ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 185 ค่ายกลนำาส่งโบราณ

ข้างค่ายกลนำาส่งโบราณแห่งนั้น ผู้โชคด้ีของเจมด้สำานักใน อาณาจักรหลีเทียนต่างกมองไปยังกลางอากาศด้้วยท่าทางเหม่อลอย

เนี่ยเทียนถูกม่านแสงเจมด้สีปกคลุม ร่างของเขาที่ปรากฏ ออกมาอย่างเด้่นชัด้ค่อยๆ เคลื่อนลงมาด้้านล่าง

ตอนที่พวกเขามองมายังเนี่ยเทียน เนี่ยเทียนเองกมกำาลังก้ม หน้าลงมามองด้้วยด้วงตาที่ฉายแววแปลกใจอย่างเหมนได้้ชัด้

เด้ิมทีเขาคิด้ว่าหลังจากที่ถูกสลัด้ออกมาจากพระราชวัง โบราณสะเกมด้ด้าว ถังหยางที่มาจากอาณาจักรอั้นหมิงกมจะร่วงลงมา ที่เมืองคู่น้ำาเช่นเด้ียวกับเขา

ทว่าพอเขามองอย่างละเอียด้กลับไม่เหมนถังหยาง และไม่ เหมนผู้ฝึกลมปราณจากต่างอาณาจักรคนใด้

ลี่ฝาน เจียงหลิงจู อันซืออี๋ เจิ้งปิน แต่ละคนที่เผยตัวขึ้นมา ในเส้นสายตาของเขาล้วนทำาให้เขาตะลึงระคนแปลกใจทั้งสิ้น

“เนี่ยเทียน!”

พอเหมนว่าเขากำาลังจะลงมา เจียงหลิงจูและอันซืออี๋ที่อยู่ ด้้านล่างกมโบกมือให้เขาด้้วยสีหน้าลิงโลด้

“เจ้าหมอนี่ไม่เป็นอะไรจริงๆ ด้้วย!”

อวี๋ถงแห่งสำานักโลหิตพึมพำาด้้วยใบหน้าเยมนชา แอบสบถ ด้่าอยู่ในใจเรื่องที่เนี่ยเทียนด้วงแขมง

ทิศทางที่เนี่ยเทียนซึ่งถูกม่านแสงปกคลุมร่วงมาตรงกลับ ค่ายกลนำาส่งโบราณที่ผุพังนั่นพอด้ี

“อู้!”

ตอนที่ร่างของเขาร่วงลง ม่านแสงเจมด้สีที่ห่อหุ้มร่างของ เขาอยู่ตลอด้เวลาคล้ายน้ำาที่ละลายเข้ากับค่ายกลน้ำาส่งโบราณนั่น

เด้ิมทีซากค่ายกลนำาส่งโบราณมืด้สลัวไร้แสง ก้อนหินแต่ละ ก้อนที่สร้างขึ้นมาเป็นค่ายกลหลังนี้มีรอยปริแตกจำานวนมาก แม้แต่ รูปภาพของตัวค่ายกลเองกมยังหักบิ่นไปไม่น้อย

ทว่าเมื่อม่านแสงเจมด้สีหลอมละลายเข้ากับค่ายกลโบราณ ทุกอย่างกมเกิด้การเปลี่ยนแปลง

ก้อนหินที่สร้างค่ายกลขึ้นมาซึ่งก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าปริแตก เพราะเหตุใด้ได้้ถูกม่านแสงเติมเตมจนประสานตัวปิด้สนิท

รูปภาพบนค่ายกลที่แตกหักกมถูกม่านแสงเชื่อมต่อจนกลาย มาเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบ

ค่ายกลที่ไร้แสง เมื่อมีพลังงานไหลรินเข้าใส่กมพลันเปลี่ยน มาเป็นเจิด้จ้าบาด้ตา คล้ายว่าถูกเตมเติมด้้วยพลังงานที่มากพอจะ พาทุกคนไปจากที่แห่งนี้ได้้ในพริบตา

“เอาะ!”

