ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 159 เมืองคูน้ำาที่ล่องลอยไม่อยู่นิ่ง

“ตุบ!”

ร่างของสือเซวียนร่วงจากกลางอากาศลงมาบนพื้นอย่าง แรง

ท้องฟอาเหนือศีรษะของเขายังคงมีสายฟอาและแสงน้ำาแขมง ตัด้สลับกัน งด้งามและเจิด้จ้าบาด้ตา

สือเซวียนที่ร่วงลงมาอย่างแรงจนหัวสมองมึนงงหยุด้อยู่ ห่างจากร่างของเนี่ยเทียนไปประมาณห้าเมตร เขาลืมตาขึ้น มองเนี่ย เทียนด้้วยความงงงัน บนใบหน้าเตมไปด้้วยความสงสัย

ตู้ฮวางที่อยู่ด้้านหน้าเนี่ยเทียนพอด้ี ศีรษะถูกกระบี่ แหลมคมเล่มหนึ่งแทงทะลุ เหมนได้้ชัด้ว่าตายสนิทจนไม่สามารถตาย ได้้อีกแล้ว

เขาสังเกตเหมนว่าในภาพประตูสวรรค์บนหลังมือของเนี่ย เทียนเปลี่ยนจากจุด้แด้งจุด้เด้ียวมาเป็นเจมด้จุด้

เขาจึงเชื่อทันทีว่า ตู้ฮวางผู้นั้น…ถูกเนี่ยเทียนฆ่าในท้ายที่ สุด้จริงๆ

“ลูกศิษย์ของอูจี้…” สายตาของสือเซวียนฉงนสนเท่ห์ “ต่อให้อูจี้จะร้ายกาจแค่ไหน เนี่ยเทียนผู้นี้กมีตบะแค่ท้ายสวรรค์ เท่านั้น แล้วเขาจะฆ่าตู้ฮวางในช่วงสุด้ท้ายได้้อย่างไร?” สือเซวียนรู้ สึกเหลือเชื่อ

และเวลานี้เอง อวี๋ถงที่ร่ายตาข่ายปฐพี พยายามใช้เวทลับ ของสำานักโลหิตมาต่อกรกับตู้ฮวางจึงหยุด้ชะงักกะทันหัน

“ฟิ้ว!”

เฟิงหลัวลด้กายลงสู่พื้นด้ิน ยืนอยู่ข้างกายเนี่ยเทีน มอง เหมนเนี่ยเทียนกำาลังเหม่อมองแสงสีแด้งเจมด้จุด้บนหลังมือตัวเอง

“ไอ้หนู ทำาได้้ด้ีมาก!” เขาชมออกมาจากใจจริง

ช่วงเวลาที่ตัด้สินความเป็นความตายของสือเซวียน เขาไม่ ได้้นึกถึงอวี๋ถง และยิ่งไม่นึกถึงเจิ้งปิน แต่เรียก “เนี่ยเทียน” ออกมา โด้ยสัญชาตญาณ หวังให้เนี่ยเทียนช่วยสือเซวียน

นี่หมายความว่าจิตใต้สำานึกของเขาได้้ยอมรับในความสา มารถของเนี่ยเทียนแล้ว รู้สึกว่าเนี่ยเทียนแขมงแกร่งกว่าเจิ้งปินและอ วี๋ถงมากมายนัก

และเนี่ยเทียนกมไม่ทำาให้เขาผิด้หวังจริงๆ อันด้ับแรกใช้ ไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ขจัด้ความเสี่ยงภัยของสือเซวียน จากนั้นพอเขา โจมตีตู้ฮวางกะทันหัน ตอนที่ตู้ฮวางร่วงลงมาในสนามแม่เหลมก ยุ่งเหยิง เนี่ยเทียนกมสังหารตู้ฮวางทันทีอย่างเด้มด้เด้ี่ยว

“กมแค่โชคด้ีเท่านั้น” เนี่ยเทียนหัวเราะแห้งๆ หนึ่งครั้ง “ล้วนเป็นเพราะท่านทำาให้เขาบาด้เจมบสาหัส ทำาให้ข้ามีโอกาสให้ ฉกฉวย หากไม่มีการโจมตีนั้นของท่าน ตู้ฮวางย่อมไม่มีทางบังคับร่าง ตัวเองไม่ได้้ แล้วกมไม่มีทางสัมผัสไม่ถึงความผิด้ปกติของสนามแม่ เหลมกนั่นจนบุ่มบ่ามพุ่งเข้ามา”

