วยด้วงตาเป็นประกาย
ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาประมือกับเจี่ยเผิงกมสังเกตเหมนแล้วว่า ในรูปประตูสวรรค์บนหลังมือของเขามีจุด้แสงเลมกๆ หกจุด้
แต่ตอนนั้นเขากลับไม่ได้้คิด้อะไรมาก
ตอนนี้เจี่ยเผิงตายแล้ว อีกทั้งสุด้ท้ายยังถูกกระดู้กหางของ สิ่งมีชีวิตต่างเผ่าในมือเจิ้งปินแทงทะลุร่างจนตาย นี่จึงทำาให้จุด้แสง เหล่านั้นที่เจี่ยเผิงสะสมมา รวมไปถึงจุด้แสงของตัวเจี่ยเผิงเองมารวม ตัวกันกลายเป็นกลุ่มแสงที่แทรกซึมเข้าไปในร่างของเจิ้งปิน
“ทุกครั้งที่ฆ่าผู้ประลองหนึ่งคน นั่นหมายถึงว่าจะได้้ครอบ ครองกุญแจประตูสวรรค์ที่อีกฝ่ายสะสมมาด้้วย? นี่หมายความว่า อะไร?” เจิ้งปินตื่นตะลึง
เนี่ยเทียนส่ายหัว “ข้าเองกมไม่รู้เหมือนกัน แต่ตามความ เหมนข้า นี่ไม่น่าจะใช่เรื่องไม่ด้ี”
สีหน้าเขากระตุก กล่าวขึ้นมาอีกว่า “เมื่อเป็นเช่นนี้ เกรง ว่าเจ้าพวกคนต่างอาณาจักรคงรู้ความลึกลับของประตูสวรรค์มา ตั้งแต่แรกแล้ว เมื่อพวกเขาเข้ามาได้้ไม่นานจึงไล่ตามหาผู้ประลอง คนอื่นๆ แล้วเปิด้ฉากสังหารทันที”
“ที่พวกเขาทำาเช่นนั้น อาจไม่เพียงแค่เพื่อได้้ครอบครอง ทรัพย์สมบัติของอีกฝ่าย บางทีจุด้แสงเหล่านี้ต่างหาก…ถึงจะเป็นเปอา หมายที่แท้จริงของพวกเขา!”
“การประลองของประตูสวรรค์สนับสนุนให้ผู้ที่เข้ามาฆ่า แกงกันเองชัด้ๆ!”
เนี่ยเทียนสีหน้าเคร่งเครียด้
เจิ้งปินเยมนเยือกไปทั้งใจ “หากเป็นเช่นนี้ ต่อไปไม่ว่าใคร กมตามที่พวกเราพบเจอล้วนต้องลงมือกับพวกเรา? ไม่ว่ามีความแค้น ต่อกันหรือไม่ ไม่ว่ารู้จักกันหรือไม่?”
“เกรงว่าคงเป็นเช่นนั้น” เนี่ยเทียนถอนหายใจ
เจิ้งปินลังเลอยู่ครู่หนึ่งพลันพูด้ขึ้นว่า “การตายของเจี่ยเผิง เจ้าต่างหากถึงเป็นคนที่ออกแรงมากที่สุด้ จุด้แสงเจมด้ด้วงนั้นอย่าง น้อยต้องมีสี่ด้วงที่เป็นของเจ้า แต่ข้าไม่รู้ว่าควรจะมอบให้เจ้า อย่างไร?”
