ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 162 สายเลือด้!

“ไม่เลว รู้สึกไม่เลวเลยทีเด้ียว”

มองเหมนพืชต้นนั้นสลายกลายเป็นเถ้าถุลี เนี่ย เทียนกมยิ้มยิงฟันอย่างร่าเริง

พืชต้นนั้นแปลงกายมาจากใบไม้ใบหนึ่ง ซึ่งใบไม้นั้นมีพลัง ของพืชหญ้าที่บริสุทธิ์แฝงเร้นอยู่

และดู้เหมือนว่าพลังพืชหญ้ากมเป็นเพียงแค่พลังชีวิตอีก ประเภทหนึ่งที่แตกย่อยออกไปเท่านั้น

การเต้นของหัวใจที่ผิด้ปกติ ทำาให้เนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ด้ึง เอาพลังชีวิตเลือด้เนื้อที่ไหลหายไปกลับคืนมาได้้ทั้งหมด้ ยังสามารถ ด้ึงเอาปราณบริสุทธิ์ที่แฝงเร้นอยู่ในใบไม้ใบนั้นเข้ามาในร่างกาย พร้อมกันด้้วย

ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าแผ่กระจายไปทั่วเลือด้เนื้อของ เขา ทำาให้เลือด้ลมของเขายิ่งไหลเวียนได้้อย่างคึกคักมีชีวิตชีวา

เขาสัมผัสได้้ว่าพลังกายและพลังใจไต่ไปถึงระด้ับสมบูรณ์ เปี่ยมล้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ตึกตัก!”

เวลานี้ เสียงหัวใจที่เต้นด้ังผิด้ปกติของเขากมยังไม่กลับคืนสู่ สภาพปกติ

ความกระหายใคร่บางอย่างที่มาจากในใจของเขาคล้าย กำาลังเร่งเร้าให้เขาดู้ด้ซับเอาพลังของพืชหญ้ามาให้มากกว่าเด้ิม เพื่อ เอาพลังชีวิตนั้นมาทำาให้เลือด้เนื้อของตัวเองแขมงแกร่งขึ้น!

เขาหันขวับไปมองค่านซิ่งหมิง

จากใบหน้าของค่านซิ่งหมิง เขามองเหมนความตะลึงลาน และไม่เข้าใจ ค่านซางหมิงที่ถูกผู้ฝึกลมปราณสามคนโอบล้อมคอย แบ่งสมาธิสังเกตเขาอยู่เนืองๆ แม้แต่ท่าทางควบคุมเถาวัลย์ของเขา กมเริ่มเปลี่ยนมาเป็นแขมงทื่อเลมกน้อย

“คนผู้นี้สวมเกราะวิเศษติด้ตัว มีใบไม้อีกเยอะซึ่งล้วนแฝง เร้นไว้ด้้วยพลังชีวิตของพืชหญ้าที่เข้มข้น…”

เนี่ยเทียนพึมพำา ใช้ใจรับสัมผัส ค่อยๆ ตระหนักได้้ว่าที่ อัตราการเต้นของหัวใจผิด้ปกติเพราะเกิด้จากความปรารถนาอัน รุนแรงที่มีต่อพลังชีวิตของพืชหญ้า!

เขาหันไปมองค่านซิ่งหมิงโด้ยอัตโนมัติ

“อู้!”

ค่านซิ่งหมิ่งที่เข้าไปใกล้ริมขอบของซากเมืองคูน้ำาลด้ตัวลง มาจากกลางอากาศ เขาแค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง แล้วกมีใบไม้สีเขียว มรกตอีกสองใบบินออกมาจากเกราะวิเศษตรงหน้าอกของเขา

ใบไม้สองใบนั้นเปลี่ยนแปลงต่อเนื่องทั้งที่ยังไม่ทันลอยมา หยุด้อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน ปลด้ปล่อยปราณระลอกหนึ่งออกมา ก่อกวนสรรพสิ่ง

เนี่ยเทียนสีหน้าไม่เปลี่ยน ทั้งยังเด้ินเข้าใกล้ เป็นฝ่ายเข้าไป รับใบไม้สองใบนั่นเสียเอง

เพราะเขาสัมผัสได้้ว่าความปรารถนาในใจของเขา ตอนนี้ ได้้เปลี่ยนมาเป็นเชี่ยวกรากดุ้ด้ันยิ่งกว่าเด้ิม!

เขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า ต่อให้ใบไม้สองใบนั้นจะเป็น วัตถุประหลาด้ที่เกิด้จากการร่ายเวทของค่านซิ่งหมิง แต่มันจะไม่มี ทางทำาร้ายเขาได้้อย่างแน่นอน!

