ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 153 สูญเสียการควบคุมโด้ยสิ้นเชิง!

“ท่านลุงเฟิง! ข้าสูญเสียการควบคุมตาข่ายปฐพีไปอย่าง สิ้นเชิงแล้ว!”

สีหน้าของอวี๋ถงร้อนรน เส้นเลือด้แด้งฉานมากมายพุ่งฉิว ออกมาจากกลางฝ่ามือของนางแล้วไหลรินเข้าไปในพื้นแผ่นด้ิน

นางกำาลังพยายามใช้พละกำาลังของตัวเองมาด้ึงรั้ง เส้นเลือด้ที่ซ่อนอยู่ใต้ด้ินให้ก่อตัวเป็นตราผนึกสกัด้กั้นพื้นที่รอบด้้าน

ทว่าน่าเสียด้ายที่เส้นเลือด้ใต้ด้ินเหล่านั้นล้วนจับตัวเป็น แท่งน้ำาแขมงเพราะได้้รับอิทธิพลจากพลังความเยมนสุด้ขั้ว

พลังความเยมนทำาให้เส้นเลือด้ตาข่ายปฐพีแขมงตัวจนนางไม่ สามารถควบคุมได้้อีก

“เปรีกยะๆ!”

ข้างกายเฟิงหลัว มีบ่อน้ำาเลมกๆ อยู่แห่งหนึ่ง ซึ่งในบ่อนั้น เตมไปด้้วยน้ำาเลือด้

ตอนที่ลมเยมนพัด้โชยมา น้ำาเลือด้เหล่านั้นกมเกาะตัวกันเป็น น้ำาแขมงอย่างเงียบเชียบ

น้ำาเลือด้มาจากการร่ายเวทของเฟิงหลัว เป็นพลังที่ใช้เพิ่ม ความแขมงแกร่งให้กับตาข่ายปฐพี เพื่อเอาไว้ร่ายเวทลับสำานักโลหิตที่ แปลกประหลาด้อีกมากมาย

ทว่าบัด้นี้น้ำาเลือด้ในบ่อได้้กลายมาเป็นผลึกสีเลือด้ก้อน หนึ่ง และไม่อยู่ในการควบคุมของเฟิงหลัวเช่นเด้ียวกัน

ตราผนึกที่เฟิงหลัวและอวี๋ถงจัด้วางไว้ก่อนหน้านี้ มาตอนนี้ล้วนสิ้นประสิทธิผลทั้งหมด้!

คนผู้นั้นที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงกลับยิ่งเข้ามาใกล้ เรื่อยๆ ตามลมที่พัด้มา

คนร่างผอมสูงผู้นั้นนามว่าจ้าวโม่ มาจากพื้นที่เยมนเยียบ แห่งหนึ่งในอาณาจักรอั้นหมิง

ด้วงตาเรียวยาวของเขามีประกายแสงมืด้ทะมึนที่ทำาให้คน มองตัวสั่นทั้งที่ไม่หนาว เขาแสยะริมฝีปาก รอยยิ้มประดุ้จลมหนาวที่ โหด้ร้าย

เขามองออกแล้วว่าเมื่อลมหนาวแทรกซึมเข้าไปอย่างต่อ เนื่อง พลังของสำานักโลหิตที่เกิด้จากการสร้างของเฟิงหลัวและอวี๋ถ งกมล้วนสูญเสียประสิทธิผลไปชั่วคราว

ที่ครั้งก่อนเขาแพ้ไปกมเพราะเฟิงหลัวและอวี๋ถงจัด้วางเวท ลับแปลกประหลาด้ของสำานักโลหิต

มีประสบการณ์จากคราวก่อน คราวนี้เขาถึงได้้ใช้เวทลับ เยมนสุด้ขั้วฝืนบิด้เบือนทิศทางของกระแสลมเยมนในบริเวณใกล้เคียง

เฟิงหลัวเด้าได้้ถูกแล้ว ลมเยมนเหล่านั้นที่พัด้มาเยือน กะทันหันล้วนเป็นฝีมือของเขาอย่างแท้จริง

“ฟิ้ว!”

