ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 173 ตัด้มือตัวเอง

ที่ก่อนหน้านี้ซูหลินแห่งวิมานสวรรค์ และชายหนุ่มชุด้ขาว จากอาณาจักรปิงเฟิงไม่เคลื่อนไหวกมเพราะกังวลว่าเนี่ยเทียนจะอ่อน ด้้อยเกินไป

พวกเขากลัวว่าอู๋หลิ่งจะสามารถสังหารเนี่ยเทียนได้้โด้ยไม่ เปลืองแรงแม้สักกะผีก จากนั้นกมแค่นั่งบนภูชมเสือกัด้กัน รอจนช่วง

เวลาที่พลังของพวกเขาเสียหายไปอย่างใหญ่หลวงแล้วค่อยมาเกมบ เกี่ยวผลแห่งชัยชนะ

เมื่อพวกเขาเหมนว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้กระจอกถึงเพียงนั้น ทั้ง ยังมีฝีมือสูสีกับอู๋หลิ่งด้้วย พวกเขาจึงไม่เสียเวลาอีกต่อไป

เมื่อซูหลินและชายชุด้ขาวผู้นั้นตัด้สินใจได้้กมลงมือประหัต ประหารกันทันที

“ตูมๆๆ!”

และเวลานี้เอง อู๋หลิ่งโบกสะบัด้มีด้ยาวแปลกประหลาด้ เล่มนั้นออกมาเป็นแสงมีด้สีเข้มหลายเส้น ทยอยฟาด้ฟันลูกปราณ วิญญาณที่พุ่งเข้ามาโจมตีเขาให้แตกทลายไปทีละลูก

หลังจากที่ลูกปราณวิญญาณแตกสลาย สะเกมด้แสงกมสาด้ กระเซมนไปทั่วท้องฟอา สะเกมด้แสงเหล่านั้นถี่หนาประดุ้จฝนเมมด้เลมกที่ ร่วงลงกระทบร่างอู๋หลิ่ง

เกราะวิเศษที่อู๋หลิ่งสวมแนบร่างจึงปล่อยแสงรุบรู่แหลมคม ออกมาอีกครั้ง และแสงรุบรู่เหล่านั้นกมทำาลายสะเกมด้แสงที่เกิด้จาก การระเบิด้ของลูกปราณวิญญาณไปจนหมด้เกลี้ยง

เนี่ยเทียนที่เอายันต์วิเศษชิ้นนั้นออกมาใช้ อาศัยม่านแสง ห้าชั้นที่ราวกับหินหยกต้านทานพลังทางจิตที่ชั่วร้ายของอู๋หลิ่ง

พลังจิตของเขาที่เหลืออยู่แบ่งกันออกไปควบคุมลูกปราณ วิญญาณเหล่านั้นเพื่อโจมตีอู๋หลิ่ง คอยเผาผลาญพลังของอู๋หลิ่งอย่าง ต่อเนื่อง

อู๋หลิ่งที่เด้ิมทีอยู่ห่างจากเขาแค่เพียงสิบเมตร พอถูกลูก ปราณวิญญาณโจมตีจึงถอยกรูด้ออกไป

ระยะห่างระหว่างเขาและเนี่ยเทียนถูกด้ึงห่างออกไป อีกประมาณห้าสิบเมตร อู๋หลิ่งที่พยายามโบกสะบัด้มีด้ยาวเพื่อฟาด้ ฟันลูกปราณวิญญาณอย่างต่อเนื่อง ทั้งยังใช้เกราะวิเศษมาต้านทาน สะเกมด้แสง สีหน้าอ่อนล้าอย่างเหมนได้้ชัด้

ทุกครั้งที่เขาโบกมีด้ยาวจะต้องใช้พลังงานจำานวน มาก

เกราะวิเศษชิ้นนั้นที่อยู่บนร่างของเขากมด้ับแสงลงไป กมการระเบิด้ของลูกปราณวิญญาณ

เนี่ยเทียนรวบรวมสติตั้งมั่นพบว่าลูกปราณวิญญาณ เหล่านั้นทำาให้อู๋หลิ่งต้องเสียพลังวิญญาณเยอะมาก

“ถือว่าเป็นวิธีที่ยอด้เยี่ยมวิธีหนึ่ง”

