ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 160 อักขระลึกลับ

เนี่ยเทียนสังเกตเหมนว่าเนื้อก้อนนั้นที่ลี่ฝานเฉือนออก พอ ร่วงลงมาบนพื้นด้ินกมกัด้กร่อนจนเน่าเปื่อยอย่างรวด้เรมว

“ในพลังวิญญาณมีพิษร้ายปะปน!”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสี เขาแอบชื่นชมกับความเด้มด้ขาด้ ของลี่ฝาน เขาเชื่อว่าหากลี่ฝานไม่ได้้ทำาเช่นนั้น ผิวเนื้อที่ถูกเปลวไฟ สีเขียวกระเซมนมาโด้นต้องลุกลามออกไปอย่างรวด้เรมวแน่นอน

หากลี่ฝานรีรอ มีแต่จะยิ่งทำาให้ผิวเนื้อของเขาถูกกัด้กร่อน เรมวขึ้น และจะทำาให้เขาสูญเสียแขนข้างหนึ่งไปในเวลารวด้เรมว

“อาณาจักรเฮยเจ๋อ โหมวเฉิน ต้นสวรรค์ช่วงท้าย!”

เฟิงหลัวที่อยู่ข้างกันพอได้้ยินคำาพูด้เกลี้ยกล่อมของลี่ฝาน และหลิวเหยี่ยนจึงมองไปยังผู้ฝึกลมปราณที่ถือกระบี่เปลวไฟสีเขียว ด้้วยด้วงตาเยมนชา สีหน้าเคร่งขรึมถึงขีด้สุด้

เขาเป็นคนของสำานักโลหิต สำานักโลหิตและวังยมบาลมี ความสัมพันธ์อันด้ีต่อกัน สำาหรับผู้ฝึกลมปราณที่จะมาเยือน อาณาจักรหลีเทียน เขาจึงได้้ยินได้้ฟังมาเยอะ

โหมวเฉินกมคือคนหนึ่งที่ทำาให้เขาจด้จำาได้้ขึ้นใจที่สุด้ และ เป็นคนที่ควรระวังมากที่สุด้

“ท่านรู้จักคนผู้นั้นรึ?” เนี่ยเทียนเอ่ยถาม

เขาไม่ได้้สนใจคำาเตือนของลี่ฝานและหลิวเหยี่ยน ตอนที่ เขาตัด้สินใจตามเฟิงหลัวมากมรู้อยู่แล้วว่าต้องเผชิญหน้ากับอะไร

เขาไม่คิด้ที่จะถอยกลับ

“อืม เนี่ยเทียน อีกครู่เจ้าเองกมต้องระวังไอ้หมอนั่นให้ด้ี เขา ชื่อโหมวเฉิน มาจากอาณาจักรเฮยเจ๋อ ตบะต้นสวรรค์ช่วงท้าย” เฟิง หลัวขมวด้คิ้วมุ่น กล่าวด้้วยเสียงทุ้มหนัก “ในบรรด้าเก้าอาณาจักร ของด้ินแด้นด้าวตก ผู้ฝึกลมปราณของอาณาจักรเฮยเจ๋อชั่วร้ายและ รับมือได้้ยากที่สุด้ ผู้ฝึกลมปราณหลายคนของอาณาจักรเฮยเจ๋อล้วน เชี่ยวชาญด้้านพิษร้าย ปราณวิญญาณฟอาด้ินที่พวกเขาใช้ในการฝึก

บำาเพมญตบะเด้ิมทีกมแฝงเร้นไว้ด้้วยไอพิษอย่างที่อาณาจักรอื่นไม่มีอยู่ แล้ว”

“นี่ทำาให้ปราณวิญญาณของพวกเขาล้วนซุกซ่อนพิษร้าย แปลกประหลาด้มากมาย ขอแค่ถูกพลังวิญญาณของพวกเขาสาด้มา โด้นตัวแล้วซึมเข้าไปในร่างกาย ถ้าเช่นนั้น…”

