ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 151 ได้้รับการยอมรับ

ตอนที่เด้ินเข้าไปหาเฟิงหลัว เนี่ยเทียนมองเหมนสีหน้าของอ วี๋ถงที่แทบอยากจะแล่เนื้อเถือหนังเขาทั้งเป็น

“หึหึ!”

หัวเราะเสียงแปลกแปร่งเบาๆ หนึ่งครั้ง เนี่ยเทียนกมเลือก มองเมิน เด้ินช้าๆ ไปยังจุด้ที่มีก้อนหินกระจัด้กระจายอยู่บนพื้น พร้อมเจิ้งปิน

ก่อนหน้าที่จะเข้าไปในขอบเขตของตาข่ายปฐพี เขารู้สึก ลังเลเลมกน้อย กังวลว่านี่อาจจะเป็นกับด้ักที่เฟิงหลัววางเอาไว้

ทว่าหลังจากที่เขาเข้ามาข้างในเตมตัวแล้วจึงพบว่าไม่มี อะไรเกิด้ขึ้นอย่างที่คิด้

ด้้านข้างหินอุกกาบาตที่แตกกระจายก้อนหนึ่ง เฟิงหลัวมี สีหน้าเยมนชา ถลึงตาใส่เจิ้งปิน กล่าว “คำาอธิบายของเจ้า!”

เผชิญหน้ากับเฟิงหลัวแห่งสำานักโลหิต เจิ้งปินที่ก่อนหน้านี้ ยังคุยโวเสียงด้ังพลันรู้สึกหวาด้ผวาขึ้นมาเลมกน้อย

เขายิ้มประจบ เหลือบตามองเนี่ยเทียนที่ยืนอยู่ด้้านข้างซึ่ง ยังถือว่านิ่งสงบหนึ่งครั้ง แล้วกล่าวว่า “ถามเขาเถอะ”

เส้นสายตาของเฟิงหลัวและอวี๋ถงพลันย้ายจากร่างของเขา ไปอยู่ที่เนี่ยเทียน

“เพื่อจัด้การกับเจ้าคนต่างอาณาจักรที่อยู่ต้นสวรรค์ช่วง กลาง พวกเราต้องถึงขั้นทุ่มเทสุด้พลัง!” เฟิงหลัวแค่นเสียงหนึ่งครั้ง

กล่าว “ทว่าต่อให้เป็นเช่นนั้น พวกเรากมยังเสียเปรียบอย่างหนักจน เกือบจะถูกฆ่าตาย เพื่อจัด้การกับคนผู้นั้นพวกเราจำาต้องหลบอยู่ที่นี่ ไม่กล้าทำาอะไรบุ่มบ่าม! ต้นสวรรค์ช่วงกลางเหมือนกัน เจี่ยเผิงไม่ ด้้อยกว่าแม้แต่นิด้เด้ียว พวกเจ้าจะเอาอะไรไปสังหารเขาได้้?”

แม้จะมองเหมนว่าบนหลังมือของเจิ้งปินมีจุด้แสงเพิ่มขึ้นมา อีกหกจุด้ แต่เขากลับยังไม่เชื่อถือคำาพูด้ของเจิ้งปิน

“หากเจ้าไม่สามารถให้คำาตอบที่สมเหตุสมผลได้้ ข้าไม่มี ทางปล่อยเจ้าไปแน่!” อวี๋ถงกล่าวเสียงเยมน

กลิ่นคาวเลือด้เข้มข้นระลอกหนึ่งพลันถูกปลด้ปล่อยออก มาจากเรือนกายที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งประณีตงด้งามของนาง

ใต้ด้ินเบื้องล่าง เส้นเลือด้ตาข่ายปฐพีที่นางร่ายออกมา กำาลังขยับเลื้อยอย่างช้าๆ คล้ายงูหลายตัว

ราวกับว่าขอแค่คำาตอบของเนี่ยเทียนไม่ถูกต้อง นางกมจะ มองข้ามคำาเตือนของเฟิงหลัวแล้วลงมือกับเนี่ยเทียนทันที

ย้อนนึกถึงความอัปยศที่เนี่ยเทีนกระทำาต่อนางในโลกมายา มรกต รวมไปถึงการกระทำาที่ชั่วช้าของเนี่ยเทียนในเทือกเขาชื่อเห ยียน นางกมเคียด้แค้นจนกัด้ฟันกรอด้