เรือนกายที่ลอยอยู่กลางอากาศของจ้าวโม่พลันเพิ่ม ความเรมวพรวด้พราด้ ประดุ้จกลายมาเป็นแสงน้ำาแขมงก้อนหนึ่งที่พุ่ง เข้ามาใกล้อย่างรวด้เรมว

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนไม่พูด้ไม่จา ยกมือทั้งสองหันหน้า เข้าหากัน กระตุ้นพลังต่างๆ ในร่างกายออกมาพร้อมกัน

สนามแม่เหลมกบิด้เบือนที่มีเขาเป็นจุด้ศูนย์กลางพลันแผ่ ขยายออกไปรอบด้้าน

หนึ่งเมตร สองเมตร สามเมตร…

เขากำาลังขยายสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงอย่างรวด้เรมว

ท่ามกลางขั้นตอนนี้ เขาส่งสายตาให้กับเฟิงหลัว บอกเป็น นัยว่าให้เฟิงหลัวขัด้ขวางจ้าวโม่ก่อน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้จ้าวโม่เข้า มาสังหารในขณะที่เขายังเตรียมตัวไม่เสรมจสิ้น

เฟิงหลัวพยักหน้าแรงๆ รีบเด้ินออกไปหาจ้าวโม่ทันที

กลิ่นคาวเลือด้เข้มข้นระลอกหนึ่งแผ่กระจายออกมาจากรู ขุมขนทั่วร่างของเฟิงหลัว พริบตาเด้ียวรอบกายเขากมล้อมวนไปด้้วย หมอกเลือด้หนาเข้มข้น

ท่ามกลางหมอกเลือด้นั้น เงาร่างของเขาพร่าเลือน แสงสี เลือด้หลายเส้นบินพรวด้ออกไปรวมตัวกันกลายมาเป็นพายุที่น่า หวาด้หวั่น

“หึหึ”

จ้าวโม่จากอาณาจักรอั้นหมิงส่ายหัวยิ้มเยมน ไม่ได้้รีบร้อน ลงมือ

สายตาที่เขามองมาที่เฟิงหลัวพลันย้ายมาตกอยู่บนร่างขอ งอวี๋ถงที่นั่งกระวนกระวายอยู่เงียบๆ

สายตาเยมนเยือกของจ้าวโม่พลันเผยความหื่นกระหาย อย่างโจ่งแจ้ง เส้นสายตาของเขาไล่จากใบหน้าที่งด้งามของอวี๋ถง

เลื่อนลงมาตามลำาคอเรียวยาวขาวผ่อง ไล่ไปยังเรือนกายที่เตมไป ด้้วยส่วนเว้าส่วนโค้งของนาง

รอยยิ้มบนใบหน้าเขาเริ่มคลุมเครือมากขึ้นเรื่อยๆ

อวี๋ถงที่ถูกเขาจับจ้องเยมนยะเยือกไปทั้งร่าง มีความรู้สึก เหมือนมีงูพิษเยมนเยียบตัวหนึ่งค่อยๆ ไต่ไปตามร่างของตัวเอง

อวี๋ถงขยับร่างอย่างไม่เป็นธรรมชาติ คล้ายต้องการสลัด้ ความรู้สึกที่ทำาให้นางไม่สบายตัวทิ้งไป หมายหลีกเลี่ยงสายตาของ จ้าวโม่

“น่าสนใจ” จ้าวโม่หัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้ง เหมนได้้ชัด้ว่า ลำาพองใจ จากนั้นถึงได้้หันมามองเฟิงหลัวอีกรอบ

ตอนที่มองมายังเฟิงหลัว ความคลุมเครือบนใบหน้าเขา พลันหายวับไปทันใด้

แทนที่มาด้้วยความหนาวเยมนที่เสียด้แทงเข้าไปถึงกระดู้ก

“คราวนี้เจ้าตายจริงๆ แน่”

หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ มือทั้งสองข้างของจ้าวโม่กมโบก สะบัด้คล้ายกำาลังกระตุ้นเวทคาถาเยมนสุด้ขั้วที่มหัศจรรย์

เมื่อมือทั้งสองข้างของเขาขยับเคลื่อนไหว ลมเยมนที่พัด้โชย มาซึ่งเด้ิมทีอยู่ในสภาวะกระจัด้กระจายพลันเปลี่ยนมารวมตัวกัน ทันทีทันใด้

ลมเยมนที่ไหลรินออกไปรอบด้้านคล้ายได้้รับการชักนำาบาง อย่างจึงไหลกรากเข้าหาเฟิงหลัว

เสียงแหลมบาด้หูด้ังขึ้นตามการเคลื่อนไหวของลม

และเวลานี้เองจ้าวโม่จากอาณาจักรอั้นหมิงผู้นั้นกมแค่น เสียงเยมนหนึ่งครั้งแล้วตะโกนก้อง “จงออกมา!”

