ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 165 แสงสวรรค์

“ติด้ค้างเจ้ากะผีน่ะสิ!”

ลี่ฝานแห่งสำานักหลิงอวิ๋นถลึงตาใส่โจวอี้อย่างดุ้ด้ัน พูด้ ด้้วยเสียงอันด้ังว่า “หากเจ้ากล้าทำาตัวเหลวไหลกมอย่ามาโทษว่าข้าไม่ เกรงใจ!”

หลิวเหยี่ยนเองกมีสีหน้าเคร่งขรึม ต่อให้โจวอี้จะไม่มี ท่าทางผิด้ปกติอีกแล้ว ทว่าเขายังไม่กล้าวางใจง่ายๆ กลัวว่าโจวอี้จะ แค่พูด้ให้จบๆ เรื่องไปเท่านั้น

ตอนที่เหยียบเข้าไปในประตูเมือง พวกเขาพลันสัมผัสได้้ว่า คนที่มีจุด้แสงสีแด้งเยอะมากเท่าไหร่กมยิ่งเข้าไปในเมืองคูน้ำาได้้ง่าย มากขึ้นเท่านั้น

พวกคนต่างอาณาจักรเหล่านั้นล้วนสังหารคนของเจมด้ สำานักอย่างบ้าคลั่งกมเพื่อให้ได้้เข้าไปในเมืองคูน้ำานั่นน่ะหรือ?

เนี่ยเทียนอยู่ห่างจากโจวอี้ไปข้างหน้าห้าเมตร ขอบเขต ต่ำาต้อย แต่กลับมีโชควาสนาได้้ครอบครองจุด้แสงถึงสิบห้าจุด้ ขอแค่ เนี่ยเทียนถูกโจวอี้ฆ่า โชควาสนาอันเป็นของเนี่ยเทียนกมจะถูกโจวอี้ ช่วงชิงไปทันที

สำานักภูตผีและสำานักหลิงอวิ๋นไม่ได้้มีความสัมพันธ์อันด้ีต่อ กันแม้แต่นิด้เด้ียว และครั้งนี้กมเป็นเพราะอาณาจักรหลีเทียนประสบ ภัย ถึงได้้ยอมร่วมมือกันชั่วคราว

เขาไม่คิด้ว่าโจวอี้จะต้านทานมารในใจได้้จริงๆ

ลี่ฝานและหลิวเหยี่ยนไม่เพียงแต่ปองกันโจวอี้ พวกเขายัง แอบระแวด้ระวังเฟิงหลัวแห่งสำานักโลหิตผู้นั้นด้้วย

พวกเขาไม่รู้ว่าหลังจากที่เฟิงหลัวและเนี่ยเทียนผ่านการ ต่อสู้กับจ้าวโม่มาด้้วยกัน ความสัมพันธ์จึงคลี่คลายขึ้นมาแล้ว

ในสายตาของพวกเขา เฟิงหลัวและโจวอี้ต่างกมเป็นคน ประเภทเด้ียวกัน—ก่อนหน้านี้ล้วนเป็นศัตรูของพวกเขา

พวกเขายังถึงขั้นสงสัยด้้วยว่าการที่เฟิงหลัวโปรด้ปราน เนี่ยเทียน แท้จริงแล้วอาจเป็นเพราะมีจุด้ประสงค์อื่น จงใจอำาพราง ความละโมบในใจของตัวเอง เพื่อลงมือกะทันหันในช่วงเวลาสำาคัญ

“อย่ามามองข้า ข้าไม่ได้้คิด้อะไรกับเจ้าเด้มกนั่น” เฟิงหลัว พูด้อย่างไม่สบอารมณ์

“หัวใจคนเรามองกันไม่เหมน เจ้าคิด้อะไรอยู่ เจ้าย่อมรู้ด้ีอยู่ แก่ใจตัวเอง” ลี่ฝานแค่นเสียง

“ฟิ้วๆ!”

และเวลานี้เองกมีเงาร่างอีกสองร่างห้อทะยานมาจากทิศ ไกล

“จ้าวโม่! ถังหยาง!”

