ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 25 ด้ินแด้นลึกลับ

“ฟู่ว ฟู่ว!”

ในกระดู้กสัตว์ เลือด้สด้ที่แขมงตัวหยด้นั้น หลังจากจิต วิญญาณของเนี่ยเทียนแทรกซึมเข้าไป มันกมพลันลุกไหม้ขึ้นทันที

จิตวิญญาณเส้นหนึ่งของเนี่ยเทียนที่อยู่ท่ามกลางหยด้ เลือด้ เหมนชัด้เจนว่าเปลวไฟแต่ละเส้นอยู่ๆ กมรัด้พันกันบิด้เบือน ก่อ ร่างกลายมาเป็นลายสัตว์ที่มหัศจรรย์ลายหนึ่ง

ลายสัตว์นี้คือรูปร่างของมังกร มันเปลี่ยนแปลงไปอย่างต่อ เนื่อง เตมไปด้้วยความลึกลับ

“เอาะ!”

เนี่ยเทียนอุทานเบาๆ หนึ่งครั้ง พยายามปล่อยให้จิต วิญญาณจมด้ิ่งลงไป

คล้ายได้้สัมผัสกับจุด้ลึกลับบางอย่าง กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น พลันบินออกมาจากกลางฝ่ามือของเขา ลอยอยู่ตรงหน้าอกของเขา อย่างสงบ จากนั้นกมลุกไหม้เกิด้เป็นประกายไฟ

และบัด้นี้จิตวิญญาณของเขากมออกมาจากกระดู้กสัตว์ กลับคืนสู่จุด้หลิงไถ[1]

เขามองกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นตาไม่กะพริบ

“ฟู่ว ฟู่ว!”

ประกายแสงเส้นแล้วเส้นเล่าบินล้อมกระดู้กสัตว์ กระดู้ก สัตว์ค่อยๆ หมุนวน คล้ายเกิด้แรงด้ึงดู้ด้ที่น่าหวาด้กลัวบางอย่าง

หลายวินาทีต่อมา ถ้ำาแห่งเปลวเพลิงพลันเกิด้ขึ้นมาจาก การเปลี่ยนแปลงของกระดู้กสัตว์และเปลวเพลิงเหล่านั้น

“คึ่ก คึ่ก!”

เมื่อถ้ำาแห่งเปลวเพลิงก่อตัวขึ้นสำาเรมจ อากาศรอบด้้านกมี เสียงแปลกประหลาด้ด้ังลอยมา เกิด้เป็นรอยแตกกลางอากาศหลาก สีสันเปล่งแสงกะพริบพราว

ในห้อง ชุด้ชาที่อยู่บนโตาะหิน อาภรณ์ในตู้ผ้า ได้้รับการด้ึง รั้งจากแรงด้ึงดู้ด้ พลันบินเข้าไปในรอยแตกกลางอากาศเหล่านั้น พริบตาเด้ียวกมหายวับไป

แผลมบเด้ียว แม้แต่โตาะหิน กระด้านหินที่อยู่บนพื้นกมยังถูก ดู้ด้เข้าไปในรอยแยกเหล่านั้นด้้วย

“แกราก แกราก!”

เตียงที่อยู่เบื้องล่างเนี่ยเทียนตัวนั้นกมทนรับแรงด้ึงดู้ด้ มหาศาลไม่ไหวเช่นกัน ทำาท่าราวกับจะพาเขาบินเข้าไปในรอยแตก กลางอากาศนั่น

ทันใด้นั้นเขากมเกิด้ความรู้สึกหวาด้กลัวอย่างรุนแรง ราวกับ รู้ว่าหากถูกกระชากเข้าไปในรอยแตกกลางอากาศแปลกประหลาด้ นั่น จะไม่มีวันได้้พบเจอกับท่านตาและเนี่ยเฉี่ยนอีกแล้ว

ขณะที่เขากำาลังหวาด้กลัว คิด้จะตะโกนร้องด้ังๆ เพื่อขอ ความช่วยเหลือ ถ้ำาเปลวเพลิงแห่งนั่นราวกับกลายมาเป็นปากขนาด้ ยักษ์ของสัตว์ร้าย เขมือบกลืนเขาเข้าไปในคำาเด้ียว

ถ้ำาแห่งแสงไฟที่กำาลังลุกโชติช่วง นาทีนี้ได้้หด้เลมกลงอย่าง รวด้เรมว พริบตาเด้ียวกมกลายมาเป็นจุด้ไฟเลมกขนาด้เท่าเมมด้ข้าว

ประกายแสงไฟกะพริบสองครั้ง จากนั้นกมหายไปกลาง อากาศในห้องของเขา

“อู้ อู้!”

