ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 267 เอนเอียงไปข้างหนึ่ง

เนี่ยเทียนมองออกว่าการลงมือของกะโหลกเลือด้ในครั้งนี้ ถือว่าโชคไม่เลว

ทางฝ่ายของเด้ือนด้ับไม่มียอด้ฝีมือที่แขมงแกร่งเฝอาอยู่มาก เท่าใด้นัก พลังในการสู้รบจึงธรรมด้าอย่างมาก

เขาสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่งกมพบว่าพวกต้นสวรรค์ของ เด้ือนด้ับที่อยู่ที่นี่ต่างกมีแค่ช่วงต้นและช่วงกลางเท่านั้น

ผู้ที่อยู่ช่วงกลางกมีเพียงคนเด้ียว ส่วนผู้ที่มีขอบเขตต้น สวรรค์ช่วงต้นกมีแค่สองคนเท่านั้น

ลำาพังเพียงแค่กู๋อวี่ที่มีตบะต้นสวรรค์ช่วงท้ายคนเด้ียวกม มากพอจะต้านทานผู้ที่มีขอบเขตต้นสวรรค์สามคนนั้นของเด้ือนด้ับ ได้้อย่างสบายๆ ทั้งยังชนะขาด้ลอยด้้วย!

ความแตกต่างทางขอบเขตที่เลมกน้อยกมสามารถสร้างหลุม ลึกกว้างใหญ่ให้แก่พลังในการต่อสู้ ผู้ที่มีขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงท้าย คนหนึ่งจึงสามารถสังหารผู้ที่อยู่ช่วงกลางซึ่งต่ำากว่าหนึ่งระด้ับได้้ อย่างน้อยสามคน

แค่กู๋อวี่คนเด้ียวกมทำาให้ทางฝ่ายของเด้ือนด้ับรับมือไม่ไหว แล้ว นี่ยังมามีสือชิงที่มีขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงกลางซึ่งมีพลังในการ ต่อสู้ที่แกร่งกร้าวอย่างถึงที่สุด้อีกด้้วย

นอกจากนี้แล้วทางฝ่ายของกะโหลกเลือด้ยังมีคนที่อยู่ ขอบเขตต้นสวรรค์ช่วงต้นอีกสองคน

หากไม่เป็นเพราะเวลากระชั้นชิด้ อันที่จริงการลอบฆ่า เด้ือนด้ับมีแค่กู๋อวี่สี่คนกมากพอจะสังหารผู้แขมงแกร่งของเด้ือนด้ับทุก คนที่เฝอาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้้แล้ว

สาเหตุที่ทำาให้ศักยภาพของพวกเขาต่างกันมากขนาด้นี้กม เป็นเพราะพวกหม่าจิ่วออกไปไล่ล่าเผยฉีฉีข้างนอกจนถึงกระทั่งตอน นี้กมยังไม่กลับมา

หากตอนนี้พวกหม่าจิ่วอยู่ในหุบเขา เมื่อเด้ือนด้ับรวมพลัง ของสองกลุ่มเข้าด้้วยกัน พวกกู๋อวี่แห่งกะโหลกเลือด้กมต้องเสียเปรียบ อย่างหนักแน่นอน

โชคด้ีของพวกเขานั้นอยู่ที่พลังในการต่อสู้สองกลุ่มของ เด้ือนด้ับในเทือกเขาฮว้านคงต่างกมกระจายตัวกันอยู่

ทำาให้พวกเขาสามารถแยกสังหารฝ่ายตรงข้ามได้้

“ฮ่าๆ! โชคด้ีไม่น้อย!”

“ไม่มีผู้แขมงแกร่งเฝอาปกปอง พวกเราสามารถไล่ฆ่าพวก เขาไปทีละคน ทั้งยังทำาลายค่ายกลนำาส่งแห่งมิติได้้ด้้วย!”

“จำาต้องลองเสี่ยงถึงจะได้้รับผลลัพธ์ที่เกินคาด้คิด้จริงๆ!”

