ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 210 ปัจจัยสำาคัญ!

“ฟังไม่เข้าใจงั้นรึ?”

หลีจิ้งขมวด้คิ้วน้อยๆ “ถ้าอย่างนั้นข้ากมจะพูด้อีกครั้ง เจ้าจง ฟังให้ด้ี นับแต่วันนี้ไป เนี่ยเทียนกมคือศิษย์น้องของเจ้า ความแค้น ส่วนตัวที่เจ้ามีต่อเขา จงวางลงไปซะ”

อวี๋ถงก้มหน้า เงียบไปครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ข้าเข้าใจ แล้ว”

“อืม” หลีจิ้งไม่พูด้มากอีก

ภายใต้ราตรีมืด้ด้ำา ไหล่บอบบางของอวี๋ถงสั่นไห วน้อยๆ เหมนได้้ชัด้ว่ากระทบกระเทือนใจอย่างมาก

แต่นางกลับไม่กล้าโต้แย้ง ไม่กล้าต่อรองกับหลีจิ้ง ทำาได้้ เพียงปฏิบัติตามคำาสั่ง

เพราะอีกฝ่ายคือเจ้าสำานักโลหิต นางรู้ด้ีว่าหลีจิ้งเป็น คนแบบไหน รู้ว่าหากกล้าเมินเฉยคำาสั่งของหลีจิ้งจะต้องเผชิญหน้า กับการลงโทษที่น่าหวาด้กลัวเพียงใด้

นางทำาได้้เพียงใช้เวลามาลบลืมความไม่พอใจที่มีต่อ เนี่ยเทียนไปทีละนิด้ ไม่กล้ามีความคิด้จะสังหารเนี่ยเทียนอีก

เสิ่นซิ่วอาจารย์ของนางมองออกถึงความเจมบแค้นและ จำาใจของนาง จึงยื่นมือมาลูบหัวนางแล้วพูด้เบาๆ ว่า “นังหนู เนี่ย เทียนผู้นั้นสำาคัญกับสำานักโลหิตเรายิ่งนัก ไม่ว่าก่อนหน้านี้เจ้ากับเขา เคยมีเรื่องอะไรกัน ตั้งแต่วินาทีที่เขาปลุกให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ ฟื้นตื่นขึ้นมาได้้ เขากมถูกกำาหนด้มาแล้วว่าต้องเป็นคนของสำานัก โลหิตเรา”

ยังไงซะเสิ่วซิ่วกมผ่านร้อนผ่านหนาวมามากกว่า จึงมอง สถานการณ์ได้้ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าอวี๋ถง นางย่อมเข้าใจด้ีว่าตอนนี้ เนี่ยเทียนมีความสำาคัญเพียงใด้ในสายตาของหลีจิ้ง

หลีจิ้งสั่งความหนึ่งประโยคเสรมจกมไม่สนใจอวี๋ถงอีก แต่ หันไปมองยังพวกหงฉาน โจวอี้แทน

ไม่นานหลังจากนั้นเมื่อนางส่งสายตาบอกเป็นนัย หง ฉาน โจวอี้ และยังมีคนของสำานักหลิงอวิ๋นอย่างพวกลี่ฝานต่างกมพา กันมารวมตัวกันอยู่ข้างกายนาง

“เจ้าสำานักหลี”

ต่อให้เป็นหงฉานที่มาจากวังยมบาลเองเมื่อเผชิญหน้า กับหลีจิ้งกมยังแสด้งท่าทีเคารพนอบน้อม

“ช่วงที่พวกเราจากไปนี้ สถานการณ์ของทาง อาณาจักรหลีเทียนเป็นอย่างไรบ้าง?” หงฉานเอ่ยถาม

คำาพูด้นี้ด้ังออกมา ทุกคนที่กลับมาจากประตูสวรรค์ต่าง กมเผยสีหน้าเคร่งเครียด้เป็นกังวล บรรยากาศกมเปลี่ยนมาเป็นกด้ด้ันใน ฉับพลัน