“คือว่า…”

เนี่ยเทียนลังเลเลมกน้อย รู้สึกว่าการประลองในประตูสวรรค์ บางทีเจมด้สำานักควรจะมีศัตรูคู่แค้นร่วมกันจริงๆ ถึงจะสามารถรักษา พละกำาลังทั้งหมด้ของอาณาจักรหลีเทียนเอาไว้ได้้

เขาจึงตัด้สินใจแสด้งฝีมือออกมาเลมกน้อย

“อันด้ับแรกคือใช้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ ตอนที่เจี่ยเผิงเข้ามา ใกล้ ข้าใช้ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ทำาร้ายเขาก่อน”

“จากนั้นร่างอาบเลือด้ที่ร่วงลงมาของเจี่ยเผิงกมตกเข้ามาใน สนามแม่เหลมกที่ข้าสร้างขึ้น”

ระหว่างที่พูด้เขากมหันฝ่ามือทั้งสองเข้าหากัน ปลด้ปล่อย พลังจิต พลังเลือด้เนื้อ พลังวิญญาณและพลังเปลวเพลิงออกมา เงียบๆ สร้างสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่มีเขาเป็นจุด้ศูนย์กลางแต่ขยาย ออกไปแค่สามเมตร

สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั้นเพิ่งจะปรากฏขึ้น เฟิงหลัวและอ วี๋ถงหน้าถอด้สีทันใด้

โด้ยเฉพาะอวี๋ถง!

วินาทีที่สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั้นปรากฏขึ้น ตาข่ายปฐพี อันเป็นเวทลับของสำานักโลหิตซึ่งต้องอาศัยอาวุธวิเศษถึงจะถักทอขึ้น มาได้้อยู่ๆ กลับเริ่มหลุด้จากการควบคุมของนาง!

พลังงานตรงพื้นที่ที่เนี่ยเทียนอยู่เปลี่ยนมาเป็นเละเทะไร้ ระเบียบ สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่ใหญ่เพียงสามเมตรคล้ายสามารถ บิด้เบือนตาข่ายปฐพีที่อยู่ใต้ด้ินได้้!

เส้นเลือด้ตาข่ายปฐพีแต่ละเส้น รวมไปถึงพลังจิตของนาง ล้วนไม่สามารถแทรกซึมเข้าไปในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั้นได้้

ขณะที่สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงแผ่กระจายออกมา ตาข่าย ปฐพีกมพลันเกิด้คลื่นเคลื่อนไหวลูกใหญ่ยักษ์!

นางเกิด้ความรู้สึกหวาด้กลัวว่าจะควบคุมไม่อยู่

และเวลานี้เอง เฟิงหลัวที่รู้สึกท่าไม่ด้ีเหมือนกันได้้ก้าว พรวด้ออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

พอก้าวออกมา เขากมตกอยู่ในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั้น ทันที เฟิงหลัวร้องอู้อี้ในลำาคอ สีหน้ายิ่งซีด้ขาวมากกว่าเด้ิม

ความรู้สึกแปลกประหลาด้มากมายที่เจี่ยเผิงเคยเผชิญตอน อยู่ในสนามแม่เหลมกก่อนหน้านี้ ได้้เพิ่มระด้ับพลังโจมตีที่เชี่ยวกราก กลบทับเขาไว้จนมิด้

สมองของเขาพลันด้ำามืด้ เกือบจะหมด้สติลง

เนี่ยเทียนรีบถอยหลัง ทำาให้เฟิงหลัวหลุด้พ้นจากสนามแม่ เหลมกยุ่งเหยิงโด้ยที่ไม่จำาเป็นต้องออกแรงเอง

เมื่อเขาขยับ สนามแม่เหลมกกมถอยห่างตามเขาไปด้้วย เฟิง หลัวที่เกือบจะสลบจึงได้้สติขึ้นมาทันใด้

เขาใช้สายตาที่ตื่นตะลึงถึงขีด้สุด้จับจ้องไปที่เนี่ยนเทียน ถามพร้อมหอบหายใจหนักหน่วง “พลังที่วุ่นวายแปลกประหลาด้เช่น นี้อาจารย์เจ้าเป็นคนถ่ายทอด้ให้รึ?”

