ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 222 รอยแยกขนาด้ใหญ่สามรอย

บริเวณรอบวังยมบาล

ตรงกลางภูเขาสูงขนาด้ใหญ่ยักษ์สามแห่งที่ยาวหลายพัน เมตร หลุมลึกด้ำามืด้แห่งหนึ่งที่ยุบลงไปจากพื้นด้ินมีปราณปีศาจลอย กรุ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง

ปราณปีศาจที่ลอยออกมาจากในหลุมแห่งนั้นได้้แผ่อวลไป รอบด้้าน ทำาให้รัศมีหลายสิบเมตรของที่แห่งนี้ไม่มีปราณวิญญาณ ใด้ๆ หลงเหลืออีก

“อู้!”

น้ำาวนปราณปีศาจที่ลอยจากสำานักภูตผีซึ่งห่อหุ้มภูตผี ปีศาจจำานวนมากเอาไว้พลันลอยมาถึง

น้ำาวนปราณปีศาจขนาด้ใหญ่ยักษ์นั้นหยุด้ลงข้างหลุมใหญ่ ภูตผีปีศาจชั้นต่ำาจำานวนนับไม่ถ้วนพุ่งพรวด้ออกมาจากน้ำาวนแล้ว รวมตัวกันอยู่ข้างหลุมด้ำาลึก

ภูตผีปีศาจชั้นสูงที่มีจื่อเหลียน ข่าหลัว และเก๋อหลู่เท่อเป็น หัวหน้าต่างกมออกจากยอด้ของน้ำาวนมายืนอยู่ข้างหลุมเช่นกัน

หลุมด้ำาที่มีปราณปีศาจลอยออกมาตลอด้เวลา ด้้านในมี คลื่นแห่งมิติที่เข้มข้นไหลกรากคล้ายเชื่อมโยงไปยังฟอาด้ินของ อาณาจักรอีกแห่งหนึ่ง

“ประตูสวรรค์เปิด้ขึ้น รอยปริแยกสามแห่งที่ทอด้ยาวไปยัง อาณาจักรปีศาจได้้เกิด้ขึ้นแล้ว” จื่อเหลียนจ้องเขมมงไปยังหลุมลึก แห่งนั้นด้้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่ได้้รู้สึกหด้หู่กับความล้มเหลวใน อาณาจักรหลีเทียน “การปรากฏขึ้นของประตูสวรรค์ การสืบทอด้ ของพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าว การช่วงชิงระหว่างอาณาจักร ปีศาจและพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น”

“รอยแยกสามแห่งถูกปรมาจารย์ของพระราชวังโบราณ สะเกมด้ด้าวปิด้ผนึกไว้เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว”

“ตอนนี้เมื่อรอยแยกทั้งสามปรากฏขึ้น ลำาพังเพียงแค่ผู้ฝึก ลมปราณของเก้าอาณาจักรในด้ินแด้นด้าวตก เกรงว่าคงไม่สามารถ ปิด้ผนึกรอยแยกทั้งสามนี้ได้้อีก”

“มีเพียงผู้ที่ได้้รับคาถาสะเกมด้ด้าวต้นกลางท้ายสามบท เท่านั้นถึงจะสามารถใช้เวทลับของพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวมา ชักนำาพลังของทางช้างเผือกเพื่อปิด้ผนึกรอยแยกนั่นอีกครั้ง”

กล่าวมาถึงตรงนี้จื่อเหลียนกมหันไปมองภูเขาใหญ่ยักษ์สาม ลูกที่อยู่ใกล้หลุมลึก

นางรู้ด้ีว่าภูเขายักษ์ทั้งสามนี้มิได้้เกิด้ขึ้นมาเองตาม ธรรมชาติ แต่ปรมาจารย์ของพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวได้้เคลื่อน ย้ายพวกมันมาจากเทือกเขาอื่นๆ ในอาณาจักรหลีเทียน

และในภูเขายักษ์ทั้งสามนั้นกมีค่ายกลลึกลับที่น่าหวาด้ กลัวด้ำารงอยู่ ทุกค่ายกลต่างกมเป็นจุด้ศูนย์กลางในการเชื่อมต่อ

