ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 184 ผู้รอด้ชีวิต

พื้นที่ที่เนี่ยเทียนจากไปก่อนหน้านี้

เมืองคูน้ำาผุพังที่ล่องลอยไม่อยู่นิ่งแห่งนั้นได้้ร่วงลงมาอยู่กับ พื้นนานแล้ว ในเมืองคูน้ำาไม่ได้้ปลด้ปล่อยม่านแสงเจมด้สีออกมาอีก และไม่มีคลื่นพลังงานมหัศจรรย์ใด้ๆ กระเพื่อมออกมา

ในเมืองคูน้ำามีสิ่งปลูกสร้างแปลกประหลาด้มากมาย สิ่ง ปลูกสร้างบางแห่งเป็นรูปกรวย บางแห่งเป็นรูปเสากลม

และยังมีบางแห่งที่คล้ายต้นไม้ยักษ์สูงเสียด้ฟอา แค่มองกมรู้ ว่าเป็นที่อยู่อาศัยของสิ่งมีชีวิตต่างเผ่า

ตรงกลางเมืองคูน้ำา ด้้านข้างค่ายกลนำาส่งโบราณที่ผุพัง แห่งหนึ่งมีผู้แขมงแกร่งของอาณาจักรหลีเทียนหลายคนรวมตัวกันอยู่

หลังจากที่โหมวเฉินและถังหยางจากไป คนต่างอาณาจักร คนอื่นๆ ที่เข้ามาในประตูสวรรค์ผ่านทางอาณาจักรหลีเทียน ตอนนี้ ได้้ตายกันไปหมด้แล้ว

ลูกศิษย์เจมด้สำานักที่เด้ิมทียังซ่อนตัวอยู่ตามตำาแหน่งต่างๆ เมื่อได้้รับการเรียกขานจากผู้อาวุโสของพวกเขาจึงพากันมารวมตัว อยู่ที่นี่

เจียงหลิงจู ลี่ฝานจากสำานักหลิงอวิ๋น เฟิงหลัวและอวี๋ถง จากสำานักโลหิต อันซืออี๋แห่งหอหลิงเป่า เจิ้งปินจากอารามเสวียนอู้ และยังมีหงฉานแห่งวังยมบาล โจวอี๋สำานักภูตผี กวานชิวหุบเขาเทา ทุกคนล้วนมารวมตัวอยู่ข้างค่ายกลนำาส่งโบราณที่ผุพังกันหมด้

ลูกศิษย์เจมด้สำานักจากอาณาจักรหลีเทียนเด้ิมทีมีทั้งหมด้ แปด้สิบกว่าคน ตอนนี้ที่ยังมีชีวิตอยู่เหลือแค่สิบกว่าคน

คนเหล่านั้นที่รอด้ชีวิต หลังจากเด้ินทางมาที่นี่ ลี่ฝานและ เฟิงหลัวกมเป็นคนเล่าเรื่องราวที่เกิด้ขึ้นให้ฟัง จึงได้้รู้ว่าที่แห่งนี้เคยเกิด้ เรื่องอะไรขึ้นบ้าง

จากคำาบอกเล่าของเฟิงหลัว พวกเขารู้ว่าคนคนเด้ียวที่ได้้ รับการยอมรับจากเมืองคูน้ำา และได้้เข้าไปในเมืองแห่งนั้นก่อนใครกม คือเนี่ยเทียนจากสำานักหลิงอวิ๋น

ตอนที่ร่างของเนี่ยเทียนลอยขึ้นจากเมืองคูน้ำาไปยังทางช้าง เผือกกว้างใหญ่ พวกเฟิงหลัวมองเหมนกันอย่างชัด้เจน

ซึ่งถังหยางและโหมวเฉินเพิ่งจะลอยขึ้นไปยังจุด้ลึกของ ทางช้างเผือกตามหลังเนี่ยเทียน

ลี่ฝานที่มีวัตถุในการจับเวลาบอกกับเจียงหลิงจูและอันซื ออี๋ผู้เป็นห่วงเนี่ยเทียนว่า ตอนนี้เนี่ยเทียนได้้หายตัวไปนานถึงสาม เด้ือนแล้ว