“เปรีกยะๆ!”

พื้นด้ินเยมนเยียบปริแตก เส้นเลือด้มากมายที่แขมงตัวเพราะ พลังความเยมนสุด้ขั้วพลันพุ่งออกมาจากพื้นตามหลังประโยคนั้นของ เขา!

แท่งน้ำาแขมงสีแด้งเลือด้มากหลายร้อยแท่งล้วนถูกจ้าวโม่ ควบคุมให้บินขึ้นไปบนท้องฟอาทั้งหมด้

เนี่ยเทียนตะลึงลาน เขาแบ่งสมาธิหันไปมอง พบว่าบน ท้องฟอาที่พวกเขายืนอยู่ได้้มีแท่งน้ำาแขมงสีเลือด้เหลือคณานับลอยตัว อยู่

ด้้านในแท่งน้ำาแขมงเหล่านั้นล้วนเป็นเส้นเลือด้ที่เกิด้จาก การรวมตัวกันของเวทลับสำานักโลหิตซึ่งอวี๋ถงเป็นผู้ร่ายใช้ ทว่าด้้าน นอกกลับมีน้ำาแขมงปกคลุมเอาไว้

เส้นเลือด้ที่เด้ิมทีควรใช้มาต่อกรกับจ้าวโม่ ตอนนี้กลับ กลายมาเป็นอาวุธร้ายที่จ้าวโม่ใช้สังหารพวกเขา!

“พรวด้!”

อวี๋ถงพ่นเลือด้ออกมาหนึ่งคำา ประกายสีเลือด้สวยงามใน ด้วงตาที่ถูกปลด้ปล่อยออกมาสลัวรางลง

และบนใบหน้างามล้ำาของนางกมเปลี่ยนมาเป็นซีด้ขาวเช่น เด้ียวกับเฟิงหลัว

เพียงแค่ครู่เด้ียวนางกมถูกทำาร้ายจนบาด้เจมบสาหัสแล้ว

นางหันไปมองยังจ้าวโม่ด้้วยสายตาตะลึงระคนหวาด้กลัว รอจนนิ้วมือทั้งสิบของจ้าวโม่เคลื่อนไหวอย่างรวด้เรมว ชักนำาแท่งน้ำา แขมงเส้นเลือด้เหล่านั้นให้ตรงเข้าทิ่มแทงเฟิงหลัว นางกมกรีด้ร้องเสียง หลงขึ้นมาทันที “ช่วยท่านลุงเฟิง!”

เสียงกรีด้ร้องของนางนั้นต้องการบอกเนี่ยเทียนและเจิ้งปิน

เพราะนางในเวลานี้เลือด้ลมพลุ่งพล่าน แม้แต่จะระงับ เลือด้ลมในร่างยังทำาไม่ได้้ จึงมิอาจมีพละกำาลังใด้ๆ ไปต่อกรจ้าวโม่ ได้้อีก

“ช่วยเขา?”

จ้าวโม่จากอาณาจักอั้นหมิงเผยสีหน้าสมเพช เขาส่ายหัว กล่าวเนิบช้า “เด้มกตบะท้ายสวรรค์สองคน คิด้จะช่วยเขา? พวกเจ้า ตื่นจากฝันเสียทีด้ีกว่าไหม?”

“ฟิ้วๆๆ!”

แท่งน้ำาแขมงสีเลือด้สิบแท่งที่ลอยอยู่กลางอากาศพลัน เคลื่อนไหวตามเสียง พุ่งเข้ามาทิ่มแทงเนี่ยเทียนและเจิ้งปิน

เจิ้งปินหน้าถอด้สีทันใด้ ถอยกรูด้ไปด้้านหลังอย่างไม่สนใจ สิ่งใด้อีก

“สวบๆๆ!”

แท่งน้ำาแขมงเส้นเลือด้หลายแท่งเสียบแทงลงไปบนพื้นด้ิน ในชั่วขณะที่เขาถอยฉากออกไป

แท่งน้ำาแขมงปริแตก เลือด้แด้งสด้จึงเผยตัวออกมา

ทว่าแค่ชั่วพริบตา เส้นเลือด้แด้งสด้เหล่านั้นกมจับตัวเป็นน้ำา แขมงอีกครั้งเพราะได้้รับอิทธิพลจากพลังความเยมนสุด้ขั้วใต้ด้ิน

“ปังๆๆ!”

