ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 163 ข้าจะจำาเจ้าเอาไว้!

“ไอ้เด้มกบ้า! เป็นเพราะเจ้าคนเด้ียว ตายซะเถอะ!”

ขณะที่ค่านซิ่งหมิงลด้ตัวลงมากมตะโกนก้องดุ้ด้ันไปด้้วย เถาวัลย์เส้นหนายาวมากมายคล้ายกระบี่แหลมคมทิ่มแทงเข้าหาเนี่ย เทียนอย่างรุนแรง

ความเกลียด้แค้นที่เขามีต่อเนี่ยเทียนเหนือล้ำาเกินกว่าอีก สามคนที่เหลือไปแล้ว!

ในสายตาของเขา หากไม่เป็นเพราะเนี่ยเทียนทำาให้เขาเสีย สมาธิ หากไม่เป็นเพราะเนี่ยเทียนดู้ด้เอาปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้า ในใบไม้ทั้งสามนั่นไป ทำาให้เขาเสียการควบคุมจิตใจตัวเอง เขากมไม่มี ทางถูกสามคนนั้นฉวยโอกาสโจมตีให้บาด้เจมบสาหัสได้้แน่นอน

สภาพร่างกายของเขาในเวลานี้ย่ำาแย่อย่างมาก เขาไม่มี ความมั่นใจแล้วว่าจะสังหารผู้แขมงแกร่งของสำานักภูตผีและหุบเขา เทาสามคนนั้นได้้

เพียงคนเด้ียวที่เขายังมั่นใจว่าจะฆ่าได้้กมคือเนี่ยเทียน!

ที่เขาต้องการสังหารเนี่ยเทียน นอกจากความแค้นที่มีต่อ เนี่ยเทียนแล้ว ยังมีอีกสาเหตุหนึ่ง

นั่นคือเขาคิด้ว่าเนี่ยเทียนขอบเขตต่ำาสุด้ สามารถถูก จัด้การได้้อย่างง่ายด้าย อีกทั้งในร่างของเนี่ยเทียนกมคล้ายจะแฝงเร้น ไว้ด้้วยปราณบริสุทธิ์ของเลือด้เนื้อที่ไม่ธรรมด้าอย่างยิ่ง

ปราณบริสุทธิ์ของเลือด้เนื้อเหล่านั้นหากเขาดู้ด้ซับเอามาก ลั่นหลอมได้้ บาด้แผลของเขากมจะฟื้นตัวอย่างรวด้เรมว

เขาคิด้จะอาศัยการตายของเนี่ยเทียนมาเพิ่มพลังให้กับตัว เอง ทำาให้ตัวเองมีความสามารถที่จะสังหารคนทั้งสามได้้อีกครั้ง!

“ฟิ้วๆๆ!”

เถาวัลย์หนายาวหลายเส้นมีแสงสีเขียวเปล่งระยับ พริบตา เด้ียวกมพุ่งพรวด้เข้ามาหา

และเวลานี้เอง เนี่ยเทียนที่หันมือสองข้างเข้าหากันกมสร้าง สนามแม่เหลมกบิด้เบือนได้้สำาเรมจแล้ว

อันที่จริงขอบเขตของสนามแม่เหลมกนั้นไม่ถือว่าแผ่ขยาย ไปไกลเท่าไหร่นัก เพียงแค่ปกคลุมขอบเขตสองเมตรรอบกายเนี่ย เทียนเท่านั้น

แต่การโจมตีของเถาวัลย์จากค่านซิ่งหมิงเลมงมาที่ศีรษะ และลำาคอของเนี่ยเทียน เถาวัลย์นั่นจำาเป็นต้องแทงทะลุร่างของเนี่ย เทียนถึงจะสังหารเขาได้้ในพริบตา

ด้ังนั้นยังไงซะเถาวัลย์นั่นกมต้องเข้ามาในสนามแม่เหลมก ยุ่งเหยิงบิด้เบือนอยู่ด้ี!

แล้วกมเป็นด้ังคาด้!

ครู่เด้ียวหลังจากนั้น เถาวัลย์แต่ละเส้นด้ิ่งลึกเข้ามาใน สนามแม่เหลมกบิด้เบือน

เหมนเพียงว่าพอเถาวัลย์เหล่านั้นเข้ามาในสนามแม่เหลมกได้้ พลังอำานาจร้ายกาจรุนแรงของมันกมพลันหายวับไปทันใด้

เด้ิมทีเถาวัลย์เหล่านั้นคมกริบประดุ้จกระบี่ ทว่าเพียงแค่ พริบตาเด้ียวกมกลับกลายมาเป็นเหมือนงูที่อ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง!

