ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 268 คลื่นความไม่สงบที่เกิด้ขึ้นอีกครั้ง

ทุกพื้นที่ในด้ินแด้นด้าวตกล้วนมีการต่อสู้เกิด้ขึ้นไม่มีวัน หยุด้พัก

ในเก้าอาณาจักร เนื่องด้้วยมีสำานักของผู้ฝึกปราณด้ำารงอยู่ คนมากมายที่ขอบเขตไม่สูงแต่เนื่องจากรุ่นของบิด้าเป็นผู้อาวุโสใน สำานัก ต่อให้ตนเองจะอ่อนแอ ทว่ากลับได้้รับความนับถือเพราะฐานะ ของตัวเอง

แต่อาณาจักรเลี่ยคงนั้นไม่เหมือนกัน

อาณาจักรเลี่ยคงที่ไม่เหมาะสำาหรับการฝึกตนของผู้ฝึก ปราณเป็นสถานที่ที่พวกคนชั่วร้ายเลวทรามของเก้าอาณาจักรมา รวมตัวกัน ทำาให้การต่อสู้ของที่แห่งนี้ยิ่งโหด้เหี้ยมและนองเลือด้มาก ยิ่งกว่า

ที่นี่นับถือแต่ผู้แขมงแกร่ง นับถือแต่คนที่มีความสามารถ

แม้แต่ไฉ่โยวเองกมตาม ทั้งๆ ที่เขาเป็นถึงบุตรของไฉ่หลัน ผู้นำากะโหลกเลือด้ กมยังจำาเป็นต้องใช้การเข่นฆ่าครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้ การฝึกขัด้เกลาตนเองในเทือกเขาฮว้านคงมานานปีถึงจะค่อยๆ ได้้ รับความเคารพนับถือและการยอมรับจากพวกยอด้ฝีมือในกะโหลก เลือด้

ขนาด้ไฉ่โยวยังเป็นเช่นนี้ สมาชิกคนอื่นๆ ของกะโหลก เลือด้กมยิ่งต้องเป็นแบบนี้

ในสายตาของไฉ่เยว่ ในเมื่อเนี่ยเทียนได้้รับปอายตัวตน ขุนนางต่างถิ่นมาจากพี่ชายของนางกมน่าจะต้องมีความสามารถที่ สอด้คล้องกับฐานะของตัวเอง

แน่นอนที่นางย่อมคิด้ว่าเนี่ยเทียนที่เพิ่งได้้รับปอายตัวตน ขุนนางต่างถิ่นมาควรต้องแสด้งความสามารถของตัวเองออกมาให้ด้ี ในการลงมือต่อเด้ือนด้ับครั้งนี้

ใช้การสังหารสมาชิกของเด้ือนด้ับมาพิสูจน์ตัวเองต่อคน อื่นๆ ของกะโหลกเลือด้ว่าเขาเหมาะสมกับการที่ได้้รับปอายตัวตน ขุนนางต่างถิ่น และกมถือว่าเป็นการให้เกียรติพี่ชายนาง

หากเนี่ยเทียนไม่แขมงแกร่งมากพอ ไม่แสด้งความสามารถ ออกมาต่อหน้าคนอื่นๆ ของกะโหลกเลือด้ คนอื่นๆ กมจะสงสัยความ สามารถในการดู้คนของพี่ชายนาง

ทว่าเนี่ยเทียนกลับเอาแต่มองดู้ด้าย กมไม่รู้ว่าเกรงกลัวที่จะ ต้องต่อสู้กับเด้ือนด้ับหรือมีจุด้ประสงค์อื่นกันแน่

ในสายตาของนาง ความนิ่งเฉยของเนี่ยเทียนแท้จริงแล้ว เป็นการทำาลายบารมีน่าเกรงขามของพี่ชายนาง ด้ังนั้นนางจึงไม่ พอใจอย่างมาก จึงพูด้ออกมาตรงๆ

เนี่ยเทียนหัวเราะเฮอๆ ไม่ได้้สนใจคำาต่อว่าต่อขานของนาง แสร้งทำาเป็นว่าไม่ได้้ยิน

และเนี่ยเทียนกมองออกถึงความแคลงใจในสายตาของสื อชิง รู้ว่าแม้แต่สือชิงเองกมยังสงสัยในความสามารถของเขา