เวลาเด้ียวกัน แท่งน้ำาแขมงสีเลือด้ที่พุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียนพอ เข้ามาในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงจึงระเบิด้แตกทลาย

ไม่เพียงแค่แท่งน้ำาแขมง แม้แต่เส้นเลือด้ที่ถูกแท่งน้ำาแขมง ปกคลุมไว้ด้้านในกมคล้ายทนพลังบิด้เบือนไม่ไหวจึงระเบิด้กระจาย ออกมาด้้วย

“พรวด้!”

เมื่อเส้นเลือด้แตกกระจาย อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตจึงกระอัก เลือด้คำาเลมกๆ ออกมาจากปากอีกครั้ง

ราวกับว่าร่างกายของนางมีความเชื่อมโยงที่ลึกลับบาง อย่างกับเส้นเลือด้สีแด้งฉานเหล่านั้น

ขอแค่เส้นเลือด้ระเบิด้ออก ตัวนางเองกมจะบาด้เจมบไปด้้วย

“เอาะ?”

จ้าวโม่ที่ควบคุมให้แท่งน้ำาแขมงสีเลือด้จำานวนมากโจมตีเฟิง หลัว ในที่สุด้กมหันมามองเนี่ยเทียนตรงๆ ด้้วยความตะลึงระคนแปลก ใจ

เขาพลันค้นพบว่าบนตัวของเจ้าเด้มกที่เขาไม่คิด้จะมองให้ เสียสายตา เหมือนจะมีความแปลกประหลาด้บางอย่าง

“อู้!”

เนี่ยเทียนที่ยังไม่ถูกแท่งน้ำาแขมงเส้นเลือด้แทงทะลุร่าง เวลา นี้เอาเท้าแตะพื้นอย่างแรงหนึ่งครั้ง พุ่งทะยานเข้าหาจ้าวโม่

การขยับตัวของเขาทำาให้สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่โอบล้อม ตัวเขาเคลื่อนย้ายตามร่างเขาไปด้้วย

เวลานี้สนามแม่เหลมกบิด้เบือนยุ่งเหยิงได้้แผ่ขยายออกไป มากถึงแปด้เมตร!

ในสนามแม่เหลมก พลังจิต พลังวิญญาณ พลังเลือด้เนื้อ พลังเปลวเพลิง และยังมีพลังความเยมนอีกระลอกหนึ่งตัด้สลับ กัด้ กระชากกันและกัน จนเกิด้เป็นปราณที่พลุ่งพล่านไม่มั่นคงถึงขีด้สุด้

พลังที่ปะปนกันยุ่งเหยิงนี้แขมงแกร่งยิ่งกว่าตอนที่เขาใช้ ต่อกรกับเจี่ยเผิงเสียอีก!

“พลังความเยมน!”

ตอนที่พุ่งเข้ามาหาจ้าวโม่ สีหน้าเนี่ยเทียนกระตุก เขา เข้าใจสถานการณ์แล้ว

ท่ามกลางลมเยมนที่พัด้โชยมานั้นซุกซ่อนพลังความเยมนของ จ้าวโม่ไว้ด้้วย ซึ่งตอนที่เขาสร้างสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง พลังความ เยมนจึงถูกดู้ด้ให้เข้ามาอยู่ภายใน

เมื่อพลังงานธาตุใหม่อีกหนึ่งประเภทปรากฏอยู่ในสนามแม่ เหลมกยุ่งเหยิงจึงเป็นการเพิ่มอานุภาพให้สนามแม่เหลมกอีกหนึ่งระด้ับ

ตอนที่เขาบินเข้าไปหาจ้าวโม่ เขาสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่า ลมเยมนเยียบที่พัด้กระจายอยู่รอบด้้านล้วนได้้รับอิทธิพลจากสนามแม่ เหลมกของเขา

เขาที่อยู่ในสนามแม่เหลมกไม่รู้สึกถึงพลังงานหนาวเยมนเสียด้ แทงกระดู้กอีกแล้ว พลังงานทั้งหมด้ล้วนไหลเวียนอย่างยุ่งเหยิง บิด้เบือนเพราะสนามแม่เหลมกนั้น

จ้าวโม่ที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงพลันร้องอู้อี้อยู่ในลำาคอ สายตาที่เขามองมายังเนี่ยเทียนมีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง ส่วน

เพราะเมื่อครู่นี้เขาทด้ลองรวบรวมพลังจิตไปตรวจสอบ ความผิด้ปกติของสนามแม่เหลมกข้างกายเนี่ยเทียน

ทว่าแค่พลังจิตของเขาเข้าไปในสนามแม่เหลมกกมได้้รับผลก ระทบทันที

เขาพบว่าตัวเองสูญเสียการติด้ต่อกับพลังจิตระลอกนั้น!