เฟิงหลัวหันไปมองครั้งหนึ่งกมหน้าถอด้สีทันที ร้องอุทานกับ ตัวเองในใจว่าแย่แล้ว

“เขาอยู่ที่ไหน?”

ถังหยางที่เรือนกายใหญ่โต บนแขนเปลือยเปล่าสองข้างมี ภาพเปลวเพลิงมากมายสักเอาไว้ พอมาถึงกมเอ่ยถามจ้าวโม่ที่อยู่ข้าง กายทันที

จ้าวโม่ที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงเหมือนกันพาถังหยางไล่ ตามร่องรอยของเนี่ยเทียน ค้นหาอยู่นานมาก ในที่สุด้กมาถึงที่แห่งนี้

จ้าวโม่หรี่ตาลง มองไปที่ประตูเมืองทั้งสี่ แล้วจึงชี้มายังตำา แหน่งที่เนี่ยเทียนอยู่ กล่าว “เจ้าเด้มกนั่นแหละ”

“ว่าไงนะ?” ถังหยางจ้องไปที่เนี่ยเทียนเขมมง มองอย่าง ละเอียด้รอบหนึ่งกมอด้ร้องอุทานเสียงหลงอย่างห้ามไม่ได้้ “แสง สวรรค์สิบห้าจุด้! เขาใช้วิธีอะไรถึงได้้แสงสวรรค์มาถึงสิบห้าจุด้?” ถัง หยางแสด้งความเหลือเชื่อออกมาทางสีหน้า

“แสงสวรรค์” ที่เขาพูด้ถึงกมคือจุด้แสงสีแด้งสิบห้าจุด้ที่อยู่ ในรูปประตูสวรรค์บนหลังมือของเนี่ยเทียน

เขาเรียกจุด้แสงสีแด้งนั้นว่าแสงสวรรค์ เหมนได้้ชัด้ว่ารู้ถึง ความหมายแฝงของมัน รู้ว่าแสงสวรรค์เหล่านั้นเป็นตัวแทนของ อะไร

“แสงสวรรค์?” โจวอี้แห่งสำานักภูตผีพึมพำาเบาๆ หนึ่ง ประโยค ในที่สุด้กมรู้ชื่อของจุด้แสงสีแด้งพวกนั้นแล้ว

“แสงสวรรค์…”

เนี่ยเทียนเองกมได้้ยินเสียงตะโกนของถังหยางเช่นกัน เขา เหม่อมองไปที่จุด้แสงสีแด้งบนหลังมือซึ่งร้อนลวกอย่างถึงที่สุด้ พึมพำาแผ่วเบา “ที่แท้เจ้าสิ่งนี้กมเรียกว่าแสงสวรรค์ แสงสวรรค์ เจมด้ สำานักในอาณาจักรหลีเทียนกลับไม่มีใครรู้เรื่อง ทว่าเจ้าพวกคนจาก ต่างอาณาจักรคล้ายจะรู้ถึงความมหัศจรรย์ของพวกมัน”

“เจ้าเด้มกนั่นเป็นของข้าแล้ว!”

ถังหยางตวาด้กร้าวขึ้นมาหนึ่งประโยค รอบด้้านมีเปลวไฟ เป็นกลุ่มก้อนพวยพุ่ง เปลวไฟเหล่านั้นลุกโชติช่วง ทำาให้เขากลายมา เป็นเหมือนคนไฟที่ถูกเปลวเพลิงกลืนกิน

ถังหยางที่ปลด้ปล่อยเปลวเพลิงร้อนแผด้เผาขยับร่างหนึ่ง ครั้งกมพุ่งเข้าใส่ประตูเมืองที่เนี่ยเทียนยืนอยู่อย่างรวด้เรมวราวด้าวตก

“แย่แล้ว!”

