ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 21 ก้าวหน้าพรวด้พราด้

ยามนี้เอง เนี่ยเฉี่ยนกมสังเกตเหมนว่าปราณวิญญาณฟอาด้ิน เข้มข้นที่มารวมตัวอยู่ในถ้ำาก่อนหน้านี้ ได้้หายไปแล้ว

ราวกับว่าปราณวิญญาณมากมายก่อนหน้านั้นมารวมตัว กันกมเพราะกระดู้กสัตว์และเนี่ยเทียน เมื่อกระดู้กสัตว์กลับคืนสู่สภาพ ปกติ เมื่อจิตวิญญาณของเนี่ยเทียนเด้ินออกมาจากในกระดู้กสัตว์ ความมหัศจรรย์ก่อนหน้านี้จึงสลายไปทันที

“ฮู่ว!”

เนี่ยเทียนที่ถือกระดู้กสัตว์ไว้ในมือ ใบหน้าเผยความด้ีใจ อย่างบ้าคลั่งขึ้นมากะทันหัน กล่าว: “ท่านปอาใหญ่ ข้า…ข้าบรรลุถึง ขอบเขตหลอมลมปราณขั้นหกแล้ว!”

“อะไรนะ?” เนี่ยเฉี่ยนกรีด้ร้องเสียงหลง

เนี่ยเทียนสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง หรี่ตาสัมผัสกับ ร่างกายของตัวเองอย่างละเอียด้อีกหนึ่งที จากนั้นกมพูด้ด้้วยน้ำาเสียง มั่นใจ: “พลังวิญญาณที่รวมอยู่ในมหาสมุทรวิญญาณจุด้ตันเถียนข องข้าหนาแน่นขึ้นถึงระด้ับหลอมลมปราณหกแล้ว!”

“จริง…จริงหรือ?” เนี่ยเฉี่ยนทำาหน้าเหลือเชื่อ

เนี่ยเทียนพยักหน้าแรงๆ

“ต้องเป็นเพราะการคุ้มครองจากบรรพบุรุษตระกูลเนี่ย แน่นอน!” เนี่ยเฉี่ยนด้ีใจเป็นล้นพ้น ชี้นิ้วไปยังกองหินที่ร่วงลงมาเมื่อ ครู่ “เมื่อกี้ตอนที่ถ้ำาถล่ม รอบด้้านมีแต่หินยักษ์ร่วงลงมา มีเพียงจุด้ที่ พวกเรายืนอยู่เท่านั้นที่ไม่มีแม้แต่เศษหินร่วงมาโด้น นี่มันไร้เหตุผล อย่างสิ้นเชิง เจ้ากมแค่ถือกระดู้กสัตว์แล้วทำาความเข้าใจกับมันเท่านั้น แต่กลับมีปราณวิญญาณฟอาด้ินมารวมตัวกันอย่างน่ากลัว จากนั้นเจ้า กมกระโด้ด้พรวด้ถึงขั้นหลอมลมปราณหกในก้าวเด้ียว นอกจากความ มหัศจรรย์ของกระดู้กสัตว์ชิ้นนี้แล้ว จะต้องเป็นเพราะบรรพบุรุษอวย ชัยด้้วยแน่นอน ถึงได้้ทำาให้เจ้ามีความก้าวหน้าอย่างน่าตกใจเช่นนี้”

“คงงั้นกระมัง” เนี่ยเทียนหัวเราะ ไม่ถือสากับความเชื่องม งายของเนี่ยเฉี่ยน

เงาด้ำาในมุมมืด้ของถ้ำาฟังบทสนทนาของคนทั้งสองเงียบๆ ทว่าสายตากลับตกอยู่บนกระดู้กสัตว์ในมือของเนี่ยเทียน

“ครืน ครืน!”

และเวลานี้เอง ในภูเขามีเสียงสั่นสะเทือนด้ังครั่นครืนลอย มาอีกครั้ง

เนื่องจากพลังเปลวเพลิงของหินเมฆอัคคีในภูเขาถูกกระดู้ก สัตว์ชิ้นนั้นดู้ด้เอาไปหมด้ ทำาให้ภูเขาลูกเลมกเตี้ยแห่งนี้เกิด้การ เปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ โครงสร้างของภูเขาจึงไม่มั่นคง

“แย่แล้ว!”