ความมั่นใจของเขามาจากความตื่นเต้นและความกระหาย ใคร่ที่อยู่ในใจ!

“ตึกๆๆ!”

เสียงหัวใจของเขารัวเรมวขึ้นไปอีก คลื่นพลังชีวิตที่ซับซ้อน ถึงขีด้สุด้ซึ่งมาจากหัวใจของเขาพลันแผ่ออกไปรอบด้้านโด้ยมีเขา เป็นจุด้ศูนย์กลาง

ลายเส้นที่เหมนได้้ชัด้เจนบนใบไม้สองใบนั้นคล้ายได้้รับผลก ระทบในพริบตา

เนี่ยเทียนจ้องมองอย่างละเอียด้ พบว่าใบไม้ทั้งสองแปร เปลี่ยนมาเป็นเถาวัลย์สีเขียวเลมกยาวสองเส้นที่นุ่มเหนียว เถาวัลย์ เขียวประดุ้จงูวิเศษนั้นพยายามจะรัด้พันลำาคอของเขา

“ตึกตัก!”

ทว่าขณะที่หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง เถาวัลย์เขียวสองเส้นนั้นกมถูกด้ึงรั้งเอาไว้ทันที

เถาวัลย์เขียวประดุ้จงูวิเศษไม่ได้้อยู่ในการควบคุมของค่าน ซิ่งหมิงอีกต่อไป และความเชื่อมโยงทางจิตทั้งหมด้ระหว่างเขาและ เถาวัลย์เขียวกมถูกพลังลึกลับระด้ับสูงอย่างหนึ่งฟันขาด้อย่างดุ้ด้ัน!

ค่านซิ่งหมิงหน้าเผือด้สี พลังจิตที่เขาใส่เข้าไปในเถาวัลย์ เขียวถูกทำาลายกะทันหัน ทำาให้เขาได้้รับบาด้เจมบเลมกน้อย

ขณะที่เขาพบว่าตัวเองขาด้การติด้ต่อทางจิตกับเถาวัลย์ เขียวไปแล้ว เนื่องจากไม่มีคนควบคุม เด้ิมทีเถาวัลย์เขียวสองเส้นนั้น ควรจะได้้รับอิทธิพลจากแรงโน้มถ่วงให้ร่วงลงสู่พื้น

ทว่าเถาวัลย์เขียวสองเส้นกลับยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงหน้าอก ของเนี่ยเทียนไม่ขยับไหว

เนี่ยเทียนที่ทำาให้เขารู้สึกประหลาด้ใจเผยความลังเลเลมก น้อยออกมาทางด้วงตา ทว่ากลับเลือกที่จะยื่นมือออกมาแตะเถาวัลย์ เขียวเส้นหนึ่ง

ชั่วขณะที่นิ้วมือของเนี่ยเทียนแตะเข้ากับเถาวัลย์เขียวนั้น เถาวัลย์เขียวพลันปลด้ปล่อยปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าออกมาทันที!

ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าที่ค่านซิ่งหมิงสะสมอย่างยาก ลำาบากมาหลายปีกลายเป็นลำาแสงสีเขียวเข้ม พุ่งเข้าไปในนิ้วมือของ เนี่ยเทียนอย่างรวด้เรมว

แสงสีเขียวเข้มบางๆ หนึ่งชั้นก่อเกิด้ขึ้นในร่างของเนี่ย เทียน ทำาร่างของเขาให้เขาเปลี่ยนมาเป็นลึกลับสุด้จะหยั่ง

ไม่นานปราณบริสุทธิ์ทั้งหมด้ของพืชหญ้าที่อยู่บนเถาวัลย์ เขียวเส้นนั้นกมถูกเนี่ยเทียนด้ึงไปจนเกลี้ยง!

“เปรีกยะ!”

เถาวัลย์เขียวที่หมด้สิ้นซึ่งพลังงานพืชหญ้าพลันแตก กระจายกลายเป็นฝุ่นผง

ค่านซิ่งหมิงหน้าถอด้สีด้้วยความตะลึงลาน

“ตูม!”

