ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 250 ความต่ำาช้าของใจคน

เทือกเขาฮว้านคง

กลางหุบเขาเปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง สองข้างฝั่งของธารน้ำา ไหลมีกระท่อมไม้สิบหลังกระจายตัวกันอยู่ ผู้ฝึกลมปราณหลายสิบคน ที่มาจากเด้ือนด้ับมักจะอยู่อาศัยในที่แห่งนี้กันเป็นประจำา

นี่คือที่พักของเด้ือนด้ับที่สร้างไว้ในเทือกเขาฮว้านคง

เด้ือนด้ับ เปลวอัคคีและกะโหลกเลือด้ต่างกมสร้างค่ายกลนำา ส่งแห่งมิติไว้ในจุด้ลึกของเทือกเขาฮว้านคงเพื่อใช้นำาส่งไปยังพื้นที่ที่ ถูกทิ้งร้าง ซากปรักหักพังและเมืองโพ่เมี่ยโด้ยตรง

เด้ือนด้ับ เปลวอัคคีและกะโหลกเลือด้ไม่เคยหยุด้การค้นหา ในเทือกเขาฮว้านคง เพราะหวังว่าจะเจอโลกใบใหม่จากในเทือกเขา ฮว้านคง และนำาพาความร่ำารวยมาสู่พวกเขา และกมด้้วย เหตุนี้ขั้วอิทธิพลทั้งสามฝ่ายจึงตั้งใจสร้างที่พักขึ้นมาในเทือกเขาฮว้า นคง เพื่อให้คนของตัวเองเข้าออกได้้สะด้วก

ตรงที่พักของเด้ือนด้ับ

หลังจากที่แยกจากเนี่ยเทียนมาหลายวัน หูหันที่ไม่ได้้อยู่ใน รัศมีสิบเมตรใกล้กับเนี่ยเทียนตามคำาสัญญากลับมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เพียงลำาพัง

“ข้าต้องการพบไต้เท้าหม่าจิ่ว” เมื่อเข้ามาในหุบเขา หูหัน กมเอ่ยความต้องการแก่ผู้ฝึกลมปราณคนหนึ่งของเด้ือนด้ับที่นาง พบเหมน

คนผู้นั้นจ้องหูหันด้้วยสายตาลึกล้ำาอยู่ครู่หนึ่งจึงกล่าวว่า “ตามข้ามาเถอะ”

ครู่หนึ่งหลังจากนั้นคนผู้นั้นกมพาหูหันไปยังห้องไม้ห้องหนึ่ง ที่ใหญ่ที่สุด้

กลางห้องไม้นั้นกมีค่ายกลนำาส่งห้วงมิติขนาด้เลมกอยู่แห่ง หนึ่ง ค่ายกลนำาส่งห้วงมิตินั้นเป็นของเด้ือนด้ับเพียงผู้เด้ียว ได้้แค่นำา ส่งอยู่ภายในอาณาจักรเลี่ยคงเท่านั้น

ข้างค่ายกลนำาส่งมีชายฉกรรจ์ผู้หนึ่งที่มีตาเด้ียว เปลือยเท้า สวมผ้าป่านเนื้อหยาบกำาลังยืนพิงมุมผนังด้้านหนึ่งอย่างเกียจคร้าน

“ไต้เท้าหม่าจิ่ว น้องชายข้าเป็นอย่างไรบ้างแล้ว?”

หลังจากที่หูหันเข้ามากมโค้งตัวคำานับชายฉกรรจ์ตาเด้ียว จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นด้้วยสีหน้าร้อนใจ

นัยน์ตาของหม่าจิ่วเปล่งประกายเยมนเยียบ แล้วจึงหยิบเอา กล่องเหลมกใบหนึ่งออกมาจากในแหวนเกมบของแล้วโยนให้กับหูหัน

หูหันรับกล่องเหลมกนั้นมาด้้วยอาการตัวสั่น หลังจากเปิด้ ออกดู้นัยน์ตาของนางกมเอ่อคลอไปด้้วยน้ำาตา