พลังวิญญาณของพืชหญ้าที่แฝงเร้นอยู่ในเถาวัลย์แต่ละ เส้นเปลี่ยนมาเป็นยุ่งเหยิงไร้ระเบียบในเวลาแค่ครู่เด้ียว และไม่อยู่ใน การควบคุมของค่านซิ่งหมิงอีกต่อไป

พลังจิตที่ค่านซิ่งหมิงเพิ่มเข้ามาในเถาวัลย์กมสูญเสียการ ควบคุมไปเช่นเด้ียวกัน ทำาให้สมองของเขาสับสนวุ่นวาย นัยน์ตาเผย ความตะลึงพรึงเพริด้

“พลังพืชหญ้า!”

เนี่ยเทียนแสยะปากยิ้ม หลังจากที่สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง ก่อตัวได้้สำาเรมจ เขากมด้ึงมือทั้งสองออกจากกัน ใช้นิ้วมือแตะไปที่ เถาวัลย์ซึ่งลอยตัวอยู่ในสนามแม่เหลมกอย่างต่อเนื่อง

เถาวัลย์ทุกเส้นหลังจากสัมผัสเข้ากับมือของเขาล้วนมีเส้น แสงสีเขียวไหลรินออกมา

เส้นแสงมากมายคล้ายถูกชักนำาจากคลื่นผิด้ปกติในหัวใจ ของเนี่ยเทียน ครู่เด้ียวกมถูกด้ึงเข้ามาในร่างกาย ไหลตามกระแสเลือด้ เข้าไปยังหัวใจ

หัวใจของเขามีความรู้สึกฮึกเหิมและกระหายใคร่ส่งออกมา อีกครั้ง คล้ายว่าความต้องการที่มีต่อพลังพืชหญ้านั้นมากมายไม่มีที่ สิ้นสุด้

เมื่อพลังพืชหญ้าด้้านในหายไปจนเกลี้ยง เถาวัลย์หลาย เส้นกมบิด้เบือนไปตามสนามแม่เหลมก จากนั้นกมแตกโพลาะออกเป็นชิ้น เลมกชิ้นน้อย

หลังจากที่ได้้รับพลังพืชหญ้ามากกว่าเด้ิมมาบำารุง พลังจิต ของเขากมยิ่งเปลี่ยนมาเป็นคึกคักมีชีวิตชีวา

เขาสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าสายเลือด้ที่ซุกซ่อนอยู่ในร่าง เขาขยับเข้ามาใกล้เส้นทางแห่งการฟื้นตื่นอีกก้าวหนึ่งแล้ว!

ค่านซิ่งหมิ่งที่ด้ิ่งลงมาจากกลางอากาศและกำาลังจะร่วง ลงพื้นหน้าถอด้สีฉับพลัน

อยู่ๆ เขากมเกิด้หวาด้กลัวอย่างลึกล้ำา เขารู้สึกว่า…ขอแค่ พละกำาลังที่มาจากเขา ขอแค่ปราณบริสุทธิ์จากพืชหญ้ากล้าไปต่อกร กับเนี่ยเทียน นั่นกมเท่ากับโยนซาลาเปาไส้เนื้อให้หมา—มีแต่ไปไม่มี กลับมา!

ค่านซิ่งหมิงที่เสียเปรียบอย่างหนักร้องอู้อี้อยู่ในลำาคอ นัยน์ตาเตมไปด้้วยความเจมบปวด้

เขามั่นใจอย่างยิ่งว่าเขาที่ฝึกปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าซึ่ง เป็นหนึ่งในธาตุทั้งห้าน่าจะกำาลังเผชิญอยู่กับพลังลึกลับระด้ับสูงเสีย แล้ว

ระด้ับของพลังแปลกประหลาด้นั้นเหนือล้ำาเกินกว่าปราณ บริสุทธิ์ของพืชหญ้ามากมายนัก นี่ทำาให้ถึงแม้เนี่ยเทียนจะขอบเขต ต่ำาต้อย ทว่ากมยังกำาราบเขาได้้อยู่ด้ี!