“ข้าสามารถทำาร้ายเขาบาด้เจมบได้้กมเพราะไข่มุกน้ำาแขมง ระเบิด้ของเจ้า ทำาให้คาถาวิเศษที่เขาใช้สูญเสียประสิทธิผล ไม่มีการ ระเบิด้ของไข่มุกน้ำาแขมงระเบิด้ เขากมคงไม่ถูกพลังโจมตีกลับ ข้าเองกม ไม่สามารถลอบโจมตีได้้สำาเรมจ” เฟิงหลัวยิงฟันหัวเราะเหอๆ กล่าว

“กุญแจประตูสวรรค์ทั้งหกที่มาจากตู้ฮวางนั่นสมควรเป็นของเจ้า แล้ว ไม่เพียงเท่านี้ สิ่งของที่ตู้ฮวางเกมบสะสมเอาไว้ในกำาไลเกมบของ เจ้ากมควรได้้ส่วนแบ่งเยอะสุด้ด้้วย”

พอเขาพูด้เช่นนี้ เนี่ยเทียนกมถือโอกาสกระชากกำาไลเกมบ ของบนข้อมือของตู้ฮวางออกมา หมายจะเอามาแจกจ่ายส่วนแบ่ง

“ไม่รีบร้อน” เฟิงหลัวโบกมือ ขัด้ขวางการแบ่งสันปันส่วน ของเขา และพูด้ว่า “ของสิ่งนั้นเจ้าเกมบเอาไว้ก่อน พวกเรามีเรื่องอื่น ที่ยังทำาไม่เสรมจ”

เขาหันขวับไปมองเมืองคูน้ำาแห่งนั้น

“อ้อ” เนี่ยเทียนเองกมไม่ได้้ปฏิเสธ เอากำาไลเกมบของของตู้ฮ วางมาสวมไว้บนมือ แล้วกมองไปยังซากเมืองคูน้ำาแห่งนั้นด้้วย

เมืองคูน้ำาตั้งอยู่บนหินอุกกาบาตก้อนใหญ่ยักษ์ ปลด้ปล่อย แสงเจมด้สีออกมาอย่างต่อเนื่อง เหมนได้้ชัด้ว่าลึกลับอย่างมาก

“สือเซวียน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?” เฟิงหลัวเอ่ยถามเสียง หนัก

สือเซวียนส่ายหัว ใบหน้าเตมไปด้้วยความขมขื่น “ตอนนี้ ไม่ว่าข้าพบเจอกับผู้ใด้กมตามที่เข้ามาในประตูสวรรค์ กมีแต่จะถูกฆ่า อย่างไร้ความปราณี ในชั่วระยะเวลาสั้นๆ เกรงว่าข้าคงยากจะฟื้นตัว

ได้้อย่างสมบูรณ์แบบ ข้าตัด้สินใจว่า…จะอยู่ให้ห่างจากเมืองคูน้ำาผุพัง แห่งนั้น”

“ตกลง” เฟิงหลัวเองกมไม่พูด้มากความ เขาหยิบเอายา ออกมาหนึ่งขวด้แล้วโยนไปที่เท้าของสือเซวียน “กินยาพวกนี้ของ สำานัก รอจนเจ้าฟื้นพลังขึ้นมาเลมกน้อยแล้วจงรีบไปจากที่แห่งนี้ซะ ตามความเหมนข้า ในเมืองคูน้ำานั่นเกรงว่าคงไม่ได้้มีเพียงแค่ผู้ แขมงแกร่งจากต่างอาณาจักรคนเด้ียว หากเจ้าเข้าไปกมคงไม่มีโอกาส ได้้รอด้ชีวิตจริงๆ”

“ข้าเข้าใจ” สือเซวียนพยักหน้าแล้วนั่ง ลงบนพื้น กลืนยาไปสองสามเมมด้ รอให้ยาออกฤทธิ์

“เจ้ารักษาตัวด้้วย” เฟิงหลัวไม่พูด้อะไรมากอีกกมองพวก เนี่ยเทียนสามคนหนึ่งครั้ง แล้วกมองไปยังซากเมืองคูน้ำาแห่งนั้น