ในกล่องเหลมกนั้นมีนิ้วมือข้างหนึ่งวางอยู่

“เจ้าและข้ามีข้อตกลงร่วมกันว่าเว้นระยะทุกหนึ่งปี ข้าจะ ตัด้นิ้วของน้องชายเจ้าหนึ่งนิ้ว” หม่าจิ่วสีหน้าเยมนชา “เจ้าอยู่กับหลี เหย่มาแล้วหนึ่งปี กลับไม่ได้้ข่าวใด้ๆ ที่เด้ือนด้ับของพวกเราต้องการ ปีนี้เจ้าเองกมยังไม่ทำาตัวให้มีประโยชน์ จึงต้องลำาบากน้องชายของ เจ้า”

ไหล่ทั้งสองข้างของหูหันสั่นเทา นางก้มหน้าลงคล้ายกำาลัง ร้องไห้ แต่กลับไม่กล้าส่งเสียงร้อง

ผ่านไปครู่ใหญ่หูหันถึงได้้สงบจิตใจ เงยหน้ามองหม่าจิ่ว คล้ายอยากจะพูด้อะไรบางอย่าง

หม่าจิ่วกลับชิงเอ่ยขึ้นมาก่อนด้้วยสีหน้าเฉยเมย “ปีแรกแค่ นิ้วมือข้างเด้ียว หากปีที่สองเจ้ายังไม่ได้้ผลพวงอะไรกลับมาอีก ข้ากม จะตัด้นิ้วของเขาเพิ่มอีกสองข้าง สำาหรับผู้ฝึกลมปราณแล้ว หากนิ้ว มือหายไปข้างหนึ่งกมได้้รับผลกระทบแล้ว ถ้าไม่มีนิ้วถึงสามนิ้ว ต่อไป กมยากที่จะร่ายคาถาวิเศษได้้อีก”

“ไต้เท้าหม่าจิ่ว ข้า ข้ามาที่นี่โด้ยใช้ค่ายกลนำาส่งห้วงมิติที่ นางมารเผยสร้างไว้ในเทือกเขาฮว้านคง” คำาพูด้ของหม่าจิ่วทำาให้หู

หันใจสลาย นางจึงกล่าวต่อว่า “ข้ากินยากัด้ใจลงไป หากท่านช่วย ข้าหายาแก้ของยากัด้ใจ ข้าสามารถบอกตำาแหน่งของค่ายกลนำาส่ง ห้วงมิติแห่งนั้นให้แก่ท่านได้้”

ด้วงตาของหม่าจิ่วเป็นประกาย เกิด้ความสนใจในที่สุด้ “แม้ว่ายาแก้ยากัด้ใจจะหาได้้ไม่ง่าย แต่เด้ือนด้ับของพวกเรา สามารถแก้ได้้ เจ้าทำาได้้ไม่เลว หากมาบอกตำาแหน่งของค่ายกลนำาส่ง ห้วงมิติแก่ข้าเรมวกว่านี้ อันที่จริงน้องชายของเจ้ากมยังสามารถรักษา นิ้วข้างนั้นไว้ได้้”

หูหันตัวสั่น กล่าวว่า “ข่าวนี้พอจะทำาให้น้องชายของข้า หลุด้พ้นได้้หรือไม่?”

หม่าจิ่วส่ายหัว “ยังไม่พอ”

“มีคนผู้หนึ่งติด้ตามข้ามาด้้วย เขาได้้รับความสำาคัญจาก หลีเหย่อย่างยิ่ง แม้เขาจะมีตบะเพียงท้ายสวรรค์ ทว่ากลับมีหินวิเศษ จำานวนมหาศาลติด้ตัว” หูหันลังเลอยู่ชั่วครู่กมขายข่าวเรื่องของเนี่ย เทียนออกมา “ข้ารู้สึกว่าหากจับตัวเขาได้้กมสามารถนำาไปขู่หลีเหย่ จากนั้นกมรีด้ไถของที่มากกว่านั้นมาจากตัวหลีเหย่”

“อ้อ” หม่าจิ่วสีหน้ามึนตึง “ลองดู้กมได้้ คนผู้นั้นอาจช่วย น้องชายเจ้าได้้มาก แต่สุด้ท้ายกมยังต้องดู้ก่อนว่าจะได้้สิ่งของอะไรมา จากหลีเหย่ผ่านตัวเขาบ้าง”

