ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 187 คนพิเศษ

ใต้ฝ่าเท้าของเนี่ยเทียนมีหินวิเศษที่แตกหักวางอยู่เป็นกอง

เมื่อลี่ฝานและเจียงหลิงจูต่างกมตระหนักได้้ว่าเขาฝ่าทะลุ ขอบเขตสำาเรมจแล้ว และจะไม่ถูกโลกภายนอกรบกวนได้้อีกจึงเลิก สนใจเขา

คนอื่นๆ ที่เหลือต่างกมยุ่งวุ่นวายกับการทำาความเข้าใจใน ขอบเขตของตน ต่างกมใช้หินวิเศษมาใช้ชด้เชยพลังวิญญาณ ไม่ได้้ สนใจเขา

กลับเป็นอวี๋ถงที่นั่งอยู่ข้างกายเฟิงหลัวเสียอีกที่ไม่รู้ว่าคิด้ อะไรอยู่ถึงได้้คอยเหลือบมองมายังเนี่ยเทียนเป็นระยะ

นางได้้มองเนี่ยเทียนเป็นศัตรูตัวฉกาจอยู่นานแล้ว ใจคาด้ หวังว่าสักวันหนึ่งจะได้้ต่อสู้กับเนี่ยเทียนอย่างจริงจังอีกสักครั้ง

การที่นางพ่ายแพ้ด้้วยน้ำามือของเนี่ยเทียนหลายครั้งติด้ต่อ กันทำาให้เนี่ยเทียนกลายมาเป็นมารในใจของนาง โด้ยเฉพาะทุกครั้งที่ ต่อสู้กันก่อนหน้านั้น เนี่ยเทียนล้วนขอบเขตต่ำากว่านางมาโด้ยตลอด้

นี่ทำาให้ความล้มเหลวในใจของนางยิ่งลึกล้ำา

“หินวิเศษแตกหักกองเตมพื้น หรือว่าเจ้าหมอนั่น…ฝ่าทะลุ ไปอีกขั้นแล้ว?” ด้วงตาอวี๋ถงฉายแววลึกล้ำา นางจ้องเนี่ยเทียนอยู่อีก ครู่หนึ่ง สีหน้ากมเปลี่ยนมาเป็นซับซ้อนน้อยๆ

ตอนที่เนี่ยเทียนกลับมา เฟิงหลัวได้้แอบสำารวจเขาดู้ครั้ง หนึ่งกมบอกกับนางว่าเนี่ยเทียนได้้เหยียบย่างสู่ท้ายสวรรค์ช่วงกลาง แล้ว

นางเองกมอยู่ท้ายสวรรค์ช่วงกลาง เนี่ยเทียนฝ่าทะลุ ขอบเขตเข้าสู่ท้ายสวรรค์ช่วงกลางในประตูสวรรค์ นี่กมทำาให้นาง ตะลึงและแปลกใจมากพออยู่แล้ว

นางคิด้ไม่ออกจริงๆ ว่าเวลาสั้นๆ เพียงแค่สามเด้ือน เนี่ย เทียนเผชิญกับเหตุการณ์อะไรกันแน่ถึงได้้ฝ่าทะลุไปอีกขั้นในเวลาที่ สั้นเพียงเท่านั้น

ความเรมวในการเติบโตของเนี่ยเทียนทำาให้นางมีความ กด้ด้ันเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า รู้สึกจนใจเพราะเนี่ยเทียนยิ่งล้ำาหน้านาง ไปเรื่อยๆ

“ข้าไม่มีทางแพ้ให้เจ้าอีกแน่นอน!”

อวี๋ถงแอบกัด้ฟันคล้ายกำาลังชิงด้ีชิงเด้่นกับเนี่ย เทียน แล้วกมเลือกตัด้ความคิด้วุ่นวาย จมจ่อมอยู่กับการบำาเพมญตบะ ของตัวเองต่อไป

“อู้!”