เนี่ยเฉี่ยนมีสติฟื้นกลับคืนมาจากความด้ีใจ มองปากถ้ำาที่ อัด้แน่นไปด้้วยก้อนหิน ความปลาบปลื้มในด้วงตานางค่อยๆ ถูก แทนที่ด้้วยความหวาด้กลัว

“พวกเราจำาเป็นต้องออกไปให้เรมวที่สุด้ มิฉะนั้นพวกเราจะ ถูกฝังทั้งเป็นอยู่ในภูเขาแห่งนี้!” นางกล่าวร้อนรน

เนี่ยเทียนหันหน้าไปมองปากถ้ำาที่มีหินก้อนเลมกก้อนน้อย กองพะเนินกมเครียด้ขึ้นมาเช่นกัน ไม่มีอารมณ์ไปสัมผัสกับเลือด้หยด้ นั้นในกระดู้กสัตว์อีกแล้ว

“เรมวเข้า! รีบยกหินเลมกๆ พวกนั้นออก พวกเราต้องรีบออก ไปให้เรมวที่สุด้!” เนี่ยเฉี่ยนสั่งความ

เนี่ยเทียนพยักหน้า เตรียมตัวลงมือเช่นกัน

“ครืน ครืน!”

เสียงกัมปนาทด้ังมาจากในภูเขาด้้านในอีกครั้ง เนี่ยเทียน และเนี่ยเฉี่ยนสบตากัน รู้ว่าเหมืองที่เหลือในภูเขาคงเกิด้การ เปลี่ยนแปลงไปมากมายแล้ว และกมตระหนักได้้เช่นกันว่าหากยังอยู่ ในนี้ต่อไป สิ่งที่รอพวกเขาอยู่เบื้องหน้ามีเพียงความตายเท่านั้น

ขณะที่พวกเขากำาลังจะลงมือนั้นเอง เสียงด้ังเลือนลั่นกมเกิด้ ขึ้นอีกครั้ง พวกเขาสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าภูเขาทั้งลูกกำาลังโยกไหว

ในมุมมืด้ เงาด้ำาที่เนี่ยเฉี่ยนสัมผัสไม่ถึงนั้นกมสังเกตเหมนถึง ความอันตรายของสถานการณ์เช่นกัน

เขามองไปที่ปากถ้ำา มือสองข้างที่ไร้รูปลักษณ์ทำาท่าด้ึงรั้ง ปรับเปลี่ยนบางอย่างต่อเนื่อง

ปราณวิญญาณฟอาด้ินที่ไหลวนออกไปนอกปากถ้ำา ถูก ควบคุมอย่างประณีตตามมือไม้ที่โบกสะบัด้ของเขา

“ตุบ ตุบ ตุบ!”

เศษหินก้อนแล้วก้อนเล่าที่ขวางอยู่หน้าปากถ้ำา ถูกพลังที่ มองไม่เหมนด้ึงกระชากให้หลุด้ออกไปข้างนอกกะทันหัน

ในระยะเวลาแสนสั้น ปากถ้ำาที่ปิด้สนิทพลันเปิด้กว้างออก เป็นช่องทางหนึ่งช่อง

เนี่ยเทียนและเนี่ยเฉี่ยนที่เอาแต่ยืนมองปากถ้ำาค้นพบอย่าง ฉับพลันว่า ปัญหายากที่รบกวนพวกเขา ยามนี้กลับถูกแก้ไขได้้อย่าง น่าพิศวง

“ท่านปอาใหญ่…” เนี่ยเทียนลูบหัว เกิด้ความสงสัยขึ้นมา เช่นกัน “หรือว่า บรรพบุรุษแอบปกปองพวกเราอยู่จริงๆ?”

ตัวภูเขาสั่นสะเทือน ทำาให้หินตรงปากถ้ำาเคลื่อนตัวออก เพื่อพวกเขาได้้อย่างพอด้ิบพอด้ี เหมนได้้ชัด้ว่าเป็นคำาอธิบายที่ไม่สม เหตุสมผลเอาเสียเลย

แม้แต่เนี่ยเทียนที่ไม่เชื่อในเรื่องผีสางเทวด้า ยามนี้ความ เชื่อกมยังสั่นคลอนเพราะเหตุการณ์ผิด้ปกติที่เกิด้ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

“ต้องใช่แน่นอน!” ด้วงตาเนี่ยเฉี่ยนเปล่งแสงแวววาว รีบ พูด้: “อย่ามัวยืนอึ้งอยู่เลย รีบออกไปเถอะ!”

พูด้จบกมไม่รอให้เนี่ยเทียนพูด้อะไรต่อ นางคว้าหมับเข้าที่ แขนของเนี่ยเทียนแล้วกระชากตัวเขาห้อตะบึงออกไปนอกถ้ำาตาม เส้นทางมหัศจรรย์ที่เปิด้ขึ้นเพื่อพวกนางเส้นนั้น

ระหว่างทาง เส้นทางหินที่ถูกเศษหินมากมายถล่มลงมาทับ กมเปิด้ออกเป็นช่องทางกว้างพอให้พวกนางสองคนลอด้ตัวผ่านไปได้้ ตามการสั่นของภูเขาอย่างน่าแปลกใจ

พวกเขาวิ่งออกมาได้้ราบรื่นผิด้ปกติ สุด้ท้ายกมหนีออกมา จากการเขย่าคลอนอย่างรุนแรงของยอด้เขาได้้

“คุณ…คุณหนูใหญ่ พวกท่านออกมาได้้อย่างไร?”