แอบพึมพำาหนึ่งประโยค อยู่ๆ เขากมพลันคิด้อยากทำาสอง อย่างในเวลาเด้ียวกัน จึงใช้พลังจิตควบคุมลูกปราณวิญญาณโจมตีอู๋ หลิ่ง

พลางยื่นมือข้างหนึ่งของเขาขึ้นไปบนท้องฟอา ใช้เวทลับที่ บรรลุจากด้ินแด้นลึกลับมารวบรวมลูกปราณวิญญาณใหม่อีกครั้ง

ลูกปราณวิญญาณขนาด้ประมาณแท่นโม่หินลูกหนึ่งก่อตัว กันขึ้นมาอย่างรวด้เรมว เขาใช้ความเรมวที่มากที่สุด้ด้ึงดู้ด้เอาพลัง แปลกประหลาด้ที่ซ่อนอยู่ในนั้นซึ่งสามารถบำารุงพลังจิตได้้มาด้้วย ความเรมวที่มากที่สุด้

และเขายังด้ึงเอาปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่อยู่ในลูกปราณ วิญญาณกึ่งของเหลวนั้นเข้ามาในมหาสมุทรวิญญาณอีกด้้วย

ไม่นานนักพลังวิญญาณของเขาที่ใช้ไปกมเติมเตมมหาสมุทร วิญญาณให้เปี่ยมล้นอีกครั้ง

พลังจิตของเขาที่หายไปเพราะใช้ต้านทานพลังจิตชั่วร้าย ของอู๋หลิ่งกมได้้รับการฟื้นฟูเช่นกัน

ลูกปราณวิญญาณที่ถูกด้ึงพลังประหลาด้ออกมาและยังมี ปราณวิญญาณเหลืออยู่อีกส่วนหนึ่งเปลี่ยนจากขนาด้ใหญ่เท่าฐาน แท่นโม่หินมาหด้เลมกลงเท่าลูกหนังลูกหนึ่ง

พอพลังจิตกลุ่มหนึ่งแทรกซึมเข้าไปข้างนั้น ลูกปราณ วิญญาณกมพุ่งทะยานเข้าไปโจมตีอู๋หลิงอีกครั้ง

ไร้ซึ่งความลังเลใด้ เขาใช้วิธีเด้ิมสร้างลูกปราณวิญญาณ อีกครั้ง

ลูกปราณวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นในภายหลัง เขาไม่ด้ึงดู้ด้เอา ปราณวิญญาณที่เกินจำาเป็นอีกแล้ว แค่ด้ึงเอาพลังประหลาด้ที่มี ประโยชน์ต่อการบำารุงพลังจิตมาเท่านั้น

รอจนพลังประหลาด้เหล่านั้นที่อยู่ในลูกปราณวิญญาณถูก ชักนำาเข้ามาในสมองของเขา เขากมจะด้ึงพลังจิตกลุ่มหนึ่งเข้าไปในลูก ปราณวิญญาณและโจมตีอู๋หลิ่ง

ลูกปราณวิญญาณใหม่ๆ ลูกแล้วลูกเหล่าถูกสร้างขึ้น พอ พลังประหลาด้หมด้ลงกมจะถูกโยนใส่อู๋หลิ่งทันควัน

ระหว่างนี้ เนี่ยเทียนไม่เพียงแต่ไม่สูญเสียพลังวิญญาณใด้ๆ พลังจิตยังค่อยๆ ฟื้นคืนสู่สภาพพรั่งพร้อมสูงสุด้ด้้วย

ลูกปราณวิญญาณลูกใหม่ที่เขาสร้างขึ้นมามีทั้งหมด้เจมด้ลูก คลื่นพลังงานที่เชี่ยวกรากไหลทะลักของลูกปราณวิญญาณเจมด้ลูกนั้น ต่างกมาระเบิด้อยู่ข้างกายอู๋หลิ่ง

ตอนนี้พื้นที่ระหว่างเขาและอู๋หลิ่งเตมไปด้้วยสะเกมด้แสงที่ กระจายเตมฟากฟอา ซึ่งมีคลื่นปราณวิญญาณที่ไหลเชี่ยวและพลุ่ง พล่านอย่างถึงที่สุด้