“ข้าเข้าใจ” หูหันสีหน้ามืด้มน

“เจ้าบอกตำาแหน่งของค่ายกลนำาส่งแห่งมิติมาให้ข้า ข้าจะ ไปเปลี่ยนแปลงให้มันเคลื่อนย้ายไปจากที่แห่งนี้” หม่าจิ่วยืด้ตัวขึ้น “ส่วนเจ้ากมไปจับตัวคนที่เจ้าบอกว่ามีเพียงตบะท้ายสวรรค์มา และ พาเขามาที่นี่”

“ตกลง” หูหันตอบรับอย่างเชื่อฟัง

……

พื้นที่ที่เนี่ยเทียนอยู่ เวลากลางวัน

“ตูม!”

เปลวเพลิงร้อนแรงกลุ่มหนึ่งห้อหุ่มหมัด้ของเนี่ยเทียนแล้ว กระแทกลงไปบนหินก้อนหนึ่งอย่างแรง

หินนั่นแตกทลายไปพร้อมกับเสียงที่ด้ังขึ้นและมีเปลวเพลิง แลบออกมาจากในหินที่แตกออกอย่างต่อเนื่อง

เวลาแปด้วันผ่านไปอย่างรวด้เรมว

แปด้วันมานี้ตอนกลางคืนเนี่ยเทียนจะชักนำาแสงด้าวลงมา รวบรวมไว้ในน้ำาวงด้วงด้าวเพื่อหลอมเป็นหยด้ด้าว

ตอนกลางวันเนื่องจากด้วงด้าวด้ับแสง ประสิทธิผลในการ รวบรวมแสงด้าวของเขาลด้ลงไปมาก เขาจึงเริ่มฝึกคาถาวิเศษเปลว

เพลิงเพื่อทำาความเข้าใจกับวิธีโจมตีอันหลากหลายของคาถาวิเศษ เปลวเพลิง

ที่ไม่ได้้ฝึกวิชาด้าวเคลื่อนย้ายกมเพราะว่าหากฝึกด้าวเคลื่อน ย้าย เขาจะต้องเผาผลาญหยด้ด้าวที่อยู่ในน้ำาวนด้วงด้าว

ตอนนี้เขาติด้อยู่ในขอบเขตท้ายสวรรค์ช่วงท้ายมานาน มากแล้ว เขาจึงร้อนใจที่จะฝ่าทะลุ เลยไม่คิด้จะใช้พลังด้วงด้าว ชั่วคราว แต่พยายามสะสมมันให้ได้้มากที่สุด้

มีเพียงหยด้ด้าวที่อยู่ในน้ำาวนด้วงด้าวสะสมจนถึงระด้ับที่ แน่นอนแล้ว เขาถึงจะฝ่าด้่านไปได้้อย่างราบรื่น

หลังจากผ่านการฝึกฝนกลางด้ึกอย่างหนักมาตลอด้แปด้ คืน เขาจึงแอบมีความรู้สึกว่าหยด้ด้าวที่เขารวบรวมไว้ใกล้จะบรรลุ ไปถึงขอบเขตของการฝ่าทะลุแล้ว

เขาจึงยิ่งไม่กล้านำาพลังด้วงด้าวที่แฝงเร้นอยู่ในหยด้ด้าวมา ใช้ง่ายๆ

ช่วงเวลาที่ผ่านมานี้ เขาตั้งใจฝึกฝนอยู่ที่นี่โด้ยที่ไม่พบเจอ กับสัตว์วิเศษหรือคนคนใด้ และไม่ได้้เจอกับรอยแยกห้วงมิติที่ล่อง ลอยมากนัก

หลีเหย่ไม่ได้้โกหกเขาจริงๆ สถานที่แห่งนี้เคยผ่านการ สำารวจไปแล้วจึงไม่มีใครมาเกี่ยวข้องด้้วย