สมาชิกของกะโหลกเลือด้ที่ไล่ล่าเด้ือนด้ับไปรอบด้้านต่างกม หัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้้วยความโอหัง

พวกเขาเองกมองออกเช่นกันว่านี่คือโอกาสอันด้ีที่หาได้้ ยากยิ่ง ขอแค่สามารถทำาลายค่ายกลของเด้ือนด้ับสำาเรมจ สังหารผู้

แขมงแกร่งของเด้ือนด้ับที่อยู่ที่นี่ พวกเขายังสามารถรอคอยให้พวก หม่าจิ่วกลับมาได้้อีกด้้วย

และหากสังหารพวกหม่าจิ่วให้ตายอยู่ในเทือกเขาฮว้านคง ได้้ กองกำาลังที่เด้ือนด้ับจัด้วางไว้ในเทือกเขาฮว้านคงกมจะหายไป อย่างไร้ร่องรอย!

หากการลงมือครั้งนี้ประสบผลสำาเรมจ สมาชิกกะโหลกเลือด้ ทุกคนที่เข้าร่วมกมจะถือว่าสร้างความด้ีความชอบครั้งใหญ่

เมื่อได้้เด้ินทางกลับฐานที่ตั้ง พวกเขากมจะได้้ใช้ค่าความด้ี มาแลกผลตอบแทนที่มหาศาลจากกะโหลกเลือด้ ไม่ว่าจะเป็นหิน วิเศษ ยา เกราะวิเศษหรืออาวุธวิเศษระด้ับสูงกมล้วนเอามาครอบ ครองได้้

ตรงจุด้ที่กระท่อมไม้พังทลายลง

ฝีมือร้ายกาจของสือชิงบีบให้สมาชิกเด้ือนด้ับที่อยู่บริเวณ รอบๆ ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติหนีกระเจิด้กระเจิงกันไปคนละทาง

หลังจากที่เผยฉีฉีใช้กระบี่ไร้รอยสังหารสมาชิกเด้ือนด้ับไป สองคนกมด้ึงเอากระบี่ไร้รอยกลับมา แล้วตั้งใจทำาลายค่ายกลนำาส่ง แห่งมิติแห่งนั้นตามความเข้าใจเวทลับห้วงมิติของนาง

ห่างกันไกลเป็นร้อยเมตร เส้นสายตาของเนี่ยเทียนกมยัง ค่อยๆ ตกไปอยู่บนร่างของเผยฉีฉี

เขาไม่สนใจการต่อสู้ในหุบเขาอีกแล้ว

เขามองออกนานแล้วว่าอันที่จริงกุญแจสำาคัญที่จะตัด้สิน แพ้ชนะในการต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้้อยู่ที่ยอด้ฝีมือของกะโหลกเลือด้อย่าง พวกกู๋อวี่

จะทำาลายหรือรื้อถอนค่ายกลนำาส่งแห่งมิติหลังนั้นให้สำาเรมจ ขัด้ขวางไม่ให้ผู้แขมงแกร่งของเด้ือนด้ับตามเข้ามาทีหลังได้้หรือไม่ต่าง หากถึงจะเป็นปัจจัยสำาคัญที่จะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ของเทือก เขาฮว้านคงแห่งนี้

“คุณหนูเผย การรื้อถอนค่ายกลนำาส่งข้ามิอาจช่วยได้้ แต่ ข้ารับรองได้้ว่าตอนที่เจ้าลงมือ จะไม่มีคนใด้ของเด้ือนด้ับมารบกวน ให้เจ้าต้องเสียสมาธิเด้มด้ขาด้” สือชิงเอ่ยรับปากอย่างหนักแน่น

ม่านแสงพลังวิญญาณสีเทาเหลือบเหลืองกระเพื่อมออกมา จากบนร่างของเขา พื้นด้ินรอบด้้านสั่นไหวไม่หยุด้จนมีเสียง “ครืนๆ ๆ” ด้ังลอยมา

แค่สมาชิกของเด้ือนด้ับเหยียบลงบนพื้นด้ิน ร่างของพวก เขากมจะสั่นคลอนอย่างรุนแรง และถูกการสั่นไหวที่มาจากพื้นด้ิน โจมตี

เมื่ออยู่ภายใต้แผ่นด้ินไหวเป็นระลอกเช่นนั้น ผู้ที่มีตบะ กลางสวรรค์ช่วงต้นและช่วงกลางจะต้องมีเลือด้ออกปากออกจมูก ทุกคนจึงได้้แต่หนีตายด้้วยความหวาด้กลัว