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เนี่ยเทียนผ่อนลมหายใจออกมา ยาวๆ หนึ่งครั้ง ตื่นขึ้นจากการบำาเพมญตบะ

เวลานี้ในมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียนของเขามีน้ำาวน พลังวิญญาณอยู่สามลูก น้ำาวนเปลวเพลิงหนึ่งลูก น้ำาวนพืชหญ้าหนึ่ง ลูก และน้ำาวนด้วงด้าวที่เกิด้จากการรวมตัวกันของแสงด้าวอีกหนึ่ง ลูก

น้ำาวนพลังวิญญาณสามลูกที่ธาตุต่างกันกระจายตัวอยู่ใน มหาสมุทรวิญญาณ ต่างกมกำาลังเคลื่อนโคจรเบาๆ

ตอนที่เขาดู้ด้ซับปราณวิญญาณมาจากในหินวิเศษอย่าง ต่อเนื่อง หลังจากที่มหาสมุทรวิญญาณผ่านการเปลี่ยนแปลงโด้ยเกิด้ คลื่นลูกยักษ์ถาโถมกมได้้แผ่ขยายออกไปอีกครั้ง

เด้ิมทีเขาสามารถฝึกฝนต่อไปได้้โด้ยการเอาหินวิเศษ มากกว่าเด้ิมออกมาจากในกำาไลเกมบของและบำาเพมญตบะอย่างลืมตัว ตนต่อไป

แต่เขาแอบมีความรู้สึกเหมือนว่าพลังของม่านแสงเจมด้สีใน ค่ายกลนำาส่งโบราณใกล้จะเผาผลาญหมด้ลงแล้ว

ม่านแสงนั้นปกปองเขามาตั้งแต่พระราชวังโบราณสะเกมด้ ด้าว พาเขามาส่งที่นี่ เขาและม่านแสงจึงมีความเชื่อมโยงต่อกันเลมก น้อย

และกมเป็นด้ังคาด้

ขณะที่เขามองไปยังค่ายกลนำาส่งโบราณนั้น ม่านแสงเจมด้สี ที่โอบล้อมค่ายกลและประตูหลากสีกมได้้ค่อยๆ เปลี่ยนมาเป็นบิด้เบือน พร่าเลือน

ความรู้สึกถึงพลังงานที่ค่อยๆ ไหลหายไปก่อเกิด้ขึ้นมาใน ใจเขา ทำาให้เขารู้ได้้ถึงความไม่เหมาะสม

“ตื่นกันได้้แล้ว!”

และเวลานี้เอง หงฉานที่สังเกตค่ายกลนำาส่งโบราณอยู่ ตลอด้เวลากมีปฏิกิริยาตอบสนองพร้อมกับเขา

เสียงตวาด้ของหงฉานทำาให้คนทั้งเจมด้สำานักของอาณาจักร หลีเทียนที่กำาลังทำาความเข้าใจกับเวทลับ และสำารวจโชควาสนาที่ตัว เองได้้รับมาในประตูสวรรค์ต่างตกใจตื่นขึ้นมา

“ได้้เวลาแล้ว!” หงฉานสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวด้้วยเสียงอัน ด้ัง “นับแต่นี้ไป ทุกคนทยอยกันเข้าไปด้้านใน และต้องเตรียมตัวให้ พร้อมที่สุด้ด้้วย!”

ทุกคนต่างกมลุกพรวด้ขึ้นยืน แม้แต่ชิวเหิงแห่งหอหลิงเป่า เองกมยังไม่เอ่ยคัด้ค้าน

เพราะชิวเหิงกมเข้าใจว่าหากพลังงานม่านแสงเจมด้สีของ ค่ายกลนำาส่งหมด้ไป เขากมอาจต้องติด้แหงมกอยู่ที่นี่ไปตลอด้กาล มิ อาจเหยียบย่างเข้าไปในอาณาจักรทั้งเก้าของด้ินแด้นด้าวตกได้้อีก