เมื่อได้้รับฟังคำาอธิบายจากเนี่ยเทียน เขาเองกมแอบรู้สึกได้้ ว่าผู้ที่ยิ่งสะสมจุด้แสงได้้มากเท่าไหร่ ต่อไปอาจจะยิ่งได้้รับผล ประโยชน์มากเท่านั้น
เจี่ยเผิงถูกฆ่า เนี่ยเทียนเอาไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ออกมาใช้ ทั้งยังสร้างสนามแม่เหลมกลึกลับเกินคาด้เด้าขึ้นมาด้้วย อีกทั้งสุด้ท้าย ยังได้้รับบาด้เจมบไม่น้อย
เขากมแค่โจมตีครั้งสุด้ท้ายในช่วงเวลาที่เจี่ยเผิงใกล้จะหมด้ ลมหายใจแล้วเท่านั้น นึกไม่ถึงว่ากลับเป็นการยึด้สิ่งที่ควรเป็นของ เนี่ยเทียนมาครองทั้งหมด้
เขารู้สึกผิด้ต่อเนี่ยเทียนไม่น้อย
เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ กล่าว “ไม่เป็นไร พวกมันควรเป็นของ เจ้า หากไม่มีการโจมตีครั้งนั้นของเจ้า ข้าไม่เพียงแต่มิอาจเอาจุด้แสง ประหลาด้พวกนี้มาได้้ ทั้งอาจถูกเจี่ยเผิงฆ่าด้้วย”
“เจ้าเองกมถือว่าช่วยชีวิตข้าไว้ ไม่จำาเป็นต้องโทษตัวเอง”
เมื่อพูด้เช่นนี้ เขากมหัวเราะหึหึ กล่าว “จะให้เจ้าดู้ของที่ เจี่ยเผิงสะสมเอาไว้!”
กล่าวจบ วัตถุวิเศษมากมายกมทยอยกันบินออกมาจากใน กำาไลเกมบของของเจี่ยเผิง
เพียงแค่เวลาสั้นๆ สิบกว่าวินาที พื้นที่บนก้อนหินเยมน เยียบระหว่างเขากับเจิ้งปินกมกองเตมไปด้้วยทรัพย์สินเป็นพะเนิน
ทรัพย์สินเหล่านั้นมีทั้งวัตถุวิเศษ หินวิเศษ ยา และยังมี อาวุธวิเศษอีกหกชิ้นที่ไม่น่าจะเป็นระด้ับต่ำา
“เกมบสะสมของไว้ได้้เยอะขนาด้นี้เชียวรึ?” เจิ้งปินตะลึง ก่อนเป็นอันด้ับแรก ทว่าหลังจากนั้นหน้ากมืด้คล้ำาลงอย่างรวด้เรมว กล่าวขึ้นว่า “มีด้สีแด้งทองเล่มนั้นเป็นของศิษย์พี่คนหนึ่งในอาราม เสวียนอู้ข้า และยังมีวัตถุวิเศษบางอย่างที่เป็นของอารามเสวียนอู้ เรา…”
เหมนได้้ชัด้ว่าสิ่งของที่เจี่ยเผิงเกมบเอาไว้ไม่ได้้มีแค่ของของ เขาคนเด้ียวเท่านั้น
หกคนที่เขาสังหารไป ทรัพย์สินและอาวุธวิเศษทั้งหมด้ที่ อยู่บนตัวพวกเขากมล้วนถูกเจี่ยเผิงฮุบมาเป็นของตัวเองอย่างไร้ซึ่ง ความเกรงใจ
“ข้านับครบแล้ว วัตถุวิเศษระด้ับไม่เท่ากันมีทั้งหมด้ สามสิบสองชนิด้ หินวิเศษแปด้พันก้อน ยามีห้าขวด้ อาวุธวิเศษหก ชิ้น” หลังจากที่เนี่ยเทียนแยกประเภทของสิ่งเหล่านั้นเรียบร้อยแล้วกม พูด้กับเจิ้งปินว่า “เจ้ากับข้าแบ่งกันคนละครึ่งกมแล้วกัน”
“นี่ แบบนี้ไม่ค่อยด้ีกระมัง?” เจิ้งปินมีสีหน้าตกใจเพราะได้้ รับความเมตตาอย่างไม่ทันคาด้คิด้ โบกมือปฏิเสธพัลวัน “เจ้าต่าง หากถึงจะเป็นกุญแจสำาคัญในการสังหารเจี่ยเผิง อีกอย่างข้ากมได้้จุด้
แสงประตูสวรรค์มาเจมด้ด้วงแล้ว หากจะแบ่งสิ่งของของเจี่ยเผิงอีก ข้ารู้สึกละอายใจ”
“อย่าขี้บ่นเป็นคนแก่น่า” เนี่ยเทียนเริ่มไม่สบอารมณ์เลมก น้อย
เจิ้งปินลังเลอยู่ครู่หนึ่งกมแอบรู้สึกประทับใจ กล่าว “ถ้า อย่างนั้นข้าจะเอาสิ่งของที่เป็นของอารามเสวียนอู้มา แล้วกมเลือกอีก สองสามชิ้นที่เหมาะกับข้ากมแล้วกัน ตกลงไหม?”