“เจ้าเด้มกประหลาด้”

จ้าวโม่แอบขมวด้คิ้ว เข้าใจสนามแม่เหลมกข้างกายเนี่ย เทียนลึกซึ้งไปอีกขั้น

เขาไม่ได้้เหมือนเจี่ยเผิงที่บุ่มบ่ามพุ่งเข้าชนขณะที่ตัวเองยัง ไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง ไม่รู้ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไร

ตอนที่เนี่ยเทียนเข้ามาใกล้ เขาจึงบินถอยไปข้างหลัง พริบ ตาเด้ียวกมเว้นระยะออกห่างจากเนี่ยเทียน

หลังจากรักษาระยะห่างได้้มากพอแล้ว ด้วงตาของเขากม ฉายประกายเยมนชา มือทั้งสองเคลื่อนไหวไม่หยุด้

แท่งน้ำาแขมงสีเลือด้ที่พุ่งเข้าหาเฟิงหลัวพอแตกกระจายกม เกาะตัวกันเป็นน้ำาแขมงใหม่อีกครั้ง

แท่งน้ำาแขมงสีเลือด้ที่รวมตัวกันใหม่ไม่ได้้พุ่งเข้าโจมตีเฟิง หลัวทั้งหมด้ แต่มีถึงครึ่งหนึ่งที่ถูกแบ่งออกมาโจมตีเนี่ยเทียน

กลางอากาศ เนี่ยเทียนที่พกพาสนามแม่เหลมกบิด้เบือน ติด้ตัวไปด้้วยหันกลับมามองกมพบว่ามีแท่งน้ำาแขมงสีเลือด้มากถึงสาม ร้อยกว่าแท่งพุ่งตามติด้เขาประดุ้จงูพิษกระหายเลือด้

“ปังๆ!”

น้ำาแขมงสีเลือด้ถูกจ้าวโม่ควบคุมให้บินเข้าไปในสนามแม่ เหลมกยุ่งเหยิง

เมื่อแท่งน้ำาแขมงระเบิด้ออกกลายเป็นเศษน้ำาแขมงกระจาย ทั่วท้องฟอา เส้นเลือด้ที่อยู่ด้้านในกมแตกสลายตามไปด้้วย

“พรวด้!”

อวี๋ถงสำานักโลหิตที่นั่งเงียบอยู่ที่เด้ิมกระอักเลือด้ต่อเนื่อง ท่าทางระโหยโรยแรง แต่กลับพยายามประคับประคองตัวอย่างยาก ลำาบาก ไม่กล้าพูด้อะไรมาก

“เนี่ยเทียน! เลือด้เหล่านั้นเชื่อมต่อกับปราณของเสี่ยวถง อย่าให้แท่งน้ำาแขมงเลือด้ทั้งหมด้ตกอยู่ข้างกายเจ้า มิฉะนั้นเสี่ยวถง ต้องตายแน่!” เฟิงหลัวร้องเตือนเสียงด้ัง

“อ้อ!”

เมื่อได้้ยินคำาเตือนของเขา เนี่ยเทียนถึงได้้สังเกตเหมนว่าเมื่อ เส้นเลือด้ในแท่งน้ำาแขมงระเบิด้กระจาย อวี๋ถงกมคล้ายถูกทำาร้ายอย่าง หนัก

เขาที่ไล่โจมตีจ้าวโม่ได้้สติกลับมา ก้มหน้าลงมองอวี๋ถงหนึ่ง ครั้ง กล่าว “ขอโทษนะ ต่อไปข้าจะระวังให้มากกว่านี้”

อวี๋ถงที่สีหน้าขาวเผือด้ ท่าทางน่าเวทนาไม่น้อย พอได้้ยิน ประโยคนี้กมถลึงตาดุ้ด้ันใส่เขาหนึ่งครั้ง “เจ้าจะไปตายที่ไหนกมไป!”