เวลาสามเด้ือนมานี้ เนี่ยเทียนไม่เคยกลับมา ไม่มีแม้แต่ร่อง รอยใด้ๆ

ตามการวิเคราะห์ของลี่ฝาน เกรงว่าเนี่ยเทียน…คงจะโชค ร้ายมากกว่าโชคด้ี

ไม่ว่าเนี่ยเทียนไปที่ใด้กมตาม ผู้ที่ตามเขาไปด้้วยยังมีถัง หยางและโหมวเฉิน

ถังหยางและโหมวเฉินต่างกมีตบะต้นสวรรค์ ส่วนถังหยาง กมยิ่งมีตบะต้นสวรรค์ช่วงท้าย ความแขมงแกร่งของเขาแค่ฟังกมทำาให้ คนตะลึงพรึงเพริด้ได้้แล้ว

หากไม่เป็นเพราะโหมวเฉินและถังหยางที่แขมงแกร่งที่สุด้ จากไปพร้อมกัน ด้้วยศักยภาพของพวกเขาเจมด้สำานัก เกรงว่ากมคงไม่ สามารถสังหารคนต่างอาณาจักรเหล่านั้นได้้ทั้งหมด้

พวกเขาเข้าใจไปว่า เนี่ยเทียนซึ่งมีตบะต่ำาต้อยไม่มีทางฆ่า ถังหยางและเฉินโหมวได้้

ความเป็นได้้มากที่สุด้กมคือตอนที่เนี่ยเทียนถูกพาไปยัง สถานที่บางแห่ง ถังหยางและโหมวเฉินคงลงมือฆ่าเขาทันทีทันใด้

นับแต่วันที่เข้ามาในประตูสวรรค์ ตอนนี้ผ่านไปเกือบครึ่งปี แล้ว ลูกศิษย์เจมด้สำานักที่กระจายกันอยู่ตามหินอุกกาบาตต่างๆ มีบาง คนที่ต้องฝังศพทิ้งไว้ที่นี่ และมีบางคนที่หลบซ่อนอยู่นานถึงจะถูกผู้ อาวุโสของสำานักพวกเขาเรียกตัวมาที่นี่ และมีบางคนที่ได้้เจอกับ ความมหัศจรรย์บางอย่างจากบนหินอุกกาบาตเหล่านั้น

ตอนนี้พวกเขามารวมตัวกันอยู่ข้างค่ายกลนำาส่งในเมืองคู น้ำา เหมือนจะรู้ว่าสามารถเด้ินทางออกไปจากประตูสวรรค์โด้ยผ่าน ค่ายกลนำาส่งผุพังนั้นได้้

เพราะว่าเมื่อหนึ่งเด้ือนกว่าที่ผ่านมา พวกเขาต่างกม กระจายตัวกันออกไปตามหาความมหัศจรรย์บริเวณโด้ยรอบ

น่าเสียด้าย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด้ พวกเขาค้นหาหิน อุกกาบาตไปเกือบพันก้อน แต่กลับไม่พบเจอสิ่งใด้แม้แต่นิด้

พวกเขาเด้ินไปถึงอุกกาบาตก้อนหนึ่งที่เป็นเขตริมสุด้ มอง เหมนว่ามีพื้นที่หินอุกกาบาตอีกแห่งหนึ่งที่กว้างขวางมากกว่า ซึ่งพื้นที่ แห่งนั้นกมีหินอุกกาบาตมากมายกระจายตัวกันอยู่เช่นกัน

เพียงแต่ว่าพื้นที่นั้นกับพื้นที่ที่พวกเขาอยู่มีทางช้างเผือก กว้างขวางกางกั้น อีกทั้งตรงกลางยังไม่มีทางเชื่อมต่อด้้วย

พวกเขาครุ่นคิด้เลมกน้อยจึงรู้ว่าบางทีพื้นที่หินอุกกาบาต เขตนั้นอาจเป็นของผู้ฝึกลมปราณที่มาจากประตูสวรรค์อีกสองบาน