เขาไม่เหมือนกับเนี่ยเทียน
เบื้องหลังเนี่ยเทียนกมคืออูจี้แห่งสำานักหลิงอวิ๋น นี่ทำาให้ก่อน หน้าที่เนี่ยเทียนจะเข้ามาในประตูสวรรค์ ในมือของเขากมียาและ วัตถุวิเศษที่ไม่ธรรมด้าอยู่แล้ว
แม้ว่าตัวเขาเองกมเป็นลูกศิษย์คนสำาคัญของอารามเสวียนอู้ เหมือนกัน ทว่าครั้งนี้คนของอารามเสวียนอู้ที่เข้ามาในประตูสวรรค์ ขอบเขตสูงกว่าเขาเกือบทุกคน อีกทั้งฐานะของพวกเขากมไม่ใช่สิ่งที่ เขาจะทัด้เทียมได้้
นี่จึงทำาให้วัตถุวิเศษที่เขาครอบครองอยู่ในมือมีน้อยจนมิ อาจเทียบเคียงกับเนี่ยเทียนได้้ เมื่อเขาพบว่าทางช้างเผือกนอก อาณาจักรที่หนาวเยมนแห่งนี้ไม่มีปราณวิญญาณฟอาด้ินให้ใช้แม้แต่
เส้นเด้ียว อีกทั้งเขาเองอาจต้องอยู่ที่นี่อีกนาน ซึ่งเขากมกำาลังปวด้หัว ว่าจะทำาอย่างไรถึงจะสะสมสมบัติที่จำาเป็นได้้
อยู่ๆ ทรัพย์สินมหาศาลที่มาจากเจี่ยเผิงกมากองตรงหน้า เขาแบบนี้ หากจะบอกว่าเขาไม่สนใจเลยสักนิด้กมย่อมเป็นไปไม่ได้้อยู่ แล้ว
“ไม่มีปัญหา เจ้าเลือกก่อนเลย” เนี่ยเทียนยอมถอยให้ อย่างใจกว้าง
“ขอบคุณมาก ข้าเองกมีของจำาเป็นบางอย่างที่ต้องใช้ จริงๆ” สายตาของเจิ้งปินแสด้งความยินด้ี ในที่สุด้กมไม่อิด้ออด้อีกต่อ ไป เขาเกมบเอาวัตถุบางชิ้นที่จำาได้้ว่าเป็นของอารามเสวียนอู้มาไว้ แล้วกมเลือกวัตถุวิเศษบางอย่างที่เหมาะสมกับการฝึกฝนของเขา รวม ไปถึงหินวิเศษและยาอีกเลมกน้อย เสรมจแล้วจึงเป็นฝ่ายวางมือไปเอง
สิ่งของที่เขาเอาไปมีแค่ประมาณหนึ่งในห้าจากของ ทั้งหมด้เท่านั้น
เขาไม่โลภมาก
เนี่ยเทียนแอบพยักหน้ากับตัวเอง หลังจากที่เขาเลือก เสรมจกมกวาด้เอาของทั้งหมด้ที่เหลืออยู่มาไว้ในกำาไลเกมบของของตัว เองอย่างไม่เกรงใจ
มีประสบการณ์ร่วมมือกันสังหารเจี่ยเผิง ความสัมพันธ์ ของคนทั้งสองจึงคลี่คลายลงมากอย่างเหมนได้้ชัด้
โด้ยเฉพาะสำาหรับเจิ้งปิน
การต่อสู้ร่วมกับเนี่ยเทียนในครั้งนี้ทำาให้เขาตระหนักได้้ว่า แท้จริงแล้วตอนอยู่ในโลกมายามรกต เขาไม่เข้าใจเนี่ยเทียนแม้แต่ น้อย
เวลานี้เขาอด้ย้อนนึกถึงรายละเอียด้มากมายในโลกมายา มรกตไม่ได้้ นั่นทำาให้สีหน้าเขาเปลี่ยนแปลงกะทันหัน “ตอนนั้นที่อยู่ ในโลกมายามรกต ตาข่ายปฐพีที่นางมารอวี๋ถงสร้างขึ้น เจ้าเป็นคน ค้นพบคนแรกใช่ไหม? แล้วที่อยู่ๆ นางมารอวี๋ถงสลบไป จำาต้องหนี หัวซุกหัวซน เกี่ยวข้องกับเจ้าด้้วยหรือเปล่า?”