เขาไม่กล้าหาเรื่องเนี่ยเทียนอีกต่อไปแล้ว ไม่กล้าเข้าไปใกล้ เนี่ยเทียน แล้วกมไม่กล้าไปยังสนามแม่เหลมกที่อยู่ข้างกายเนี่ยเทียน ด้้วย

เขาเตรียมพร้อมที่จะเผ่นหนีไปให้ไกล

ทว่าเวลานี้เอง การโจมตีอย่างบ้าคลั่งที่มาจากผู้แขมงแกร่ง สำานักโลหิตและหุบเขาเทากลับมาเยือนอีกครั้ง

ผีร้ายดุ้ด้ันหลายตนร้องคำารามไร้เสียง แล้วอยู่ๆ กมคว้าแขน และรัด้พันรอบเอวเขาเอาไว้

เนี่ยเทียนเงยหน้ามองอย่างละเอียด้กมเหมนว่าร่างของค่าน ซิ่งหมิงที่ลอยลงมาถูกผีร้ายเหล่านั้นกักตัวอยู่กลางอากาศ ขยับเขยื้อนไม่ได้้

ผู้แขมงแกร่งจากหุบเขาเทาสองคนใช้โล่สีเงินชิ้นหนึ่ง และ ยังมีลูกแสงสีฟอาอีกหลายลูกโจมตีเข้ามาที่ด้้านหลังของค่านซิ่งหมิงอ ย่างต่อเนื่อง

ตอนที่โล่และลูกแสงกระแทกลงบนหลังของค่านซิ่งหมิงอ ย่างแรง ค่านซิ่งหมิงที่ถูกผีร้ายกักตัวไว้กลางอากาศจึงร่วงด้ิ่งลงมาใน สนามแม่เหลมกบิด้เบือน

วินาทีที่ร่วงเข้ามาในสนามแม่เหลมก ใบหน้าของค่านซิ่งหมิ งกมเตมไปด้้วยคราบเลือด้ ประกายแสงในด้วงตาสลายหายไปเกือบ หมด้

ค่านซิ่งหมิงหายใจรวยริน เมื่อมาอยู่ในสนามแม่เหลมก บิด้เบือน พลังจิตที่เข้มข้นของเขาซึ่งยังหลงเหลืออยู่กมสูญเสียการ ควบคุมไปทันใด้

เขาหมด้สิ้นซึ่งพละกำาลังใด้ๆ ให้ต่อต้านอีกแล้ว!

“เรมว!”

ผู้แขมงแกร่งคนนั้นของสำานักโลหิตพอเหมนว่าค่านซิ่งหมิงจะ ตายแล้วจึงรีบตวาด้ขึ้นมาทันที เร่งเร้าให้ผีร้ายพุ่งเข้าใส่หมายฉีก กระชากร่างค่านซิ่งหมิงให้ด้ับสิ้นอย่างแท้จริง

เขาต้องการจะช่วงชิงเอาภาพประตูสวรรค์บนหลังมือของ ค่านซิ่งหมิงมา เพราะในภาพประตูสวรรค์นั้นมีจุด้แสงสีแด้งถึงแปด้ จุด้!

หากเขาได้้จุด้แสงสีทั้งแปด้นั้นมา เขากมจะได้้ครอบครองทุก อย่างที่ค่านซิ่งหมิงล่ามาได้้!

ผู้แขมงแกร่งสองคนของหุบเขาเทากมีสีหน้าตื่นเต้นเช่นกัน หวังว่าผู้ที่ฆ่าค่านซิ่งหมิงเป็นคนสุด้ท้ายจะเป็นพวกเขา เพราะมีเพียง ผู้ที่ฆ่าค่านซิ่งหมิงได้้อย่างแท้จริงเท่านั้นถึงจะได้้รับจุด้แสงสีแด้งแปด้ จุด้นั่น

พวกเขาต่างกมตื่นเต้นอย่างถึงที่สุด้

“อู้ๆ!”

ผีร้ายหลายตนคำารามเข้ามาหา ทว่าตอนที่เข้าไปใกล้ค่าน ซิ่งหมิงกลับได้้รับอิทธิพลจากสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง

เรือนกายของผีร้ายเหล่านั้นพลันบิด้เบือน เมื่อคลื่นสนาม แม่เหลมกกระเพื่อมอย่างพลุ่งพล่าน ร่างของพวกมันกมเกิด้ลางที่จะ สลายออกจากกัน

คนผู้นั้นของสำานักโลหิตหน้าเผือด้สีทันควัน เขาที่รีบร้อน ด้ิ่งลงมากลับต้องชะงักค้างกลางทาง

เขามองเนี่ยเทียนอย่างตื่นตะลึง คล้ายไม่เข้าใจว่าเหตุใด้ผี ร้ายที่ก่อตัวขึ้นมาจากพลังวิญญาณและพลังจิตของเขาถึงได้้เกิด้ลาง ที่จะสลายตัวในคลื่นประหลาด้ข้างกายเนี่ยเทียน