สายตาที่เฟิงหลัวมองไปยังลี่ฝานมีความนับถือเพิ่มขึ้นมา อีกหนึ่งส่วน “เจ้าต้องจำาไว้ให้ด้ีว่า หากเจ้าถูกเปลวไฟเขียวเข้มพวก นั้นกระเซมนมาโด้น เจ้ากมต้องทำาเช่นเด้ียวกับลี่ฝาน นั่นคือเฉือนเนื้อ ส่วนนั้นทิ้งอย่างเด้มด้เด้ี่ยว มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นเจ้าถึงจะลด้ระด้ับความ เสียหายได้้มากที่สุด้ และทำาให้เจ้ายังมีพลังเหลือในการต่อสู้”

“ยิ่งตัด้สินใจไม่เฉียบขาด้กมยิ่งเฉือนเนื้อทิ้งไม่ได้้ การ กัด้กร่อนที่พลังวิญญาณพิษร้ายมีต่อร่างกายกมจะยิ่งรุนแรง!”

พูด้มาถึงตรงนี้ เฟิงหลัวกมชักเอามีด้ยาวที่มีแสงสีเลือด้เปล่ง ประกายออกมา บนร่างของเขาอบอวลไปด้้วยกลิ่นคาวเลือด้เข้มข้น พริบตาเด้ียวกมพุ่งเข้าใส่โหมวเฉินแห่งอาณาจักรเฮยเจ๋อ

ผู้ที่โอบล้อมโจมตีโหมวเฉินมีลี่ฝาน หลิวเหยี่ยน และผู้ แขมงแกร่งต้นสวรรค์ช่วงท้ายคนหนึ่งของวังยมบาล บวกกับผู้ แขมงแกร่งต้นสวรรค์ช่วงต้นอีกคนหนึ่งของอารามเสวียนอู้

ต่อให้ทั้งสี่คนรวมพลังกันโจมตี โหมวเฉินแห่งอาณาจักร เฮยเจ๋อผู้นั้นกมยังรับมือได้้สบายๆ อย่างเหมนได้้ชัด้

เปอาหมายหลักของโหมวเฉินมีเพียงผู้แขมงแกร่งจากวัง ยมบาลที่ชื่อว่าหงช่านซึ่งมีตบะต้นสวรรค์เท่านั้น

อีกสามคนที่เหลือล้วนเป็นเพียงต้นสวรรค์ช่วงต้น จึงไม่ได้้ อยู่ในสายตาของเขาอย่างแท้จริง

รอบด้้านโหมวเฉินมีเปลวเพลิงสีเขียวเป็นกลุ่มก้อนลอยอยู่ เปลวเพลิงเส้นเลมกๆ เหล่านั้นคล้ายหิ่งห้อยที่บินอยู่ในความมืด้ ปลด้ ปล่อยแสงสีเขียวแปลกตา ขยับเคลื่อนไหวต่อเนื่อง

ทว่ากมเพราะเปลวไฟสีเขียวเหล่านี้นี่เองที่ทำาให้ พวกลี่ฝานสามคนลำาบากอย่างถึงที่สุด้ แม้แต่จะเข้าใกล้โหมวเฉินกม ยังทำาไม่ได้้

แถมบางครั้งเปลวเพลิงสีเขียวพวกนั้นยังปะทุออกแล้ว ไล่กวด้พวกลี่ฝานสามคนราวกับมีชีวิตและจิตสำานึกเป็นของตัวเอง

ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ พวกลี่ฝานสามคนจะต้องหน้าถอด้สี หลบหนีอย่างบ้าคลั่ง กลัวว่าจะโด้นเปลวเพลิงสีเขียวพวกนั้น

“ฟู่วๆ!”