สถานที่ที่ไม่มีพลังชีวิต ไม่มีแม้แต่ปราณวิญญาณฟอาด้ินสัก เสี้ยวนี้ ไม่เหมาะสมสำาหรับการฝึกบำาเพมญตบะอย่างยิ่ง

ด้้วยขอบเขตตบะของเขา เขายังไม่มีความสามารถมาก พอที่จะข้ามผ่านทางช้างเผือกได้้ ต่อให้เขาพกหินวิเศษมามากมาย แค่ไหนกมต้องมีสักวันที่ใช้หมด้ไป

รอจนหินวิเศษหมด้ลงแล้ว คราใด้ที่ลมเยมนหนาวเหนมบของ ที่แห่งนี้พัด้ผ่านมา เขากมจะต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณไปทุกครั้ง

และหากพลังวิญญาณในมหาสมุทรวิญญาณแห้งขอด้ เขา ที่ไม่เหลือพลังงานใด้ๆ ให้นำามาใช้กมย่อมตายอยู่ที่นี่

“ไป!”

ชิวเหิงที่รู้ชัด้ในข้อนี้หันกลับไปมองอันซืออี๋ด้้วยด้วงตาเยมน ชาหนึ่งครั้ง กระตุ้นให้นางเด้ินเข้าไปก่อน

“อ้อ”

อันซืออี๋สีหน้าเรียบเฉย รู้ว่าเพราะตนเมินเฉยเขาครั้งแล้ว ครั้งเล่า ทำาให้ชิวเหิงไม่สบอารมณ์ไปเรียบร้อย

รอจนกลับไปถึงหอหลิงเป่า เกรงว่าชิวเหิงผู้นั้นคงไม่คิด้จะ ไว้หน้านางอีก หรืออาจจะแอบก่อกวนนางอย่างลับๆ ด้้วย

ทว่านางที่ได้้รับผลเกมบเกี่ยวจากในประตูสวรรค์เชื่อว่าอีก ไม่นานเท่านักนางกมจะสามารถเหยียบย่างเข้าสู่ประตูของขอบเขตต้น สวรรค์ ถึงเวลานั้น นางกมไม่จำาเป็นต้องเกรงกลัวชิวเหิงอีกแล้ว

“วังยมบาลของพวกเรานำาไปก่อน! พวกเจ้าตามหลังมา!”

หงฉานกล่าวอย่างเด้มด้เด้ี่ยว หลังจากทิ้งประโยคนี้ไว้กมเด้ิน นำาเข้าไปในประตูแสงหลากสีก่อนใคร

คนอีกหลายคนที่มาจากวังยมบาลเช่นเด้ียวกับเขาต่างกม เด้ินตามหลังเขาเข้าไปอย่างที่หงฉานกล่าวเอาไว้

ตอนที่ร่วงจากฟอาลงมาที่นี่ เนี่ยเทียนได้้ตั้งใจสังเกตคนของ วังยมบาลเป็นพิเศษเพราะอยากรู้ว่าจ้าวไห่เฟิงอยู่ในกลุ่มคนด้้วยหรือ ไม่

จ้าวไห่เฟิงผู้นั้นคือคนสังหารอู๋เทาขุนนางต่างรัฐของตระ กูลเนี่ย นี่ทำาให้เขาจด้จำาจ้าวไห่เฟิงขึ้นใจอยู่นานแล้ว

จ้าวไห่เฟิงและต้วนหยวนที่เคยปรากฏตัวในเมืองเฮยอวิ๋ นพร้อมกับเขาล้วนเข้ามาในประตูสวรรค์ เด้ิมทีเนี่ยเทียนคิด้ว่าสักวัน หนึ่งจะฆ่าคนทั้งสองด้้วยมือของตัวเอง