เด้ิมทีเขาจึงคิด้จะสงบจิตสงบใจฝึกอยู่ที่นี่ต่อไป

ทว่าเรื่องไม่คาด้คิด้มักเกิด้ขึ้นได้้เสมอ คืนนี้ขณะที่เขากำาลัง ชักนำาพลังด้วงด้าว ทิพย์จักษุข้างหนึ่งที่เขาปลด้ปล่อยออกไปกลับ สัมผัสได้้ถึงปราณของสิ่งมีชีวิตอย่างเฉียบไว

เขาขมวด้คิ้ว ตื่นขึ้นมาจากการฝึกบำาเพมญตบะ แอบสังเกต ทิศทางที่ส่งมาจากปราณชีวิตนั้น

ไม่นานหลังจากนั้นผู้ฝึกลมปราณที่สวมอาภรณ์ขาด้กระรุ่ง กระริ่งลักษณะเหมือนขอทานกมาปรากฏอยู่ตรงนี้ด้้วยใบหน้าตื่น ตระหนก

ทั้งสองคนนั้น คนหนึ่งมีขอบเขตเด้ียวกับเขานั่นคือท้าย สวรรค์ช่วงท้าย ส่วนอีกคนคือกลางสวรรค์ช่วงต้น ต่างกมเป็นสิ่งมี ชีวิตที่อยู่ในลำาด้ับต่ำาสุด้ของห่วงโซ่อาหารในเทือกเขาฮว้านคง

คนทั้งสองสำารวจเทือกเขาฮว้านคงมาแล้วสามเด้ือน ไม่ เพียงแต่ไม่ได้้รับผลพวงใด้ๆ ทั้งยังใช้หินวิเศษที่มีติด้ตัวไปจนหมด้สิ้น ก่อนหน้านี้กว่าจะหนีรอด้มาจากรอยแยกห้วงมิติที่รวมตัวกันหนา แน่นได้้ไม่ใช่เรื่องง่าย เวลานี้จึงคิด้จะมาหลบภัยอยู่ที่นี่ชั่วคราว

หลังจากที่อาหารถูกนำามากินจนหมด้ ผู้ที่อยู่ขอบเขตกลาง สวรรค์ช่วงต้นกมไม่คิด้จะรวบรวมพลังวิญญาณไปต้านทานกับปราณ วิญญาณฟอาด้ินที่สกปรกอีกแล้ว

ในร่างกายของเขาจึงมีปราณวิญญาณที่มีสิ่งเจือปนอยู่ มากมาย ทำาให้เลือด้เนื้อของเขาปวด้ร้าว หากไม่สามารถหาหินวิเศษ มาแก้ไขปัญหาในร่างกายอีกไม่นานกมจะเกิด้เรื่องใหญ่ขึ้นกับเขา

“ไม่นึกเลยว่าที่นี่จะมีคนอยู่ด้้วย!”

เมื่อเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ ผู้ที่อยู่ขอบเขตกลางสวรรค์ช่วง ต้นกมพลันหันมาเหมนเนี่ยเทียน

เขาจ้องเนี่ยเทียนด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่งครั้ง แล้วอยู่ๆ กม หัวเราะหึหึ เด้ินเข้ามาหาเนี่ยเทียนด้้วยความกระตือรือร้น เด้ินไป พลางพูด้ไปด้้วย “น้องชาย ขอให้พวกเราพี่น้องยืมหินวิเศษหน่อยได้้ หรือไม่ พวกเราวนเวียนอยู่ในเทือกเขาฮว้านคงมาสามเด้ือนแล้ว หิน วิเศษที่พกมากมใช้หมด้ไปแล้วด้้วย ช่วยเหลือกันหน่อยเถอะ แล้วพวก เราพี่น้องจะจด้ใจไว้ให้ขึ้นใจ”

“ข้าชื่อชิวซาน น้องชายของข้าชื่อชิวสือ มาจากซากปรัก หักพัง”

ตอนที่เขาแนะนำาตัวเองกมค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน ไปด้้วย ขณะที่อยู่ห่างจากเนี่ยเทียนไปประมาณแปด้เมตร นัยน์ตา ของเขาพลันเผยความดุ้ร้าย แล้วอยู่ๆ กมเพิ่มความเรมวกระโจนเข้าใส่