และอยู่ๆ กมีเปลวเพลิงสีเขียวอีกเส้นหนึ่งสาด้กระเซมนออก มาใส่ตัวของผู้ฝึกลมปราณอารามเสวียนอู้

เมื่อเปลวไฟสีเขียวเข้ามาใกล้ คนของอารามเสวียนอู้ผู้นั้น กมได้้รวบรวมพลังวิญญาณของทั้งร่างให้กลายมาเป็นหมอกสีขาว ปกคลุมไปทั่วร่าง

ม่านแสงหมอกที่บางราวปีกจักจั่นทว่ากลับมีพลังปองกัน อย่างถึงที่สุด้นั้นพอสัมผัสโด้นเปลวไฟสีเขียวกลับถูกกัด้กร่อนอย่าง รวด้เรมว

เปลวไฟสีเขียวไม่เพียงแต่สามารถกัด้กร่อนเนื้อหนังมังสา แม้แต่ม่านแสงที่เกิด้จากพลังวิญญาณกมยังแทรกซึมเข้ามาได้้

คนผู้นั้นหน้าเผือด้สี รีบตัด้ขาด้ความเชื่อมโยงกับม่านแสง พลังวิญญาณนั้นทันที แล้วถอยกรูด้ออกมาด้้วยความลนลาน ถึงจะ พอหลบพ้นเคราะห์ไปได้้หวุด้หวิด้

ตอนที่คนของอารามเสวียนอู้ผู้นั้นมองไปยังเปลวเพลิงสี เขียวอีกครั้ง นัยน์ตาของเขากมเตมไปด้้วยความหวาด้กลัวและ กระวนกระวาย

“ร้ายกาจจริงๆ เสียด้้วย!” เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ

เวลานี้เขาสังเกตสถานการณ์การรบรอบด้้านจึงพบว่าทาง ฝ่ายของลี่ฝานอันตรายมากที่สุด้

และที่เฟิงหลัวแห่งสำานักโลหิตไม่ได้้เลือกไปรับมือกับผู้ แขมงแกร่งจากต่างอาณาจักรอีกสามคนที่เหลือ แต่เลือกเปอาหมายเป็น โหมวเฉินกมคงเพราะมองออกว่าโหมวเฉินต่างหากถึงจะเป็นคนที่น่า กลัวและรับมือได้้ยากที่สุด้ในบรรด้าคนทั้งสี่

“ฟิ้วๆๆ!”

เวลานี้แสงเจมด้สีเป็นกลุ่มๆ ได้้ถูกปลด้ปล่อยออกมาจากใน เมืองคูน้ำาผุพังแห่งนั้นอีกครั้ง ขณะเด้ียวกันคลื่นพลังงานแปลก ประหลาด้ระลอกหนึ่งกมลอยกระเพื่อมแผ่ออกไปรอบด้้านอย่าง เงียบเชียบ

ซากเมืองคูน้ำาที่ล่องลอยไม่หยุด้นิ่งส่ายไหวแล้วเปลี่ยน ตำาแหน่งอีกครั้ง

ทิศทางที่เมืองคูน้ำาเคลื่อนมาตรงกับตำาแหน่งที่เนี่ยเทียนยืน อยู่พอด้ี นั่นทำาให้คลื่นพลังงานที่แผ่กว้างเคลื่อนมาโด้นตัวเนี่ยเทียน

พอคลื่นพลังงานแปลกประหลาด้สัมผัสโด้นตัวเนี่ยเทียน จุด้แสงสีแด้งเจมด้จุด้บนหลังมือของเขากมเปลี่ยนมาเป็นร้อนแผด้เผา

และเวลานี้เอง เขารู้สึกได้้ว่าเจมด้แสงสีแด้งพวกนั้นคล้าย กำาลังดู้ด้ซับอะไรบางอย่าง

เขารวบรวมสมาธิรับสัมผัสอย่างละเอียด้ รู้สึกว่าจุด้แสงที่ กะพริบพราวอยู่ในภาพประตูสวรรค์ ไม่เพียงแต่เปลี่ยนมาเป็นเจิด้จ้า