คราวนี้เขาไม่ได้้เร่งเร้าให้คนทั้งสามเด้ินทางไปด้้วยกัน คล้ายว่าให้พวกเขาตัด้สินใจกันเอง

ในสายตาของเขา บางทีในเมืองคูน้ำาผุพังแห่งนั้นอาจจะมี โชควาสนาครั้งใหญ่รออยู่ แต่หากคิด้จะได้้รับโชควาสนาครั้งนั้น กม จำาเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนที่มหาศาลจนน่าตกใจ

แม้แต่ตัวเขาเองกมยังไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิด้ แล้วกมไม่รู้ สึกว่าการมุ่งหน้าไปที่ซากเมืองคูน้ำาเป็นการตัด้สินใจที่ถูกต้อง

ด้ังนั้นเขาถึงได้้ไม่พูด้เกลี้ยกล่อมอีก

“อู้!”

ไร้ซึ่งความลังเลใด้ เนี่ยเทียนที่เพิ่งได้้รับจุด้แสงหกจุด้เด้ิน หน้าตามไปด้้วยทันที

ในใจของอวี๋ถงตีกันให้วุ่นวาย นางลังเลอยู่ชั่วครู่สุด้ท้ายกม พูด้ว่า “ท่านลุงสือ ข้าจะอยู่กับท่าน”

นางตัด้สินใจสละสิทธิ์

“กมด้ี” สือเซวียนถอนหายใจหนึ่งครั้ง กล่าว “ในสายตา ของข้า การตัด้สินใจของเจ้านั้นถูกต้องแล้ว โอกาสในประตูสวรรค์ยัง มีอีกเยอะมาก ไม่จำาเป็นต้องบุกเข้าไปในซากเมืองคูน้ำานั่นเสมอไป ขอแค่ยังมีชีวิตอยู่ ขอแค่ได้้อยู่ในประตูสวรรค์ ต่อไปอาจจะยังได้้เจอ โอกาสอื่น”

“อืม” อวี๋ถงพยักหน้าเบาๆ

“คือว่า…” เจิ้งปินสีหน้ากระอักกระอ่วน แต่กลับไม่ได้้ติด้ ตามเฟิงหลัวและเนี่ยเทียนไป เลือกที่จะอยู่ต่อเช่นกัน “ข้าอยู่กับพวก เจ้ากมแล้วกัน ทุกคนอยู่ด้้วยกันจะได้้เป็นเพื่อนกัน”

เขาเองกมตกใจไปกับความโหด้ร้ายและนองเลือด้ของ หนทางเบื้องหน้า จึงล้มเลิกความคิด้ที่จะแสวงหาความจริง รู้สึกว่า ควรรักษาชีวิตรอด้ไว้ก่อนถึงจะสำาคัญที่สุด้

ดู้เหมือนตู้ฮวางจะเป็นคนที่ขวางทางคนสุด้ท้าย

ระหว่างทางที่เนี่ยเทียนและเฟิงหลัวสองคนมุ่งหน้าไปที่ เมืองคูน้ำาอีกครั้งจึงไม่เจอใครมาขัด้ขวางพวกเขา

ข้ามผ่านแท่งหินเลมกยาวแท่งหนึ่ง ในที่สุด้พวกเขากมาถึง หินอุกกาบาตใหญ่ยักษ์อันเป็นที่ตั้งของเมืองคูน้ำา แล้วกมองเหมนได้้ ทันทีว่าบริเวณใกล้เคียงกับเมืองคูน้ำามีเงาร่างของคนมากมายพุ่ง แฉลบไปมา

“ท่านลุงลี่! ท่านลุงหลิว!”

หลังจากที่เข้ามาใกล้ เขาถึงได้้พบว่าลี่ฝานและหลิวเหยี่ย นกมอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้นด้้วย พวกเขากำาลังโอบล้อมต่อสู้กับเมืองที่ ปลด้ปล่อยแสงเจมด้สีแห่งนั้น

เมืองคูน้ำาแห่งนั้นเมื่อมองไกลๆ สภาพของมันผุพังไม่เหลือ ชิ้นด้ี ทว่าตอนที่ปลด้ปล่อยแสงเจมด้สีออกมากลับเปลี่ยนมาเป็น หรูหราและเคร่งขรึม

เมื่อเมืองคูน้ำาส่ายไหวไม่หยุด้ หากมองอย่างละเอียด้จะเหมน ได้้ว่ามันลอยอยู่ ไม่ได้้ตั้งอยู่บนหินอุกกาบาตอย่างที่เขาคิด้ก่อนหน้านี้

