ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 20 พังถล่ม

ท่ามกลางเสียงด้ังเอะอะของเนี่ยเฉี่ยน เนี่ยเทียนรีบหยิบ กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นออกมาอย่างรวด้เรมว วางมันลงไปบนหินเมฆอัคคี ก้อนหนึ่งที่นูนโผล่ขึ้นมาจากผนังทันที

เปลวไฟจุด้หนึ่งเปล่งประกายขึ้นบนกระดู้กสัตว์

เนี่ยเทียนรวบรวมสมาธิ สีหน้าเผยความปิติยินด้ี กล่าว: “กระดู้กสัตว์เริ่มดู้ด้ซับพลังเปลวเพลิงแล้ว!”

“ด้ีมากเลย!” เนี่ยเฉี่ยนเองกมตื่นเต้นเช่นกัน

ทั้งสองคนล้วนสังเกตเหมนว่าเมื่อกระดู้กสัตว์สัมผัสกับหิน เมฆอัคคีที่ยังไม่ได้้ถูกขุด้ออกมา แสงสว่างในหินเมฆอัคคีก้อนนั้นกม พลันมืด้ด้ับลงอย่างรวด้เรมว

นี่หมายความว่ากระดู้กสัตว์เป็นไปอย่างที่พวกเขาคาด้ การณ์ มันกำาลังดู้ด้ด้ึงพลังเปลวเพลิงไป

เวลาประเด้ี๋ยวเด้ียว หินเมฆอัคคีที่ฝังอยู่ในผนังหินเกินครึ่ง ก้อนนั้น หลังจากถูกดู้ด้เอาพลังเปลวเพลิงไปจนแห้งเหือด้จึงแตก ออกและกลายมาเป็นก้อนหินธรรมด้าสีเทาก้อนหนึ่ง

“ตรงนั้น!” เนี่ยเฉี่ยนยื่นมือชี้ไปยังหินเมฆอัคคีก้อนที่ใหญ่ ยิ่งกว่าเด้ิม กล่าวเร่ง: “เรมว!”

เนี่ยเทียนไร้ซึ่งความลังเล ทำาตามคำาบอกของนาง หยิบ กระดู้กสัตว์ลงมาแล้วเอาไปแนบเข้ากับหินเมฆอัคคีก้อนที่ใหญ่กว่า ทันที

“ทางนั้น! ทางนั้น! ตรงนั้นมีก้อนที่ใหญ่กว่าเด้ิมด้้วย!”

เนี่ยเฉี่ยนมีสีหน้าตื่นเต้น พอมองเหมนว่ากระดู้กสัตว์ดู้ด้เอา พลังเปลวเพลิงในหินเมฆอัคคีไปจนหมด้กมเลือกเปอาหมายใหม่ให้เขา ทันที

“แคราก!”

หินเมฆอัคคีก้อนแล้วก้อนเล่าในถ้ำาปริแตกติด้ต่อกัน

กระดู้กสัตว์ที่ดู้ด้ซับเอาพลังเปลวเพลิงอย่างต่อเนื่อง ไม่ นานกมกลายมาเป็นสีแด้งสว่างจ้าอีกครั้ง ปล่อยแสงสีเพลิงมากมาย ต่างกันออกไป

ลูกไฟด้วงเลมกๆ ปรากฏขึ้นมาในกระดู้กสัตว์ ลูกไฟราวกับ ด้วงด้าวเหล่านั้นเปล่งประกายชีวิตชีวาขึ้นมาในถ้ำาที่มืด้มิด้แห่งนี้

“ฟู่ว ฟู่ว!”

ขณะที่ลูกไฟมากมายค่อยๆ เผยตัวขึ้น เนี่ยเทียนกมเริ่มค้น พบว่า ลูกไฟเหล่านั้นเริ่มรวมตัวเข้าหากันอีกครั้ง

“ตรงนี้!” เนี่ยเฉี่ยนชี้ไปยังหินเมฆอัคคีที่โผล่ออกมาตรงมุม อีกก้อนหนึ่ง

“เริ่มรวมตัวกันแล้ว!”

เนี่ยเทียนเองกมเริ่มตื่นเต้นเช่นกัน หยิบเอากระดู้กสัตว์ไป วางลงบนหินเมฆอัคคีก้อนนั้น

“ปุ!”

เปลวไฟสีแด้งจัด้จ้ากลุ่มหนึ่งทำาท่าคล้ายจะระเบิด้ขึ้นมาใน กระดู้กสัตว์

เนี่ยเทียนใช้จิตสัมผัสจึงรู้ได้้ว่าเปลวไฟที่กำาลังผลาญไหม้กม คือเลือด้หยด้นั้นที่กำาลังก่อตัวขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง

เมื่อเขาสัมผัสได้้ถึงข้อนี้ อยู่ๆ เขากมรู้สึกถึงพลังด้ึงดู้ด้แปลก ประหลาด้ระลอกหนึ่งที่เกิด้ขึ้นกะทันหันในเลือด้หยด้นั้น

“เปรีกยะ! เปรีกยะ!”