ประตูสวรรค์อีกสองบานเปิด้ขึ้นที่อาณาจักรเสวียนเทียน และอาณาจักรเชียนแจว๋ และศักยภาพของอาณาจักรเสวียนเทียน และอาณาจักรเชียนแจว๋กมอยู่เหนือชั้นเกินกว่าอาณาจักรหลีเทียน ของพวกเขาไกลโขนัก

โด้ยเฉพาะอาณาจักรเสวียนเทียนที่อยู่อันด้ับหนึ่งของ อาณาจักรทั้งเก้าในด้ินแด้นด้าวตก ผู้แขมงแกร่งที่เข้าไปในประตู สวรรค์ของที่นั่นย่อมน่ากลัวยิ่งกว่าคนที่มาเข้าประตูสวรรค์ใน อาณาจักรหลีเทียนแน่นอน

ไม่ต้องพูด้ถึงเรื่องที่ว่าระหว่างพื้นที่หินอุกกาบาตที่พวกเขา อยู่กับพื้นที่แห่งนั้นมีทางช้างเผือกกว้างใหญ่จนมิอาจข้ามได้้กั้นกลาง

ต่อให้มีหินเชื่อมต่อเป็นทางยาวมากพอให้ข้ามผ่าน พวก เขากมิกล้าข้ามไปเด้มด้ขาด้ ไม่กล้าไปหาเรื่องผู้ที่รอด้ชีวิตของ อาณาจักรเสวียนเทียนและอาณาจักรเชียนแจว๋ ไม่คิด้เล่นกับไฟให้ ไฟไหม้ตัวเอง

“เนี่ยเทียนผู้นั้นน่าจะตายไปแล้ว แม้ว่าเจ้าและเขาจะมี มิตรภาพอันด้ีต่อกัน แต่กมไม่จำาเป็นต้องเสียใจเพราะเขาเกินไปนัก”

ทางฝ่ายของหอหลิงเป่า ชิวเหิงผู้มีตบะต้นสวรรค์ช่วง กลางขมวด้คิ้วสั่งสอนอันซืออี๋เบาๆ “ในประตูสวรรค์แห่งนี้ถือว่าเจ้า โชคด้ีไม่น้อย ฝีมือกมพัฒนาได้้อย่างรวด้เรมวถึงขีด้สุด้ อาศัยสิ่งที่เจ้าได้้

รับมา อีกไม่นานเท่าไหร่เจ้ากมน่าจะเหยียบย่างเข้าสู่ขอบเขตต้น สวรรค์ได้้”

“รอจนเจ้าเลื่อนขั้นสู่ต้นสวรรค์แล้ว ฐานะและตำาแหน่ง ของเจ้าในสำานักกมจะเพิ่มขึ้นไปอีกหนึ่งระด้ับ ความผิด้ที่ทำาลงไปเมื่อ ครั้งโลกมายามรกตก่อนหน้านี้ เจ้าหอเองกมคงมองข้ามไป และไม่มี ทางทำาให้เจ้าลำาบากใจอีก”

“ตระกูลอันของเจ้า อันอิ่งน้องสาวเจ้ากมจะภาคภูมิใจและ ได้้รับผลประโยชน์เพราะตัวเจ้า”

“กะอีแค่เจ้าเนี่ยเทียนคนเด้ียว ตายกมตายไปแล้ว เหตุใด้ เจ้าต้องมามัวเสียอกเสียใจเพราะเขาอีก?”

ชิวเหิงแค่นเสียงเยมนกล่าว

เขาเข้าใจเวทลับแห่งมิติเลมกน้อย ก่อนหน้านี้ตอนที่แกน เลือด้ของเนี่ยเทียนทำาให้ห้วงมิติเกิด้รอยปริแตก เขากมได้้ไปที่เมืองเฮ ยอวิ๋นด้้วย

เมื่อดู้จากลำาด้ับศักด้ิ์แล้ว เขาถือเป็นอาจารย์อาของอันซื ออี๋ หลายปีมานี้เขาเองกมถือว่าดู้แลอันซืออี๋ด้ีไม่น้อย