มีเพียงผู้ที่มีตบะกลางสวรรค์ช่วงท้ายเท่านั้นที่ถึงจะพอ ต้านทานได้้ แต่กมยังมีสีหน้าน่าเกลียด้ ยืนหยัด้ได้้ครู่เด้ียวกมต้องเลี่ยง ออกไป

กลับกลายเป็นเผยฉีฉีที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างค่ายกลนำาส่งเสีย อีกที่ไม่ได้้รับผลกระทบใด้ๆ นางมุ่งมั่นใช้นิ้วเรียวยาวถูลงไปบนค่าย กลนำาส่งคล้ายกำาลังหาวิธีทำาลาย

“ค่ายกลนำาส่งถึงจะสำาคัญที่สุด้!”

“หากนางมารเผยรื้อค่ายกลนำาส่งของพวกเราสำาเรมจ พวก เรากมยากที่จะเด้ินทางกลับไปพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างได้้โด้ยตรง และจะต้อง ถูกคนของกะโหลกเลือด้ไล่ฆ่าระหว่างทาง!”

“ต้องขัด้ขวางนางมารเผยให้ได้้!”

ผู้แขมงแกร่งต้นสวรรค์หลายคนของเด้ือนด้ับกมค่อยๆ ตระหนักได้้ถึงกุญแจสำาคัญ จึงพากันพุ่งกระโจนเข้าหาเผยฉีฉีและสื อชิงอย่างบ้าคลั่ง

น่าเสียด้ายที่กู๋อวี่ซึ่งเตรียมตัวตั้งรับมานานแล้วไม่มีทาง ปล่อยให้พวกเขาทำาตามใจหวัง

“พวกเจ้าเด้ินทางไปก่อนเถอะ อีกไม่นานเท่าไหร่เจ้าพวก หม่าจิ่วกมจะไปพบพวกเจ้าในนรกแล้วล่ะ” กู๋อวี่หัวเราะบ้าคลั่งด้้วย ความกำาเริบเสิบสาน ซึ่งเสียงหัวเราะนั้นสั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา

ผู้แขมงแกร่งขอบเขตต้นสวรรค์อีกสองคนของกะโหลกเลือด้ กมารวมตัวกันอยู่ข้างกายสือชิงอย่างรวด้เรมว มองคนเหล่านั้นที่เข้า มาใกล้ด้้วยรอยยิ้มเสแสร้ง

“สถานการณ์ส่วนใหญ่อยู่ในการควบคุมแล้ว”

เนี่ยเทียนสังเกตการณ์มาพักใหญ่ พอเหมนเหตุการณ์เช่นนี้กม รู้ทันทีว่าหากไม่มีเรื่องไม่คาด้คิด้เกิด้ขึ้น กะโหลกเลือด้กมจะเป็นฝ่าย คว้าชัยไปครอง

เขาไม่ได้้เข้าร่วมการต่อสู้ที่เอนเอียงไปข้างหนึ่งครั้งนี้ ไม่ได้้ คิด้จะแย่งความด้ีความชอบของสมาชิกกะโหลกเลือด้ แค่ยืนดู้อยู่ ข้างๆ เท่านั้น

เขารู้ว่าสมาชิกของสมาชิกกะโหลกเลือด้คนใด้กมตามที่ สังหารคนของเด้ือนด้ับได้้กมจะสามารถเอาศีรษะและกำาไลเกมบของ ของผู้ตายมาแลกเป็นค่าความด้ีในระด้ับที่ต่างกันออกไป

จำานวนของค่าความด้ีจะเป็นตัวตัด้สินว่าพวกเขาจะแลก เอาทรัพย์สินไปจากกะโหลกเลือด้ได้้มากน้อยแค่ไหน ทั้งยังตัด้สินการ เลื่อนขั้นของฐานะและตำาแหน่งของพวกเขาในภายภาคหน้าด้้วย

เขากมเป็นแค่คนนอกที่เพิ่งได้้รับปอายขุนนางต่างถิ่นมา ใน การต่อสู้ที่รู้อยู่แล้วว่าต้องชนะเช่นนี้ หากเขาสังหารคนของเด้ือนด้ับ อีกกมจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นแขกแต่คิด้ครอบครองตำาแหน่งเจ้า บ้าน คิด้ฮุบเอาค่าความด้ีของพวกเขาไปครองเสียเอง

ด้ังนั้นเขาจึงทำาเพียงมองเฉย

“พรวด้!”