เนี่ยเทียนพยักหน้า “แน่นอน”

ด้วงตาของเฟิงหลัวเปล่งประกาย กล่าวเสียงทุ้มหนัก “ไม่ เสียแรงที่ผู้อาวุโสอูคือบุคคลมหัศจรรย์ของอาณาจักรหลีเทียน ตอน นี้ข้าเชื่อแล้วว่าเจี่ยเผิงผู้นั้นถูกพวกเจ้าสองคนสังหารจริงๆ”

“เจ้ารีบถอนสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั่นออกไปสิ!” อวี๋ถงก รีด้ร้องเสียงหลง

มาถึงเวลานี้ นางพบว่าตาข่ายปฐพีที่นางสร้างขึ้นได้้ถูก สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่กว้างแค่สามเมตรของเนี่ยเทียนทำาลายอย่าง สมบูรณ์แบบ

นางรู้ด้ีว่าเพื่อสร้างตาข่ายปฐพี นางต้องสูญเสียพลังกาย และพลังใจไปมากเท่าไหร่ แล้วกมรู้ด้้วยว่าหากตาข่ายปฐพีพัวพันกัน เละเทะจริงๆ นางจะบาด้เจมบหนักขนาด้ไหน!

“ข้า ข้ายกเลิกไม่ได้้” เนี่ยเทียนตะลึง แต่กมตั้งตัวได้้ทันควัน รีบบินออกไปห่างจากที่แห่งนี้

ยังด้ีที่สนามโน้มถ่วงของทางช้างเผือกนอกอาณาจักรอัน หนาวเยมนบางเบาอย่างถึงที่สุด้

เมื่อเขาออกแรงขยับนิด้เด้ียวจึงพุ่งขึ้นไปกลางอากาศทันที สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่ปกคลุมอยู่รอบกายเขากมบินขึ้นฟอาตามไป ด้้วย

พอเท้าเขาลอยจากพื้น สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงลอยสูงอยู่ กลางอากาศ สีหน้าของอวี๋ถงจึงคลายลงทันใด้

ราวกับว่าขอแค่สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงนั้นไม่ได้้สัมผัสกับ พื้นด้ิน ไม่ได้้แทรกซึมเข้าไปในเส้นเลือด้ตาข่ายปฐพีในพื้นด้ิน ตาข่ายปฐพีกมจะไม่ได้้รับอิทธิพล

เนี่ยเทียนลอยตัวอยู่กลางกากาศ พาสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง กลับไปยังจุด้ก่อนหน้าที่จะเข้ามา

เขากำาลังรอให้สนามแม่เหลมกหมด้พลังแล้วสลายตัวไปเอง

อีกด้้านหนึ่ง เฟิงหลัวและอวี๋ถงพอจะสงบอารมณ์ได้้บ้าง แล้ว จึงเด้ินตามออกมาจากจุด้เศษหิน

พวกเขายืนอยู่ในขอบเขตที่ตาข่ายปฐพีปกคลุม ห่างกัน ประมาณสิบกว่าเมตร มองประเมินเนี่ยเทียนด้้วยสายตาที่แปลก ประหลาด้ถึงขีด้สุด้

เนี่ยเทียนเองกมองพวกเขา

ครู่ใหญ่หลังจากนั้น ใบหน้าของเฟิงหลัวพลันเผยความ ยินด้ี กล่าวกับอวี๋ถงที่อยู่ข้างกายว่า “เสี่ยวถง วางความแค้น ระหว่างเขาลงชั่วคราวก่อน เจ้าเด้มกนี่…ฝึกเวทลับน่าพิศวงมาจากผู้ อาวุโสอู การด้ำารงอยู่ของเขาอาจจะสามารถช่วยพวกเราได้้ พวกคน ของต่างอาณาจักรที่จากไปก่อนหน้านี้น่าจะใกล้ฟื้นตัวแล้ว อีกไม่ นานเท่าไหร่ เขาต้องกลับมาสังหารเราอีกแน่นอน”

“อีกทั้งการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เจ้าและข้าต่างกมสูญเสียพลังไป ไม่น้อย”

“ลำาพังเพียงแค่เจ้าและข้า หากคิด้จะเอาชนะคนผู้นั้น เกรงว่าคงเป็นไปไม่ได้้มากนัก”

“มีเนี่ยเทียนอยู่ มีสนามแม่เหลมกแปลกประหลาด้นั่น และ ยังมีไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ที่ผู้อาวุโสอูเป็นคนสร้างขึ้นมา พวกเราอาจ จะยังมีความหวังรอด้ชีวิต”

“เจ้าคิด้ว่าไง?”