สว่างไสว ยังเหมือนถูกนาบประทับอักขระโบราณที่แปลกประหลาด้ และซับซ้อนลงไปด้้วย

เขาที่เตมไปด้้วยความสงสัยหันขวับไปมองเมืองคูน้ำาที่ล่อง ลอยไม่อยู่นิ่ง แล้วกมรู้สึกว่าอักขระมากมายที่สลักอยู่บนกำาแพงเมืองดู้ เหมือนจะลด้น้อยลงไป

“หรือว่า…”

เขาพลันรู้สึกได้้ว่าที่จุด้แสงสีแด้งทั้งเจมด้ดู้ด้ซับเอามากมคือ อักขระแปลกตาบนกำาแพงเมือง

อีกอย่างกมีเพียงผู้ที่มีภาพประตูสวรรค์เท่านั้นถึงจะ สามารถได้้รับอักขระลึกลับจากเมืองคูน้ำา

เด้ิมทีภาพประตูสวรรค์บนหลังมือของเขามีเพียงจุด้เด้ียวที่ เป็นของเขา

ตอนที่ตู้ฮวางตายไป จุด้แสงสีแด้งหกจุด้ที่มาจากตู้ฮวางจึง ถูกเขาดู้ด้ซับเอามาแล้วกลายมาเป็นจุด้แสงอีกหกจุด้บนหลังมือของ เขา

ยิ่งจุด้แสงมีมาก ตอนที่ซากเมืองคูน้ำาเกิด้การเปลี่ยนแปลง ส่งระลอกคลื่นออกมา อักขระที่ได้้รับกมจะยิ่งมีเยอะ

เนี่ยเทียนพลันเข้าใจกระจ่างแจ้งทันที

นับตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้ พวกผู้ฝึกลมปราณที่มาจากต่าง อาณาจักรล้วนรู้ว่าเมื่อเข้ามาในประตูสวรรค์แล้ว อาจจะต้องพบเจอ กับเมืองคูน้ำาพิศวงที่ลอยตัวแห่งนี้

และพวกเขากมรู้ว่าบนกำาแพงของเมืองมีรูปภาพและอักขระ มากมายถูกสลักเอาไว้

เช่นเด้ียวกันพวกเขากมเข้าใจด้้วยว่าผู้ที่ยิ่งมีจุด้แสงมากเท่า ไหร่ พอมาถึงที่แห่งนี้กมยิ่งจะได้้เกมบเกี่ยวผลประโยชน์มากเท่านั้น

ด้ังนั้นเพื่อให้ได้้รับผลพวงที่มากกว่าเด้ิมตอนมาถึงที่นี่ พวกเขาถึงได้้แยกย้ายกัน แบ่งขอบเขตกันสังหารผู้ฝึกลมปราณของ เจมด้สำานักแห่งอาณาจักรหลีเทียน

บางทีก่อนหน้าที่จะเข้ามาในนี้ คนพวกนี้กมอาจทำาข้อตกลง กันไว้เรียบร้อยแล้ว

และเวลานี้เอง แรงด้ึงดู้ด้รุนแรงระลอกหนึ่งได้้ไหลกราก ผ่านจุด้แสงสีแด้งทั้งเจมด้ที่เปล่งวาบเข้ามากลางใจของเนี่ยเทียน

เขาหันขวับไปมองเมืองคูน้ำาผุพัง

เขาที่ยืนนิ่งอยู่นานสัมผัสได้้ว่าคลื่นพลังงานแปลกประหลา ด้ค่อยๆ ถอนตัวกลับ แล้วหายไปช้าๆ และในที่สุด้เขาจึงเป็นฝ่าย ขยับตัวเข้าไปใกล้เมืองคูน้ำานั้นด้้วยตัวเอง

ขอแค่อยู่ในคลื่นพลังงานนั้น ต่อให้เขาไม่ทำาอะไรสักอย่าง กมยังสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าจุด้แสงสีแด้งทั้งเจมด้บนหลังมือกำาลังดู้ด้ ซับอักขระลึกลับที่กระจายตัวอยู่ในคลื่นพลังงานอย่างเงียบเชียบ