ทุกคนที่มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้เพราะหมายจะยืมใช้ค่ายกล โบราณส่งตัวกลับ ทว่ากลับหาวิธีไม่ได้้พลันฮึกเหิมกันขึ้นมาทันที

“การมาของเนี่ยเทียนไปกระตุ้นค่ายกลนำาส่งโบราณแห่ง นั้น ทำาให้ค่ายกลมีพลังงานมาชด้เชยส่วนที่ขาด้หายไป!” เฟิงหลัว แห่งสำานักโลหิตแสด้งความตื่นเต้นออกมาทางสีหน้า

เขาเหลือบตามองไปยังชิวเหิงโด้ยอัตโนมัติหนี่งครั้ง แค่น เสียงเยมนแล้วกล่าวด้้วยน้ำาเสียงแปร่งหู “ไหนว่าเจ้ามีความรู้เรื่อง พลังงานห้วงมิติอย่างไรล่ะ? เวลาตลอด้สามเด้ือนมานี้พวกเราต่างกม เอาวัตถุด้ิบวิเศษมากมายออกมาให้เจ้าใช้อย่างสิ้นเปลือง แต่เจ้าน่ะ เคยทำาให้ค่ายกลแห่งนี้เกิด้การเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิด้ไหม?”

ชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่าสีหน้ากระอักกระอ่วน ยิ้มประจบ ไม่ ได้้เอ่ยโต้แย้ง

ช่วงเวลาที่ผ่านมา หลังจากที่ค้นหาไปทั่วทั้งพื้นที่หิน อุกกาบาตที่พวกเขาอยู่ครบแล้วหนึ่งรอบแล้วพบว่าไม่ได้้รับผลพวง ใด้ๆ กลับคืนมา ทุกคนจึงอยากไปจากที่แห่งนี้อย่างมาก

สิ่งเด้ียวที่พวกเขาหาเจอและอาจจะพาพวกเขาไปจากที่นี่ ได้้มีเพียงค่ายกลนำาส่งโบราณที่ผุพังแห่งนี้

ชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่าไม่ได้้มีขอบเขตสูงเท่าใด้นัก ทว่าคน ผู้นี้พอจะรู้ถึงความลึกลับของพลังแห่งมิติอยู่บ้าง

และกมด้้วยเหตุนี้ ทุกคนจึงฝากความหวังไว้ที่เขา เอาเวท ลับห้วงมิติและวัตถุด้ิบวิเศษที่พวกเขาเกมบเอาไว้มามอบให้ชิวเหิง

พวกเขาต่างกมคาด้หวังว่าชิวเหิงจะสามารถทำาให้ค่ายกลนำา ส่งโบราณกลับคืนสู่สภาพเด้ิม จากนั้นกมอาศัยมันพาพวกเขาไปจาก สถานที่ที่ไม่เหลือความวิเศษใด้ๆ แห่งนี้

แต่ที่น่าเสียด้ายกมคือชิวเหิงใช้วัตถุด้ิบวิเศษหมด้สิ้นไปไม่ น้อยกมยังไม่สามารถชักนำาให้ค่ายกลเกิด้การเปลี่ยนแปลงใด้ๆ ได้้

ค่ายกลนำาส่งโบราณยังคงมืด้มิด้ไร้แสง รูปภาพกมยังคง แตกหักอย่างที่เคยเป็น มิได้้รับการซ่อมแซมแม้แต่นิด้

ตอนนี้เนี่ยเทียนร่วงลงมาจากฟอา วินาทีที่ร่างของเขาตกถึง พื้น ม่านแสงเจมด้สีที่ห่อหุ้มร่างของเขาไว้กมไปกระตุ้นให้ค่ายกลนำาส่ง โบราณมีชีวิตทันที นี่ทำาให้เฟิงหลัวตื่นเต้นอย่างมาก

และเมื่อครู่นี้ชิวเหิงยังเอ่ยสาปแช่งเนี่ยเทียน ปรารถนาจะ ให้เนี่ยเทียนตายตกไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก

หากเนี่ยเทียนไม่อาจกลับคืนมาอย่างที่เขาคิด้จริงๆ เกรง ว่าค่ายกลนำาส่งโบราณกมคงมิอาจเปิด้ใช้ได้้ และทุกคนกมต้องติด้แหงม กอยู่ที่นี่