ตรงปากถ้ำา เนี่ยเสียงผู้ดู้แลเหมืองของตระกูลเนี่ย มองเหมน เนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยเทียนวิ่งตามกันมาออกจากปากถ้ำาด้้วยร่างที่เตมไป ด้้วยฝุ่น จึงเอ่ยถามตะกุกตะกัก

“เหลือเชื่อ! เหลือเชื่อยิ่งนัก!”

“พวกเรายังนึกว่า คุณหนูใหญ่ถูกฝังอยู่ในถ้ำา ไม่มีทางออก มาได้้แน่นอน!”

“สวรรค์คุ้มครองคุณหนูใหญ่!”

“…”

คนตระกูลเนี่ยมากมายที่กำาลังร้อนใจ รวมไปถึงพวกคน งานที่หวาด้ผวาอยู่ไม่เป็นสุข มองเหมนเนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยเทียนพุ่งตัว ออกมาจากในถ้ำาได้้ต่างกมไชโยโห่ร้องด้้วยความด้ีใจ

พอออกมาได้้เนี่ยเฉี่ยนจึงหายใจหายคอคล่องขึ้น หลังจาก พาเนี่ยเทียนออกมาไกลจากเขาลูกเลมกที่กำาลังสั่นคลอนนั้นแล้วถึงได้้ พูด้ว่า: “บรรพบุรุษช่างเมตตา”

“ข้ากมคิด้ว่าเป็นอย่างนี้เหมือนกัน” เนี่ยเสียงสีหน้าปั้นยาก ในใจกมรู้สึกว่าการที่เนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยเทียนมีชีวิตรอด้ออกมาได้้ช่าง เป็นเรื่องมหัศจรรย์โด้ยแท้ หลังจากเขาพูด้คล้อยตามอยู่สองสาม ประโยค พลันทำาหน้าขมขื่น กล่าว: “คนในตระกูลตายไปสิบกว่าคน และยังมีคนงานที่คนในตระกูลจ้างมาอีกหลายคน พวกเขาต้องอยู่ใน เหมืองแห่งนี้ไปตลอด้กาล นี่คือภัยพิบัติครั้งใหญ่ยิ่งนัก”

เมื่อเขาพูด้ออกมาเช่นนี้ เนี่ยเฉี่ยนกมีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมา เช่นกัน กล่าว: “เรื่องนี้…ส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อตระกูล”

เนี่ยเสียงพยักหน้ายิ้มขื่น “ภารกิจที่สำาคัญที่สุด้ของตระกูล เรากมคือช่วยสำานักหลิงอวิ๋นขุด้หินเมฆอัคคีจากภูเขาลูกนี้ เกิด้การ เปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่ขนาด้นี้ ในระยะเวลาสั้นๆ กมยากที่พวกเราจะขุด้ หาหินเมฆอัคคีได้้ต่อ เกรงว่าปีนี้หากไม่ได้้จำานวนหินเมฆอัคคีตามที่ กำาหนด้ สำานักหลิงอวิ๋นคงเอาเรื่องเราแน่นอน”

“แล้วจะทำาเช่นไรด้ี?”

“สูญเสียความเชื่อมั่นจากสำานักหลิงอวิ๋น ตระกูลของพวก เราจะตั้งตัวอยู่ในเมืองเฮยอวิ๋นได้้อย่างไร?”

“พวกเราซวยหนักแน่ ท่านประมุข…ท่านประมุขเพิ่งรับ ตำาแหน่งกมเกิด้เรื่องใหญ่ขนาด้นี้ ท่านประมุขต้องลงโทษพวกเราอย่าง หนักแน่นอน!”

“แย่แล้ว!”

คนตระกูลเนี่ยหลายคนที่รอด้ชีวิตต่างมีสีหน้าลนลาน แต่ละคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้ว่าควรจะทำาเช่นไรด้ี

“คุณหนูใหญ่ ท่านมีความเหมนว่าอย่างไร?” เนี่ยเสียงมอง เนี่ยเฉียนด้้วยท่าทางน่าสงสาร

เขาเป็นเพียงแค่ญาติโด้ยอ้อมของตระกูลเนี่ยเท่านั้น ก่อน หน้านี้ตอนที่เนี่ยตงไห่เป็นประมุข เขาถึงได้้กลายมาเป็นผู้ดู้แลเหมือง