โจวอี้ เฟิงหลัว และยังมีลี่ฝานกับหลิวเหยี่ยนที่รวมตัวกัน อยู่ในประตูเมืองนี้พลันหน้าเผือด้สี

โจวอี้และเฟิงหลัวมาจากสำานักภูตผีและสำานักโลหิต ก่อน หน้าที่พวกเขาจะเข้ามากมได้้รับรู้ข้อมูลของคนสองคนที่แขมงแกร่งที่สุด้ ในบรรด้าคนต่างอาณาจักรผ่านช่องทางต่างๆ

คนหนึ่งกมคือโหมวเฉินที่มาถึงที่นี่ก่อนแล้ว เขามาจาก อาณาจักรเฮยเจ๋อ พลังวิญญาณแฝงเร้นไว้ด้้วยพิษร้ายแรง โด้นร่าง เมื่อใด้เลือด้เนื้อกมจะถูกกัด้กร่อนเมื่อนั้น

อีกคนหนึ่งกมคือถังหยางที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ มีตบะขอบเขต ต้นสวรรค์ช่วงท้ายเช่นเด้ียวกัน มาจากอาณาจักรอั้นหมิง เชี่ยวชาญ คาถาวิเศษเปลวเพลิงที่ร้อนแผด้เผา

“ถังหยาง!”

คนต่างอาณาจักรอีกสามคนที่มีโหมวเฉินเป็นผู้นำา พอเหมน เขาปรากฏตัวต่างกมแอบตะลึง

แม้แต่โหมวเฉินเองกมยังมีสีหน้าเคร่งขรึม เหมนได้้ชัด้ว่า หวาด้เกรงถังหยางไม่น้อย “ไม่นึกเลยว่าเจ้าหมอนี่จะตามมาเจอด้้วย บัด้ซบ!”

มีเพียงโหมวเฉินเท่านั้นที่รู้ด้ีว่าเพื่อปองกันไม่ให้ถังหยาง ตามมาเจอ เขาต้องแอบวางแผนชั่วร้ายอย่างลับๆ มากมายแค่ไหน

หลังจากที่เขาเข้ามาในประตูสวรรค์กมใช้วิธีการมหัศจรรย์ บางอย่างจนแน่ใจว่าเมืองคูน้ำาที่ล่องลอยนั้นจะปรากฏอยู่บนหิน อุกกาบาตยักษ์ก้อนนี้

เพื่อปองกันไม่ให้ถังหยางมาถึงในช่วงเวลาสำาคัญ เขาจึง แอบวางแผนอย่างลับๆ จัด้การให้พื้นที่สังหารของถังหยางอยู่ห่าง จากหินอุกกาบาตก้อนนี้มากที่สุด้

ที่เขาทำาเช่นนี้กมเพื่อไม่ให้ถังหยางที่อยู่ห่างไกลที่สุด้สัมผัส ได้้ถึงการปรากฏตัวของเมืองคูน้ำา

ต่อให้ถังหยางตระหนักได้้ว่าพื้นที่ที่เขาอยู่ห่างจากเมืองคู น้ำามากที่สุด้ รอจนเขาหาเจอแล้ว โหมวเฉินกมยังรู้สึกว่าตัวเองน่าจะ คว้าเอาโชควาสนาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด้มาครองได้้แล้ว

เด้ิมทีหากเนี่ยเทียนไม่ปรากฏตัว ถังหยางกมยังคงอยู่ใน พื้นที่นั้นเพื่อตามหาผู้รอด้ชีวิตของเจมด้สำานักต่อไป จากนั้นค่อยทยอย ฆ่าไปทีละคนเพื่อสะสมแสงสวรรค์ให้มากขึ้น

ยิ่งได้้รับแสงสวรรค์มาก ความเชื่อมโยงกับเมืองคูน้ำาผุพังกม จะยิ่งแขมงแกร่ง ซึ่งเด้ิมทีถังหยางกมคิด้จะใช้การสะสมแสงสวรรค์ใน ปริมาณมากมายืนยันตำาแหน่งที่แน่นอนของเมืองคูน้ำา

ทว่าการมาถึงของจ้าวโม่ นำาข่าวของ “เกราะมังกรเพลิง” มาให้แก่เขา อีกทั้งยังบอกกับเขาว่าเกราะมังกรเพลิงและแกนเลือด้ รวมเป็นหนึ่งเด้ียวกันแล้ว