“ทำาไมล่ะ? ยอมรับว่ากลัวแล้วรึ?” ไฉ่เยว่ทำาเสียงขึ้นจมูก หนึ่งครั้ง กล่าวอย่างเอาแต่ใจว่า “หากเจ้ากลัวกมรีบคืนปอายตัวตน ขุนนางต่างถิ่นมาซะด้ีๆ! เจ้าอย่ามาสร้างความอัปยศให้แก่กะโหลก

เลือด้ของข้า อย่าให้คนอื่นต้องดู้ถูกว่ากะโหลกเลือด้ของข้ารับคนเข้า มาโด้ยไม่ดู้ตาม้าตาเรือ!”

“ผู้อาวุโสสือ ข้าจำาเป็นต้องใช้สมาธิในการรื้อค่ายกลนำาส่ง หลังนี้ ท่านบอกให้นางหุบปากได้้หรือไม่?”

และเวลานี้เอง เผยฉีฉีที่นั่งคุกเข่าอยู่ข้างค่ายกลนำาส่งของ เด้ือนด้ับและมุ่งมั่นใช้เวทลับห้วงมิติไปแก้ไขโครงสร้างของมันกมพลัน โพล่งขึ้นมาด้้วยน้ำาเสียงเยมนชาทั้งที่ไม่ขยับตัว และหน้ากมไม่ได้้เงยขึ้น

“คนที่จะต้องหุบปากคือเจ้าต่างหาก!” ไฉ่เยว่เด้ือด้ด้าลขึ้น มาทันใด้

มือทั้งสองข้างของนางเท้าเอวฉับคล้ายลูกเจีกยบตัวเลมกที่ ชอบต่อสู้ตัวหนึ่ง พลันเปลี่ยนเปอาหมายเตรียมย้ายมาเล่นงานเผยฉีฉี แทน

อันที่จริงคนที่นางโกรธแค้นกมคือเผยฉีฉีนั่นแหละ

ที่นางพุ่งเปอาเล่นงานเนี่ยเทียนกมเพราะเกี่ยวข้อง กับเผยฉีฉี

—เนี่ยเทียนเป็นพวกเด้ียวกับเผยฉีฉีและหลีเหย่ นางจึง มองเนี่ยเทียนเป็นศัตรูไม่ต่างกัน

ไฉ่โยวต้องเสี่ยงอันตรายเพราะเผยฉีฉีครั้งแล้วครั้งเล่า นี่ ทำาให้นางมองเผยฉีฉีเป็นศัตรูตัวฉกาจหมายเลขหนึ่ง ด้ังนั้นคนที่มี ความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเผยฉีฉี นางจึงไม่คิด้จะเป็นมิตรด้้วย

แต่ขณะที่นางกำาลังจะแผลงฤทธิ์ สือชิงกลับกระแอมเบาๆ หนึ่งครั้งแล้วเอ่ยด้้วยน้ำาเสียงเฉยชา “พอแล้ว อย่าถ่วงเวลาทำาธุระ ของคุณหนูเผย หากคุณหนูเผยไม่สามารถทำาลายค่ายกลนำาส่งได้้ พวกเราอาจจะต้องเผชิญหน้ากับการไล่ฆ่าจากผู้แขมงแกร่ของเด้ือน ด้ับในภายหลัง ต้องหัด้รู้จักแยกแยะเรื่องสำาคัญ อย่าเสียงด้ังโวยวาย อีกเลย”

สือชิงเองกมแอบคลางแคลงใจ

เขาเองกมรู้จักเผยฉีฉี หลีเหย่ และอาจารย์ของพวกนางไม่ น้อย

เขารู้ด้ีว่าในเมืองโพ่เมี่ย อาจารย์และศิษย์อย่างพวกเผยฉีฉี สามคนมีฐานะสูงส่ง ต่อให้เป็นผู้นำาของกะโหลกเลือด้กมยังปฏิบัติกับ พวกเขาอย่างมีมารยาท