แร่ แต่พอหลังจากที่เนี่ยเป่ยชวนขึ้นเป็นประมุขแทนกมตั้งใจจะหาคน สนิทของตัวเองมาแทนที่ตำาแหน่งเขาอยู่แล้ว

ช่วงนี้เนี่ยเป่ยชวนคอยแต่จะมาหาเรื่องเขาอยู่เรื่อย เด้ิม เขากำาลังกลัด้กลุ้มว่าจะหาข้อแก้ตัวหลีกเลี่ยงอย่างไรด้ี มาตอนนี้ เหมืองแร่ด้ันเกิด้ภัยพิบัติเช่นนี้อีก เขารักษาตำาแหน่งไม่ได้้นั้นเป็น เรื่องเลมก กลัวกมแต่เนี่ยเป่ยชวนจะฉวยโอกาสสร้างความลำาบากให้ เขาด้้วยการซักไซ้เอาโทษมากกว่าเด้ิมน่ะสิ

“นี่คือภัยพิบัติทางธรรมชาติ ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้า หลัง จากที่ข้ากลับไปยังตระกูลแล้วจะรายงานสถานการณ์ตามความจริง เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลมากนัก” เนี่ยเฉี่ยนเอ่ยปลอบ

“ยาก…” เนี่ยเสียงถอนหายใจ

เขารู้ด้ีว่าหลังจากที่เนี่ยเป่ยชวนได้้ขึ้นตำาแหน่งประมุข ฐานะในตระกูลของพ่อลูกเนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนนั้นอยู่ในสภาพ ตกอับอย่างยิ่ง เนี่ยเป่ยชวนที่คิด้จะสำาแด้งแสนยานุภาพมาโด้ยตลอด้ ย่อมไม่มีทางปล่อยโอกาสอันด้ีเช่นนี้ให้รอด้หลุด้มือไปได้้แน่นอน

เขา…ย่อมกลายมาเป็นไก่ที่ถูกเชือด้ให้ลิงดู้

“ข้ากับเนี่ยเทียนกลับก่อนล่ะ เรื่องทางนี้ข้าจะช่วยพวกเจ้า อย่างเตมที่” เนี่ยเฉี่ยนรับปาก

“ตกลงขอรับ” เนี่ยเสียงพยักหน้าอย่างจนใจ

“เวลาช่วงนี้พวกเจ้าอย่าเพิ่งทำาอะไรบุ่มบ่าม รอให้การสั่น สะเทือนหายไปแน่นอนก่อนค่อยเข้าไปด้้านใน นำาศพของผู้ที่ต้องสละ ชีพออกมา เปิด้ทางใหม่อีกครั้ง ขุด้หาหินเมฆอัคคีต่อไป” เนี่ยเฉี่ยน สั่งความ

ต่อให้เป็นนางเองกมยังไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงยิ่งใหญ่ ทั้งหมด้นี้ล้วนมาจากกระดู้กสัตว์ที่อยู่ในมือของเนี่ยเทียน

และนางกมไม่รู้เช่นกันว่าหินเมฆอัคคีที่ซุกซ่อนอยู่ในภูเขา ทั้งหมด้ ล้วนถูกกระดู้กสัตว์ดู้ด้ด้ึงเอาพลังเปลวเพลิงมาหมด้แล้ว มัน ถึงได้้สามารถก่อรูปออกมาเป็นเลือด้หนึ่งหยด้ได้้

มือข้างหนึ่งของเนี่ยเทียนสอด้อยู่ในถุงผ้าข้างเอว ลูบคลำา กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น เหม่อมองภูเขาที่ยังคงสั่นสะเทือน สีหน้า เคร่งเครียด้ขึ้นมาเช่นกัน

มีเพียงเขาเท่านั้นที่พอจะสัมผัสได้้ว่าหลังจากเกิด้เรื่องครั้ง นี้ หินเมฆอัคคีตลอด้ทั้งภูเขาล้วนกลายมาเป็นหินธรรมด้า เกรงว่าคง ไม่สามารถขุด้ออกมาใช้ได้้อีก

“พวกเรากลับเมืองกันเถอะ” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวกำาชับเนี่ย เสียงอีกไม่กี่ประโยค จากนั้นกมพาเนี่ยเทียนเด้ินทางกลับไปยังเมืองเฮ ยอวิ๋น

หลังจากที่นางและเนี่ยเทียนจากไปได้้ไม่นาน เงามายาที่ มองไม่เหมนคล้ายคลื่นน้ำาร่างหนึ่งบินออกมาจากในถ้ำาเงียบๆ มองไป ยังทิศทางที่นางและเนี่ยเทียนจากไปพักใหญ่ จากนั้นถึงได้้ลอยกลับ ไปยังเขาหลิงอวิ๋นอีกครั้ง