รอยแยกกลางอากาศหลายเส้นที่เปล่งแสงวาบมีพลังด้ึงดู้ด้ เพิ่มขึ้นหลายเท่า ดู้ด้เอาทุกสรรพสิ่งที่อยู่ในห้องไปหมด้

หลังจากที่รอยแยกแปลกประหลาด้กะพริบวิบวับอย่าง แปลกประหลาด้แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย ห้องเลมกๆ แห่งนี้กมกลับ คืนสู่ความปกติ

เพียงแต่ว่าเนี่ยเทียนและพวกโตาะหิน เก้าอี้หิน และเตียงไม้ ที่อยู่ในห้องเหล่านั้นกลับหายไปไม่เหลือแม้แต่ร่องรอย

“เสี่ยวเทียน เจ้าหลับหรือยัง?” ไม่นานนัก นอกห้องกมี เสียงเรียกของเนี่ยเฉี่ยนด้ังลอยมา

หลังจากเนี่ยเฉี่ยนบอกความน่ากลัวของกระดู้กสัตว์ให้กับ เนี่ยตงไห่รู้ แม้ปากของเนี่ยตงไห่จะบอกว่าเชื่อว่าเนี่ยเทียนสามารถ ควบคุมมันได้้ ทว่าในใจกมยังคงไม่วางใจ ด้ังนั้นเขาจึงมาพร้อมกับเนี่ย เฉี่ยน คิด้จะใช้ประสบการณ์และความสามารถของเขาตรวจสอบ ความมหัศจรรย์ของกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นอีกครั้ง

เนี่ยเฉี่ยนเรียกอยู่ครู่หนึ่ง เหมนว่าเนี่ยเทียนยังไม่ตอบรับ อด้ ไม่อยู่จนต้องผลักประตูเข้าไปเอง

“หา!”

พอเข้ามาในห้อง มองเหมนห้องที่ว่างเปล่าไม่เหลือแม้แต่ ของสักชิ้น นางกมร้องอุทานด้้วยความตกตะลึงทันที

เส้นเอมนบนหน้าผากของเนี่ยตงไห่ปูด้โปน ไม่ทันคิด้อะไรกม เริ่มคำารามเสียงด้ัง: “ตระกูลหยวนช่างกำาเริบเสิบสานยิ่งนัก บังอาจ กล้ามาลักพาตัวเนี่ยเทียนไปจากตระกูลเนี่ย!”

เขาคิด้ว่าต้องเป็นเพราะหยวนชิวอิ๋งพบว่านักฆ่าสองคน นั้นหายตัวไป จึงจัด้ให้ผู้แขมงแกร่งยิ่งกว่ามาลงมืออีกครั้งอย่าง แน่นอน

“ท่านพ่อ จะทำาอย่างไรด้ี? พวกเราจะทำาอย่างไรด้ี?” เนี่ย เฉี่ยนโวยวายอย่างคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ตระกูลอวิ๋นและตระกูลหยวนต้องปล่อยตัวเนี่ยเทียนมา ทันที! ข้าจะไปหาเจ้าสองเด้ี๋ยวนี้ เขาเป็นประมุขคนปัจจุบันของตระ กูลเนี่ย เรื่องนี้หากเขาไม่ลุกขึ้นมาปกปองเสี่ยวเทียน ข้าไม่มีทาง ปล่อยเขาเอาไว้แน่!” เนี่ยตงไห่พูด้ประโยคนี้จบกมพุ่งตัวไปหาเนี่ยเป่ย ชวนด้้วยไฟโทสะลุกโชน ต้องการได้้ตัวเนี่ยเทียนกลับคืนมาโด้ยเรมว ที่สุด้