“หากไม่มีความสามารถอย่างที่โอ้อวด้กมอย่าทำาให้พวกเรา ต้องสิ้นเปลืองวัตถุด้ิบวิเศษ!” หงฉานแห่งวังยมบาลกมกล่าวด้้วย สีหน้าไม่สบอารมณ์เช่นกัน

คนอื่นๆ ต่างกมใช้สายตาไม่เป็นมิตรมองมาที่ชิวเหิงแห่งหอ หลิงเป่า รู้สึกว่าคนผู้นี้ด้ีแต่ปาก ในความเป็นจริงแล้วไม่ได้้ทำาตัวมี ประโยชน์ต่อทุกคนสักเท่าใด้นัก

อันซืออี๋ที่ยืนอยู่ข้างชิวเหิงยิ้มหน้าบาน อยู่ๆ กมกล่าวขึ้นมา เบาๆ ว่า “ข้าบอกแล้วว่าเนี่ยเทียนไม่มีทางเป็นอะไรหรอก เจ้าดู้สิ เขากลับมาอย่างปลอด้ภัยด้้วยเหมนไหม?”

“อ้อ” ชิวเหิงรับคำาลวกๆ สีหน้าไม่ค่อยน่าดู้นัก ส่วนในใจ กมด้่านางว่า “นางผู้หญิงชั่ว”

ตอนที่ค่ายกลนำาส่งโบราณนั้นค่อยๆ กลับคืนสู่สภาพปกติ ลี่ฝานแห่งสำานักหลิงอวิ๋นกมพลันถามเนี่ยเทียนว่า “เจ้าไปที่ไหนมา ทำาไมใช้เวลานานตั้งสามเด้ือน?”

“สามเด้ือน?” เนี่ยเทียนตะลึง

ตอนที่อยู่ในพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวเขามัวแต่ต่อสู้ จากนั้นกมฟื้นตัวอย่างต่อเนื่อง

ภายหลังเมื่อการต่อสู้ทั้งหมด้ยุติลง เขายังดู้ด้ซับเอาปราณ วิญญาณฟอาด้ินบริสุทธิ์มาจากพื้นที่ผู้แขมงแกร่งกลางสวรรค์เพื่อกลั่น หลอมมหาสมุทรวิญญาณด้้วย

ทุกครั้งที่มีแสงด้าวสาด้ส่องลงมา เขากมไม่เคยพลาด้สักครั้ง จะต้องชักนำาแสงด้าวเหล่านั้นเข้ามาที่มหาสมุทรจิตวิญญาณ รวบรวมออกมาเป็นสะเกมด้ด้าวเจมด้ด้วง

อยู่ที่นั่นเขาไม่รู้ถึงเวลาที่ผ่านพ้นไปแม้แต่นิด้ แล้วกมไม่นึก ด้้วยว่าเขาจะอยู่ในพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวนานถึงสามเด้ือน

“อืม หรือจะพูด้ให้ถูกกมคือสามเด้ือนกว่า” ลี่ฝานให้คำาตอบ ที่แม่นยำายิ่งกว่าเด้ิม จากนั้นใจกมกระตุก แอบสังเกตเนี่ยเทียน แล้ว ด้วงตาเขากมเปล่งประกายวาบ กล่าวขึ้นกะทันหัน “ฝ่าทะลุถึงท้าย สวรรค์ช่วงกลางแล้วรึ?”

เนี่ยเทียนพยักหน้าเบาๆ “ฝ่าทะลุตั้งแต่ก่อนที่จะเข้าไปใน เมืองคูน้ำาแล้วขอรับ”

ลี่ฝานยิ่งตะลึงระคนแปลกใจ กล่าวอีกว่า “ตอนนี้ล่ะ?”

เนี่ยเทียนยิ้มกว้าง ตอบ “เหมือนว่าขาด้อีกแค่ก้าวเด้ียวกม เหยียบสู่ท้ายสวรรค์ช่วงท้ายได้้แล้ว ตามความคิด้ข้า ข้าน่าจะ สามารถฝ่าทะลุได้้ตลอด้เวลา”

ลี่ฝานแสด้งออกว่าตกตะลึงอย่างเหมนได้้ชัด้ “เจ้าได้้รับโชค วาสนาอะไรมากันแน่?”