“แย่มาก” หลีจิ้งเอ่ยเรียบๆ

หลังจากนั้นนางกมเล่าสถานการณ์ที่เกิด้ขึ้นในอาณาจักร หลีเทียนหลังจากที่พวกหงฉานจากไปให้พวกเขาฟังอย่างคร่าวๆ หนึ่งรอบ

หลังจากประตูสวรรค์เปิด้ขึ้นได้้ไม่นานกมปิด้ตัวลงอีก ครั้ง ทว่ารอยแยกกลางอากาศกลับมีภูตผีปีศาจจำานวนไม่น้อยพรั่ง พรูกันออกมา ภูตผีปีศาจเหล่านั้นส่วนใหญ่ล้วนเป็นภูตผีปีศาจชั้นต่ำา ทว่ากมีภูตผีปีศาจชั้นสูงปะปนอยู่ด้้วย

ตอนนั้นเนื่องจาก “ค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจ” ใช้ไม่ ได้้ผล อีกทั้งยังรู้ด้ีว่าภูตผีปีศาจจะมาเยือน วังยมบาลจึงพากันถอน ทัพออกไปนานแล้ว

ผู้แขมงแกร่งของวังยมบาลกระจายตัวกันอยู่ตามจุด้ ต่างๆ ของอาณาจักรหลีเทียน ส่วนใหญ่ล้วนไปอยู่ในเมืองใหญ่ของ วังยมบาล และยังมีอีกส่วนหนึ่งไปอยู่สำานักภูตผีที่อยู่ใกล้กัน

ผู้แขมงแกร่งของอีกหกสำานักเมื่อรู้ว่าวังยมบาลสูญเสีย “ค่ายกลเผาโลกันตร์กักปีศาจ” ไป จึงไม่คิด้จะรอให้ภูตผีปีศาจมา เยือนแล้วเผชิญกับความตายอยู่ที่วังยมบาล ต่างคนต่างเด้ินทางกลับ สำานักของตัวเอง

พวกเขาคิด้จะอาศัยค่ายกลใหญ่ที่ปกปองสำานักมา ต้านทานกับภูตผีปีศาจ และให้การคุ้มครองเหล่าตระกูลที่พึ่งพิงพวก เขา

ไม่นานหลังจากนั้น ภูตผีปีศาจกมทะลักทลายกันเข้ามา ในอาณาจักรหลีเทียนด้ังคาด้ ทั้งยังแยกตัวกันไประรานแต่ละสำานัก นอกจากนี้ยังส่งภูตผีปีศาจชั้นสูงส่วนหนึ่งไปรับมือกับผู้แขมงแกร่งวัง ยมบาลที่กระจายตัวกันอีกด้้วย

การต่อสู้ระหว่างภูตผีปีศาจและสำานักทั้งเจมด้ใน อาณาจักรหลีเทียนจึงเปิด้ฉากขึ้นทันที และนับวันกมยิ่งรุนแรงมากขึ้น เรื่อยๆ

เมื่อปราณปีศาจตลบอบอวลค่อยๆ กระจายไปทั่ว อาณาจักรหลีเทียน แม้แต่ปราณวิญญาณฟอาด้ินกมยังถูกทำาให้สกปรก ค่ายกลนำาส่งมากมายของอาณาจักรหลีเทียนจึงใช้ไม่ได้้

การติด้ต่อกันระหว่างเจมด้สำานักกมยิ่งยากลำาบากมากขึ้น เรื่อยๆ จนกระทั่งเริ่มขาด้หายในท้ายที่สุด้

อย่างสำานักโลหิต เมื่อสำานักตัวเองเผชิญกับการล้อม โจมตีของภูตผีปีศาจ พวกเขาจึงไม่สนใจสถานการณ์ของสำานักอื่นๆ อีกต่อไป เอาแต่เฝอาพิทักษ์สำานักของตัวเอง หวังว่าจะผ่านภัยครั้งนี้ ไปได้้

ข่าวล่าสุด้ที่สำานักโลหิตได้้รับกมคือหุบเขาเทาถูกตีแตก แล้ว ผู้ฝึกลมปราณของหุบเขาเทาส่วนใหญ่ล้วนถูกภูตผีปีศาจสังหาร อย่างเหี้ยมโหด้ มีเพียงส่วนน้อยที่กระจายกันหนีไป ไม่รู้ว่าไปที่ใด้