มีเพียงผู้ที่ได้้นาบตราประทับคาถาสะเกมด้ด้าวเท่านั้นถึงจะ สามารถใช้ตราประทับทั้งสามมาเปิด้ค่ายกลใหญ่ในภูเขาทั้งสามอีก ครั้ง จากนั้นกมด้ึงเอาพลังแห่งทางช้างเผือกที่อยู่ห่างไกลมาปิด้ผนึก รอยแยกที่ปริแตกออกอีกครั้ง

“ฝ่าบาท รอยแยกอีกสองแห่งอยู่ในอาณาจักรเสวียนเทียน และอาณาจักรเชียนแจว๋ ผู้แขมงแกร่งเผ่ามนุษย์ของอาณาจักรเสวียน เทียนและอาณาจักรเชียนแจว๋ต่างกมีฝีมือมากกว่าอาณาจักรหลี เทียนหนึ่งระด้ับ ต่อให้เป็นพวกเขาเองกมไม่มีความสามารถมาสกัด้กั้น การไหลซึมของปราณปีศาจได้้อย่างนั้นหรือ?” ข่าหลัวที่มีเกราะ ปกคลุมทั้งร่างเอ่ยถามขึ้นด้้วยความสงสัย

“ถูกต้อง” จื่อเหลียนกล่าวด้้วยสีหน้าภาคภูมิใจ “หากผู้ แขมงแกร่งของอาณาจักรเสวียนเทียนและอาณาจักรเชียนแจว๋มีความ สามารถในการปิด้ผนึกรอยแยกอีกครั้งกมคงไม่พยายามอย่างสุด้ความ

สามารถเพื่อเข้าไปในประตูสวรรค์และช่วงชิงการสืบทอด้จากคาถา ทั้งสามบทของพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวมาอย่างแน่นอน”

“ที่ตระกูลใหญ่ตระกูลอื่นในอาณาจักรปีศาจไม่ได้้บุกเข้าไป ในอาณาจักรเสวียนเทียนและอาณาจักรเชียนแจว๋กมเพราะในสถานที่ ที่เตมไปด้้วยปราณวิญญาณ หากคิด้จะต่อสู้กับผู้แขมงแกร่งของ อาณาจักรเสวียนเทียนและอาณาจักรเชียนแจว๋กมไม่มีความเป็นไป ได้้ที่จะชนะมากนัก”

“ทว่าผู้แขมงแกร่งเผ่ามนุษย์ของด้ินแด้นด้าวตกกมไม่กล้าใช้ รอยแยกทั้งสามนั่นเด้ินทางมายังอาณาจักรหลีเทียนของพวกเราเช่น กัน”

“ครั้งนี้ที่พวกเราเลือกมาอาณาจักรหลีเทียนกมเพราะ อาณาจักรหลีเทียนนั้นอ่อนแอ ไม่สามารถต้านทานพวกเราได้้”

“การต่อสู้ระหว่างอาณาจักรปีศาจและด้ินแด้นด้าวตกกมได้้ เริ่มขึ้นตั้งแต่นาทีที่รอยแยกทั้งสามปริแตกออกแล้ว”

“การปริแตกของรอยแยกทั้งสามจะทำาให้ปราณปีศาจรั่ว ไหลอย่างต่อเนื่อง แค่เวลาเพียงสามสิบถึงห้าสิบปี ตลอด้ทั้ง อาณาจักรเสวียนเทียน อาณาจักรเชียนแจว๋ และอาณาจักรหลีเทียน กมจะเตมไปด้้วยปราณปีศาจ ปราณวิญญาณฟอาด้ินทั้งหมด้จะถูก ทำาให้สกปรก”

“เมื่อถึงเวลานั้น พวกเราค่อยเข้าไปในรอยแยกทั้งสาม และเปิด้ฉากต่อสู้กับอาณาจักรทั้งสามที่เตมไปด้้วยปราณปีศาจใหม่ อีกครั้ง และพวกเรากมจะเป็นฝ่ายที่ได้้เปรียบ”

“เวลานั้นถึงจะเป็นการต่อสู้ที่แท้จริงระหว่างพวกเราและ ด้ินแด้นด้าวตก”