อีกทั้งใต้สังกัด้ของเผยฉีฉีและหลีเหย่ยังมีผู้ฝึกลมปราณ หลายคนของเมืองโพ่เมี่ยคอยช่วยทำาธุระให้ แต่ดู้เหมือนว่าเผยฉีฉี และหลีเหย่ต่างกมไม่เคยเหมนใครอยู่ในสายตา

หลีเหย่มองเนี่ยเทียนเป็นสหาย ถึงกับพาเนี่ยเทียนไปยัง ห้องฝึกตนของกองบัญชาการกะโหลกเลือด้ด้้วยตัวเอง อีกทั้งเพื่อเนี่ย เทียนแล้วยังขอให้สือชิงหาห้องฝึกตนให้ก่อนเวลาอีกด้้วย ความ สัมพันธ์ของพวกเขาย่อมไม่ธรรมด้าอย่างแน่นอน

หากเป็นแค่หลีเหย่กมยังพอว่า แต่นี่เผยฉีฉีที่เย่อหยิ่งเยมนชา ทั้งยังโอหังจนไม่เหมนหัวใคร

นางกลับถึงขนาด้บอกให้ไฉ่เยว่หุบปาก เหมนได้้ชัด้ว่ากำาลัง ปกปองเนี่ยเทียน นี่ไม่สอด้คล้องกับนิสัยของเผยฉีฉีอย่างมาก และกม ผิด้ปกติอย่างมากด้้วย

“เจ้าหัวเทียนผู้นี้…เป็นใครกันแน่?” ด้วงตาสือชิงเปล่งประ กายวิบวับ แอบครุ่นคิด้อยู่กับตัวเอง

“ใครใช้ให้เจ้าอวด้ด้ีนัก! อวด้ด้ีอะไรของเจ้าหาะ!” ไฉ่เยว่ที่ ถูกเขาตำาหนิใช้กระบี่ในมือทิ่มแทงลงไปบนศพที่มีรอยแทงนับร้อย รอยจนร่างเละไปหมด้เพื่อระบายความไม่พอใจในใจของตัวเอง

ทว่าเสียงของนางกมยังเบาลง ไม่ได้้เอะอะเสียงด้ังอย่างใน ตอนแรกอีก

นางเองกมไม่ได้้โง่ แน่นอนว่าย่อมเข้าใจว่าหากเผยฉีฉี ทำาลายค่ายกลนำาส่งของเด้ือนด้ับได้้สำาเรมจจะมีความหมายเช่นไรต่อ กะโหลกเลือด้ของพวกนาง

หากเด้ือนด้ับสูญเสียฐานที่ตั้งลับนี้ไป ในช่วงระยะเวลา สั้นๆ กมยากที่จะก่อเรื่องขึ้นในเทือกเขาฮว้านคงได้้อีก

และผู้แขมงแกร่งอีกส่วนหนึ่งของเด้ือนด้ับที่เคลื่อนไหวอยู่ ในพื้นที่แห่งนี้กมจะกลายมาเป็นเหยื่อของกะโหลกเลือด้และเปลวอัคคี ซึ่งจะลด้ทอนกำาลังของเด้ือนด้ับไปได้้มาก

แม้ว่าจะไม่พอใจในตัวเผยฉีฉี แต่เพื่อกะโหลกเลือด้แล้ว นางกมยังตัด้สินใจยอมข่มกลั้นอารมณ์ลงไปก่อน

เมื่อนางเงียบเสียงลง เนี่ยเทียนกมสบายหูตามไปด้้วย เขา มองเหม่อไปยังเผยฉีฉี รอให้นางทำาลายค่ายกลนำาส่งนั้นได้้

พวกกู๋อวี่และไฉ่โยวที่ไล่ตามไปสังหารคนของเด้ือนด้ับซึ่ง หนีกระเจิงกันไปยังไม่มีวี่แววว่าจะกลับมาในช่วงระยะเวลาสั้นๆ คน ของกะโหลกเลือด้ล้วนเข้าใจด้ีว่าสมาชิกเด้ือนด้ับที่หนีไปจากที่นี่ย่อม คิด้หาวิธีไปรวมตัวกับพวกหม่าจิ่วแน่นอน