เมืองคูน้ำาแห่งนั้นคล้ายไม่ได้้รับอิทธิพลใด้ๆ จากแรงโน้ม ถ่วงแม้แต่นิด้ มันลอยอยู่กลางอากาศประมาณสิบกว่าเมตร

มองดู้เหมือนส่ายไหว ทว่าในความเป็นจริงแล้วคือมันล่อง ลอยไม่อยู่นิ่ง เปลี่ยนทิศทางไปอย่างต่อเนื่อง

บนกำาแพงที่เก่าแก่ มีอักขระประหลาด้มากมายที่เนี่ยเทียน ไม่เคยเหมนมาก่อนสลักเอาไว้ อักษขระเหล่านั้นมีทั้งรูปพระอาทิตย์ พระจันทร์และด้วงด้วง มีทั้งรูปกรงเลมบและฟันของสัตว์โบราณ แล้ว กมีเหมือนลายเส้นของต้นไม้ สารพัด้รูปแบบพิลึกพิลั่น แล้วกมไม่รู้ว่า มันเป็นอักษรของชนเผ่าหนึ่งหรือรวมของทุกชนเผ่าเอาไว้

คลื่นพลังงานน่าตกใจลอยกระเพื่อมออกมาจากในเมืองนั้น เป็นระลอก

ดู้เหมือนคลื่นพลังงานแปลกประหลาด้เหล่านั้นจะทำาร้าย คนไม่ได้้ ผู้ฝึกลมปราณที่ถูกโจมตีด้้วยพลังงานเหล่านั้นไม่มีความผิด้ ปกติใด้ๆ เกิด้ขึ้น แถมนัยน์ตายังเผยแววมีความสุขด้้วยซ้ำา

ราวกับว่าคนเหล่านั้นกำาลังทำาความเข้าใจกับความลับ อะไรบางอย่างจากคลื่นพลังงานที่เมืองแห่งนั้นส่งออกมา

ผู้แขมงแกร่งต่างอาณาจักรสี่คนกระจายตัวกันอยู่สี่มุมของ เมืองคูน้ำา ต่างกมถูกผู้ฝึกลมปราณของเจมด้สำานักในอาณาจักรหลีเทียน

โอบล้อม ทว่าสี่คนนั้นกลับไม่หวาด้กลัวแม้แต่นิด้ ทั้งยังรับมือได้้อย่าง สบายๆ

อีกทั้งเมื่อใด้ที่ผู้ฝึกลมปราณของเจมด้สำานักถูกสี่คนนั้นฆ่า ภาพประตูสวรรค์บนหลังมือกมจะหายวับไปทันใด้ ถูกพวกเขาดู้ด้ซับ เอาจุด้แสงสีแด้งไป

สี่คนนั้นเนี่ยเทียนเคยเหมนมาก่อนตอนที่ยังไม่เข้ามาใน ประตูสวรรค์

คนต่างอาณาจักรที่รูปร่างผอมสูง มือถือกระบี่แสงสีเขียว เล่มหนึ่งกมอยู่ในบรรด้าคนเหล่านั้นด้้วย เขาเคยลงมือสังหารอย่าง โหด้เหี้ยมตรงหน้าประตูสวรรค์ ทั้งยังไม่ไว้หน้าวังยมบาลแม้แต่น้อย

ในความรู้สึกของเนี่ยเทียน คนผู้นั้นน่าจะเป็นผู้แขมงแกร่ง ตบะต้นสวรรค์ช่วงท้าย

อีกสามคนที่เหลือกมแขมงแกร่งไม่ต่างกัน บนหลังมือของ พวกเขาล้วนมีจุด้แสงสีแด้งกะพริบวาบสิบกว่าจุด้ ซึ่งจุด้แสงเหล่า นั้นเป็นตัวแทนผลงานของพวกเขา

จุด้แสงทุกจุด้กมคือคนตายหนึ่งคน

ด้้านข้างเมืองคูน้ำายังมีศพมากมายกองระเกะระกะ ศพ เหล่านั้นตบะไม่เท่ากัน หลายคนในนั้นก่อนหน้านี้เนี่ยเทียนยังเคย ได้้ยินมาว่าเป็นผู้แขมงแกร่งกลางสวรรค์ช่วงท้าย หรือไม่กมต้นสวรรค์ ช่วงต้น

“เนี่ย เนี่ยเทียน!”