เกราะมังกรเพลิงมาจากสำานักของอาณาจักรอั้นหมิงที่ถัง หยางอยู่ ตอนนี้เมื่อมันอยู่ในสภาพสมบูรณ์พร้อมและตกอยู่ในมือ ของเด้มกรุ่นเลมกขอบเขตท้ายสวรรค์ของอาณาจักรหลีเทียนคนหนึ่ง เขาย่อมรีบมาช่วงชิงกลับคืนไปอยู่แล้ว

ด้้วยเหตุนี้การสังหารลูกศิษย์เจมด้สำานักอาณาจักรหลีเทียน ของถังหยางถึงได้้หยุด้ลงกลางคัน

เขาถูกจ้าวโม่ชักนำาให้ไล่ตามหา จนกระทั่งเมื่อเมืองคูน้ำา ปรากฏตัว อีกทั้งยังปล่อยคลื่นพลังงานระลอกแรกออกมา เขาจึง สัมผัสได้้ในทันที

ที่เขาสามารถตามมาทันเวลาสาเหตุสำาคัญกมคือเนี่ยเทียน

“ไสหัวไปกันให้หมด้! ข้าไม่สนใจพวกเจ้า แค่พวกเจ้ายอม รออยู่ที่เด้ิมอย่างว่าง่าย ไม่มารบกวนข้า ข้าจะไว้ชีวิตพวกเจ้า ชั่วคราว!”

ถังหยางคำาราม ร่างที่คล้ายคนไฟลุกไหม้ไปด้้วยเปลวเพลิง ของเขากระโจนเข้าใส่ประตูเมืองที่เฟิงหลัวและลี่ฟานยืนอยู่

บนหลังมือของเขามีแสงสวรรค์อยู่ถึงสิบกว่าจุด้ นี่ หมายความว่ามีคนของเจมด้สำานักสิบคนที่ถูกเขาสังหารไป

“ถังหยางกมคือเจ้าผู้นี้เองรึ!”

โจวอี้แห่งสำานักภูตผี และเฟิงหลัวแห่งสำานักโลหิตพลัน หน้าเปลี่ยนสี แอบหลีกทางให้โด้ยไม่รู้ตัว กลายเป็นการเปิด้ทางให้ เขาได้้เข้าไปในเมือง

แม้ว่าเฟิงหลัวจะชื่นชมเนี่ยเทียนอยู่มากแต่กลับรู้ด้ีถึง ความน่ากลัวของถังหยาง และเขาเองกมไม่ยินด้ีต่อสู้สุด้ชีวิตกับถัง หยางเพื่อเนี่ยเทียน

ลี่ฝานและหลิวเหยี่ยนต่างกมอยู่ขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงต้น ตอนที่พวกเขามองเหมนสายตาที่ลุกโชนไปด้้วยเปลวเพลิงของถัง หยางจ้องเขมมงไปที่เนี่ยเทียน ต่างกมแอบตะลึงระคนหวาด้หวั่น

พวกเขามองออกว่าเปอาหมายหลักของถังหยางในครั้งนี้ อาจจะเป็นเนี่ยเทียน!

พวกเขาไม่รู้ว่าเนี่ยเทียนไปล่วงเกินถังหยางตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่กลับรู้ว่าหากถังหยางเข้าไปใกล้เนี่ยเทียนได้้ เกรงว่าเนี่ยเทียนคง ถูกสังหารในชั่วพริบตาเด้ียว

พวกเขามองตากันหนึ่งครั้ง ต่างกมองออกถึงความขมขื่น และจนใจในสายตาของอีกฝ่าย

หากโจวอี้และเฟิงหลัวยินด้ีร่วมมือกับพวกเขาสกัด้กั้นถัง หยาง บางทีพวกเขาอาจจะพอขัด้ขวางถังหยางไว้ได้้

ทว่าโจวอี้และเฟิงหลัวกลับเบี่ยงตัวออกเปิด้ทางให้ นี่กม แสด้งออกถึงความคิด้ของพวกเขาอย่างชัด้เจนแล้ว

—พวกเขาไม่กล้าไปตอแยกับถังหยาง!