ทางฝ่ายสำานักภูตผี เนื่องจากมีผู้แขมงแกร่งของวัง ยมบาลบัญชาการณ์ การรับมือกับภูตผีปีศาจจึงยังอยู่ในภาวะคุมเชิง กัน

หอหลิงเป่าเผชิญกับภัยครั้งใหญ่ที่เทือกเขาชื่อเหยียน ค่ายกลเพลิงพิภพเผานภากมถูกทำาลายไปแล้ว พวกเขาจึงถูกบีบให้หนี ไปที่สำานักหลิงอวิ๋น ร่วมเป็นร่วมตายอยู่กับสำานักหลิงอวิ๋น

อารามเสวียนอู้อยู่ห่างไกลบวกกับที่ศักยภาพของสำานัก ไม่มากพอ ทว่ากองกำาลังที่ภูตผีปีศาจส่งไปที่นั่นเป็นเพียงแค่กอง กำาลังธรรมด้า จึงทำาให้อารามเสวียนอู้ยังคงรักษาตัวรอด้ได้้

แต่ทุกคนล้วนรู้ด้ีว่าภูตผีปีศาจทุ่มเทพลังในการต่อสู้ไป ไว้ที่สำานักภูตผีมากที่สุด้

หากผลลัพธ์การต่อสู้ของที่นั่นปรากฏเมื่อใด้ รอจนผู้ แขมงแกร่งสำานักภูตผีและวังยมบาลถูกไล่สังหารไปทีละคน ภูตผีปีศาจ ที่มีกำาลังเหลือกมจะพุ่งไปโจมตีที่อารามเสวียนอู้และสำานักหลิงอวิ๋น

ถึงเวลานั้น อารามเสวียนอู้และสำานักหลิงอวิ๋นย่อมต้อง ถูกด้ับสำานักตามไปแน่นอน

ผู้แขมงแกร่งของอาณาจักรอื่น ทั้งๆ ที่รู้ว่าอาณาจักรหลี เทียนกำาลังเผชิญกับสิ่งใด้ ทว่าเมื่อวังยมบาลส่งผู้แขมงแกร่งไปขอ ความช่วยเหลือกลับไม่มีใครสนใจใยด้ี

เป็นเผ่ามนุษย์เหมือนกัน แต่ผู้แขมงแกร่งของแปด้ อาณาจักรที่เหลือกลับแสด้งออกถึงความเฉยชาไร้น้ำาใจ ทำาให้ไฟ โทสะของวังยมบาลลุกโชน ทว่ากลับทำาอะไรไม่ได้้

“สถานการณ์ยากลำาบากของสำานักโลหิต เป็นเพ ราะเนี่ยเทียนปลุกโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ให้ฟื้นตื่น จึงถือว่าแก้ไขได้้ แล้ว”

หลีจิ้งอธิบายสถานการณ์ที่เกิด้ขึ้นด้้วยใบหน้าเยมนชา “สำานักโลหิตของข้ากมได้้รับความเสียหายอย่างใหญ่หลวงเช่นกัน ยัง ด้ีที่โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ฟื้นตื่นขึ้นมา จึงไม่ถึงกับถูกด้ับสำานัก”

“ทั้งเจมด้สำานัก หากได้้ด้ีคนหนึ่งกมพลอยได้้ด้ีกันหมด้ เสีย หายคนหนึ่งกมพลอยเสียหายกันหมด้ ข้อนี้ข้ารู้อย่างแน่ชัด้”

“พวกภูตผีปีศาจเสียเปรียบสำานักโลหิตของเราไปไม่ น้อย ทว่าภูตผีปีศาจกลุ่มนี้ที่ตายไปล้วนเป็นแค่พวกชั้นต่ำาเท่านั้น เรา ไม่ได้้ทำาร้ายรากฐานของพวกมัน”

“ข้าจะพักผ่อนสักครู่แล้วจะนำาผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้น สวรรค์และเขตสามัญส่วนหนึ่งของสำานักโลหิตเด้ินทางไปยังสำานัก ภูตผี”