ผู้แขมงแกร่งสองคนของหุบเขาเทาเองกมหยุด้ชะงักฉับพลัน สังเกตเหมนการเปลี่ยนแปลงของผีร้ายเช่นกัน

พวกเขาเองกมถือว่าตัด้สินใจได้้อย่างเฉียบขาด้ หยุด้นิ่ง ทันทีทันใด้ แล้วปลด้ปล่อยกระแสจิตของตัวเองออกไปสำารวจความ ลึกลับของสนามแม่เหลมกนั้นอย่างเงียบเชียบ

พอกระแสจิตของพวกเขาพุ่งเข้าไปด้้านในกมเปลี่ยนมาเป็น ยุ่งเหยิงควบคุมไม่ได้้ทันที ความรู้สึกเจมบร้าวน่าตกใจพลันส่งออกมา จากสมองของพวกเขา

ความเจมบปวด้นั้นทำาให้พวกเขาเข้าใจฉับพลัน รู้ว่าสนาม แม่เหลมกที่โอบล้อมร่างของเนี่ยเทียนเอาไว้แปลกประหลาด้มากเพียง ใด้

เนี่ยเทียนที่เข้าใจความคิด้ของพวกเขาหัวเราะเบาๆ แล้ว ยกมือขึ้นตบลงไปที่ศีรษะของค่านซิ่งหมิงอย่างแรง

“กราอบ!”

บนศีรษะของค่านซิ่งหมิงมีเสียงกระดู้กแตกที่น่าสยด้สยอง ด้ังลอยมา ประกายแสงในด้วงตาของค่านซิ่งหมิงที่หลงเหลืออยู่อีก ไม่มากหายวับไปในที่สุด้

“ฟู่วๆ!”

หลังจากแน่ใจว่าค่านซิ่งหมิงตายไปแล้วจริงๆ จุด้แสงสี แด้งแปด้จุด้กมบินออกมาแล้วหลอมรวมเข้ากับภาพประตูสวรรค์บน หลังมือของเนี่ยเทียนด้ังคาด้

รูปภาพบนหลังมือของค่านซิ่งหมิงกลับค่อยๆ หายไปทีละ นิด้ แล้วไม่นานกมหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

ค่านซิ่งหมิงที่ตายไปแล้ว คลื่นพลังชีวิตบนร่างค่อยๆ มืด้ ด้ับ ทว่าเกราะวิเศษตรงหน้าอกของเขากลับยังคงมีปราณบริสุทธิ์ที่ เข้มข้นของพืชหญ้าด้ำารงอยู่

เนี่ยเทียนหรี่ตาลง จ้องไปที่ค่านซิ่งหมิงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วอ ยู่ๆ กมถอด้กำาไลเกมบของบนข้อมือของค่านซิ่งหมิงออก จากนั้นจึงโยน ส่งๆ ไปกลางอากาศ

“พวกท่านสามคนต่างหากถึงจะเป็นสาเหตุหลักที่ทำาให้เขา ตาย ข้ากมแค่ได้้ผลพลอยได้้เท่านั้น ทรัพย์สมบัติทั้งหมด้บนร่างของ เขาส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในกำาไลเกมบของ กำาไลนี้เป็นของพวกท่าน”

หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้ เนี่ยเทียนกมยื่นมือออกไป เอา ฝ่ามือกด้ลงบนเกราะวิเศษตรงหน้าอกของค่านซิ่งหมิง

ตอนที่เกราะวิเศษชิ้นนั้นสัมผัสโด้นฝ่ามือของเขา ทันใด้นั้น ปราณบริสุทธิ์เข้มข้นของพืชหญ้าจำานวนมากกมไหลทะลักเข้าสู่ฝ่ามือ ของเนี่ยเทียน แล้วถูกเขาด้ึงดู้ด้เข้าไปในหัวใจทีละส่วน

เขาสามารถสัมผัสได้้ถึงความเปี่ยมสุขของหัวใจตัวเอง รู้ ว่าหัวใจของเขาจำาเป็นต้องใช้ปราณบริสุทธิ์ของพืชหญ้าจำานวนมาก มาหล่อเลี้ยงถึงจะค่อยๆ ปลุกพลังแห่งสายเลือด้ขึ้นมาอย่างแท้จริง

เขาเองกมแอบรู้สึกได้้อย่างเลือนรางว่าอาวุธวิเศษที่สำาคัญ ที่สุด้บนร่างของค่านซิ่งหมิงกมคือเกราะวิเศษที่เขาสวมเอาไว้กับตัว

เนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ช่วงชิงเอาจุด้แสงมาได้้แปด้จุด้ ยัง ปล้นเอาอาวุธที่สำาคัญที่สุด้ของค่านซิ่งหมิงมาได้้ด้้วย จุด้นี้ดู้เหมือนไร้ คุณธรรมเลมกน้อย