เลือด้สด้พุ่งโกรกออกมาจากคอของผู้ที่มีขอบเขตต้น สวรรค์ช่วงต้นคนหนึ่งราวกับน้ำาพุ ศีรษะของคนผู้นั้นปลิวกระเด้มนขึ้น สูง จากนั้นกมถูกมือของกู๋อวี่คว้าเอาไว้

กู๋อวี่สะบัด้ศีรษะของคนผู้นั้นจนเลือด้สด้สาด้กระเซมนไปทั่ว ร่างของเขา แล้วหัวเราะร่าอย่างกระหายเลือด้

การตายของคนผู้นั้นคล้ายเป็นสัญญาณอย่างหนึ่งที่ทำาให้ สมาชิกคนอื่นๆ ของเด้ือนด้ับซึ่งพยายามจะพลิกฟื้นสถานการณ์ จิตใจพังทลาย

“หนีกันเถอะ ไม่มีประโยชน์แล้ว หากพวกเราคิด้จะสู้จนถึง ที่สุด้กมีแต่พาตัวไปตายเปล่าๆ เท่านั้น”

“ไป! ไปหาพวกไต้เท้าหม่าจิ่วกัน ขอแค่ได้้รวมตัวกับไต้เท้า หม่าจิ่ว อาศัยพลังของพวกเขา พวกเราถึงจะมีโอกาสพลิกฟื้น สถานการณ์!”

“ถอนกำาลังออกจากที่นี่!”

ไม่นานผู้แขมงแกร่งของเด้ือนด้ับที่ยังคงต่อสู้กับสมาชิกของ กะโหลกเลือด้กมหมด้สิ้นซึ่งปณิธานในการรบ แต่ละคนอยากแต่จะหนี ให้พ้นไป

คนที่สวมอาภรณ์ของเด้ือนด้ับจึงหนีฮือออกไปนอกหุบเขา

ด้้านหลัง กู๋อวี่ที่ร่างเปรอะไปด้้วยเลือด้ไล่ตามไปสังหารผู้ที่ มีขอบเขตต้นสวรรค์อีกสองคนที่ยังมีชีวิตอยู่ ส่วนไฉ่โยวกมพาสมาชิก ของกะโหลกเลือด้ที่เหลือไล่ล่าผู้ที่มีขอบเขตกลางสวรรค์ของเด้ือน ด้ับ

ในบรรด้าสมาชิกของกะโหลกเลือด้ ไฉ่เยว่ที่แต่งกายเป็น ชายโหวกเหวกโวยวายเสียงด้ังด้้วยความฮึกเหิม แล้วกมไล่ตามออกไป นอกหุบเขาด้้วย

“คุณ คุณชายน้อย!”

พอสือชิงเหมนว่านางจะออกไปจากหุบเขา หน้าของเขากม เปลี่ยนสีน้อยๆ แล้วตวาด้เสียงด้ังทันที “เจ้าห้ามออกไปจากหุบเขา เด้มด้ขาด้! ก่อนจะมาที่นี่เจ้ารับปากข้าแล้วว่าจะไม่เด้ินออกไปจาก ขอบเขตที่เส้นสายตาของข้ามองเหมน! หากเจ้าไม่ทำาตามสัญญา รอก ลับไปเมืองโพ่เมี่ยเมื่อไหร่ ข้าจะบอกกับบิด้าของเจ้าด้้วยตัวเอง ให้ เขาห้ามไม่ให้เจ้ามาที่เทือกเขาฮว้านคงอีก!”

“น่าเบื่อจริงๆ รำาคาญชะมัด้!”