ข่าหลัวขมวด้คิ้ว กล่าว “ผู้แขมงแกร่งของด้ินแด้นด้าวตกกม น่าจะรู้เรื่องนี้ด้้วย พวกเขาย่อมคิด้หาวิธีรวบรวมตราประทับทั้งสาม บทที่มาจากพระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวแน่นอน และหากรวบรวม ทั้งสามบทได้้เมื่อไหร่กมสามารถปิด้รอยแยกของอาณาจักรเสวียน เทียน อาณาจักรเชียนแจว๋ และอาณาจักรหลีเทียนได้้ เมื่อเป็นเช่นนี้ จะกลายเป็นว่าพวกเราหมด้โอกาสหรือเปล่า?”

“ไม่ง่ายขนาด้นั้นหรอก” จื่อเหลียนหัวเราะเบาๆ หนึ่งครั้ง “เผ่ามนุษย์ของด้ินแด้นด้าวตกไม่ได้้สามัคคีกันต้านทานศัตรูภายนอก ระหว่างพวกเขากมแก่งแย่งเข่นฆ่ากันเองเช่นกัน ถ้าไม่อย่างนั้นทำาไม พวกเรามาที่อาณาจักรหลีเทียนตั้งนานแล้ว ถึงไม่เหมนผู้แขมงแกร่ง ของอีกแปด้อาณาจักรยื่นมือมาช่วยเหลือเลยล่ะ?”

“แล้วนับประสาอะไรกับตราประทับทั้งสามบทที่จำาเป็น ต้องรวมกันเป็นหนึ่ง ผู้ที่ได้้ตราประทับทั้งสามนั้นจำาเป็นต้องผสาน มันเข้าด้้วยกัน ฝีมือของตัวเขาเองกมต้องแขมงแกร่งมากพอถึงจะ

สามารถใช้ตราประทับทั้งสามมาเปิด้ค่ายกลลึกลับที่พระราชวัง โบราณสะเกมด้ด้าวทิ้งไว้ได้้”

“ทุกคนที่ได้้รับตราประทับย่อมไม่ยอมส่งมอบให้ใครแต่โด้ยด้ี แน่นอน ลำาพังเพียงแค่ตราประทับทั้งสามนั้นกมากพอจะทำาให้ด้ิน แด้นด้าวตกปั่นป่วนไปได้้ช่วงเวลาหนึ่งเลยล่ะ”

“หลังจากที่พวกเรากลับไป ต้าจวินหลายท่านยังต้องใช้ เวทลับแห่งสายเลือด้มาเพิ่มความเรมวในการรั่วไหลของปราณปีศาจ ด้้วย”

“ขอแค่คนเหล่านั้นลงมือ อาจไม่จำาเป็นต้องรอถึง สามสิบห้าสิบปี บางทีเวลาแค่สิบปีปราณปีศาจที่รั่วไหลออกมาจาก รอยแยกขนาด้ใหญ่ทั้งสามกมคงมากพอจะทำาให้อาณาจักรเสวียน เทียน อาณาจักรเชียนแจว๋ และอาณาจักรหลีเทียนกลายมาเป็นด้ิน แด้นสุขาวด้ีสำาหรับพวกเราได้้แล้ว”

“สักวันอาณาจักรทั้งเก้าในด้ินแด้นด้าวตกกมต้องกลาย มาเป็นสถานที่เลี้ยงสัตว์ของอาณาจักรปีศาจเรา ตระกูลใหญ่หลาย แห่งจ้องเขมือบด้ินแด้นด้าวตกตาเป็นมันมานาน ย่อมไม่มีทางรามือ ง่ายๆ แน่”

กล่าวจบจื่อเหลียนกมยกมือขึ้นเบาๆ “กลับบ้านกัน เถอะ”

ประโยคนั้นด้ังจบน้ำาวนปราณปีศาจขนาด้ใหญ่ยักษ์ลูก นั้นกมห่อหุ้มร่างของภูตผีปีศาจชั้นต่ำาและภูตผีปีศาจชั้นสูงทั้งหมด้ไว้ อีกครั้งแล้วร่วงหล่นลงไปในหลุมด้ำา ค่อยๆ หายไปท่ามกลางคลื่น เคลื่อนไหวแห่งมิติ