อีกทั้งดู้เหมือนว่ายิ่งเข้าไปใกล้มากเท่าไหร่ คลื่นพลังงานที่ ได้้รับกมยิ่งเข้มข้นมากเท่านั้น ผลประโยชน์ที่ได้้รับกมยิ่งมหาศาลมาก ขึ้น

ในที่สุด้เขากมเข้าใจแล้วว่าเหตุใด้ผู้แขมงแกร่งของแต่ละฝ่าย ถึงยอมผ่านเส้นทางนองเลือด้มารวมตัวกันอยู่ข้างเมืองคูน้ำาแห่งนี้

เพราะว่ามีเพียงผู้ที่เข้าใกล้เมืองคูน้ำา ผู้ที่ได้้รับจุด้แสงสี แด้งมากเท่านั้น ถึงจะได้้รับผลประโยชน์มากที่สุด้

เด้ิมทีทุกคนล้วนเข้ามาใกล้เมืองคูน้ำาได้้โด้ยที่ไม่ต้องทำา อะไรกมยังสามารถใช้จุด้แสงของตัวเองไปดู้ด้ซับอักขระลึกลับเหล่านั้น ได้้

แต่ทุกคนล้วนเข้าใจด้ีว่า จุด้แสงเหล่านั้น…สามารถแย่งชิง มาได้้!

โด้ยเฉพาะผู้ฝึกลมปราณจากต่างอาณาจักรสี่คนที่คิด้ว่าตัว เองมีศักยภาพแขมงแกร่ง เมื่อพวกเขาเหมนว่าคนของอาณาจักรหลี เทียนมารวมตัวกันอยู่ที่นี่เพื่อเกมบเกี่ยวโชควาสนาที่พวกเขามองว่า ควรเป็นของตัวเองตั้งแต่ต้น แน่นอนว่าย่อมเปิด้ฉากสังหารทันที

การเข่นฆ่าของพวกเขายังเพื่อให้ได้้รับจุด้แสงสีแด้งบน หลังมือของผู้ฝึกลมปราณอาณาจักรหลีเทียนด้้วย เพราะต้องการดู้ด้ ซับอักขระลึกลับบนกำาแพงเมืองมาให้มากที่สุด้

เนี่ยเทียนเข้าใจกระจ่างแจ้ง เมื่อรู้ถึงความลึกลับนี้เขาจึง ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขาค่อยๆ เข้าไปใกล้เมืองคูน้ำาที่ล่องลอยทีละก้าว ยิ่งเข้า ใกล้จุด้ที่พลังงานไหลเชี่ยวกราก เขากมยิ่งสัมผัสได้้ถึงความร้อนลวก ของจุด้แสงสีแด้งทั้งเจมด้บนหลังมือ

ขณะที่เขากำาลังฮึกเหิมอยู่กับตัวเอง คลื่นพลังงานที่ลอย ออกมากมพลันหด้กลับเข้าไปกะทันหัน

อักขระลึกลับที่ดู้ด้ซับมาซึ่งทำาให้เขารู้สึกด้ีอย่างถึงที่สุด้นั้น กมหายวับไปอย่างไร้ร่องรอยด้้วย

“เอาะ!”

อีกฝั่งหนึ่ง ผู้ฝึกลมปราณของต่างอาณาจักรอีกคนเหลือบ ตามาเหมนเนี่ยเทียน นัยน์ตาของเขาพลันเผยความตะลึงระคนด้ีใจ และละโมบ

เขาสังเกตเหมนว่าบนหลังมือของเนี่ยเทียนที่มีตบะเพียง ท้ายสวรรค์กลับมีจุด้แสงถึงเจมด้จุด้

“หึหึ น่าสนใจ!” เขาจึงมองเนี่ยเทียนเป็นเหยื่อทันที