ในเหมืองหมายเลขเจมด้สิบสาม หินเมฆอัคคีแต่ละก้อนเริ่ม ส่งเสียงปริแตกน่าหวาด้กลัว

เวลาเด้ียวกันนั้น ลูกไฟมากมายพลันกระเด้มนออกมาจาก ในหินเมฆอัคคี พวกมันกระโจนเข้าหากระดู้กสัตว์ราวกับหิ่งห้อยนับ พันนับหมื่นตัว

“ครืน ครืน ครืน!”

ที่น่ากลัวยิ่งกว่ากมคือ เหมืองอื่นๆ กลางเขากมเริ่มส่งเสียงด้ัง สะเทือนเลือนลั่นออกมา

หลังจากเสียงครั่นครืนด้ังขึ้น ลูกไฟมากมายพลันลอยมา จากในหินเมฆอัคคีจำานวนนับไม่ถ้วน คล้ายถูกแรงด้ึงดู้ด้แปลก ประหลาด้บางอย่าง พากันพุ่งด้ิ่งเข้ามายังเหมืองหมายเลขเจมด้สิบ สามที่เนี่ยเทียนอยู่

“มีเรื่องอะไรกัน?”

“เกิด้อะไรขึ้น?”

“เหมืองจะถล่มแล้ว รีบถอยออกไปให้หมด้!”

“ทุกคนรีบถอยออกไปจากเหมืองเรมวเข้า!”

“ภัยพิบัติใหญ่มาเยือนแล้ว!”

“…”

ญาติโด้ยอ้อมของตระกูลเนี่ยมากมาย รวมไปถึงพวกคน งานที่กำาลังขุด้หาหินเมฆอัคคีอยู่ในเหมืองแต่ละแห่งล้วนร้องอุทาน ด้้วยความตกใจเสียงด้ังอื้ออึง

ร่างของแต่ละคนพุ่งทะยานออกไปนอกถ้ำาด้้วยสีหน้าหวาด้ ผวา

“เสี่ยวเทียน แย่แล้ว กระดู้กสัตว์ชิ้นนี้ร้ายกาจเกินไป มัน ด้ึงดู้ด้เอาพลังเปลวเพลิงเรมวเกินไปแล้ว! เหมืองแห่งนี้กำาลังจะถล่ม!” เนี่ยเฉี่ยนเองกมลนลานเช่นกัน

ทว่าเนี่ยเทียนที่จับกระดู้กสัตว์เอาไว้ในเวลานี้ คล้ายจะไม่ ได้้ยินเสียงตะโกนของนาง

จิตสัมผัสทั้งหมด้ของเนี่ยเทียนถูกกระชากเข้าใปในกระดู้ก สัตว์ ด้วงตาของเขาด้ั่งด้วงด้าวมากมายเปล่งประกายวิบวับ เตมไป ด้้วยความลึกล้ำาที่ลึกลับอย่างหนึ่ง

“โครม โครม!”

ปากถ้ำาของเหมืองหมายเลขเจมด้สิบสามมีเศษหินมากมาย ร่วงกราวลงมา พริบตาเด้ียวตลอด้ทั้งปากถ้ำากมถูกปิด้ไว้แน่นสนิท

เนี่ยเฉี่ยนที่เด้ิมทีคิด้จะห้ามให้เนี่ยเทียนเลิกใช้กระดู้กสัตว์ ดู้ด้พลังเปลวเพลิงแล้วพาเขาออกไปจากถ้ำาแห่งนี้ ค้นพบอย่างฉับ พลันว่าพวกเขาไม่สามารถออกไปได้้อีกแล้ว

ปากถ้ำาที่ถล่มทับลงมา ระหว่างช่องว่างของก้อนหินยังคงมี ลูกไฟจำานวนนับไม่ถ้วนเจาะทะลุเข้ามารวมตัวกันในกระดู้กสัตว์ที่ เนี่ยเทียนถืออยู่

กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นยังคงดู้ด้ด้ึงเอาพลังเปลวเพลิงทั้งหมด้ใน ภูเขาด้้วยความละโมบอย่างต่อเนื่อง ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด้แม้แต่นิด้ เด้ียว!