“หยวนชิวอิ๋ง! หากเสี่ยวเทียนเป็นอะไรไป ข้าจะไม่ขออยู่ ร่วมโลกกับเจ้า!” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวอย่างเศร้าสลด้

……

ฟอาด้ินลึกลับ ปราณวิญญาณเข้มข้นเกินกว่าจะคาด้การณ์ ได้้

กระดู้กมังกรแปด้หัวลำาตัวยาวพันเมตร กระจัด้กระจายกัน ออกเป็นรูปแปด้เหลี่ยม สถานที่ที่หัวมังกรหันไปคือแท่นบูชาสภาพผุ พังแห่งหนึ่ง แท่นบูชาโบราณมีรอยเลือด้เปรอะเปื้อน เซาะกร่อน ราวกับผ่านกาลเวลามาเนิ่นนานไร้ที่สิ้นสุด้

แสงไฟหนึ่งจุด้พลันเปล่งวาบขึ้นมาจากตรงกลางแท่นบูชา ประกายไฟพองตัว ขยายใหญ่อย่างรวด้เรมว

“ตูม!”

ร่างของเด้มกคนหนึ่งบินออกมาจากแสงไฟ แล้วร่วงลงไป บนพื้นอย่างแรง

“ตุบ!”

วินาทีถัด้มา ลูกไฟขนาด้ใหญ่นั้นกมหด้ตัวลงกลายเป็นกระดู้ กสัตว์เลมกๆ แล้วตกลงมาอยู่ข้างเท้าของเด้มกผู้นั้น

เนี่ยเทียนที่หัวสมองมึนงงด้วงตาพร่าลาย นอนหงายอ้าซ่า อยู่บนแท่นบูชา เจมบปวด้ไปทั้งตัว

“นี่มันสถานที่บ้าอะไรกัน?” เขาเบิกตากว้าง มอง ท้องฟอาสีเทาขมุกขมัว สติค่อยๆ กลับคืนมาอย่างชัด้เจน

เมื่อวินาทีก่อน เหมนๆ อยู่ว่าเขายังอยู่ในห้องตัวเอง เขาจำา ได้้แค่ว่าถ้ำาแสงไฟที่เกิด้จากกระดู้กสัตว์เขมือบกลืนตัวเขา

วินาทีนี้เขากลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

เขาที่นอนอยู่บนแท่นบูชา สัมผัสได้้ถึงแรงโน้มถ่วงของ สถานที่แห่งนี้อย่างชัด้เจน แขมงแกร่งยิ่งว่าสนามโน้มถ่วงสิบเท่าที่เกิด้ จากโล่อำาพันลึกลับนั่นเสียอีก

ด้้านหลังของเขาแนบติด้อยู่บนกระด้านหินเยมนเฉียบแขมง กระด้้าง ต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมด้ เขาถึงจะลุกขึ้นมานั่งตัวตรงได้้อย่าง เชื่องช้า

“ปราณวิญญาณฟอาด้ินช่างเข้มข้นนัก หนาแน่นยิ่งกว่าที่ เขาหลิงอวิ๋นนั่นเป็นสิบๆ เท่า!”

ขณะที่สูด้ลมหายใจ เขาสัมผัสได้้ถึงปราณวิญญาณฟอาด้ิน ที่ซุกซ่อนอยู่กลางอากาศซึ่งไหลรวมเข้ามายังมหาสมุทรวิญญาณใน จุด้ตันเถียนของเขาราวกับลำาธารเลมกๆ ที่ไหลริน

จิตวิญญาณของเขาฮึกเหิม ลิงโลด้ขึ้นมาทันทีทันใด้ เริ่ม ประเมินรอบด้้านด้้วยความอยากรู้อยากเหมน

“หัวมังกร! หัวมังกรขนาด้ยักษ์แปด้หัว!”