อู๋หลิ่งที่อยู่ท่ามกลางการระเบิด้อย่างบ้าคลั่งของลูกปราณ วิญญาณที่มีเยอะราวกับไร้ที่สิ้นสุด้นั้น สีหน้าของเขาดู้ซึมกะทือเลมก น้อย ประกายสด้ใสที่อยู่ในด้วงตากมคล้ายจะค่อยๆ หายไปทีละนิด้

เขาโบกมีด้ยาวอย่างต่อเนื่องคล้ายหุ่นยนต์ ฟาด้ฟันลูก ปราณวิญญาณลูกแล้วลูกเล่า

เขาใช้เกราะวิเศษที่ล้ำาค่าชิ้นนั้นต้านทานสะเกมด้แสงที่สาด้ กระเซมนอีกครั้ง รู้สึกตัวเองคล้ายจะต้องถูกลูกปราณวิญญาณโจมตี เข้าใส่แบบนี้ไปตลอด้กาล

นอกจากลูกปราณวิญญาณแล้ว สะเกมด้แสงมากมายที่ กระจายลงมากมเหมือนกลายมาเป็นแม่น้ำาแสงพลังวิญญาณเส้นใหม่

แต่ละก้าวที่เขาก้าวเด้ินอยู่ท่ามกลางแม่น้ำาสะเกมด้แสงยิ่ง ยากลำาบากมากขึ้นเรื่อยๆ

“พลังวิญญาณและพลังจิตของเจ้าหมอนั่นฟื้นคืนสู่สภาพ สมบูรณ์แบบแล้ว!”

มีแม่น้ำาสะเกมด้แสงกระจัด้กระจายขวางกั้น อู๋หลิ่งมองเนี่ย เทียน มองลูกปราณวิญญาณรอบกายเขาที่ก่อตัวขึ้นมาซ้ำาแล้วซ้ำาเล่า พบว่าสีหน้าของเนี่ยเทียนสด้ใสมีชีวิตชีวา คลื่นเชี่ยวกรากของพลัง วิญญาณในร่างไม่มีวี่แววว่าจะแห้งขอด้แม้แต่นิด้

ตอนที่มองเหมนความฮึกเหิมและความสงบนิ่งของเนี่ยเทียน ความมั่นใจของอู๋หลิ่งกมคล้ายถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นเลมกชิ้นน้อย อย่างไร้ปราณี

เขาที่มาจากอาณาจักรต้าฮวางดู้หมิ่นเนี่ยเทียนมากที่สุด้ เข้าใจไปว่าเนี่ยเทียนที่มาจากอาณาจักรหลีเทียนคือคู่ต่อสู้ที่รับมือได้้ ง่ายที่สุด้ ด้ังนั้นเขาถึงได้้เลือกเนี่ยเทียน

ทว่าพอมาถึงเวลานี้ เขากลับเสียใจอย่างสุด้ซึ้ง

เขารู้สึกว่าหากคู่ต่อสู้ของเขาไม่ใช่เนี่ยเทียน แต่เป็นชาย หนุ่มชุด้ขาวผู้นั้น เขาย่อมไม่มีทางกลายเป็นผู้ถูกกระทำาแบบนี้ แน่นอน

ต่อให้เผชิญหน้ากับซูหลินจากอาณาจักรเสวียนเทียน เขา เองกมคงไม่เป็นด้ั่งตอนนี้ที่ต้องเผชิญหน้ากับการระเบิด้ของลูกปราณ วิญญาณไร้ที่สิ้นสุด้ แม้แต่เข้าใกล้เนี่ยเทียนกมยังทำาไม่ได้้

“กะอีแค่อาณาจักรหลีเทียนกระจอกๆ เหตุใด้ถึงมีบุคคล เช่นนี้ได้้?!” อู๋หลิ่งคำารามกร้าวอยู่ในใจ

“พอประมาณแล้ว”

เนี่ยเทียนที่รวบรวมลูกปราณวิญญาณอย่างบ้าคลั่งมาถึง เวลานี้กลับหยุด้ชะงักกะทันหัน

เขาสังเกตเหมนว่าด้วงตาปีศาจเจมด้ข้างบนมีด้เล่มยาวของอู๋ หลิ่ง ตอนนี้ได้้เปิด้ขึ้นทั้งหมด้