ส่วนจิตสำานึกของเนี่ยเทียนกมถูกด้ึงไปอยู่ในโลกเปลวเพลิง ลึกลับโชติช่วงท่ามกลางการลุกไหม้ของเลือด้สด้หยด้นั้นนานแล้ว

เมื่ออยู่ในโลกที่ไม่รู้จัก เขามองเหมนฟากฟอาเตมไปด้้วยเส้น แสงเปลวเพลิงที่กำาลังบิด้เบือน การเปลี่ยนแปลงมากมายเกิด้ขึ้น อย่างไร้ที่สิ้นสุด้ มองเหมนเปลวไฟโหมไหม้ลูกแล้วลูกเล่าเข้ามารวมตัว กัน คล้ายจะกลายมาเป็นมังกรเพลิงยักษ์ตัวหนึ่ง

“อู้ อู้!”

โลกภายนอก ปราณวิญญาณที่เข้มข้นซึ่งโอบล้อมอยู่ทั่ว เขาหลิงอวิ๋น ไม่รู้ว่าเกิด้การเปลี่ยนแปลงใด้ถึงได้้มารวมตัวกันอยู่บน ยอด้เขาไม่สะดุ้ด้ตาลูกนั้นอย่างเงียบเชียบ

ปราณวิญญาณของฟอาด้ินที่ขาวสว่างโพลน มุด้ลอด้ปาก เหมืองเข้าไปยังเหมืองหมายเลขเจมด้สิบสาม

เนี่ยเฉี่ยนที่ร้อนรนถึงขีด้สุด้ อยู่ๆ กมสัมผัสได้้ว่าอากาศที่ นางสูด้ด้มเข้าไปทุกครั้งล้วนแฝงเร้นไว้ด้้วยปราณวิญญาณเข้มข้น

เมื่อสังเกตอย่างละเอียด้ นางกมพบว่าพื้นที่ที่เนี่ยเทียนยืน อยู่ยิ่งมีปราณวิญญาณน่าตกใจมากขึ้นไปอีก คล้ายว่าปราณ

วิญญาณมหาศาลที่สุด้ในถ้ำาล้วนซอกซอนตามรูขุมขน เข้าไปรวมอยู่ ในกายของเนี่ยเทียน

นางเบิกตากว้าง จ้องเขมมงไปที่เนี่ยเทียน ทั้งด้ีใจอย่างบ้า คลั่ง ทั้งตะลึงลาน

เหตุการณ์ประหลาด้ที่เกิด้ขึ้นในถ้ำาห่างจากสิ่งที่นางคาด้ การณ์ไว้ไกลโข ทำาให้นางไม่รู้ว่าควรจะทำาอย่างไรถึงจะด้ี และกมไม่รู้ ว่าควรจะทำาอย่างไรถึงจะมีประโยชน์กับเนี่ยเทียนมากที่สุด้

ยามนี้ปากถ้ำามีหินถล่มลงมาปิด้ไว้แน่น รอยแยกระหว่าง ก้อนหินยังมีแสงไฟจำานวนมากลอยเข้ามารวมตัวอยู่ในกระดู้กสัตว์ ชิ้นนั้น

นางรู้ว่าตอนนี้ตัวเองยังไม่สามารถออกไปได้้ จึงทำาได้้เพียง นิ่งเฉยยอมรับทุกอย่างที่เกิด้ขึ้นเบื้องหน้านี้

เวลาเด้ียวกันนั้น

ด้้านหลังของภูเขาหลิงอวิ๋น ภูเขาแห่งหนึ่งที่เลมกเตี้ยกว่า เขาหลิงอวิ๋น แต่สูงตระหง่านยิ่งกว่าภูเขาอื่นๆ ชายชรารูปร่างผอม แห้งสวมชุด้ผ้าป่านเนื้อหยาบซึ่งกำาลังหลอมอาวุธวิเศษอยู่ในห้องหิน พลันวางอาวุธวิเศษในมือลง

“แปลกจริง ปราณวิญญาณฟอาด้ินเหตุใด้ถึงเกิด้การ เปลี่ยนแปลงกะทันหัน?” เขาพึมพำาเบาๆ หนึ่งประโยค จากนั้นกมนั่ง ขัด้สมาธิ หลับตาลงเบาๆ

เงาร่างพร่าเลือนร่างหนึ่งลอยออกมาช้าๆ จากกลาง กะโหลกศีรษะของเขาราวกับวิญญาณของผีร้าย แล้วจึงบินออกไป จากในห้องหิน

เงาร่างที่พร่ามัวด้ั่งเงาที่สะท้อนอยู่บนผิวน้ำาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางอากาศ ลอยละล่องไปยังทิศทางที่ปราณวิญญาณฟอาด้ินไหล ไป จนไปถึงภูเขาลูกเลมกที่ตระกูลเนี่ยใช้ขุด้หินเมฆอัคคี

เงามายาผลุบหายเข้าไปในเหมือง ลอยตัวลึกเข้าไปตาม ทางหินที่ทอด้ยาว

ไม่นานนัก เงามายานั้นกมาถึงหน้าปากถ้ำาหมายเลขเจมด้ สิบสามที่เนี่ยเทียนอยู่ และหายตัววาบเข้าไปในช่องระหว่างหินเลมก แคบ โผล่เข้ามาในถ้ำาอย่างเงียบเชียบ

เมื่อเข้ามาด้้านใน เงามายานั้นยิ่งพร่าเลือน ยากที่จะมอง เหมนได้้ด้้วยตาเปล่า

“เอาะ!”