ผีร้ายดุ้ด้ันตนหนึ่งถูกผู้แขมงแกร่งของสำานักโลหิตขับเคลื่อน ให้กระแทกลงบนหลังของค่านซิ่งหมิงอย่างแรง

ค่านซิ่งหมิงโซซัด้โซเซถอยไปไม่หยุด้

ผู้ฝึกลมปราณอีกสองคนของหุบเขาเทามีสีหน้าฮึกเหิม ขับ เคลื่อนอาวุธวิเศษไล่โจมตีเขาอย่างบ้าคลั่ง

เนี่ยเทียนไม่ได้้สนใจสภาพจนตรอกของค่านซิ่งหมิง แต่ยื่น มือไปกด้ลงบนเถาวัลย์เขียวอีกเส้นด้้วยสมาธิที่จด้จ่อ

วินาทีที่เขาแตะลงบนเถาวัลย์เขียวเส้นนั้น มันกมถูกเขาดู้ด้ เอาปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้ามาอย่างรวด้เรมว

ไม่นานหลังจากนั้น เถาวัลย์เขียวเส้นนั้นกมสลายกลายเป็น ฝุ่นผงไม่ต่างกัน

เนี่ยเทียนหรี่ตาลง รับสัมผัสอยู่เงียบๆ เขาทด้ลองใช้ กระแสจิตไปตรวจสอบความเปลี่ยนแปลงของหัวใจ

บางทีอาจเป็นเพราะขอบเขตของเขาต่ำาต้อยเกินไป พลังจิตยังไม่สามารถหลอมรวมกันเป็นพลังจิตวิญญาณได้้ เขาจึงไม่ สามารถเข้าไปในหัวใจแล้วสำารวจความลึกลับของมัน

เขาแค่สัมผัสได้้รำาไรว่าปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าที่ถูกด้ึง ออกมาได้้ผสานรวมเข้าไปในเลือด้ของเขาแล้ว

เลือด้สด้ค่อยๆ ชักนำาให้พลังงานพืชหญ้าเหล่านั้นไหลริน ไปยังหัวใจที่เต้นอยู่อย่างต่อเนื่อง

เมื่อหัวใจของเขาได้้รับพลังพืชหญ้า ถูกบำารุงด้้วยความ อบอุ่นกมคล้ายว่า…จะค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา

“สายเลือด้!”

เขาเบิกตากว้าง ใบหน้าเผยความเหลือเชื่อ ตื่นตะลึงไปกับ การรับสัมผัสของตัวเอง

ไม่มีเหตุผลอะไรมากมายนัก แต่ตอนนี้เขากลับตระหนักรู้ ได้้อย่างชัด้เจนว่าในร่างกายของเขา หรือจะพูด้ให้แน่ชัด้ยิ่งกว่านั้นกม คือในหัวใจของเขา มีพลังของสายเลือด้ด้ำารงอยู่!

อูจี้อาจารย์ของเขาเคยบอกว่า พลังสายเลือด้มักจะด้ำารง อยู่ในสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าที่มีเลือด้เนื้อแขมงแกร่งอย่างถึงที่สุด้เท่านั้น!

เมื่อนานมาแล้ว ในทางช้างเผือกที่กว้างใหญ่ สิ่งมีชีวิตต่าง เผ่าที่ทรงพลังของแต่ละอาณาจักรล้วนอาศัยพลังสายเลือด้ อาศัย เรือนกายที่แขมงแกร่งมาตั้งแต่กำาเนิด้ รวมไปถึงอายุขัยที่ยืนยาวกว่า เผ่ามนุษย์ ถึงสามารถประกาศตัวเป็นใหญ่ในจักรวาลได้้

มีเพียงเผ่ามนุษย์น้อยนิด้เท่านั้นที่เนื่องจากรุ่นบรรพบุรุษมี คนต่างเผ่าด้ำารงอยู่ ถึงสามารถตระหนักรู้ถึงพลังสายเลือด้ได้้

คนประเภทนี้ตอนที่เกิด้มากมอาจตระหนักได้้ถึงพลังสาย เลือด้แล้ว และกมีบางส่วนที่ผ่านวิวัฒนาการของเวลา เมื่อตัวเอง เติบโตและค่อยๆ แขมงแกร่งขึ้นกมจะตระหนักรู้ถึงพลังของสายเลือด้ อย่างกะทันหันในวันใด้วันหนึ่ง

หากเขาเป็นคนประเภทนี้ ถ้าเช่นนั้น สถานการณ์ของเขากม ถือเป็นแบบเด้ียวกับฝ่ายหลัง

แต่ไหนแต่ไรมา เขาแค่รู้สึกถึงความผิด้ปกติเลมกๆ น้อยๆ ของหัวใจ แต่ไม่เคยคิด้ถึงพลังสายเลือด้มาก่อน

หลังจากที่เขารับเอาปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้ามากมายไป บำารุงหัวใจตัวเองแล้ว พลังสายเลือด้ที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของเขาถึงได้้ ค่อยๆ ฟื้นตื่นขึ้นมา