ไม่มีโจวอี้และเฟิงหลัวสองคน ลำาพังเพียงแค่พละกำาลัง ของพวกเขาย่อมไม่มีทางที่จะสกัด้กั้นถังหยางไว้ได้้

ขณะที่พวกเขากำาลังสองจิตสองใจ จ้าวโม่ที่มาจากอาณา จักรอั้นหมิงเช่นเด้ียวกันกมตามถังหยางมาด้้วย

จ้าวโม่มีตบะอยู่ต้นสวรรค์ช่วงกลาง ฝีมือเหนือล้ำากว่าพวก เขา อีกทั้งเหมนได้้ชัด้ว่าจ้าวโม่ผู้นั้น…ติด้ตามถังหยาง คล้ายมีถังหยาง เป็นผู้นำา

แค่ถังหยางคนเด้ียวกมน่ากลัวมากพออยู่แล้ว นี่มาเพิ่มจ้าว โม่ไปอีกคน จะต้านทานได้้อย่างไร?

ตอนที่โจวอี้และเฟิงหลัวเหมนว่าจ้าวโม่เองกมเลือกประตู เมืองบานนี้เช่นกันกมยิ่งกระวนกระวายอยู่ไม่สุข แล้วกมรีบหลีก

ทางออกกว้างกว่าเด้ิม เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ถังหยางและจ้าวโม่คิด้ว่า พวกเขาเกะกะแล้วลงมือสังหารพวกเขา

“ไสหัวไป!”

ลำาแสงเปลวเพลิงขนาด้ยักษ์ลำาหนึ่งระเบิด้ออกมาจาก หน้าอกของถังหยาง ในลำาแสงนั้นมีประกายไฟมากมายเปล่งระยิบ ระยับ ตัด้สลับกันเป็นลายไฟที่มหัศจรรย์

ท่ามกลางลายไฟนั้นคล้ายนาบประทับคาถาเปลวเพลิงที่ ลึกลับบางอย่างเอาไว้ แฝงเร้นไว้ด้้วยเจตจำานงของการเผาไหม้ทุก อย่างให้เป็นเถ้าถ่าน!

“ตูมๆๆ!”

หลิวเหยี่ยนและลี่ฝานเรียกอาวุธวิเศษออกมาหลายชิ้น พยายามสกัด้ขวางลำาแสงเปลวเพลิง ทว่าวินาทีที่สัมผัสเข้ากับ ลำาแสงเปลวเพลิงนั่นกมถูกกระเทือนจนกระอักเลือด้ทันที

อาวุธวิเศษระด้ับกลางเหล่านั้นมีสะเกมด้ไฟลุกไหม้ ถูกผลัก ให้ออกไปอยู่ด้้านข้างแล้วร่วงกระแทกลงพื้นทันใด้

“ปัง!”

ลำาแสงเปลวเพลิงนั้นกระแทกลงบนร่างของหลิวเหยี่ยนอ ย่างจัง หลิวเหยี่ยนตัวปลิวกระเด้มนขึ้นฟอา แล้วร่วงตกลงมาหนักๆ บนพื้นด้้านหลังเนี่ยเทียน

หลังจากที่ถังหยางและจ้าวโม่ปรากฏตัว เนี่ยเทียนที่สังเกต ความเคลื่อนไหวอยู่เงียบๆ เหมนคาตาว่าร่างของหลิวเหยี่ยนลอยขึ้น ฟอาแล้วกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

“ท่านลุงหลิว!” เนี่ยเทียนด้วงตาแด้งก่ำา

วินาทีที่ร่างของหลิวเหยี่ยนร่วงลง ประกายในด้วงตากม แตกสลาย พลังชีวิตหายสิ้นไปแล้ว

“อู้ๆ!”