ทว่าเกราะวิเศษชิ้นนี้ช่วยในการปลุกสายเลือด้ของเขาได้้ เป็นอย่างด้ี ทั้งๆ ที่รู้ว่าทำาแบบนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนัก ทว่าเขาไม่มี เวลามามัวคิด้มากอีกแล้ว วินาทีที่ค่านซิ่งหมิงตาย เขาจึงฉกฉวยเอา มาเป็นของตนอย่างไร้ซึ่งความเกรงใจ

กลางอากาศ

คนของสำานักภูตผีผู้นั้นยื่นมือออกมารับกำาไลเกมบของของ ค่านซิ่งหมิง เขาใช้กระแสจิตตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้ากมเปลี่ยนมา เป็นเหยเกเลมกน้อย

ในกำาไลเกมบของนั้นมีวัตถุวิเศษและยาอยู่ไม่น้อยกมจริง ทว่า วัตถุวิเศษและยาส่วนใหญ่ล้วนเป็นของที่ค่านซิ่งหมิงได้้มาจากลูก ศิษย์ของอีกเจมด้สำานัก

คนเหล่านั้นที่ถูกเขาฆ่าส่วนใหญ่ล้วนมีขอบเขตต่ำาต้อย วัตถุวิเศษและยาที่เกมบไว้จึงเป็นเพียงของธรรมด้าทั่วไป

ของเหล่านั้นไม่เพียงแต่ค่านซิ่งหมิงไม่แยแส แม้แต่เขาเอง กมยังไม่เหมนอยู่ในสายตา

แถมของแค่นี้เนี่ยเทียนยังจะให้เขาแบ่งกับผู้แขมงแกร่งอีก สองคนของหุบเขาเทาอีก นี่ทำาให้เขาไม่พอใจอย่างมาก

“มีอะไรบ้าง?” คนหนึ่งของหุบเขาเทาเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรเลย” ผู้แขมงแกร่งของสำานักภูตผีสีหน้าด้ำาคล้ำา เตมไปด้้วยความโกรธเคือง กำาลังสองจิตสองใจว่าจะขอคำาอธิบาย จากเนี่ยเทียนด้ีหรือไม่

ทว่าเวลานี้เอง ผีร้ายหลายตนที่เขาปล่อยออกมากลับ ทำาท่าจะแยกร่างอยู่ในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงของเนี่ยเทียน

“กึกๆ!”

เนี่ยเทียนเองกมองออกเหมือนกันว่าผีร้ายพวกนั้นได้้รับ อิทธิพลจากสนามแม่เหลมกจนบูด้เบี้ยวไม่เป็นรูปเป็นร่าง

เขาเอามือคว้าศพของค่านซิ่งหมิงแล้วเปลี่ยนทิศทางเลมก น้อย พาสนามแม่เหลมกนั้นจากไป

พอเขาเปลี่ยนตำาแหน่ง สนามแม่เหลมกจึงเคลื่อนตามไป ด้้วย ผีร้ายหลายตนที่ไม่ถูกปกคลุมอยู่ในสนามแม่เหลมกบิด้เบือนถึงได้้ กลับคืนสภาพปกติ ไม่มีลางว่าร่างจะแยกออกอีก

“ทั้งสามท่าน ศัตรูของพวกเราคือคนจากต่างอาณาจักร ต่างหาก! ครั้งนี้ข้าเนี่ยเทียนมีข้อเรียกร้องเยอะเกินไปอย่างแท้จริง ข้าต้องขออภัยทั้งสามท่านมา ณ ที่นี้ด้้วย”

“ภายหลัง หากเป็นไปได้้ล่ะกม ข้าจะพยายามชด้เชยให้เตม ที่ หวังว่าทุกท่านจะให้อภัย”

“ต่อให้พวกท่านไม่พอใจข้ากมควรต้องสังหารคนต่าง อาณาจักรเสียก่อน แล้วค่อยมาคิด้บัญชีกับข้า ว่าไหม?”

เนี่ยเทียนเงยหน้ามองคนทั้งสาม กล่าวพร้อมยิ้มเจื่อน

“ลูกศิษย์อูจี้—เนี่ยเทียน ข้าจะจำาเจ้าเอาไว้!” คนผู้นั้นของ สำานักภูตผีถลึงตาดุ้ด้ันใส่เขาหนึ่งครั้ง ในที่สุด้กมเลือกที่จะไม่คิด้เลมกคิด้ น้อยกับเขาชั่วคราว