แสงรุบรู่ที่ปลด้ปล่อยออกมาจากในด้วงตาปีศาจเจมด้ข้าง นั้นไม่ได้้ทำาให้เนี่ยเทียนหวาด้กลัวอีกแล้ว เหมนได้้ชัด้ว่ามันสูญเสีย พลังงานไปเยอะมาก

เกราะวิเศษที่อู๋หลิ่งสวมเนื่องจากต้านทานกับสะเกมด้แสง มากเกินไปจึงเปลี่ยนมาเป็นมืด้สลัวไร้แสงเช่นเด้ียวกัน

ตัวอู๋หลิ่งเอง สายตาที่มองมายังเขากมไม่มีความมั่นใจว่าจะ คว้าชัยชนะไว้ได้้อีกต่อไปแล้ว

ด้ังนั้นเขาจึงเข้าใจว่า อู๋หลิ่งผู้นั้น…เมื่อผ่านการเผาผลาญ พลังงานที่ยาวนาน อันที่จริงแล้วตอนนี้เขาจึงอยู่ในสภาวะที่เกือบ แตกสลายเตมที

เขาคิด้ว่าได้้เวลายุติการต่อสู้แล้ว

ด้ังนั้นเขาจึงไม่สร้างลูกปราณวิญญาณอีก แต่รวบรวม พลังจิต พลังเลือด้เนื้อ พลังเปลวเพลิง พลังพืชหญ้า เพื่อสร้างสนาม แม่เหลมกยุ่งเหยิงที่ปกคลุมรอบกายเขาประมาณสามเมตร

นาทีที่สนามแม่เหลมกก่อตัวสำาเรมจ เขากมเด้ินเข้าไปหาอู๋หลิ่ง อย่างไร้ซึ่งความลังเล

พอเขาเข้าไปในเขตที่สะเกมด้แสงกระจายไปทั่ว สะเกมด้แสง ที่เกิด้จากการระเบิด้ของคลื่นพลังวิญญาณเหล่านั้นกมเปลี่ยนมาเป็น ยุ่งเหยิงไร้ระเบียบทันที

สะเกมด้แสงจำานวนนับไม่ถ้วนตกเข้ามาในสนามแม่เหลมก ทำาให้พลังบิด้เบือนที่เปี่ยมล้นอยู่ในสนามแม่เหลมกยิ่งบ้าคลั่ง

เขาก้าวยาวๆ เข้ามา พริบตาเด้ียวกมเข้ามาใกล้อู๋หลิ่ง แค่ ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นกมาปรากฏอยู่ด้้านหน้าอู๋หลิ่งโด้ยตรง

อู๋หลิ่งตะลึงพรึงเพริด้

มือเขาถือมีด้ยาว ด้วงตาปีศาจเจมด้ข้างบนตัวมีด้ปลด้ ปล่อยแสงเจมด้สีที่ต่างกัน

เนื่องจากการด้ำารงอยู่ของสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง ม่านแสง หินหยกห้าชั้นที่คุ้มครองร่างของเนี่ยเทียนก่อนหน้านี้จึงหายวับไปใน พริบตา คล้ายถูกหลอมละลายให้เป็นหนึ่งเด้ียวกับแม่เหลมกยุ่งเหยิง

ก่อนหน้านี้ อู๋หลิ่งทด้ลองครั้งแล้วครั้งเล่าที่จะใช้พลังจิตชั่ว ร้ายโจมตีเนี่ยเทียนต่อ

น่าเสียด้าย พลังชั่วร้ายที่มาจากด้วงตาปีศาจเจมด้ข้างนั้น ต่างกมถูกม่านแสงห้าชั้นที่อยู่รอบกายของเนี่ยเทียนสกัด้ขวาง

เมื่อเขาเหมนว่าม่านแสงห้าชั้นไม่อยู่แล้วกมนึกว่าเป็นช่วง เวลาด้ีที่จะเอาคืน แสงจากด้วงตาปีศาจเจมด้ข้างจึงถักทอตัด้สลับกัน มนต์ด้ำาทางพลังจิตที่ชั่วร้ายน่าหวาด้กลัวอย่างยิ่งระลอกหนึ่งกมพลัน พุ่งเข้าใส่เนี่ยเทียน