……

อาณาจักรเชียนแจว๋

หลุมขนาด้ใหญ่ยักษ์สีด้ำาสนิทไม่ต่างไปจากที่อาณาจักร หลีเทียนกมีปราณปีศาจพวยพุ่งออกมาต่อเนื่องเช่นกัน

บริเวณใกล้เคียงกับถ้ำาแห่งนั้นกมีภูเขาขนาด้ใหญ่ยักษ์ สามลูกที่ยาวหลายพันจั้งตั้งตระหง่าน ซึ่งไม่ได้้เกิด้ขึ้นมาเองตาม ธรรมชาติ

ภูเขายักษ์ทั้งสามเรียงตัวกันเป็นรูปสามเหลี่ยมโอบล้อม หลุมด้ำาเอาไว้

บนยอด้เขาของภูเขายักษ์แห่งหนึ่งมีผู้แขมงแกร่งเผ่า มนุษย์หลายคนยืนอยู่ พวกเขากำาลังก้มหน้าลงมองหลุมด้ำาที่มีปราณ ปีศาจลอยล่องออกมาต่อเนื่องด้้วยสีหน้าเคร่งเครียด้

“ภูตผีปีศาจไม่ได้้เยื้องกรายมา ไม่ได้้หมายความว่า วิกฤตจะผ่านพ้นไป ขอแค่รอยแยกที่เชื่อมโยงไปยังอาณาจักรปีศาจ แห่งนี้ยังไม่ปิด้สนิท ปราณปีศาจกมจะรั่วไหลออกมาอยู่ตลอด้เวลา

หากปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกหลายสิบปีให้หลัง อาณาจักร เชียนแจว๋กมจะไม่มีปราณวิญญาณฟอาด้ินหลงเหลืออยู่แม้แต่เส้นเด้ียว ถึงเวลานั้น ตระกูลใหญ่ที่แขมงแกร่งอย่างแท้จริงของอาณาจักรปีศาจ กมจะพากันแห่แหนมาเปิด้สงครามกับด้ินแด้นด้าวตก”

“ลูกศิษย์ของพวกเราที่เด้ินทางไปประตูสวรรค์ ผู้ที่มี ชีวิตรอด้กลับมา ไม่มีสักคนที่ได้้รับตราสืบทอด้ของพระราชวัง โบราณสะเกมด้ด้าว แม้แต่วิมานสวรรค์ของอาณาจักรเสวียนเทียนกมี เพียงหนิงหยางเท่านั้นที่ได้้รับตราประทับสืบทอด้ไปชิ้นหนึ่ง ส่วนตรา ประทับอีกสองชิ้นถูกเด้มกน้อยคนหนึ่งของอาณาจักรหลีเทียนได้้ไป ครอง ช่างเป็นเรื่องที่น่าแปลกใจจริงๆ”

“วิมานสวรรค์หมายจะให้ซูหลินและหนิงหยางช่วงชิงตรา ประทับสืบทอด้ทั้งสามมาครอง แต่นึกไม่ถึงว่าแผนการจะล้มเหลว”

“ตราประทับทั้งสามมิอาจรวมตัวกันกมไม่มีทางปิด้ผนึก รอยแยกนี่ได้้ ปราณปีศาจที่ไหลมาจากอาณาจักรปีศาจกมจะทำาร้าย อาณาจักรเสวียนเทียน อาณาจักรเชียนแจว๋ และอาณาจักรหลีเทียน อย่างต่อเนื่อง เมื่อนานวันเข้า ปราณวิญญาณฟอาด้ินของพวกเราสาม อาณาจักรกมจะลด้น้อยลงไปเรื่อยๆ เมื่อถูกปราณปีศาจกลบทับ เรากม จะไม่สามารถฝึกบำาเพมญตบะได้้อีกต่อไป”

“วางใจเถอะ วิมานสวรรค์ต้องร้อนใจยิ่งกว่าพวกเรา อยู่แล้ว รอยแยกที่ปรากฏขึ้นในวิมานสวรรค์อยู่ใกล้กับประตูสำานัก ของพวกเขา หากปล่อยให้ปราณปีศาจรั่วไหลอยู่แบบนี้ต่อไป วิมาน สวรรค์กมจะต้องย้ายสำานัก พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ตราประทับอีก สองชิ้นกระจายอยู่ข้างนอกนานแน่”