“ขอแค่ทางฝ่ายสำานักภูตผีสามารถตรึงสถานการณ์ให้ มั่นคง หรือมีความเป็นไปได้้ที่จะชนะ ภัยพิบัติของอาณาจักรหลี เทียนกมน่าจะถือว่าผ่านไปได้้อย่างราบรื่น”

“ที่ครั้งนี้พวกภูตผีปีศาจบุกเข้ามาในอาณาจักรหลี เทียนกมใช่ว่าต้องการจะยึด้ครองอย่างจริงจัง”

“พวกมันเองกมรู้ว่าด้ินแด้นด้าวตกมีทั้งหมด้เก้า อาณาจักรใหญ่ หากพวกมันทุ่มหมด้หน้าตัก ขั้วอำานาจของอีกแปด้ อาณาจักรที่เหลือย่อมไม่นิ่งดู้ด้ายแน่นอน”

“พวกมันแค่มาแก้แค้นเท่านั้น!

“การต่อสู้ระหว่างด้ินแด้นด้าวตกและพวกภูตผีปีศาจ ต่างฝ่ายต่างกมยังกริ่งเกรงกันอยู่ นี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ยัง ไม่ได้้เปิด้ฉากอย่างสมบูรณ์แบบ”

กล่าวมาถึงตรงนี้หลีจิ้งกมหยุด้ชะงัก แล้วย้ายเส้นสายตา ไปที่ร่างของเนี่ยเทียนอีกครั้ง

นางมองเนี่ยเทียน ทว่าคำาพูด้กลับเอ่ยบอกลี่ฝาน “ที่ข้า ต้องชิงตัวเนี่ยเทียนมา นั่นกมเป็นเพราะถึงแม้เนี่ยเทียนจะควบคุม

โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้ ทว่ากลับไม่สามารถกระตุ้นจุด้ที่แขมงแกร่ง ที่สุด้ของโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ได้้อย่างแท้จริง”

“หากเขาคิด้จะควบคุมโครงกระดู้กปีศาจเลือด้ให้ได้้ เตมที ให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ตอบโต้ออกไปทันทีเพียงแค่เขาคิด้ กม ยังจำาเป็นต้องอาศัยเวทลับบางอย่างของสำานักโลหิตข้า”

“เวทลับเหล่านั้นมีเพียงคนของสำานักโลหิตเท่านั้นถึงจะ ฝึกได้้!”

“หากเนี่ยเทียนกลายเป็นคนของสำานักโลหิต ฝึกเวทลับ เหล่านั้น กมจะทำาให้อาณาจักรหลีเทียนมีผู้แขมงแกร่งความสามารถ เทียบเคียงกับเขตลี้ลับเพิ่มขึ้นมาได้้อีกหนึ่งคน! ขณะที่โครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้ต่อสู้ ยังสามารถใช้เวทหลอมโลหิตมาเพิ่มความแขมงแกร่ง ให้กับพลังตัวเอง หากมันยังคงเติบโตต่อไปได้้ กมอาจถึงขั้นกลายมา เป็นอาวุธร้ายที่ทรงพลังที่สุด้ในการต่อกรกับภูตผีปีศาจ!”

“ให้อูจี้ทอด้ทิ้งลูกศิษย์คนหนึ่ง แลกมาด้้วยอาวุธ ร้ายกาจหนึ่งชิ้นของอาณาจักรหลีเทียน ข้าคิด้ว่าเขาน่าจะยอมรับ ได้้”

กล่าวมาถึงประโยคสุด้ท้าย หลีจิ้งถึงได้้หันมามองลี่ฝาน เอ่ยต่อด้้วยน้ำาเสียงสงบ “เมื่อเจ้ากลับไปถึงสำานักหลิงอวิ๋น หรือหาก เข้าไปใกล้สำานักหลิงอวิ๋นแล้วมีวิธีติด้ต่อกับอาจารย์ของเจ้า เจ้าจง

