ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 23 ไม่เหลือร่องรอย

“ไอ้ลูกหมา ยอมรับชะตากรรมซะเถอะ!”

ชายชุด้สีฟอาเด้ินเบาและก้าวเรมวๆ เข้ามาหาเนี่ยเทียน ขณะที่เด้ินเข้ามาใกล้กมค่อยๆ ยกมือขึ้น

“คึ่ก คึ่ก”

พลังวิญญาณเยมนยะเยียบพลันหลอมรวมออกมาจากมือ ของเขา ราวกับก่อตัวขึ้นมาจากน้ำาแขมง

ความเยมนบาด้ลึกถึงกระดู้กแผ่ที่ออกมาจากมือข้างนั้นของ เขา ทำาให้เนี่ยเทียนที่อยู่ห่างจากเขาเพียงสามเมตร รู้สึกราวกับตกลง ไปในอุโมงค์น้ำาแขมง

“ฟู่ว!”

เขายื่นมือออกมาชี้เนี่ยเทียน หมอกเยมนขาวซีด้น่าสะพรึง กลัวเส้นแล้วเส้นเล่าด้ั่งงูตัวเรียวยาวสีขาว ตรงเข้าไปรัด้พันทั่วร่าง ของเนี่ยเทียน

เนื่องจากแรงโน้มถ่วงใต้ฝ่าเท้าเพิ่มมากขึ้น เนี่ยเทียนที่ เด้ิมทีกมขยับตัวได้้ยากลำาบากอยู่แล้ว พอหมอกเยมนพวกนั้นพุ่งเข้ามา โจมตีจึงตกอยู่ในสภาวะอันตรายยิ่งกว่าเด้ิม

ห่างออกไปไม่ไกล มีเสียงโลหะกระทบกันด้ังสนั่นหวั่นไหว ทั้งยังมีเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของชายหน้าบากผู้นั้นด้ังลอยมา

ไม่ต้องมองเนี่ยเทียนกมรู้ว่าเนี่ยเฉี่ยนตกอยู่ในสภาวะเสี่ยง ภัยไม่ต่างไปจากเขา

“พลัง! ข้าต้องการพลัง!” ในใจของเนี่ยเทียนกู่ร้อง

คล้ายมีพลังไร้ลักษณ์ระลอกหนึ่งได้้ยินเสียงตะโกนของเขา เขาสัมผัสได้้ถึงความร้อนลวกจากกระดู้กสัตว์ในมือเป็นอันด้ับแรก

วินาทีถัด้มา ความร้อนแผด้เผาจากกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นพลัน แผ่ขยายจากกลางฝ่ามือของเขาไปทั่วร่าง

เขาสัมผัสได้้อย่างชัด้เจนว่าคลื่นความร้อนอันน่าตื่นตะลึง ราวกับลาวาข้นหนืด้ที่ไหลรินไปตามเส้นลมปราณ พลันไหลไปที่ขา ทั้งคู่ของเขา

อยู่ๆ เขากมรู้สึกราวกับร่างตกอยู่ท่ามกลางเปลวไฟร้อนแรง

“อาก!”

เสียงคำารามทุ้มลึกจากหยด้เลือด้ที่อยู่ในกระดู้กสัตว์พลัน ระเบิด้ด้ังอยู่ในสมองของเขา

พริบตาเด้ียว พลังน่าหวาด้กลัวที่ส่งมาจากส่วนลึกของพื้น ใต้ด้ินมิอาจส่งผลกระทบใด้ต่อเขาได้้อีกแล้ว

ร่างกายที่เหมือนถูกตะปูตอกลงบนพื้นด้ินของเขา ถอยร่น ไปด้้านหลังสองก้าว

“เอาะ!”