“อืม งั้นพวกเรากมรอข่าวจากทางวิมานสวรรค์เถอะ”

ผู้แขมงแกร่งเผ่ามนุษย์หลายคนของอาณาจักรเชียนแจว๋ มองหลุมด้ำาแห่งนั้นและวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นถึงได้้ พากันบินจากไป

……

วิมานสวรรค์อาณาจักรเสวียนเทียน

ซูหลินที่กลับมาจากประตูสวรรค์และยังมีหนิงหยางที่ ได้้รับตราประทับด้าวหกแฉกหนึ่งชิ้นนั่งคุกเข่าอยู่ในตำาหนักหินขนาด้ ใหญ่ยักษ์แห่งหนึ่ง หลังจากเล่าประสบการณ์ที่พวกเขาพบเจอใน พระราชวังโบราณสะเกมด้ด้าวอย่างละเอียด้แล้วกมก้มหน้าไม่พูด้ไม่จา

ตรงกลางตำาหนักหินมีเงามายาเหมือนวิญญาณเงาหนึ่ง ล่องลอยอยู่ไม่นิ่ง คล้ายสามารถหายไปได้้ตลอด้เวลา

หลังจากที่เขาฟังคำาอธิบายของซูหลินและหนิงหยางจบ กมเงียบไปครู่ใหญ่ จากนั้นถึงได้้พูด้ขึ้นเรียบๆ ว่า “ตราประทับสามชิ้น

มิอาจกลับมารวมกัน ถ้าเช่นนั้นรอยแยกทั้งสามที่ทอด้ยาวไปยัง อาณาจักรปีศาจกมจะไม่มีวันปิด้ผนึก ปล่อยให้ปราณปีศาจรั่วไหล อาณาจักรหลีเทียนที่มีพื้นที่เลมกที่สุด้ ไม่เกินยี่สิบปีต้องถูกปราณ ปีศาจกลบทับสนิทแน่นอน”

“ถึงเวลานั้นอาณาจักรหลีเทียนกมจะไม่มีคุณค่าใด้ๆ หลงเหลืออีก คนทั้งหมด้ของอาณาจักรหลีเทียนกมจะพากันถอน รกรากออกมา”

“เมื่อเป็นเช่นนี้ ทุกอย่างที่พวกเราทำาไปก่อนหน้านี้กม ไม่มีความหมายอีกแล้ว ข้าจะส่งข่าวไปยังอาณาจักรคุนหลัวและ อาณาจักรอั้นหมิง ให้พวกเขาหยุด้การโจมตีอาณาจักรหลีเทียน ชั่วคราว พวกเจ้าสองคนจงเอาปอายคำาสั่งของข้าไปที่อาณาจักรหลี เทียน ตามหาเจ้าเด้มกที่ได้้ตราประทับอีกสองชิ้นนั่นให้เจอ แล้ว รวบรวมตราประทับทั้งสามให้ครบก่อน”

ปอายคำาสั่งชิ้นหนึ่งที่จะเป็นทองกมไม่ใช่จะเป็นหยกกมไม่ เชิงลอยมาจากในร่างมายาเหมือนวิญญาณนั้น แล้วมาหยุด้อยู่ตรง หน้าหนิงหยาง

“เอาปอายคำาสั่งนี้ไปแล้วตามหาฉางเซินแห่งวังยมบาล บอกสถานการณ์ให้เขารู้แน่ชัด้ เขาน่าจะรู้ว่าควรทำาเช่นไร”

“ศิษย์เข้าใจแล้ว” หนิงหยางและซูหลินรับคำาพร้อมกัน

“หากยังทำาพลาด้อีก พวกเจ้ากมน่าจะรู้ว่าต้องเจอกับ การลงโทษแบบใด้!” คนผู้นั้นแค่นเสียงเยมนหนึ่งครั้ง

บนใบหน้าที่ก้มลงต่ำาของหนิงหยางและซูหลินเตมไป ด้้วยความหวาด้กลัวกระวนกระวาย แม้แต่ร่างกมยังสั่นเทาน้อยๆ