ขณะที่พูด้เช่นนี้เขากมสังเกตเหมนว่าในภาพประตูสวรรค์บน หลังมือของเนี่ยเทียนไม่มีแสงสวรรค์อยู่อีกแล้ว แต่กลับมีตราประทับ เป็นด้าวหกแฉกเพิ่มขึ้นมาสองด้วง

เขาไม่เข้าใจว่าตราประทับรูปด้าวหกแฉกนั้นหมายถึงอะไร แต่กลับสัมผัสได้้ว่าตราประทับนั่นมีความเกี่ยวข้องกับโชควาสนา ของเนี่ยเทียน

ขณะที่เนี่ยเทียนกำาลังจะอธิบายพลันสังเกตเหมนว่าคนของ เจมด้สำานักที่อยู่โด้ยรอบกมแอบเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างเขาและลี่ ฝานอยู่เหมือนกัน

ในสายตาของคนเหล่านั้นเตมไปด้้วยความแปลกใจ เหมนได้้ ชัด้ว่าต่างกมอยากรู้ว่าเกิด้เรื่องอะไรขึ้นกับตัวเนี่ยเทียน

เนี่ยเทียนไม่โง่ เขาหัวเราะเฮอๆ ไม่ได้้ตอบคำาถามของลี่ ฝาน แต่ถามกลับว่า “พวกเจ้าล่ะ?”

เขาหันไปมองทางเจียงหลิงจู “เจ้าได้้รับผลพวงอะไรบ้าง หรือเปล่า?”

“แน่นอนสิ!” เจียงหลิงจูเชิด้หน้า กล่าวขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “ข้าเจอวิชาฝึกบำาเพมญตบะวิชาหนึ่งบนหินอุกกาบาต ทั้งยังได้้รับ อาวุธวิเศษชิ้นหนึ่งมาจากตัวของสิ่งมีชีวิตต่างเผ่าด้้วย”

“อ้อ ไม่เลว เจ้าโชคด้ีไม่น้อย” เนี่ยเทียนยิ้ม แล้วจึงหันมา มองอันซืออี๋ที่อยู่ใกล้กับเขา กล่าว “พี่หญิง ท่านล่ะ?”

อันซืออี๋อมยิ้ม กล่าวด้้วยสีหน้าแสด้งอารมณ์หลากหลาย “ข้าเองกมได้้รับผลเกมบเกี่ยวครั้งใหญ่เช่นกัน หากไม่มีเรื่องไม่คาด้คิด้ เกิด้ขึ้น รอจนข้ากลับไปที่อาณาจักรหลีเทียนแล้ว ข้ากมน่าจะเหยียบ ย่างเข้าสู่ขอบเขตต้นสวรรค์ได้้อย่างรวด้เรมว”

คนเหล่านั้นที่สังเกตมองเนี่ยเทียนอยู่รู้ว่าเขาจงใจเปลี่ยน หัวข้อ แต่พวกเขาจะซักไซ้ให้มากความกมไม่ด้ี ผู้โชคด้ีทุก คนที่สามารถรอด้ชีวิตมาถึงตอนนี้ต่างกมได้้ผลเกมบเกี่ยวมาไม่มากกม น้อย

หินอุกกาบาตมากมายที่อยู่ในพื้นที่แห่งนี้ มีหลายพื้นที่ที่ แฝงฝังความลับเอาไว้ พวกเขาหลายคนจึงต่างกมได้้รับของบางอย่าง มาไว้ในครอบครอง

เพียงแต่ว่าผู้ที่ได้้รับสิ่งใด้ๆ มาต่างกมไม่ต้องการแบ่งปันให้ผู้ อื่นรับรู้

ผู้ที่เข้าใกล้ซากเมืองคูน้ำาแห่งนี้มากที่สุด้ต่างกมใช้แสง สวรรค์มารับอักขระลึกลับและรูปภาพมากมายจากในพลังงาน ประหลาด้ที่ลอยออกมาจากเมืองคูน้ำา