ทรายไหลที่แทรกสอด้ไปด้้วยแสงสีทองมืด้มนพลันพุ่งออก มาจากกลางฝ่ามือของเขา พริบตาเด้ียวกมปกคลุมไปทั่วร่างของเนี่ย เทียน

แสงสีทองหม่นที่อยู่ท่ามกลางทรายไหลนั้นร้อนลวกราวกับ แผ่นเหลมกเผาไฟ ทั้งยังมีพลังในการแทรกซึมที่น่าหวาด้กลัว

เนี่ยเทียนหน้าไม่เปลี่ยนสี เขาแค่หันฝ่ามือทั้งสองข้าง เข้าหากัน พลังธาตุต่างๆ ในร่างกายซึ่งปะปนไปกับปราณเลือด้เนื้อ และพลังจิตถูกนำามาสร้างเป็นสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงขนาด้เลมกทันที

สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงแผ่ปกคลุมไปทั่วร่างกายเขาแค่ใน รัศมีหนึ่งเมตร

“สวบๆ!”

เสียงทรายไหลร่วงหล่นลงมา พอเข้ามาอยู่ในสนามแม่ เหลมกกมถูกบิด้เบือน แสงสีทองเข้มในทรายไหลกมพลันร่วงลงบนพื้น

และเวลานี้เอง ชิวซานที่เพิ่งแนะนำาตัวเองไปกมแสยะยิ้ม โบกสะบัด้กระบองสั้นสีทองฟาด้เข้ามาที่ตัวเนี่ยเทียน

กระบองสั้นสีทองส่องประกายแสงสีทองเจิด้จ้า พลัง วิญญาณธาตุทองกมปล่อยสะเกมด้แสงออกมาเป็นจุด้ๆ

ทว่าเพียงแค่ครู่เด้ียวเท่านั้นแสงสีทองทั้งหมด้กมหด้หายไป อย่างรวด้เรมว

เวลานี้สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงที่เนี่ยเทียนสร้างขึ้นได้้ขยาย ไปรอบด้้านกินบริเวณสามเมตรแล้ว

กระบองสั้นสีทองที่ชิวซานถืออยู่ในมือ เมื่อมาอยู่ในสนาม แม่เหลมกยุ่งเหยิงแสงสีทองที่ปล่อยออกมาจึงมืด้สลัวลงไปด้้วย มุม ปากของชิวซานมีเลือด้สด้ไหลออกมาคล้ายถูกโจมตีอย่างหนัก

“รนหาที่ตาย”

เนี่ยเทียนยกมือขึ้นกำาเป็นหมัด้เหมือนค้อน จากนั้นกมใช้ คาถาวิเศษเปลวเพลิงสร้างค้อนไฟขึ้นมา

เมื่อค้อนไฟนี้ก่อตัวสำาเรมจ มือซ้ายของเนี่ยเทียนกมราวกับ ค้อนที่ถูกตีด้้วยเหลมกร้อนจนกลายมาเป็นสีแด้งแผด้เผาแล้วทุบลงไป บนศีรษะของชิวซานผู้นั้นอย่างแรง

ค้อนเปลวเพลิงที่แฝงเร้นไว้ด้้วยพลังจิตของเขามีอานุภาพ ร้ายกาจถึงขนาด้ทำาให้ศีรษะเกินครึ่งของชิวซานยุบยวบลงไปในร่าง

แม้แต่ร้องสักเอะชิวซานกมยังทำาไม่ได้้ ตายคาที่ทันที

ชิวสือน้องชายของซิวซานพอเหมนว่าพี่ชายตัวเองตายกม ออกวิ่งโด้ยไม่คิด้คำานึงถึงสิ่งใด้อีก

“ไป!”

หมัด้ที่ลุกไหม้ไปด้้วยเปลวเพลิงนั้น เมื่อเนี่ยเทียนกางห้า นิ้วออก เปลวเพลิงเป็นกลุ่มๆ กมคล้ายงูวิเศษเปลวไฟที่บินเข้าไปหาชิ วสือ

เวลาเด้ียวกันนั้นเขากมพาสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงพุ่งเข้าหาชิ วสืออย่างรวด้เรมวราวสายฟอาแลบด้้วย

“สวบๆๆ!”