ชายชุด้สีฟอาที่พุ่งเข้ามาโจมตี ขณะที่มือราวน้ำาแขมงข้างนั้น กำาลังจะกด้ทับลงบนหน้าอกของเนี่ยเทียน เขากมค้นพบอย่างฉับพลัน

ว่าเนี่ยเทียนสามารถขยับเขยื้อนได้้ด้ังใจ จึงอด้ไม่ได้้ที่จะร้องอุทาน ออกมา

ทันใด้นั้น หมอกเยมนสีขาวน่าพรั่นพรึงที่ล้อมวนอยู่บนนิ้ว ของเขาพลันรวมตัวกันคำารามเข้าหาเนี่ยเทียน

ในสายตาของเนี่ยเทียน งูน้ำาแขมงสีขาวหลายสิบเส้นนั้น ต้องการจะเขมือบกลืนตน

พลังวิญญาณเยมนเยียบ ขณะที่งูน้ำาแขมงสีขาวเหล่านั้นบิน วน มันกมแทรกซึมเข้ามาก่อนหนึ่งก้าว ทำาให้พื้นที่รอบกายเนี่ยเทียน เตมไปด้้วยเกลมด้น้ำาแขมง

“ฟู่ว ฟู่ว!”

แค่ชั่วพริบตาเด้ียว ไอความเยมนเข้มข้นเหล่านั้นกมถูกกลืน กินด้้วยเปลวไฟร้อนแรง จนระเหยออกมาเป็นหมอกขาวจำานวนมาก

“อูย…”

อยู่ๆ เนี่ยเทียนกมอุทานเสียงเบา ก้มหน้าลงมองกระดู้กสัตว์ โด้ยไม่รู้ตัว

กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นกลายเป็นสีแด้งสว่างโร่ราวกับเหลมก หลอมอีกครั้ง ร้อนลวกจนมือเขาไม่สามารถถือเอาไว้ได้้

เลือด้หยด้นั้นที่อยู่ในกระดู้กสัตว์ค่อยๆ ปรากฏตัวออกมา ราวกับพระอาทิตย์ด้วงเลมกๆ ที่สาด้ประกายเพลิงร้อนแรง

“โอาก!”

เสียงคำารามต่ำาอีกเสียงที่มีเพียงเขาได้้ยินด้ังลอยมาจากใน หยด้เลือด้นั้น เสียงคำารามนั่น…เตมไปด้้วยความหงุด้หงิด้และพลุ่ง พล่าน

ส่วนเนี่ยเทียนกมเหมือนฟังเสียงคำารามนั่นเข้าใจ

เมื่อโชคมาเยือนเขากมเกิด้ความคิด้ฉุกไวขึ้นมาทันที โยนก ระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นไปทางชายชุด้ฟอาผู้มีสีหน้าเยมนชาอย่างแรง

พอกระดู้กสัตว์หลุด้จากมือกมกลายมาเป็นเปลวไฟสีแด้ง แรงร้อน ลากตวัด้เป็นแสงไฟเส้นยาว มองเหมนเป็นรูปมังกรได้้รำาไร คำารามเข้าใส่ชายชุด้สีฟอา

“ฟู่ว ฟู่ว!”

งูน้ำาแขมงสีขาวที่ฉกกัด้เข้าหาเนี่ยเทียน เมื่อเปลวเพลิงสี แด้งที่กลายร่างมาจากกระดู้กสัตว์ตวัด้ผ่านกมพลันแตกสลายออกไป เป็นหมอกสีขาว

ชายชุด้ฟอาที่ปลด้ปล่อยพลังวิญญาณเยมนเยียบมองเหมนว่างู น้ำาแขมงที่เกิด้จากการรวมตัวกันของพลังวิญญาณค่อยๆ สลายไปที ละเส้น สีหน้ากมถอด้สี

ไม่รอให้เขาลงมือต่อ กระดู้กสัตว์ที่กลายเป็นเปลวเพลิง แด้งฉานเส้นนั้นกมบินมาหยุด้อยู่ด้้านหน้าของเขาแล้ว

เวลานี้เอง เนี่ยเทียนที่จับตามองอยู่ตลอด้เวลากมสังเกตเหมน ไอน้ำาจำานวนมากระเหยออกมาจากทั่วร่างของเขา

และเนี่ยเทียนยังมองเหมนความหวาด้กลัวและสิ้นหวังที่ฉาย ชัด้อยู่ในด้วงตาของอีกฝ่ายด้้วย

“ปัง!”

กระดู้กสัตว์กระแทกลงบนหน้าอกของชายผู้นั้น ประกาย ไฟด้วงเลมกด้วงน้อยกะพริบวาบออกมาจากหน้าอกของเขา

ชั่วขณะนั้น แสงไฟพลันกลายมาเป็นเปลวเพลิงสีแด้งลูก เลมกลูกน้อยมากมาย

เปลวเพลิงเหล่านั้นราวกับมีจิตสำานึกแห่งชีวิต ว่ายวน เชื่อมโยงสะเปะสะปะไปทั่วกายคนผู้นั้น

และคนผู้นั้นยังไม่ทันได้้เปล่งเสียงร้องโหยหวน ตลอด้ทั้ง ร่างกมละลายลงทันทีทันใด้คล้ายก้อนน้ำาแขมงที่ถูกโยนเข้าไปในเตา หลอม แม้แต่เลือด้กมยังระเหยออกมาด้้วย

เวลาสั้นๆ แค่ไม่กี่วินาที ผู้ล่าที่ก่อนหน้านี้เผยความ เหี้ยมโหด้กลับหายวับไป

พื้นด้ินที่เขาเพิ่งยืนอยู่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการด้ำารงอยู่ของ เขา ไม่มีกระดู้ก ไม่มีเลือด้

บนผืนด้ินนั้นหลงเหลือเพียงแค่กระดู้กสัตว์สีแด้งชิ้นเด้ียว

เปลวไฟแด้งฉานเส้นแล้วเส้นเล่าที่กระจัด้กระจายอยู่ด้้าน นอกกลับเข้ามารวมในกระดู้กสัตว์ราวกับมีชีวิต

พื้นที่โด้ยรอบกระดู้กสัตว์ พลังโน้มถ่วงห้าเท่าที่มาจากส่วน ลึกใต้ด้ินเองกมถูกบิด้กลับคืนสู่สภาพปกติ

เนี่ยเทียนสีหน้าตะลึงพรึงเพริด้ เหม่อมองกระดู้กสัตว์ชิ้น นั้น เลียริมฝีปากอย่างไม่รู้ตัว

นักพรตที่อย่างน้อยกมอยู่ในระด้ับท้ายสวรรค์ขั้นกลางซึ่ง ถนัด้พลังน้ำาแขมงเยมนเยียบผู้หนึ่ง ในชั่วระยะเวลาสั้นแสนสั้นกลับถูก เปลวเพลิงในกระดู้กสัตว์เผาทำาลายลงจนไม่เหลือแม้แต่เลือด้สักหยด้ พลานุภาพโหด้ร้ายที่กระดู้กสัตว์แสด้งออกมาทำาให้เขาไม่กล้าเชื่อ สายตาตัวเอง

แม้เขาจะรู้สึกมาตลอด้ว่ากระดู้กสัตว์มหัศจรรย์มาก โด้ย เฉพาะการที่กระดู้กสัตว์ต้องดู้ด้ซับเอาพลังเปลวเพลิงในหินเมฆอัคคี ทั้งหมด้ในภูเขามาถึงจะก่อตัวขึ้นเป็นเลือด้สด้หยด้นั้นได้้ เขากมยิ่ง มั่นใจว่ากระดู้กสัตว์นี้ต้องไม่ธรรมด้าอย่างแน่นอน

ทว่ายามนี้เมื่อได้้ตระหนักถึงพลานุภาพที่แท้จริงของ กระดู้กสัตว์ เขาถึงได้้เข้าใจว่าตนดู้ถูกความน่าหวาด้กลัวของกระดู้ก สัตว์ชิ้นนี้มากเกินไป

“พรวด้!”

ขณะที่เขากำาลังอึ้งตะลึง เนี่ยเฉี่ยนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล กระอักเลือด้สด้ สีหน้าท่าทางโรยแรง

ชายชุด้สีฟอาที่มีรอยแผลเป็นตรงหางตา มุมปากยกยิ้ม มือ หนึ่งถือโล่ กำาลังค่อยๆ เด้ินเข้าไปใกล้นาง

เนี่ยเฉี่ยนที่พิงหลังกับต้นไม้ใหญ่ มือทั้งคู่จับกำาไลเงินสอง ชิ้นนั้นไว้ คล้ายจะรู้ว่าตนมิอาจหลีกหนีความโหด้ร้าย จึงอด้ไม่ได้้ที่ จะหันไปมองทางเนี่ยเทียน

นางอยากรู้ว่าก่อนที่นางจะตาย เนี่ยเทียนจะโด้นสังหาร อย่างทารุณไปแล้วหรือไม่

“เสี่ยว เสี่ยวเทียน…”

เมื่อนางเหมนว่าเนี่ยเทียนยังคงมีชีวิตอยู่ ส่วนคนชั่วที่ตรง เข้าเข่นฆ่าเนี่ยเทียนผู้นั้นกลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย นางกมเกิด้ความ ฉงนเลมกน้อย

ชายที่คิด้จะลงมือต่อสังเกตเหมนสีหน้าประหลาด้ใจของนาง จึงหันไปมองทางเนี่ยเทียนด้้วยความสงสัย

คนผู้นั้นพลันสีหน้าแตกตื่น จากนั้นกมร้องตวาด้อย่างแค้น เคือง: “เจ้าสอง บอกว่าให้เจ้ารีบลงมือไง เจ้ามัวหายหัวไปอยู่ที่ไหน วะ?”

ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจัด้การกับเนี่ยเฉี่ยนจึงไม่ได้้สนใจเนี่ย เทียน อีกทั้งในสายตาของเขา เนี่ยเทียนถูกแรงโน้มถ่วงห้าเท่ากักตัว ไว้ในที่เด้ิมกมน่าจะถูกจู่โจมจนตายในพริบตาเด้ียว ไม่มีทางเกิดุ้บัติเห ตุอื่นๆ ด้ังนั้นจึงไม่มีอะไรให้น่าหันไปดู้

ชายคนก่อนหน้านั้นที่ฝึกวิชาพลังวิญญาณน้ำาแขมงเยมน เฉียบ หลังจากถูกกระดู้กสัตว์พุ่งเข้าโจมตี เวลาเพียงไม่กี่วินาทีกมถูก เผาไหม้จนมอด้ม้วย แม้แต่เลือด้สักหยด้กมไม่หลงเหลือ

ด้ังนั้นตอนที่เขามองไปแล้วไม่เหมนอะไรสักอย่าง จึงนึกว่าพี่ น้องของตัวเองเด้ินหายไปที่อื่น

“เสี่ยวเทียน! ถือโอกาสที่คนผู้นั้นไม่อยู่ รีบหนีเรมว! หนีไป ทางสำานักหลิงอวิ๋น!”

หลังจากเนี่ยเฉี่ยนอึ้งอยู่ครู่หนึ่งกมคืนสติกลับมา รีบเอ่ยปาก เตือนอีกครั้ง

นางเองกมไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อครู่เกิด้อะไรขึ้น แต่ในสายตา ของนาง คนผู้นั้นหายตัวไปอย่างกะทันหัน นั่นถือเป็นโอกาสเด้ียวที่ เนี่ยเทียนจะหนีเอาชีวิตรอด้ไปได้้

“เจ้าสอง! แกมัวหายหัวไปอยู่ไหนวะ?” พี่ใหญ่ที่เป็นผู้นำา เหลียวซ้ายแลขวาด้้วยใบหน้ามืด้ทะมึน ยิ่งหงุด้หงิด้มากขึ้นเรื่อยๆ

“เขาปวด้ท้อง รีบไปถ่ายท้องแล้วล่ะ” อยู่ๆ เนี่ยเทียนกม ตอบกลับด้้วยเสียงหัวเราะ จากนั้นกมเด้ินไปทางกระดู้กสัตว์ เขาลังเล อยู่ครู่หนึ่งถึงได้้ค่อยๆ ยื่นมือออกไปหยิบกระดู้กสัตว์ที่กลับคืนเป็นสี น้ำาตาลแก่ขึ้นมา

ระหว่างนั้นเขาเองกมระมัด้ระวังเป็นอย่างมาก กลัวว่าใน กระดู้กสัตว์จะมีประกายไฟแลบออกมากลืนกินเขาเข้าไป

ภาพการตายที่น่าหวาด้กลัวของคนผู้นั้นทำาให้ในใจของ เขาเกิด้เงามืด้ กลัวว่ากระดู้กสัตว์จะเกิด้การเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอีก

ยังด้ีที่กระดู้กสัตว์ซึ่งกลับคืนสู่สภาพเด้ิม ไม่ได้้เกิด้ความผิด้ ปกติอีก จึงถูกเขาเกมบเอาไว้ได้้อย่างราบรื่น

วินาทีที่กระดู้กสัตว์เข้ามาอยู่ในมือ ไม่รู้ว่าเหตุใด้ เขาพลัน เกิด้ความรู้สึกมั่นใจอย่างรุนแรง

เขารู้สึกว่าตนเองสามารถควบคุมกระดู้กสัตว์ได้้!

“เจ้ารีบหนีไปสิ!” เนี่ยเฉี่ยนร้อนใจจนใกล้จะบ้าเตมที

ในสายตาของนาง เนี่ยเฉี่ยนช่างเป็นคนที่ชอบรนหาที่ตาย เสียจริง ไม่ว่าจะด้้วยเหตุผลใด้ ในเมื่อเจ้าคนที่ลอบฆ่านั่นไม่อยู่ เนี่ย เทียนกมควรจะทำาเวลารีบหนีไป ทุกวินาทีที่เขายังอยู่ที่นี่ ความหวังที่ จะรอด้ชีวิตกมยิ่งลด้น้อยลง

ไม่รีบหนี แถมยังมัวพูด้พล่ามอยู่กับอีกฝ่าย นี่ทำาให้นาง อยากจะฟาด้เนี่ยเทียนนัก เขาจะได้้คืนสติกลับมาเสียที

“ข้าไม่หนี” เนี่ยเทียนจับกระดู้กสัตว์เอาไว้ เด้ินเข้ามาใกล้ นางทีละก้าว สีหน้านิ่งสงบอย่างน่าแปลกใจ

“ไอ้หนูน้อย น้องชายข้าล่ะ?” ชายชุด้ฟอาที่มีรอยแผลเป็น อยู่ตรงหางตาในที่สุด้กมรู้สึกได้้ว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้รับอิทธิพลจากแรง โน้มถ่วงของเขา ยังคงเด้ินเข้ามาใกล้เขาได้้เรื่อยๆ

เขาไม่ใช่คนโง่ ความสงบนิ่งของเนี่ยเทียน และความผิด้ ปกติที่หลุด้พ้นจากแรงโน้มถ่วงทำาให้เขาเข้าใจว่าก่อนหน้านี้ต้องเกิด้ เรื่องประหลาด้ที่เขาไม่เข้าใจอย่างแน่นอน

มิฉะนั้น น้องสองของเขากมคงไม่มีทางหายไปอย่างไร้ร่อง รอยเช่นนี้

“ท่านอา เมื่อครู่ข้ากมบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าเขาท้องเสีย ไป หาที่ถ่ายท้องในป่า” เนี่ยเทียนกล่าวอย่างจริงจัง

“เจ้าเด้รัจฉาน! อย่ามาใช้ไม้นี้กับข้า!” คนผู้นั้นสีหน้าด้ำา มืด้ ไม่ได้้สนใจเนี่ยเฉี่ยนอีกต่อไป แต่เปอาหมายกลับกลายมาเป็นเนี่ย เทียน “ข้าไม่สนว่าเจ้าหลอกผีเล่นตบตาอย่างไร รอข้าจับเจ้าได้้เมื่อ ไหร่ บด้กระดู้กเจ้าให้แหลกละเอียด้แล้วเด้ี๋ยวกมได้้รู้เองว่าเมื่อครู่เกิด้ อะไรขึ้น!”

“พลังโน้มถ่วงสิบเท่า!”