เพียงแต่ว่าตอนที่อันซืออี๋เผชิญหน้ากับความลำาบากใจที่ กันคังผู้มีศักด้ิ์สูงกว่าเขาเป็นผู้สร้างขึ้น และถูกกันคงบีบคั้นทุกก้าว ย่าง เขากลับหายตัวไปอย่างเงียบเชียบ

เนื่องจากเขาไม่สามารถมีเรื่องกับกันคังได้้ และเขากมไม่คิด้ จะฉีกหน้ากันคังเพราะอันซืออี๋

แต่เมื่อรู้ว่ากันคังทรยศหอหลิงเป่าจนถูกสำานักทอด้ทิ้ง เขา ถึงได้้โผล่หัวออกมาพูด้จาปราศรัยกับอันซืออี๋

ตอนที่อันซืออี๋ได้้รับกุญแจประตูสวรรค์หนึ่งด้อกมาจากป่า ร้างของเมืองเฮยอวิ๋น เขากมยิ่งให้ความสนใจอันซืออี๋และเป็นฝ่ายเข้า มาทำาด้ีประจบเอาใจอันซืออี๋ด้้วยตัวเอง

“เขาไม่ตายแน่ ข้าเชื่อเขา” อันซืออี๋กล่าวด้้วยน้ำา เสียงไม่ร้อนไม่หนาว

ระหว่างที่พูด้นางเหลือบมองชิวเหิงหนึ่งครั้ง ในด้วงตาแฝง เร้นไว้ด้้วยความรังเกียจลึกล้ำา

ในใจนางรู้ด้ีว่าชิวเหิงผู้นี้กมคิด้ไม่ซื่อกับนางไม่ต่างจากกันคัง

ต่อให้ชิวเหิงไม่เคยแสด้งออกอย่างโจ่งแจ้ง ทว่านางที่เป็น คนฉลาด้มีหรือจะมองความคิด้ของชิวเหิงไม่ออก

เนื่องจากนางล้มเหลวในการปฏิบัติหน้าที่เมื่อครั้งโลกมายา มรกต จึงถูกเจ้าหอเยมนชาใส่ และภายหลังเมื่อถูกพวกกันคังข่มขู่ คุกคาม ชิวเหิงกลับไม่ได้้ออกหน้ามาปกปองนาง

เพราะชิวเหิงหวาด้กลัว หวาด้กลัวว่ากันคังจะแก้แค้น หวาด้กลัวในฐานะของคนอื่นๆ ที่เหลือ

แต่เนี่ยเทียนที่เคยพูด้กับนางไม่กี่คำา ทั้งยังถูกนางวางแผน พาตัวเข้าไปในโลกมายามรกต กลับยืนอยู่ข้างกายนางครั้งแล้วครั้ง เล่าในช่วงเวลาที่นางต้องการความช่วยเหลือมากที่สุด้

เพื่อนาง เนี่ยเทียนไม่กลัวที่ต้องล่วงเกินกันคัง ทั้งยังถึงขั้น ยอมสะยาสะสมวิญญาณที่สำาคัญที่สุด้ไปด้้วย

เพื่อนาง เนี่ยเทียนยอมทำาเรื่องโง่ๆ หลายครั้ง ทำาให้ตัวเอง ต้องตกอยู่ในอันตราย

ในใจของนาง เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว ชิวเหิงเทียบไม่ได้้ แม้แต่ขี้เลมบของเนี่ยเทียน

ด้ังนั้นตอนที่ได้้ยินชิวเหิงพูด้ว่าเนี่ยเทียนตายไปแล้ว เกลี้ย กล่อมไม่ให้นางเสียใจเพราะเนี่ยเทียน นางไม่เพียงแต่ฟังไม่เข้าหูสัก คำา ทั้งยังพยายามสะกด้กลั้นไม่ให้ระเบิด้อารมณ์โมโหออกมาด้้วย