เขาไม่เข้าใจเนี่ยเทียน แต่กลับคุ้นเคยกับพันเทาด้ีมาก ตอนนั้นที่พันเทาบอกว่าตัวเองสัมผัสได้้ถึงความผิด้ปกติของใต้ด้ิน เขากมรู้สึกประหลาด้ใจแล้ว
—อีกทั้งตอนนั้นพันเทากมจากไปพร้อมเนี่ยเทียน ด้้วย
“ฮ่าๆ เรื่องผ่านไปแล้วกมให้ผ่านไป อย่าคิด้มากอีกเลย” เนี่ยเทียนหัวเราะฮ่าๆ ไม่ได้้ตอบรับตรงๆ
ทว่าเจิ้งปินกลับมองออกถึงความลึกลับได้้จากประโยคนี้ ของเขา
เจิ้งปินพยักหน้าเบาๆ กล่าว “เมื่อก่อนนี้ข้าไม่คุ้นเคยกับ เจ้า จึงไม่เข้าใจเจ้าเลยสักนิด้เด้ียว หากตอนที่อยู่โลกมายามรกตแล้ว ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนเช่นไร มีความสามารถแบบไหน ตอนนั้นข้าจะไม่มี ทางทอด้ทิ้งเจ้าเด้มด้ขาด้”
เนี่ยเทียนยิ้ม ไม่ได้้อธิบายอะไร จากนั้นจึงนั่งลง หยิบเอา เนื้อสัตว์วิเศษที่เกมบไว้ออกมาแล้วเริ่มกินเพื่อรักษาอาการบาด้เจมบ ของเส้นชีพจรและเลือด้เนื้อในร่างกาย
“ครั้งนี้ขอบคุณมากนะ” เจิ้งปินกล่าวหนึ่งประโยคแล้ว จึงเด้ินไปหยุด้อยู่ข้างกายเจี่ยเผิง ด้ึงเอากระดู้กหางสิ่งมีชีวิตต่างเผ่า ออกมาจากในร่างของเขา
“อู้!”
หินผลึกอัคคีใสแวววาวมากมายที่แฝงเร้นไว้ด้้วยพลังเปลว เพลิงกองอยู่ตรงเท้าของเนี่ยเทียน
หินผลึกอัคคีเหล่านั้นมีมากหลายสิบก้อน ซึ่งส่วนใหญ่ล้วน ได้้มาจากเจี่ยเผิง
เขาเชื่อว่าหกคนที่เจี่ยเผิงสังหารไปน่าจะเป็นคนของสำานัก ภูตผีและสำานักโลหิต ตอนนั้นที่อยู่เทือกเขาชื่อเหยียน ลูกศิษย์สำานัก ภูตผีและสำานักโลหิตเองกมได้้เกมบเอาหินผลึกอัคคีไปส่วนหนึ่งเช่นกัน
ตอนนี้หินผลึกอัคคีล้วนตกมาอยู่ในกำามือเขาทั้งหมด้ ทำาให้ เขาสามารถฝึกคาถาวิเศษเพลิงร้อนได้้ต่อ
“สังหารขอบเขตต้นสวรรค์คนหนึ่ง วัตถุวิเศษและหินวิเศษ ที่ได้้รับมาสามารถช่วยให้ด้ำารงอยู่ได้้อีกนานมาก ครั้งนี้ถือว่าไม่เสีย เปรียบเลยแม้แต่นิด้เด้ียว…”
แอบพึมพำาอยู่กับตัวเอง จากนั้นเนี่ยเทียนกมกำาหินผลึกอัคคี หนึ่งก้อนไว้ในมือ รวบรวมสมาธิฝึกบำาเพมญตน
YOU MAY ALSO LIKE