มองปราด้เด้ียวเขากมองเหมนหัวมังกรขนาด้ยักษ์แปด้หัว ราวกับภูเขาลูกย่อมที่กระจัด้กระจายอยู่รอบกายเขา

มังกรแปด้หัวนั้นไม่มีเลือด้เนื้อแม้แต่นิด้เด้ียว เหลือแค่ เพียงกระดู้กสีเทาเท่านั้น

ในหัวมังกรไม่มีด้วงตาอยู่ กรอบด้วงตาที่ว่างเปล่านั้นกำาลัง หันมามองทางเขา ราวกับกำาลังประเมินเขาอย่างเงียบเชียบ ทำาให้ เขาขนลุกขนพอง

เขารีบย้ายสายตามองไปตามหัวมังกร จากนั้นกมได้้เหมนลำา ตัวของมังกรยักษ์แปด้หัวทันที ลำาตัวของมันทอด้ยาวออกไปตามพื้น ด้ินไกลนับพันเมตร

ห่างออกไปไกล เบื้องใต้ท้องฟอาสีเทา มียอด้เขาหลายลูกตั้ง ตระหง่าน ภูเขาเหล่านั้นทุกลูกใหญ่พอๆ กับเขาหลิงอวิ๋น

เขาตั้งใจมองอย่างละเอียด้ พลันร่างกมสั่นเยือก มองเซ่อไป ทันที

สิ่งนั้นที่มองครั้งแรกเหมือนภูเขา ทว่าเมื่อมองอย่าง ละเอียด้ถึงจะพบว่า…นั่นคือแขนขนาด้ยักษ์หลายข้าง!

แขนขนาด้ยักษ์เหล่านั้นล้วนเป็นสีน้ำาตาลแก่ บางข้างกำา หมัด้ชูขึ้นฟอา คล้ายปลด้ปล่อยไฟโทสะไร้ที่สิ้นสุด้ บางข้างกางนิ้วมือ ทั้งห้าออก ราวกับต้องการคว้าจับนภากาศเอาไว้ บางข้างทำามือเป็น รูปแบบแปลกประหลาด้ ราวกับแฝงเร้นไว้ด้้วยสัจธรรมแห่งฟอาด้ิน

แขนยักษ์แต่ละข้างเมื่อมองจากที่ไกลๆ ราวกับยอด้เขา ขนาด้ยักษ์ที่เสียบพุ่งเข้าสู่นภากาศ

อีกด้้านหนึ่งของลำาแขนคล้ายส่วนรากของต้นไม้โบราณที่ สูงตระหง่านเสียด้ฟอา ฝังรากลึกลงไปในพื้นด้ิน

เหมือนว่าลำากายที่แท้จริงของเจ้าของแขนยักษ์นี้อยู่ใต้ด้ิน คิด้จะสลัด้ให้หลุด้พ้นจากผืนด้ินที่กลบทับ พุ่งทะลุเข้าสู่ชั้นเมฆ!

เพียงแค่ลำาแขนที่โผล่ออกมาด้้านนอกกมใหญ่ยักษ์ไม่ต่าง จากเทือกเขา เนี่ยเทียนไม่อาจจินตนาการได้้เลยว่า เจ้าของร่าง แท้จริงที่ถูกฝังอยู่ใต้ด้ินนั้นจะมีลำากายขนาด้มโหฬารมากแค่ไหน!

“หนึ่ง สอง สาม…สามสิบสอง!”

เขาลองนับดู้กมพบว่าแขนยักษ์ที่เขามองเหมนมีมากถึง สามสิบสองข้าง

นี่หมายความว่า ชีวิตขนาด้มหึมาที่ถูกฝังลึกอยู่ใต้ด้ินอย่าง น้อยกมต้องมีสิบหกตน!

“มังกรยักษ์แปด้หัว จิตวิญญาณขนาด้ยักษ์ที่น่าหวาด้กลัว อย่างน้อยสิบหกตนนี่…คือสถานที่แบบใด้กันแน่? ข้าไม่ได้้ฝันไปใช่ ไหม?” พอคิด้อย่างนี้ เขากัด้ลิ้นของตัวเองอย่างแรง แล้วจึงสัมผัสได้้ ถึงความเจมบปวด้ลึกล้ำา

“ไม่ใช่ความฝัน? ไม่เหมือนเมื่อก่อน นี่ไม่ใช่ด้ินแด้นใน ความฝัน!”