บอกประโยคนี้ของข้าให้เขารับรู้ เนี่ยเทียนที่ปลุกให้โครงกระดู้ก ปีศาจเลือด้ฟื้นตื่น สามารถกลายมาเป็นปัจจัยสำาคัญปัจจัยหนึ่งที่ พลิกฟื้นสถานการณ์ของอาณาจักรหลีเทียนได้้ และมีเพียงเขากลาย เป็นคนของสำานักโลหิตเท่านั้น ข้าถึงจะยอมถ่ายทอด้เวทลับทุกชนิด้ ของสำานักโลหิตให้แก่เขาโด้ยไม่มีปิด้บัง”

“ข้าจะนำาคำาพูด้ของท่านไปบอกต่อเอง” ลี่ฝานกล่าว เสียงหนัก

ฟังคำาอธิบายของหลีจิ้งจบ เขาถึงเพิ่งตระหนักได้้ถึง ความสำาคัญของเนี่ยเทียน ได้้รู้ว่าเหตุใด้หลีจิ้งถึงต้องการรั้งตัวเนี่ย เทียนให้อยู่ในสำานักโลหิตให้ได้้

“รอเนี่ยเทียนตื่นแล้ว ข้าหวังว่าเนี่ยเทียนจะบอกกับข้า ว่าเขาสามารถปลุกให้โครงกระดู้กปีศาจเลือด้ที่หลับลึกตื่นขึ้นมาได้้ อีกครั้ง” หลีจิ้งหลับตากล่าว

ประโยคนี้จบลง สายตาของทุกคนกมล้วนย้ายมาอยู่ที่ ร่างของเนี่ยเทียนโด้ยไม่ได้้นัด้หมาย

พวกเขาเองกมคาด้ไม่ถึงเหมือนกันว่าเนี่ยเทียนที่ฉาย แสงโด้ด้เด้่นในประตูสวรรค์ เมื่อกลับมาถึงอาณาจักรหลีเทียนแล้วจะ กลายมาเป็นที่จับตามอง ทั้งยังเป็นปัจจัยสำาคัญอย่างหนึ่งที่จะตัด้สิน สถานการณ์ของอาณาจักรหลีเทียนได้้ด้้วย

เนี่ยเทียนที่ถูกพวกเขามองด้้วยสายตาลึกล้ำายังคงจม จ่อมอยู่ในการฝึกบำาเพมญตบะ เขาใช้หินวิเศษก้อนแล้วก้อนเล่ามา ชักจูงพลังวิญญาณเข้าไปในมหาสมุทรวิญญาณผ่านทางคาถาหลอม ลมปราณ เพื่อเติมเตมมหาสมุทรวิญญาณที่พลังวิญญาณสูญเสียไป

นอกจากน้ำาวนพลังวิญญาณแล้ว เนื่องจากการสาด้ ส่องของแสงด้าว น้ำาวนด้วงด้าวของเขาจึงโคจรเรมวขึ้นและรับเอา พลังประหลาด้จากด้วงด้าวไปทีละนิด้

ฝึกมาถึงท้ายที่สุด้ เมื่อเขารู้สึกว่าพลังวิญญาณในร่าง ค่อยๆ ฟื้นตัวได้้แล้วจึงเริ่มแบ่งสมาธิใช้กระแสจิตกลุ่มหนึ่งไปตรวจ สอบด้าวหกแฉกที่อยู่ตรงหน้าอก

กระแสจิตของเขาแทรกซึมเข้าไปในด้าวหกแฉกที่ บันทึกคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้นเอาไว้ ใช้ใจตรวจสอบ

เมื่อกระแสจิตไหลหายไปอย่างรวด้เรมว อักขระแต่ละตัว ในคาถาสะเกมด้ด้าวบทต้นกมค่อยๆ เด้่นชัด้ขึ้นมา เขาจด้จำาเอาไว้ใน ส่วนลึกของความทรงจำา จด้จำาพลางทำาความเข้าใจกับมันไปด้้วย

ไม่นานหลังจากนั้น เขากมจมจ่อมอยู่กับความมหัศจรรย์ ของคาถาสะเกมด้ด้าวจนไม่อาจถอนตัวได้้

และพลังจิตของเขากมไหลหายไปอย่างรวด้เรมวเพื่อช่วย ประคับประคองให้เขาทำาความเข้าใจกับคาถาสะเกมด้ด้าว