หลิวเหยี่ยนที่ล้อมโจมตีชายถือกระบี่แสงสีเขียว ขณะที่ กำาลังต่อสู้ได้้เหลือบมามอง เมื่อพบว่าเนี่ยเทียนกมาอยู่ที่นี่ด้้วย หน้า ของเขาพลันเปลี่ยนสีในพริบตา

ก่อนอื่นเขารู้สึกตะลึงและแปลกใจเลมกน้อย ตะลึงว่าเนี่ย เทียนใช้วิธีการใด้ถึงตามมาที่นี่ได้้

เพราะว่ากว่าที่พวกเขาทุกคนจะมาถึงที่แห่งนี้ล้วนต้อง ผ่านเส้นทางการต่อสู้นองเลือด้ ผู้ที่มีชีวิตรอด้มาได้้จนถึงตอนนี้กมีแค่ สิบกว่าคนเท่านั้น

คนอื่นๆ ล้วนถูกฆ่าระหว่างทางอย่างไร้ความปราณี

นอกจากตะลึงแล้ว เขากมยังเป็นห่วงเนี่ยเทียนด้้วย รู้สึกว่า เนี่ยเทียนช่างใจกล้ายิ่งนัก เพียงแค่ตบะท้ายสวรรค์กมยังกล้าเหยียบ ย่างเข้ามาเผชิญกับความอันตรายครั้งนี้ด้้วย

“รีบไปจากที่นี่ซะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรมา!” หลิวเหยี่ยน ตวาด้เสียงด้ัง

“ฟิ้ว!”

แสงกระบี่สีเขียวมันขลับเส้นหนึ่งแฉลบผ่านหน้าอกของ หลิวเหยี่ยนไป หลิวเหยี่ยนที่เสียสมาธิหันมาพูด้คุยจึงร้องอู้อี้ในลำาคอ ทันที

บาด้แผลบนหน้าอกเป็นรอยปริแตก พอรอยแผลปรากฏกม มีน้ำาหนองไหลออกมา คล้ายถูกกัด้กร่อนอย่างรวด้เรมว

ได้้ยินคำาเตือนของหลิวเหยี่ยน ลี่ฝานจึงหันหน้ากลับมา มอง พอพบว่าเนี่ยเทียนมาที่นี่จริงๆ กมอึ้งตะลึง รีบพูด้เสียงด้ัง “ไอ้ หนู! หากไม่อยากตายกมจงรีบไปให้ไกลจากที่นี่ซะ!”

เพราะว่าร้อนใจเกินไป เขาไม่มีเวลามาสนใจพิธีการอะไร อีก จึงไม่เรียกเนี่ยเทียนว่าอาจารย์อาน้อย

“พวกเจียงหลิงจูล่ะขอรับ?” เนี่ยเทียนตะโกนถาม

“หลิงจูอ่อนแอเกินไป ข้าจัด้ให้นางไปอยู่ในที่ที่ปลอด้ภัย แห่งหนึ่ง ไม่ได้้ให้นางตามมาด้้วย” สายตาลี่ฝานแสด้งความเจมบปวด้ “แต่คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ล้วนตายไปหมด้แล้ว”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี จากนั้นกมสังเกตศพที่ กระจัด้กระจายอยู่รอบด้้านอย่างละเอียด้อีกครั้ง แล้วจึงมองเหมนว่า หลายศพในนั้นมาจากสำานักหลิงอวิ๋นจริงๆ

“ฟู่ว!”

และเวลานี้เอง เปลวไฟสีเขียวมันขลับกลุ่มหนึ่งกมพุ่งเข้ามา ที่ไหล่ของลี่ฝาน

ไหล่ของลี่ฝานคล้ายถูกสาด้ด้้วยพิษร้ายแรง พริบตาเด้ียวกม เริ่มกัด้กร่อน

เขาตัด้สินใจได้้อย่างเฉียบขาด้ ใช้มีด้คมๆ กรีด้ผิวเนื้อที่ เน่าเละทิ้งไป คล้ายว่ามีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะขัด้ขวางไม่ให้อาการ บาด้เจมบลุกลามสาหัสเพิ่มขึ้น

“รีบไปซะ!” ลี่ฝานตวาด้กร้าว