เงามายาอยู่ในมุมมืด้แห่งหนึ่งของถ้ำา กวาด้มองรอบหนึ่งกม เพ่งสมาธิทั้งหมด้ไปที่ตัวเนี่ยเทียนและกระดู้กสัตว์ในมือของเนี่ย เทียน

เนี่ยเฉี่ยนที่ยืนอยู่ข้างกายเนี่ยเทียนสัมผัสไม่ได้้แม้แต่นิด้ เด้ียว

“ครืน ครืน ครืน!”

ภูเขาทั้งลูกคล้ายโยกคลอนเบาๆ หินย้อยก้อนมหึมาบน เพด้านถ้ำาที่เนี่ยเทียนและเนี่ยเฉี่ยนอยู่ค่อยๆ ปริแตกและร่วงหล่นลง มา

เงามายาที่อยู่ในมุมมืด้เงยหน้ามองหินก้อนใหญ่ที่กำาลัง ตกลงมา ยกมือขึ้นโบกปัด้ออกสองสามที

เนี่ยเฉี่ยนที่รู้สึกตัวเงยหน้าขึ้นมองหินขนาด้ยักษ์ที่ตกลงมา ด้้วยความตะลึงพรึงเพริด้ ในใจร่ำาร้องอย่างสิ้นหวัง

ที่น่าแปลกกมคือ หินก้อนมหึมาที่เหมนๆ อยู่ว่ากำาลังจะ กระแทกโด้นนางและเนี่ยเทียน กลับเหมือนถูกพลังบางอย่างด้ึงรั้ง ออกไปจึงไปหล่นกระแทกตามมุมอื่นๆ รอบถ้ำาแทน

นางที่เด้ิมทีควรจะถูกหินกระแทกจนร่างแหลกเหลวยังคง ยืนอยู่ข้างกายเนี่ยเทียนอย่างปลอด้ภัย คล้ายมีสิ่งศักด้ิ์สิทธิ์ปกปอง คุ้มครอง

ผ่านไปเนิ่นนาน

ไม่มีแสงไฟลอยเข้ามาจากแปด้ทิศทางอีก ดุ้จด้ั่งพลังเปลว เพลิงของหินเมฆอัคคีทั้งหมด้ในภูเขาถูกกระดู้กสัตว์ก้อนนั้นดู้ด้เอามา จนเกลี้ยงแล้ว

เนี่ยเทียนยังคงถือกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นไว้ในมือ ไม่รู้ถึงการ เปลี่ยนแปลงน่าตกใจในถ้ำาเลยแม้แต่นิด้เด้ียว คล้ายกำาลังล่องลอยอยู่ ในความฝัน

แรงสั่นสะเทือนที่เกิด้ขึ้นเนิ่นนานในถ้ำากมค่อยๆ กลับคืนสู่ ปกติ รอบถ้ำา หินยักษ์ที่ตกลงมากองกันเป็นพะเนินสูง

แต่สถานที่ที่นางและเนี่ยเทียนยืนอยู่กลับไม่มีแม้แต่เศษหิน เลมกๆ สักก้อน นี่ทำาให้นางรู้สึกราวกับปาฏิหาริย์ ในใจแอบขอบคุณ บรรพบุรุษตระกูลเนี่ยที่ช่วยคุ้มครอง

นานแสนนาน กระดู้กสัตว์ที่อยู่ในมือของเนี่ยเทียนถึงได้้ กลับคืนมาเป็นสีน้ำาตาลแก่ด้ังเด้ิม

เนี่ยเทียนที่จิตวิญญาณล่องลอยกมค่อยๆ ฟื้นคืนสติกลับมา เขาเบิกตากว้าง ประโยคแรกที่พูด้ออกมากมคือ: “ในที่สุด้เลือด้สด้ใน กระดู้กสัตว์หยด้นั้นกมก่อตัวได้้สำาเรมจแล้ว!”

เงามายาที่อยู่ในที่มืด้ หลังจากได้้ยินประโยคนี้เงาของเขากม กระเพื่อมน้อยๆ ราวกับผิวน้ำา จิตใจสั่นสะท้าน