เขายังคงจำาได้้ว่าหลังจากที่เขาต่อสู้กับเนี่ยหง ขณะที่ตัว ร้อนสูงต่อเนื่อง กมักจะตกอยู่ในด้ินแด้นแห่งความฝันด้้วยความรู้สึก พร่าเลือนเป็นประจำา

ฟอาด้ินที่เขาไม่รู้จักซึ่งได้้เหมนในด้ินแด้นแห่งความฝัน มีส่วน คล้ายกับภาพเบื้องหน้าที่เหมนนี้อยู่เลมกน้อย

เพียงแต่เขารู้มาตลอด้ว่านั่นคือความฝัน ยังไงกมเป็นเพียง ความฝัน ไม่ใช่ความจริง

ทว่าครั้งนี้ เขากลับไม่ได้้อยู่ในด้ินแด้นแห่งความฝัน แต่อยู่ ในโลกแห่งความเป็นจริง เป็นฟอาด้ินแปลกหน้าที่เขาไม่เคยรู้จักมา ก่อน!

“ฟู่ว ฟู่ว!”

ข้างเท้า กระดู้กสัตว์ที่พาเขาเข้ามาสู่สถานที่แห่งนี้ กำาลัง เปล่งประกายแสงไฟวิบวับ

เขามองกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นโด้ยไม่รู้ตัว

และกมไม่รู้ด้้วยว่าเหตุใด้เพียงแค่มองแสงไฟเหล่านั้น เขา พลันสัมผัสได้้ถึงความเศร้ารันทด้ไร้ที่สิ้นสุด้ระลอกหนึ่ง

แสงไฟที่ส่องแสงพริบพราว คล้ายกำาลังบอกเล่าอะไรบาง อย่าง…

“มังกร?”

ใจเขาสั่นวาบ พลันนึกถึงฟอาด้ินแปลกประหลาด้ที่เขาพบ ท่ามกลางเลือด้สด้จากหยด้เลือด้ที่แขมงตัวขึ้นมาจากกระดู้กสัตว์ใน เหมืองแร่หมายเลขเจมด้สิบสาม

พื้นที่ที่เปลวไฟลุกเรืองแห่งนั้น เปลวไฟจำานวนนับไม่ถ้วน เข้ามารวมตัวกัน กลายเป็นมังกรเปลวเพลิงขนาด้ยักษ์หัวหนึ่ง

ภายหลัง ระหว่างทางที่เด้ินทางกลับเมืองเฮยอวิ๋น ตอนที่ เขาโยนกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นใส่ชายชุด้ฟอาสองคน กระดู้กสัตว์กมกลาย ร่างออกมาเป็นเปลวเพลิงรูปมังกรเช่นกัน

คิด้อย่างละเอียด้อยู่ครู่หนึ่ง เขากมค่อยๆ ฟื้นคืนสติกลับมา ตระหนักได้้ว่ากระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น น่าจะมาจากมังกรยักษ์เปลวเพลิง หัวหนึ่ง

ด้้านข้างแท่นบูชา มังกรยักษ์แปด้หัวที่หลงเหลือเพียงโครง กระดู้กนั่นน่าจะเป็นเผ่าพันธ์เด้ียวกันกับกระดู้กสัตว์ชิ้นนั้น ตอนที่มี ชีวิตอยู่กมย่อมเป็นมังกรเพลิงยักษ์เช่นกัน

“ข้าควรจะไปดู้รอบด้้าน ฟอาด้ินแห่งนี้ไม่มีทางใหญ่เพียง แค่ที่ข้ามองเหมนแน่นอน พื้นด้ินที่ห่างออกไปไกลกว่านี้ บางทีอาจจะ แฝงเร้นความลึกลับไว้มากกว่าเด้ิมกมได้้”

เมื่อคิด้ได้้เช่นนี้เขาจึงเตรียมลุกขึ้นยืน แต่กลับพบว่าแรง โน้มถ่วงที่มาจากส่วนลึกใต้พื้นด้ินด้ึงรั้งเขาเอาไว้แน่น

แน่นจนเขาไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้้