น่าเสียด้ายที่ไม่ทันรอให้เขาลงมือ จ้าวไห่เฟิงและต้วน หยวนต่างกมถูกผู้ฝึกลมปราณต่างอาณาจักรสังหารไปแล้วไม่ต่างจาก ลูกศิษย์เจมด้สำานักของอาณาจักรหลีเทียนส่วนใหญ่ที่ต้องมาตายอย่าง เด้ียวด้ายอยู่ที่นี่

การตายของจ้าวไห่เฟิงและต้วนหยวนทำาให้เขารู้สึก เสียด้ายเลมกน้อย ส่วนการตายของหลิวเหยี่ยนกลับทำาให้เขาเจมบปวด้ ใจ

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรตอนนี้กมดู้เหมือนว่าการประลองในประตู สวรรค์ได้้สิ้นสุด้ลงแล้ว

เพื่อศัตรูคนเด้ียวกัน เจมด้สำานักของอาณาจักรหลีเทียนต่าง กมต้องรบเคียงบ่าเคียงไหลกัน จ้าวไห่เฟิงและต้วนหยวนตายไปแล้ว ความเกลียด้แค้นที่เขามีต่อวังยมบาลจึงพอจะลด้น้อยลงไปได้้บ้าง

“อาณาจักรอั้นหมิง ถังหยาง หวังว่าจะยังได้้เจอกันอีก” เนี่ยเทียนตัด้สินใจอย่างเด้มด้เด้ี่ยว

คนต่างอาณาจักรช่วยเขาจัด้การจ้าวไห่เฟิงและต้วนหยวน ไปแล้ว ทว่าหลิวเหยี่ยนนั้นตายด้้วยน้ำามือของถังหยาง ขอแค่เขายัง

มีชีวิตอยู่ วันหน้าต่อให้ต้องบุกเข้าไปฆ่าถึงอาณาจักรอั้นหมิง เขากม ต้องสังหารถังหยางให้ได้้

ขณะที่เขากำาลังครุ่นคิด้อยู่นั้นเอง คนของเจมด้สำานักต่างกม ทยอยกันเข้าไปในประตูแสง

ไม่นานหลังจากนั้น แม้แต่ชิวเหิงและอันซืออี๋จากหอหลิง เป่ากมยังเหยียบย่างเข้าไปด้้านใน

ก่อนหน้าที่อันซืออี๋จะเข้าไป ด้วงตาคู่งามของนางเหลือบ มามองเขาหนึ่งครั้งคล้ายอยากจะพูด้คุยกับเขา

ทว่าภายใต้การเร่งเร้าของชิวเหิงผู้นั้น อันซืออี๋จนใจ ทำาได้้ เพียงถูกบีบให้เด้ินหน้าต่อ

“ท่านลุงลี่ พวกเราไปกันเถอะ”

เนี่ยเทียนเหมนว่ามาถึงคราวของสำานักหลิงอวิ๋นแล้วจึงไม่ ต้องการเสียเวลาอีก ก้าวยาวๆ เข้าไปในประตูแสงทันที

ไม่นานร่างของเขากมหายวับเข้าไปในประตูสวรรค์

……

อาณาจักรหลีเทียน ที่ตั้งของสำานักโลหิต

ประตูสวรรค์ที่มีแสงสว่างสาด้ส่องกลับมาก่อตัวอยู่ใน หุบเขาที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง อีกทั้งยังด้ำารงอยู่นานหลายวัน

“ฟิ้วๆๆ!”

เงาร่างมากมายโผล่พรวด้ออกมาจากในประตูสวรรค์ แล้ว ร่วงลงมาอยู่ในหุบเขาเพียงชั่วพริบตาเด้ียว

วินาทีที่เงาร่างเหล่านั้นลอด้พ้นออกมาจากในประตูสวรรค์ ภาพประตูสวรรค์บนหลังมือของพวกเขากมค่อยๆ เริ่มพร่าเลือนและ ด้ับแสง จนกระทั่งหายไปในที่สุด้

แม้แต่แสงสวรรค์หลายจุด้ที่อยู่ในประตูสวรรค์ก่อนหน้านี้กม ยังหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้้วย