ทว่าพลังชั่วร้ายที่เขาเพิ่งรวบรวมจากด้วงตาทั้งเจมด้ข้างแค่ เข้าไปในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงกมขาด้การติด้ต่อกับเขาทันที

ร่างของอู๋หลิ่งสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ในสมองเจมบปวด้รวด้ ร้าว เขาได้้ยินเสียงร้องโหยหวนที่ด้ังจากในตัวมีด้

เขาเข้าใจทันทีว่าปีศาจร้ายที่ถูกปิด้ผนึกอยู่ในมีด้ยาว บัด้นี้ ได้้ถูกทำาร้ายจิตวิญญาณ เริ่มที่จะต่อต้านและพยายามหนีไปจากมีด้ ปีศาจแล้ว

ขณะที่เขากำาลังจะควบคุมไม่อยู่ เนี่ยเทียนกมพาสนามแม่ เหลมกยุ่งเหยิงเขยิบเข้ามาใกล้เขาอีกครั้ง

อู๋หลิ่งที่ถูกสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงปกคลุม พลังจิต พลัง เลือด้เนื้อ พลังวิญญาณพลันเปลี่ยนมาเป็นยุ่งเหยิงบิด้เบือนทันใด้

“พรวด้!”

เขากระอักเลือด้ออกมาคำาใหญ่ รู้สึกว่าเลือด้เนื้อในร่างกาย คล้ายถูกเครื่องจักรตีกวนจนเจมบปวด้สุด้แสน

“ยุติได้้แล้ว!”

เนี่ยเทียนที่อยู่ในสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงซึ่งได้้รวบรวมพลัง ต่างๆ เอาไว้มากมายเลือกใช้หมัด้พิโรธที่แขมงแกร่งที่สุด้โจมตีไปทาง ศีรษะของอู๋หลิ่ง

หมัด้พิโรธนั้นแฝงเร้นไว้ด้้วยคลื่นพลังงานที่น่าหวาด้หลัว อย่างถึงขีด้สุด้ ความแขมงแกร่งของอานุภาพมันเกินกว่าก่อนหน้านี้ที่ เคยมีมา

อู๋หลิ่งสัมผัสได้้ถึงความน่ากลัวของหมัด้พิโรธได้้ทันที

มีด้ปีศาจเล่มนั้นกมร้องคำารามอย่างบ้าคลั่ง คล้ายพยายาม ร้องเตือนเขาสุด้ชีวิต

ใบหน้าของอู๋หลิ่งบูด้เบี้ยว ในช่วงเวลาที่คับขันเช่นนี้เขา กัด้ฟันกรอด้ ใช้จิตใจสื่อสารกับวิญญาณร้ายในมีด้ปีศาจ

“ฉับ!”

หลังจากมีด้ปีศาจเล่มนั้นได้้รับคำาตอบยืนยันของเขาจึงฟัน ฉับลงไปบนมือของอู๋หลิ่งข้างที่นาบรูปประตูสวรรค์เอาไว้ทันที

พอมือข้างนั้นหลุด้พ้นจากร่างของอู๋หลิ่ง ยังไม่ทันร่วงลง บนพื้นหินแขมงกระด้้าง อู๋หลิ่งกมถูกพลังลึกลับระลอกหนึ่งด้ึงออกไป ร่างของเขาราวกับลำาแสงที่หายวับไปจากสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงของ เนี่ยเทียนอย่างไร้ร่องรอย

ตอนที่หมัด้พิโรธนั้นของเนี่ยเทียนเหวี่ยงเข้ามาแล้วพบว่าอู๋ หลิ่งไม่อยู่ จึงได้้แต่ต่อยลงไปบนมือขาด้ข้างนั้นที่ลอยมา

“ตูม!”

มือข้างซ้ายของอู่หลิ่งถูกต่อยจนเลือด้สาด้กระเซมน แสง สวรรค์มากมายที่อยู่ในนั้นพลันลอยออกมาหลอมรวมเข้าไปในภาพ ประตูสวรรค์บนหลังมือของเนี่ยเทียน