รูปภาพและอักขระลึกลับเหล่านั้นล้วนไม่เกี่ยวข้องกับ คาถาสะเกมด้ด้าว แต่กมแฝงเร้นไว้ด้้วยความลึกลับของพลังงาน มากมาย

อีกอย่างอักขระลึกลับและรูปภาพที่ทุกคนได้้รับต่างกม เกี่ยวข้องกับธาตุและคาถาในการฝึกบำาเพมญตบะของพวกเขาเอง

ลำาพังเพียงแค่อักขระลึกลับและรูปภาพเหล่านั้นกมถือว่าด้ี มากสำาหรับพวกเขาแล้ว

“ตามความเหมนข้า ค่ายกลนำาส่งโบราณนี้…น่าจะเชื่อมต่อ กับประตูสวรค์ของวังยมบาลเรา”

เวลานี้ เมื่อหงฉานจากวังยมบาลเหมนว่าตรงกลางของค่าย กลนำาส่งโบราณค่อยๆ มีประตูแสงเจมด้สีบานหนึ่งก่อตัวขึ้น หน้าเขากม พลันเปลี่ยนสี หันมากล่าวกับทุกคนว่า “การประลองของประตู สวรรค์น่าจะยุติลงแล้ว ขอแค่พวกเราเหยียบเข้าไปกมจะได้้ไปปรากฏ ตัวอยู่ในอาณาจักรหลีเทียน”

หยุด้ไปครู่หงฉานกมกล่าวอีกว่า “พวกเราจากมานานขนาด้ นี้ กมไม่รู้ว่าอาณาจักรหลีเทียนเกิด้เหตุการณ์อะไรขึ้นบ้าง”

“ทุกคนจงเตรียมตัวให้พร้อม ทางที่ด้ีที่สุด้คือต้องฟื้นฟู พลังงานให้ได้้ถึงสภาวะสูงสุด้ ข้าว่าประตูแสงนั้นน่าจะยังคงอยู่อีก พักหนึ่ง ก่อนหน้าที่พวกเราจะเข้าไป เราต้องอยู่ในสภาวะที่ด้ีเยี่ยม ที่สุด้”

“ข้ากังวลว่าเมื่อพวกเราเข้าไปแล้ว พวกเราจะต้องเผชิญ หน้ากับการท้าทายที่ยิ่งเหี้ยมโหด้มากกว่าเด้ิม”

คำาพูด้ประโยคนี้ของหงฉานทำาให้อารมณ์ของทุกคนหนัก อึ้ง สายตาของทุกคนที่มองมายังประตูแสงนั้นต่างกมแสด้งความ กระวนกระวาย

รวมไปถึงเนี่ยเทียนด้้วย

ก่อนหน้านี้ตอนที่เข้ามาจากในประตูอาณาจักรหลีเทียน เขากมได้้รู้จากปากของพวกผู้ฝึกลมปราณต่างอาณาจักรแล้วว่า อาณาจักรหลีเทียนกลายมาเป็นเปอาหมายของอาณาจักรอื่นไปแล้ว

ต่อให้ไม่ถูกอาณาจักรอื่นจ้องเขมือบ พวกภูตผีปีศาจกมน่า จะเฮโลกันเข้าไปในอาณาจักรหลีเทียนแล้ว

อาณาจักรหลีเทียนในวันนี้อาจจะมีคนตายกันเกลื่อนกลาด้ ตกอยู่ในสงครามนองเลือด้ ผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างยากลำาบาก พอพวก

เขากลับไปอาณาจักรหลีเทียน สิ่งที่พวกเขาต้องเผชิญ หากไม่ใช่ ภูตผีปีศาจอันเป็นประชากรด้ั้งเด้ิมของอาณาจักรหลีเทียน กมต้องเป็น คนต่างอาณาจักรที่เข้ามารุกราน

“บางที พวกเรากมไม่ควรจะรีบร้อนกลับไป” และเวลานี้เอง ชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่ากมเอ่ยขึ้นมาเบาๆ หนึ่งประโยค