“หึ อย่านึกว่าเป็นลูกศิษย์ของอูจี้แล้วจะร้ายกาจสักเพียง ใด้” ชิวเหิงกล่าวด้้วยรอยยิ้มเสแสร้ง มุมปากยกยิ้มเหยียด้หยาม “อู จี้อาจจะเข้าใจรับลูกศิษย์กมจริง ทว่าการที่เขายอมให้เนี่ยเทียนเข้ามา ในประตูสวรรค์ถือเป็นความผิด้พลาด้ใหญ่หลวงของเขา กะอีแค่ ขอบเขตท้ายสวรรค์ช่วงต้นกมยังมีหน้ากล้าเข้ามาเสี่ยงโชคในประตู

สวรรค์ ไม่รู้ว่าอูจี้ผู้นี้แก่จนเลอะเลือนแล้ว หรือว่าเจ้าเนี่ยเทียนไม่รู้ จักที่ตายกันแน่”

“ชิวเหิง! เจ้ากำาลังพูด้ถึงใคร?” ห่างออกไปไม่ไกล ลี่ฝาน แห่งสำานักหลิงอวิ๋นแค่นเสียงเยมน

แม้แต่เฟิงหลัวจากสำานักโลหิตกมยังมองมาทางชิวเหิงด้้วย สายตาเยมนชา กล่าว “เจ้าจะหุบปากได้้หรือยัง?”

เจิ้งปินแห่งอารามเสวียนอู้กมถลึงตาดุ้ด้ันมองชิวเหิงหนึ่ง ครั้ง ด้่าเบาๆ “ปากหมาเสียจริง”

หรือแม้แต่หงฉานวังยมบาลและโจวอี้สำานักภูตผี รวมไปถึง กวานชิวของหุบเขาเทากมยังฮึด้ฮัด้เสียงเยมน พากันหันมามองชิวเหิ งด้้วยสายตาไม่พอใจ

ชิวเหิงที่พูด้จาอวด้เก่งเหมนว่าคนของวังยมบาล สำานักภูตผี สำานักโลหิต สำานักหลิงอวิ๋นและหุบเขาเทาต่างกมองมายังตนด้้วย สีหน้ารังเกียจเด้ียด้ฉันท์กมใจหายวาบ

เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใด้แค่คำาพูด้ประโยคเด้ียวของเขา คน เหล่านั้นถึงได้้แสด้งสีหน้าไม่สบอารมณ์

เขาไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่เขาจะมา เฟิงหลัว หงฉาน โจวอี้และ กวานชิวต่างกมเคยต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่มากับเนี่ยเทียน

คนเหล่านี้ต่างกมชื่นชมเนี่ยเทียนที่มีตบะเพียงแค่ท้ายสวรรค์

หงฉานแห่งวงยมบาลกมยิ่งกล่าวอย่างไม่ไว้หน้า “แม้ว่าเนี่ย เทียนจะขอบเขตต่ำาต้อย ทว่าเท่าที่ข้ารู้มา ผู้แขมงแกร่งต้นสวรรค์สาม คนของต่างอาณาจักรล้วนตายเพราะเขา! ชิวเหิง เจ้าคิด้ว่าตัวเอง เป็นใคร เจ้าฆ่าผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์ของต่างอาณาจักรไป สักกี่คนกัน? คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาประณามเนี่ยเทียน?”

“เจ้าเด้มกเนี่ยเทียนผู้นั้นหากเขาขอบเขตเท่ากับเจ้า เชื่อ หรือไม่ว่าเขาสามารถสังหารเจ้าได้้ในชั่วเวลาไม่กี่วินาที?” โจวอี้แห่ง สำานักภูตผีแค่นเสียงเยมน

“เอ่อ เอ่อ…”

ชิวเหิงมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เขาที่ถูกทุกคนเล่นงานพลัน ขลาด้กลัวขึ้นมาทันที ไม่กล้าพูด้อะไรต่อสักคำา

อันซืออี๋มองเขาด้้วยสายตาเยมนชาหนึ่งครั้ง ยิ่งดู้หมิ่นเขา มากกว่าเด้ิม

และเวลานี้เอง บนท้องฟอาเหนือเมืองคูน้ำากมีม่านแสงเจมด้สี ปรากฏขึ้น

ในม่านแสงเจมด้สีนั้น เงาร่างที่เลือนรางร่างหนึ่งค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นเด้่นชัด้

“เนี่ยเทียน!”