“หรือว่า บิด้าของข้า ไม่ใช่เผ่ามนุษย์?” ในใจของเนี่ย เทียนเลื่อนลอย

เขามั่นใจเตมร้อยว่ามารด้าของเขาคือคนของตระกูลเนี่ย ในประวัติบรรพบุรุษตระกูลเนี่ยไม่เคยมีบันทึกถึงการไปมาหาสู่กับ ต่างเผ่ามาก่อน

ตระกูลเนี่ยกมคือตระกูลของมนุษย์ธรรมด้าตระกูลหนึ่ง ไม่ ได้้แขมงแกร่งตั้งแต่เกิด้ ทุกคนในตระกูลเนี่ยตอนที่เกิด้มากมเป็นเฉกเช่น คนปกติทั่วไป

ในเมื่อสายเลือด้ที่ซุกซ่อนอยู่ในร่างของเขาไม่ได้้มาจาก ตระกูลเนี่ย ถ้าเช่นนั้น…กมย่อมต้องเป็นของบิด้าเขาที่หายตัวไปอย่าง ลึกลับโด้ยไม่มีใครรู้ผู้นั้น

“คนผู้นั้นหากไม่ใช่คนต่างเผ่ากมต้องเป็นเพราะเขามีสาย เลือด้ของคนต่างเผ่าปะปน หรือไม่บรรพบุรุษของเขากมีคนต่างเผ่า ด้ำารงอยู่”

เนี่ยเทียนที่ตระหนักได้้เป็นครั้งแรกว่าชาติกำาเนิด้ของตัว เองไม่ธรรมด้า สติจึงเลื่อนลอยเลมกน้อย คิด้อยากจะหาเหตุผลให้เจอ อยากจะรู้ความจริงให้ได้้

เขาลืมไปชั่วขณะว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน ลืมไปว่าเขา กำาลังอยู่ในการประลองที่โหด้เหี้ยมของประตูสวรรค์ ลืมไปว่าข้าง กายเขายังมีเมืองคูน้ำาแห่งหนึ่งลอยตัวอยู่

“ฟิ้วๆๆ!”

และขณะที่เขากำาลังครุ่นคิด้อย่างหนักนั้นเอง แสงเจมด้สีกม ถูกปลด้ปล่อยออกมาจากในเมืองคูน้ำาอีกครั้ง

เมื่อแสงเจมด้สีปรากฏ คลื่นพลังงานแปลกประหลาด้ที่จาง หายไปก่อนหน้านี้จึงแผ่ออกมาจากในเมืองคูน้ำาผุพังอีกครั้ง แล้ว ขยายไปรอบด้้านอย่างรวด้เรมว

คราวนี้ เนี่ยเทียนที่อยู่ใกล้กับเมืองคูน้ำามากที่สุด้จึงเป็นคน แรกที่สัมผัสได้้ถึงความมหัศจรรย์

วินาทีที่คลื่นพลังงานแผ่ออกมา จุด้แสงเจมด้จุด้บนหลังมือ ของเขากมเปลี่ยนมาเป็นร้อนแผด้เผา ทั้งยังส่องประกายแสงระยิบ ระยับ

จุด้แสงสีแด้งเจมด้จุด้คล้ายด้วงด้าวพริบพราวเจมด้ด้วงที่ล่อง ลอยอยู่ในภาพประตูสวรรค์

อักขระลึกลับที่มิอาจสัมผัสถึงได้้อย่างแท้จริงค่อยๆ ถูกดู้ด้ รับเอามาผ่านการแพร่กระจายของพลังงานเหล่านั้น ไหลเข้ามารวม อยู่ในจุด้แสงทั้งเจมด้ที่เปล่งแสงระยิบระยับ

“พรวด้!”

และเวลานี้เอง เพราะสมาธิวุ่นวายอย่างหนัก อีกทั้งใบไม้ สามใบยังถูกเนี่ยเทียนด้ึงดู้ด้ไป ค่านซิ่งหมิงจึงกระอักเลือด้ออกมาคำา ใหญ่

ร่างของค่านซิ่งหมิงที่บินอยู่กลางอากาศพลันพุ่งเข้ามาหา เนี่ยเทียน

บนใบหน้าของเขาเตมไปด้้วยความเคียด้แค้นและ เด้ือด้ด้าล

“มาได้้เวลาพอด้ี!”

เนี่ยเทียนหัวเราะหึหึ หันฝ่ามือทั้งสองเข้าหากัน เริ่มสร้าง สนามแม่เหลมกบิด้เบือนยุ่งเหยิงขึ้นมาทันที

เขากำาลังรอให้ค่านซิ่งหมิงเอาตัวมาขึ้นเขียงอยู่เชียว!