ไฉ่เยว่ถูกคำาพูด้ประโยคนั้นของสือชิงกระตุ้นให้ขุ่นเคือง นางโบกกระบี่ในมือแทงสวบๆๆ ลงไปตรงหน้าอกของผู้แขมงแกร่ง เด้ือนด้ับคนหนึ่งที่ตายไปนานแล้วไม่หยุด้

เลือด้ร้อนของนางกำาลังพลุ่งพล่านจึงอยากจะทำาเหมือนไฉ่ โยวพี่ชายของนางและสมาชิกคนอื่นๆ ของกะโหลกเลือด้ที่ไล่สังหาร พวกคนที่หนีไป

การต่อสู้เช่นนี้ต่างหากถึงจะเป็นสิ่งที่นางต้องการ เป็นเปอา หมายที่นางมาเทือกเขาฮว้านคง

การด้ำารงอยู่ของสือชิงกมเหมือนพันธนาการชิ้นหนึ่งที่กักกัน ร่างของนางเอาไว้ ทำาให้การเคลื่อนไหวของนางถูกจำากัด้ ไม่สามารถ ทำาทุกอย่างได้้ตามใจชอบ แน่นอนว่านางย่อมไม่สบอารมณ์

แต่นางเองกมรู้ด้ีว่าหากนางไม่เชื่อฟังสือชิง คราวหน้าบิด้า ของนางย่อมไม่ปล่อยให้นางออกจากเมืองโพ่เมี่ยอีกแน่นอน

ด้ังนั้นนางจึงยังเลือกทำาตามอย่างรู้ความ ได้้แต่รอให้การ ต่อสู้ในหุบเขาสงบลงอย่างเบื่อหน่าย

“หึ! ข้าล่ะเกลียด้คนอย่างเจ้าที่สุด้เลย แม้แต่ต่อสู้กับเด้ือน ด้ับกมยังไม่กล้า นี่น่ะหรือลูกผู้ชาย!”

นางเหลือบมองมาเหมนเนี่ยเทียนที่ยืนอยู่อย่างเบื่อหน่ายไม่ ต่างกันกมย่นจมูกใส่เขา บนใบหน้าเลมกๆ ที่งด้งามเตมไปด้้วยความ ดู้แคลน “เมื่อครู่ข้าสังเกตเหมนแล้ว ตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เจ้ากมเอาแต่ มองเฉยอย่างเด้ียว”

“คนอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรได้้ครอบครองปอายขุนนางต่างถิ่น ของกะโหลกเลือด้เรา?”

“กะโหลกเลือด้ของเราไม่ต้องการขุนนางต่างถิ่นที่ไร้ ประโยชน์ เจ้ารีบคืนปอายตัวตนนั้นมาซะด้ีๆ อย่าได้้สร้างความ อับอายให้กับขุนนางต่างถิ่นคนอื่นๆ ของกะโหลกเลือด้!”

สือชิงที่เฝอาอยู่ข้างกายเผยฉีฉี รอให้นางรื้อถอนค่ายกลนำา ส่งแห่งมิตินั้นสำาเรมจกมองมาด้้วยสายตาสงสัยเลมกน้อย

และเขาเองกมค้นพบว่าเนี่ยเทียนไม่ได้้เข้าร่วมการต่อสู้ด้้วย

ด้้วยนิสัยของไฉ่โยวย่อมไม่มีทางมอบปอายขุนนางต่างถิ่นให้ กับคนที่ไร้ความสามารถแน่นอน

มีเพียงคนที่แขมงแกร่งและได้้รับการยอมรับจากไฉ่โยวอย่าง แท้จริงเท่านั้นถึงจะได้้รับมอบปอายขุนนางต่างถิ่น ทว่าเนี่ยเทียนที่มี ตบะเพียงกลางสวรรค์ช่วงต้นกลับเป็นคนที่มีขอบเขตอ่อนด้้อยที่สุด้ ในบรรด้าขุนนางที่พวกเขาจ้างมา

สือชิงเองกมแอบแปลกใจ แปลกใจว่าพลังในการต่อสู้ของ เนี่ยเทียนเป็นเช่นไรกันแน่ และเด้ิมทีกมคิด้จะทด้สอบเขาด้้วยการต่อสู้ ครั้งนี้

การที่เนี่ยเทียนไม่ทำาอะไรสักอย่างทำาให้เขารู้สึกผิด้หวัง ขณะเด้ียวกันกมีความคลางแคลงใจเกิด้ขึ้นด้้วย

ด้ังนั้นเขาจึงไม่เอ่ยตำาหนิไฉ่เยว่