เฟิงหลัวพูด้เกลี้ยกล่อมอย่างจริงจัง ต้องการให้อวี๋ถงวาง ความเป็นศัตรูกับเนี่ยเทียนไว้ชั่วคราว แล้วร่วมมือร่วมใจกันต่อกร กับผู้แขมงแกร่งจากต่างอาณาจักร

อวี๋ถงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ถลึงตาใส่เนี่ยเทียนอย่างดุ้ด้ันอยู่ พักหนึ่ง ในที่สุด้กมถอนหายใจ “ทุกอย่างทำาตามความต้องการของ ท่านลุงเฟิง”

ศึกก่อนหน้านี้ เสี่ยงอันตรายเกินไป นางและเฟิงหลัวต่างกม ทุ่มสุด้กำาลัง ทว่ากมยังแค่รอด้ชีวิตมาได้้เท่านั้น

อีกทั้งตอนนี้เฟิงหลัวกมได้้รับบาด้เจมบ เกรงว่าคงยังมิอาจ ฟื้นตัวขึ้นมาได้้ในระยะเวลาสั้นๆ

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ หากคนผู้นั้นกลับมาอีกครั้ง นาง กมคงทำาได้้เพียงมองเฟิงหลัวตายไป จากนั้น…กมเป็นตัวนางเอง

พอนึกถึงความโหด้เหี้ยมและหื่นกระหายของคนผู้นั้น นาง กมแอบตัวสั่น ขนลุกขนชันไปทั้งร่าง

ด้ังนั้นนางจึงเหมนด้้วยกับการตัด้สินใจของเฟิงหลัว

“ให้เขามาเข้ามาเถอะ”

ไม่ยินด้ีจะมองหน้าเนี่ยเทียนให้นานกว่านั้น อวี๋ถงจึงหมุน ตัวกลับ เด้ินไปยังจุด้ที่มีเศษหินกระจัด้กระจายเพียงลำาพัง หาที่ว่าง ส่งเด้ชได้้หนึ่งแห่งกมนั่งขัด้สมาธิระงับปราณที่พลุ่งพล่านของตัวเอง

ผลกระทบที่สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงมีต่อตาข่ายปฐพีของ นาง มาถึงตอนนี้เพิ่งจะค่อยๆ หายไป

“ศัตรูที่พวกเราเจอมาจากอาณาจักรอั้นหมิง ตบะต้น สวรรค์ช่วงกลางเช่นเด้ียวกับเจี่ยเผิง…”

ระหว่างทางที่เด้ินกลับ ท่าทีที่เฟิงหลัวจากสำานักโลหิตมีต่อ เนี่ยเทียนแตกต่างไปจากเด้ิมอย่างเหมนได้้ชัด้

เขาเล่าสถานการณ์ทั้งหมด้เกี่ยวกับผู้แขมงแกร่งอาณาจัก รอั้นหมิงที่อีกไม่นานกมจะตามมาผู้นั้นให้เนี่ยเทียนฟังอย่างละเอียด้

เนี่ยเทียนเองกมรับฟังอย่างตั้งใจมาก จด้จำาข้อมูลที่เขาบอก ไว้ขึ้นใจ พอกลับมาถึงเขตเศษหิน เหมนว่าอวี๋ถงจงใจอยู่ห่างจากเขากม ไม่ได้้สนใจอะไร เลือกนั่งลงข้างกายเจิ้งปิน หรี่ตาลงปรับลมหายใจ

ก่อนหน้าที่คนผู้นั้นจะมา เขาต้องการฟื้นคืนพละกำาลัง ทั้งหมด้ที่สูญเสียไปจากการสร้างสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง