ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 24 กลายเป็นเถ้าธุลี

“แกราก แกราก!”

ในผืนป่า กิ่งไม้มากมายแตกหักร่วงลงพื้นด้ินอย่างต่อเนื่อง

นกตัวหนึ่งบินผ่านจุด้นี้พอด้ีจึงถูกลูกหลงจากพลังโน้มถ่วง จนร่วงตุบลงมาบนพื้นเช่นกัน

มีชายชุด้ฟอาผู้นั้นเป็นจุด้ศูนย์กลาง ผืนด้ินในรัศมีร้อยเมตร รอบกายเขาราวกับกลายมาเป็นแม่เหลมกขนาด้ยักษ์ก้อนหนึ่ง ปกคลุมทุกสรรพสิ่งเอาไว้ภายใน

เนี่ยเฉี่ยนที่พิงร่างอยู่กับต้นไม้ ช่วงเอวพลันถูกพละกำาลัง มหาศาลด้ึงดู้ด้เอาไว้ ร่างกายหนักอึ้งลงไปอย่างเหมนได้้ชัด้

“แรงโน้มถ่วงสิบเท่า!”

ใบหน้าของนางเตมไปด้้วยความหวาด้ผวา จ้องเขมมงไปที่ เนี่ยเทียนด้้วยความกระวนกระวาย ในใจแอบโมโหที่เนี่ยเทียนไม่รู้จัก กลัวตาย

ชายชุด้สีฟอาที่ถือโล่อำาพันลึกลับอยู่ในมือ แสยะปากยิ้มชั่ว ร้าย เด้ินก้าวเข้าใกล้เนี่ยเทียนเรื่อยๆ “เจ้าเด้มกสารเลว ข้าจะลองดู้สิ ว่าเจ้าจะยังเด้ินออกมาอีกก้าวได้้หรือไม่!”

ภายใต้แรงโน้มถ่วงสิบเท่า ฝีเท้าของเนี่ยเทียนที่เด้ิมที เคลื่อนที่ได้้ด้ังใจพลันหยุด้ชะงักลง

ขมวด้คิ้ว เขาลองรับสัมผัสดู้ พบว่าความร้อนจากฝ่าเท้า ของตัวเองคล้ายกำาลังมารวมตัวกันอย่างรวด้เรมว

พลังความร้อนมากมายส่งผ่านมาจากในกระดู้กสัตว์ที่เขา ถือเอาไว้ ไหลไปตามเส้นชีพจรของเขา ไล่ไปยังเท้าทั้งสองข้าง

กระดู้กสัตว์ที่เพิ่งกลับคืนสู่สภาพปกติชิ้นนั้น เกิด้ความร้อน แผด้เผาขึ้นใหม่ ทำาให้รู้สึกร้อนลวกมืออีกรอบ

สัมผัสได้้ถึงอุณหภูมิของกระดู้กสัตว์ที่สูงขึ้น ไม่รู้ว่าทำาไม ความมั่นใจของเนี่ยเทียนพลันเพิ่มพูน เผชิญหน้ากับคนผู้นั้นที่กำาลัง เข้ามาใกล้ แต่กลับไม่แสด้งออกถึงความตื่นตกใจเลยแม้แต่นิด้เด้ียว

เขาไม่ได้้รีบร้อนลงมือ เอาแต่ยืนมองคนผู้นั้นด้้วยความนิ่ง เฉย มือที่ไพล่หลังกำากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นเอาไว้แน่นจนเส้นเอมนปูด้โปน ขึ้นมา

“น้องสองของข้าไปไหนกันแน่?!”

คนผู้นั้นตวาด้เสียงด้ัง โบกสะบัด้โล่อำาพันลึกลับโยนมาทาง กระดู้กสัตว์ของเนี่ยเทียนอย่างแรง

“ฟิ้ว!”

โล่อำาพันลึกลับหลุด้จากมือบินออกไป กรีด้ผ่าเป็นแสงโค้ง งอสีเหลืองเข้มงด้งาม พลังอานุภาพเกรียงไกรเสมือนอสนีบาตฟาด้ กระแทก

สนามแรงโน้มถ่วงที่น่าตะลึงยิ่งกว่าเด้ิมถูกปลด้ปล่อยออก มาจากในโล่อำาพันลึกลับ ทำาให้พื้นที่รอบกายเนี่ยเทียนคล้ายจะหนัก อึ้งลงไปในพริบตา

“เสี่ยวเทียน!” เนี่ยเฉี่ยนร้องเสียงหลง

ในเวลานี้ กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นที่อยู่ในมือของเนี่ยเทียน เปลี่ยนเป็นสีแด้งจ้าราวเหลมกหลอม ความร้อนแผด้เผาถูกปลด้ปล่อย ออกมาอีกครั้งอย่างพลุ่งพล่าน

“ไปเถอะ!”

เนี่ยเทียนโยนกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นออกมา

ขณะที่กระดู้กสัตว์คำารามออกไป พลังงานความร้อนที่รวม อยู่กลางฝ่าเท้าของเขากมระเบิด้ออกในบัด้ด้ล

พลังโน้มถ่วงน่าหวาด้กลัวที่ลอยออกมาจากในพื้นด้ิน คล้ายไม่สามารถทนแบกรับได้้อีกต่อไป ร่างของเนี่ยเทียนจึงพุ่งถลา ออกไปด้้านหน้าตามการเปลี่ยนแปลงของเท้า

เขาหลบฉากหลีกหนีการโจมตีของโล่อำาพันลึกลับ

“โอาก!”

เสียงคำารามแหบแห้งพลุ่งพล่านที่มีเพียงเขาคนเด้ียวที่ ได้้ยิน เสียงนั้นราวกับระเบิด้อยู่ในจิตวิญญาณของเขา เขามองเหมน อย่างชัด้เจนว่ากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นกลายร่างออกมาเป็นเปลวไฟร้อน แรงซัด้โหม กลืนกินคนผู้นั้นเข้าไปจนหมด้

สนามโน้มถ่วงสิบเท่าที่พันธนาการฟอาด้ินแห่งเอาไว้ บัด้นี้ พลันเหี้ยนเตียนไม่เหลือหลอ!

“ตุบ!”

โล่อำาพันลึกลับที่สูญเสียแรงถือประคองจากเจ้าของจึงร่วง ลงมาอยู่ด้้านหลังเนี่ยเทียนกะทันหัน

เจ้าของโล่อำาพันลึกลับกลับสลายร่างไปอย่างรวด้เรมว ท่ามกลางเปลวไฟพวยพุ่ง

เวลาเพียงไม่กี่วินาที คนผู้นั้นที่ถูกเปลวไฟเขมือบกลืน ได้้ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยในเปลวเพลิง

อาภรณ์ ร่างกาย ลมหายใจของเขาต่างกมอด้ไหม้กลาย เป็นเถ้าธุลีตามการลุกไหม้ของไฟ

ภายในระยะเวลาแสนสั้น คนผู้นั้นกมไม่หลงเหลือร่องรอยใด้ ทิ้งไว้บนโลกใบนี้อีก เปลวไฟร้อนแรงที่เกิด้จากกระดู้กสัตว์กลับมา

รวมตัวกันอย่างรวด้เรมว สุด้ท้ายกลายมาเป็นชิ้นกระดู้กสีน้ำาตาลแก่ อีกครั้ง

ห่างออกไปไม่ไกล เนี่ยเฉี่ยนที่ก่อนหน้าใบหน้าเตมไปด้้วย ความสิ้นหวัง เหม่อมองมาทางนี้ สีหน้าเลื่อนลอยเลมกน้อย

นางหลับตาลงอย่างอด้ไม่ได้้ จากนั้นกมลืมตาขึ้นอีกครั้ง พยายามมองภาพด้้านหน้าให้ชัด้เจน

หลังจากทำาเช่นนี้อยู่หลายครั้ง ในด้วงตาของนางกมยังคง มองเหมนเนี่ยเทียนยืนตระหง่านอยู่ที่เด้ิม ส่วนนักฆ่าที่เผยความ เหี้ยมโหด้ออกมาก่อนหน้านี้กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

จิตใจของนางเลื่อนลอย ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้้ค่อยๆ คืนสติ กลับมา พึมพำาเสียงเบา: “ตายแล้ว คนผู้นั้น…ถูกเผาจนตายแล้ว? มอด้ไหม้จนกลายเป็นเพียงเถ้าธุลี?”

“สวบ สวบ!”

หลังจากแรงโน้มถ่วงกลับคืนเป็นปกติ เนี่ยเทียนกมเด้ินเบาๆ ไปหยุด้อยู่ข้างกระดู้กสัตว์ ย่อตัวลงหยิบเอากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นขึ้นมา ใหม่

“ของวิเศษ” เนี่ยเทียนหยิบกระดู้กสัตว์ขึ้นมาเล่นอย่างอด้ ไม่อยู่

จนถึงกระทั่งตอนนี้เนี่ยเฉี่ยนถึงได้้ฟื้นคืนสติขึ้นมาจาก ความฉงนอย่างแท้จริง ตะโกนอย่างหวาด้กลัว: “ระวังกระดู้กสัตว์ ชิ้นนั้น!”

เนี่ยเทียนเงยหน้าขึ้น ยกกระดู้กสัตว์ขึ้นสูงหันมาทางนาง บนใบหน้าเตมไปด้้วยรอยยิ้ม “ท่านปอาใหญ่ มันคือของวิเศษของข้า จะทำาร้ายข้าได้้อย่างไร?”

“ของวิเศษของเจ้า? เจ้า…เจ้าสามารถควบคุมมันได้้?!” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวด้้วยความตื่นตะลึง

เนี่ยเทียนพยักหน้าแรงๆ “แน่นอน!”

หยุด้ไปครู่หนึ่งเขากมชี้ไปที่ด้้านหลัง พูด้อธิบาย: “น้องรอง ของเจ้าหมอนั่นกมถูกมันเผาจนตายไปเหมือนกัน แม้แต่เลือด้กมยังไม่ เหลือสักหยด้ ตอนนี้ข้าถึงได้้เข้าใจว่าเหตุใด้ทุกคนถึงได้้ให้ความ สำาคัญกับของวิเศษที่เหมาะมือขนาด้นั้น ของวิเศษที่ร้ายกาจสามารถ พลิกสถานการณ์ได้้จริงๆ ด้้วย!”

ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้้สนใจอาวุธวิเศษที่พวกนักพรตเสาะ แสวงหาด้้วยความอยากลำาบากมากเท่าไหร่นัก

เพราะความแขมงแกร่งของร่างกายเขา เวลาที่ต่อสู้กับพวก เนี่ยหงกมักจะอาศัยความแกร่งกร้าวของกล้ามเนื้อเอาชนะมาได้้ทุก ครั้ง นั่นจึงทำาให้เขารู้สึกว่าขอแค่ตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะกมเพียงพอ

เด้ิมทีเขาไม่คิด้ว่าอาวุธวิเศษหนึ่งชิ้นที่เหมาะกับตัวเองจะมี ประโยชน์สำาคัญตอนต่อสู้อย่างแท้จริง

ทว่าคราวนี้ เขาตกอยู่ในสภาวะจนตรอก แทบไม่อาจเอา ชีวิตรอด้ได้้ กระดู้กสัตว์กลับช่วยให้เขาสังหารคนได้้ถึงสองคนติด้กัน เปลี่ยนแปลงความคิด้ก่อนหน้านั้นของเขาไปอย่างสิ้นเชิง

อยู่ๆ เขากมตระหนักว่าได้้ครอบครองอาวุธวิเศษที่ไม่ ธรรมด้าถือเป็นความโชคด้ีของชีวิตคนอย่างแท้จริง

“เกมบของชิ้นนั้นเอาไว้ให้ด้ี!” เนี่ยเฉี่ยนสูด้ลมหายใจเข้าลึก สีหน้าแตกตื่นยังไม่จางหาย ทว่านัยน์ตากลับคืนสู่ความสงบได้้ด้ังเด้ิม แล้ว “ที่นี่ไม่ปลอด้ภัย รับประกันไม่ได้้ว่านางสารเลวหยวนชิวอิ๋งนั่น จะไม่ส่งคนมาตามหลังอีก กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น เมื่อกลับไปถึงบ้านพวก เราค่อยศึกษากันใหม่ได้้ ตอนนี้จำาเป็นต้องไปแล้ว!”

“อ้อ” เนี่ยเทียนกล่าวรับอย่างว่าง่าย

“นอกจากโล่อำาพันลึกลับชิ้นนั้น เจ้าสองคนนั่นได้้ทิ้งของ อย่างอื่นไว้หรือเปล่า?” เนี่ยเฉี่ยนถาม

เนี่ยเทียนส่ายหัว “ไม่มี ทุกอย่างถูกเผาเป็นเถ้าถ่านหมด้ แล้ว ไม่เหลืออะไรทิ้งไว้สักอย่าง”

“ช่างเป็นอาวุธวิเศษที่เหี้ยมหาญนัก!” ด้วงตาเนี่ยเฉี่ยน เผยความตะลึงพรึงเพริด้ จากนั้นกมพึมพำาเสียงเบาด้้วยความเสียด้าย “น่าเสียด้าย ตอนนี้เราขัด้สนกันมาก หากได้้ผลพวงมากหน่อยกม คงจะด้ี”

ระหว่างที่พูด้นางกมลุกขึ้นยืนอย่างรวด้เรมว หยิบเอาโล่ อำาพันลึกลับนั่นขึ้นมา เกมบไว้ในกระเป๋าข้างเอวอย่างไร้ซึ่งความ เกรงใจ “กลับบ้านกัน!”

“อืม รู้แล้วขอรับ กลับบ้าน กลับบ้าน”

เนี่ยเทียนที่ใช้กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นฆ่าคนไปสองคน ไม่เพียง แต่ไม่กระวนกระวายหลังจากฆ่าคนเป็นครั้งแรก ยังแสด้งออกถึง ความฮึกเหิมอย่างเหมนได้้ชัด้ ตลอด้ทางที่เด้ินทางกลับกมหยิบเอา กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นออกมาเล่นไม่วางมืออยู่ตลอด้เวลา

ทุกครั้งที่เนี่ยเฉี่ยนหันหน้ากลับมาแล้วมองเหมนเขาเล่น กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น สีหน้าของนางแสด้งให้เหมนถึงความหวาด้หวั่น รักษาระยะห่างกับเขาอยู่หลายก้าวโด้ยไม่รู้ตัว

ในสายตาของเนี่ยเฉี่ยน กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นคล้ายสามารถ กลายร่างออกมาเป็นปีศาจเปลวเพลิงบ้าคลั่งที่พร้อมเผาไหม้และ เขมือบกลืนกินสรรพสิ่งที่มีชีวิตได้้ตลอด้เวลา

ก่อนที่ฟอาจะมืด้ เนี่ยเทียนตามเนี่ยเฉี่ยนกลับเข้าไปในเมือง และกลับไปถึงจวนตระกูลเนี่ยอย่างรวด้เรมว

หลังจากกลับมาถึงจวนตระกูลเนี่ย เนี่ยเฉี่ยนกมกำาชับเขาว่า ต้องใช้กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นด้้วยความระวัง จากนั้นกมไปหาเนี่ยตงไห่ต่อ โด้ยไม่หยุด้พัก นำาเรื่องภัยพิบัติซึ่งเกิด้ขึ้นในเหมืองแร่ รวมไปถึง เหตุการณ์ที่ประสบระหว่างทางบอกเล่าให้เนี่ยตงไห่ทราบ

“หยวนชิวอิ๋ง!”

หลังจากเนี่ยตงไห่ได้้ยินเรื่องราวเสี่ยงภัยที่พวกเขาพบเจอ ระหว่างทางกมโกรธจนสั่นเทิ้มไปทั้งตัว ด้วงตาอบอวลไปด้้วยไฟโทสะ

“ผู้หญิงคนนั้นช่างบังอาจยิ่งนัก เพียงแค่ความขัด้แย้ง เลมกๆ น้อยๆ กลับถึงขั้นคิด้จะคร่าชีวิตเจ้าและเสี่ยวเทียน! เรื่องนี้ยัง ไงข้ากมต้องเอาเรื่องให้ได้้!”

เนี่ยเฉี่ยนส่ายหัว พูด้เกลี้ยกล่อม: “ช่างเถอะ ยังไงซะสอง คนนั้นกมตายไปแล้ว เรื่องนี้กมถือว่าจบกันไป ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มาหา เรื่องวุ่นวายอีก ท่านพ่อ ตอนนี้ท่านไม่ใช่ประมุขของตระกูลแล้ว เนื่องจากภัยพิบัติที่เหมืองแร่ ในช่วงระยะเวลาสั้นๆ นี้เกรงว่าตระกูล ของเราคงต้องวุ่นวายกันไม่น้อย อย่าให้มีเรื่องมีราวมากความอีกเลย มาคิด้กันด้ีกว่าว่าจะให้คำาอธิบายแก่สำานักหลิงอวิ๋นอย่างไร”

“ทางฝ่ายของเหมืองแร่นั่นเมื่อไหร่ถึงจะกลับมาเป็นปกติ ได้้?” เนี่ยตงไห่กล่าวด้้วยเสียงทุ้มลึก

“ไม่ทราบเจ้าค่ะ” เนี่ยเฉี่ยนยิ้มเจื่อน “เรื่องนี้ต้องโทษข้า เอง แต่ไม่ว่ายังไงข้ากมคิด้ไม่ถึงว่ากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นจะทำาให้เหมืองแร่ เกิด้การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้ ตามความเหมนของข้า ภายใน หนึ่งถึงสองเด้ือนนี้คงยากที่จะขุด้เหมืองแร่ได้้ตามปกติ ปีนี้ไม่ว่าจะ อย่างไรกมคงรวบรวมหินเมฆอัคคีมอบให้กับสำานักหลิงอวิ๋นในจำานวน ที่มากพอไม่ได้้”

“เจ้ากับเนี่ยเทียนไปที่เหมืองแร่ อีกทั้งมีคนมากมายเหมน พวกเจ้า อารองของเจ้าต้องโยนความรับผิด้ชอบทั้งหมด้มาให้พวก เจ้าอย่างแน่นอน” เนี่ยตงไห่เองกมกลัด้กลุ้มอย่างเหมนได้้ชัด้ “น่า เสียด้ายที่ข้าไม่ใช่ประมุขของตระกูลเนี่ย เรื่องนี้…ข้าอาจจะต้องหา คำาอธิบายให้แก่เขา”

“ท่านพ่อ ลำาบากท่านอีกแล้ว” เนี่ยเฉี่ยนก้มหน้า

“เนี่ยเทียนสามารถเพิ่มขั้นถึงหลอมลมปราณหกได้้ใน เหมืองแร่ สำาหรับข้าแล้วมันสำาคัญยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น!” เนี่ยตงไห่ สีหน้าจริงจัง พูด้อีกครั้งว่า: “แล้วกมกระดู้กสัตว์มหัศจรรย์ชิ้นนั้น เขา สามารถนำามันมาใช้ สามารถปลด้ปล่อยพลานุภาพที่น่าตื่นตะลึงได้้ เช่นนี้กมากพอที่จะชด้เชยทุกอย่างแล้ว!”

“กระดู้กสัตว์นั่นช่างเหี้ยมหาญยิ่งนัก ข้ากังวลว่าเนี่ยเทียน จะควบคุมมันไม่ได้้…” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวด้้วยความหวาด้ผวา

“ข้าเชื่อว่าเขาสามารถทำาได้้!” เนี่ยตงไห่พูด้ด้้วยเสียงทุ้ม หนัก

และตอนนี้เองเนี่ยเทียนที่อยู่ในห้องของตัวเอง หยิบกระดู้ก สัตว์ออกมาอีกครั้ง นั่งอยู่บนเตียง ถือกระดู้กสัตว์เอาไว้แน่น จิตใจ เคลิบเคลิ้มไปกับมัน

“เอาะ!”