เปลวเพลิงสามกลุ่มเสียบทะลุหัวใจของชิวสือจากทางด้้าน หลัง ทำาให้เท้าของชิวสือที่กำาลังห้อเหยียด้ไปข้างหน้ากลายมาเป็นโซ ซัด้โซเซ

เนี่ยเทียนที่พกพาสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงขยับเข้าไปใกล้เขา แล้วใช้หมัด้ไฟต่อยโครมไปที่ชิวสือผู้เป็นน้องชายจนตายคาที่เช่นกัน

“เทือกเขาฮว้านคงไม่มีคนด้ีอยู่จริงๆ ด้้วย ตอนที่ข้าจะเข้า มาหลีเหย่กมเคยเอ่ยเตือนข้าหลายครั้ง เขาพูด้ไม่ผิด้เลยสักนิด้เด้ียว” พึมพำาเบาๆ อยู่สองสามประโยค เนี่ยเทียนกมค้นไปทั่วร่างของพี่น้อง ชิวซานและชิวสือ ทว่ากลับไม่พบหินวิเศษแม้แต่ก้อนเด้ียว เจอเพียง อาวุธวิเศษสามชิ้นที่ระด้ับไม่สูงเท่าไหร่นัก นี่ทำาให้เขาผิด้หวังไม่น้อย

หลายวันหลังจากนั้น เนี่ยเทียนยังคงตั้งใจฝึกบำาเพมญตบะ อยู่ที่นี่

เมื่อผ่านการต่อสู้กับพี่น้องชิวซานและชิวสือและใช้สนาม แม่เหลมกยุ่งเหยิงไป เขาพบว่าเป็นเหมือนที่เขาคาด้การณ์เอาไว้นั่นคือ สนามแม่เหลมกยุ่งเหยิงของเขาสามารถต้านทานปราณวิญญาณ สกปรกของอาณาจักรเลี่ยคงได้้

ปราณวิญญาณที่สกปรกด้้านในมีสิ่งเจือปนอยู่มากมาย หลังจากที่สิ่งสกปรกเหล่านั้นถูกแยกตัวออกมาในสนามแม่เหลมก ยุ่งเหยิง มันจึงกลายมาเป็นพลังภายนอกอีกส่วนหนึ่งของสนามแม่ เหลมก

ส่วนปราณวิญญาณที่สะอาด้แล้วกมกลายมาเป็นพลังอีก ส่วนหนึ่งของสนามแม่เหลมกยุ่งเหยิง และถูกเขาดู้ด้ซับเอาไปชุบ หลอมได้้

เพียงแต่ว่าปราณวิญญาณเหล่านั้นเมื่อเทียบกับปราณ วิญญาณที่มีอยู่ในหินวิเศษแล้วยังเจือจางกว่าเยอะมาก ใช้วิธีนี้ฝึก บำาเพมญตบะจะล่าช้าเกินไป เนี่ยเทียนจึงล้มเลิกความคิด้ที่จะเอามัน มาใช้อย่างรวด้เรมว

มาถึงกลางด้ึกอีกครั้ง

เนี่ยเทียนที่นั่งนิ่งๆ พลันสัมผัสได้้ว่าเขาไม่สามารถชักนำา พลังด้วงด้าวมาได้้อีกแล้ว และไม่สร้างสามารถหยด้ด้าวในน้ำาวน ด้วงด้าวได้้อีก

บัด้นี้ในที่สุด้เขากมตระหนักได้้ว่าหยด้ด้าวที่รวมตัวกันอยู่ใน น้ำาวนด้วงด้าวของเขามาถึงระด้ับเปี่ยมล้น

เขารู้ว่าถึงเวลาที่เขาจะฝ่าทะลุเข้าสู่ขอบเขตกลางสวรรค์ แล้ว

และเวลานี้เองทิพย์จักษุของเขาที่ลอยอยู่สูงกลางอากาศกม สัมผัสได้้ถึงการต่อสู้อย่างดุ้เด้ือด้ในบริเวณใกล้เคียง

เขาจึงลุกขึ้นยืนแล้วเด้ินไปข้างหน้า