ลำาแสงเปลวเพลิงที่น่าหวาด้กลัวนั้นพวยพุ่งเข้าไปในประตู เมืองที่มีแสงเจมด้สีล้อมวนได้้หลายเมตรกมคล้ายได้้รับอิทธิพลจากพลัง ผลักด้ันในประตูเมือง สุด้ท้ายจึงค่อยๆ หายไป

ลี่ฝานแห่งสำานักหลิงอวิ๋นตาแด้งฉานขึ้นมาในพริบตาเด้ียว เขาเหมนกับตาตัวเองว่าหลิวเหยี่ยนถูกลำาแสงเปลวเพลิงนั่นสังหารจึง หมายจะพุ่งเข้าไปสู้อย่างไม่คิด้ชีวิต

เฟิงหลัวที่อยู่ใกล้เขามากที่สุด้กระชากเขากลับมา ไม่สนใจ ว่าเขาจะด้ิ้นรนมากแค่ไหน รั้งเขาให้ถอยหลังอย่างสุด้ความสามารถ เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เขาที่เสียสติเอาตัวไปให้ถังหยางฆ่า

เฟิงหลัวมองออกว่าในสายตาของถังหยางนั้นมีแต่เนี่ย เทียน!

คนอื่นๆ ขอแค่ไม่ขัด้ขวางให้เขาเข้าใกล้เนี่ยเทียน เขากมไม่ คิด้จะแยแสแม้แต่นิด้

ที่หลิวเหยี่ยนถูกฆ่าตายกมเพราะเขาไม่รู้จักกลัวตาย มา ขวางระหว่างเนี่ยเทียนและถังหยาง นั่นถึงได้้ทำาให้ถังหยางกำาจัด้เขา ทิ้งอย่างไม่เกรงใจ

ลี่ฝานที่อยู่ข้างกายหลิวเหยี่ยน ถังหยางไม่แม้แต่จะชายตา มอง เหมนได้้ชัด้ว่าลี่ฝานที่มีพลังต้นสวรรค์ช่วงต้นไม่ได้้อยู่ในสายตา ของเขา

“ช่างแขมงแกร่งยิ่งนัก!”

โจวอี้แห่งสำานักภูตผีที่เหมนว่าหลิวเหยี่ยนเพิ่งเผชิญหน้ากับ ถังหยางเท่านั้นกมถูกถังหยางฆ่าตายทันที ในใจเขากมสั่นสะเทือนอย่าง บ้าคลั่ง

หน้าเขาเปลี่ยนสีกะทันหัน แล้วจึงถอยหลังออกไปเงียบๆ อย่างไม่ให้เป็นที่จับสังเกต เปิด้ทางที่กว้างยิ่งกว่าเด้ิมให้กับถังหยาง

ตลอด้ร่างของถังหยางเตมไปด้้วยเปลวไฟลุกโหม เรือน กายที่ใหญ่โตดุ้จภูเขาลูกย่อมก้าวยาวๆ มาข้างหน้า ไม่สนใจมองคน ที่อยู่สองฝั่งทางอีก เอาแต่จับจ้องไปที่เนี่ยเทียน ตวาด้ดุ้ด้ัน “ไอ้หนู!

มอบเกราะมังกรเพลิงมาซะ แล้วข้าจะยอมให้ศพเจ้าอยู่ครบชิ้นส่วน! หากยังไม่รู้จักกลัวตายอีก ข้าจะเผาให้เจ้ามอด้ไหม้เป็นจุล แม้แต่ซาก กระดู้กกมไม่มีเหลือ!”

ระหว่างที่พูด้เขาได้้เด้ินผ่านเฟิงหลัว ลี่ฝานและโจวอี้เข้า มาใกล้เนี่ยเทียนทุกขณะแล้ว

เปลวเพลิงร้อนแรงที่ล้อมวนไปทั่วกายเขาตัด้สลับกับพลัง ผลักด้ันเจมด้สีในเมืองจนเกิด้เป็นเสียงลั่น “เปรีกยะๆ”

ถังหยางที่ผมยาวประบ่า พลังอำานาจค่อยๆ ไต่ขึ้นสูงคล้าย เทพมารเปลวเพลิงตนหนึ่ง ปลด้ปล่อยเพลิงร้อนแผด้เผาที่ดุ้ร้ายและ เหี้ยมหาญ