หลังจากร่วงลงมาจากประตูสวรรค์ หงฉานขมวด้คิ้วมุ่น เหม่อมองหลังมือตัวเองที่สะอาด้เอี่ยม แล้วมองไปยังประตูสวรรค์ที่ ลอยตัวอยู่กลางอากาศด้้วยแววตาครุ่นคิด้

“ภาพประตูสวรรค์ไม่มีแล้ว! คาถาและเวทลับในแสง สวรรค์กมหายไปด้้วยเหมือนกัน!”

“ผีหลอกแล้ว! นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

“หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นอย่างนี้ ตอนที่อยู่นอกอาณาจักรกม คงจะใช้เวลาทำาความเข้าใจกับความลับในแสงสวรรค์มากกว่านี้!”

“…”

คนของเจมด้สำานักโผล่ออกมาจากในประตูสวรรค์ หลังจาก ที่ทุกคนยืนได้้มั่นคงกมพบความผิด้ปกตินี้ทันที

มองหลังมือตัวเองที่ว่างเปล่า คนเหล่านี้ที่เคยชินกับภาพ ประตูสวรรค์แล้วต่างกมรู้สึกหงุด้หงิด้อย่างถึงที่สุด้

ในภาพประตูสวรรค์เหล่านั้นมีแสงสวรรค์ด้ำารงอยู่ และ กลางแสงสวรรค์กมีเวทลับที่พวกเขาได้้รับมาจากเมืองคูน้ำาผุพัง

เวทลับเหล่านั้นต่างกมีความเกี่ยวข้องกับธาตุในการฝึก บำาเพมญตบะของพวกเขา เมื่อพวกเขาทำาความเข้าใจกับความลึกลับ ของมันกมจะรู้สึกได้้ว่าจิตใจตัวเองได้้รับผลประโยชน์มหาศาล

ทว่าพอออกมาจากประตูสวรรค์ สิ่งที่พวกเขาเข้าใจไปว่า จะคงอยู่ตลอด้กาลกลับหายไปกะทันหัน

นี่ทำาให้พวกเขารับไม่ได้้อย่างยิ่ง

ไม่นานหลังจากนั้น เนี่ยเทียนกมบินออกมาจากในประตู สวรรค์ เขายังจงใจมายืนอยู่ข้างกายอันซืออี๋ ทั้งยังยิ้มน้อยๆ ให้กับ นางด้้วย

ชั่วขณะที่เขาบินออกมาจากในประตูสวรรค์ ภาพประตู สวรรค์บนหลังมือของเขากมหายวับไปเช่นเด้ียวกัน

ทว่าตอนที่ประตูสวรรค์หายไป ตราประทับรูปด้าวหกแฉก ที่อยู่ในภาพประตูสวรรค์ก่อนหน้านี้กลับย้ายมาอยู่ตรงหน้าอกของ เขา

เขาใช้พลังจิตไปรับสัมผัสจึงพบทันทีว่าอักขระบรรพกาลที่ เรียงตัวอย่างมีระเบียบอยู่ในตราประทับด้าวหกแฉกซึ่งนาบอยู่ตรง หน้าอกของเขาไม่ขาด้หายไปแม้แต่ตัวเด้ียว

บทต้นและบทกลางของคาถาสะเกมด้ด้าวยังคงปรากฏอย่าง เด้่นชัด้อยู่ในตราประทับด้าวหกแฉกทั้งสองด้วงนั้น

ไม่นาน รอจนทุกคนเด้ินออกมาครบแล้วและพบว่าภาพ ประตูสวรรค์ของทุกคนล้วนหายไปหมด้ เขาจึงเข้าใจทันทีว่ามีเขาคน เด้ียวเท่านั้นที่ยังมีตราประทับด้าวหกแฉกสองด้วงอยู่

เขาคือคนพิเศษเพียงคนเด้ียว