หากปล่อยให้พวกเขาไปรวมตัวกับหม่าจิ่วได้้จริงๆ คิด้จะ สังหารพวกเขาอีกครั้งกมจะยิ่งยุ่งยากมากขึ้น

ด้้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงพยายามสังหารคนเหล่านั้นให้ได้้ มากที่สุด้ก่อนที่พวกเขาจะไปรวมตัวกับหม่าจิ่ว

ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง

บนร่างของเผยฉีฉีกมพลันมีคลื่นห้วงมิติกระเพื่อมออกมา อย่างรุนแรง ด้วงตาคู่งามของนางฉายแสงคมกล้า มือเรียวราวลำา เทียนตบลงไปบนมุมหนึ่งของค่ายกลนำาส่งหลังนั้นอย่างแรง

“กราอบ!”

ค่ายกลนำาส่งที่ประกอบขึ้นมาอย่างแน่นหนาพลันแตกหัก ออกหนึ่งส่วน ซึ่งส่วนที่แตกหักออกมานั้นกมคล้ายจะเป็นชิ้นส่วนหนึ่ง ของค่ายกล

แสงสว่างน้อยๆ เปล่งวาบ ส่วนประกอบของค่ายกลชิ้นนั้น ถูกเผยฉีฉีเกมบเอาไปอย่างไม่ลังเล

หลังจากนั้นมือทั้งสองข้างของนางกมเคลื่อนไหวหมุนวนต่อ เนื่อง ค่อยๆ แยกชิ้นส่วนค่ายกลนำาส่งของเด้ือนด้ับออกช้าๆ แล้ว ทยอยเกมบชิ้นเข้าไปไว้ในแหวนเกมบของทีละชิ้น

ค่ายกลนำาส่งแห่งมิติชิ้นหนึ่งที่มีราคาไม่ธรรมด้าซึ่งเด้ือน ด้ับต้องจ่ายทรัพยากรมหาศาลถึงจะสร้างขึ้นมาได้้กลับหายวับไป อย่างรวด้เรมว

“เรียบร้อยแล้ว” เผยฉีฉีมีท่าทีเหนื่อยล้าเลมกน้อย นางนั่ง ลงไปที่เด้ิมแล้วหยิบเอาหินวิเศษและยาออกมาฟื้นพลัง พร้อมเอ่ย เบาๆ กับสือชิง “ท่านสามารถแจ้งให้ผู้อาวุโสกู่ทราบได้้แล้ว บอกให้ พวกเขาไล่สังหารคนของเด้ือนด้ับที่หนีไปได้้เตมที่ ไม่ต้องกังวลว่า

ภายหลังจะมีผู้แขมงแกร่งของเด้ือนด้ับจากพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างตามมา ช่วยอีก”

“ขอบคุณคุณหนูเผยมาก!” สือชิงฮึกเหิมเป็นกำาลัง

ความสำาเรมจของเผยฉีฉีทำาให้พวกเขาหมด้สิ้นซึ่งความ กังวล พวกเขาไม่เพียงไม่ต้องถอนกำาลังออกจากที่นี่ ยังสามารถรอ ลงมือกับพวกหม่าจิ่วได้้อีกด้้วย!

“ไม่ต้องเกรงใจ” ท่าทีของเผยฉีฉีเฉยเมย นางหลับตาลง ช้าๆ แล้วจึงพูด้ว่า “อ้อ ใช่แล้ว ค่ายกลนำาส่งของเด้ือนด้ับหลังนี้ใน เมื่อข้าเป็นคนรื้อถอน มันกมย่อมต้องตกมาเป็นของข้า”

“แน่นอน แน่นอน” แม้ว่าสือชิงจะเสียด้าย แต่กลับยังคง พยักหน้า ตอบรับพร้อมรอยยิ้ม

เขารู้ด้ีว่าค่ายกลนำาส่งแห่งมิติหลังหนึ่งนั้นมีมูลค่าน่าตะลึง เพียงใด้

ในหุบเขา เมื่อเอาทรัพย์สินบนร่างของผู้ฝึกลมปราณทุก คนของเด้ือนด้ับที่ตายไปมารวมกันแล้วเกรงว่ากมคงยังเทียบกับค่าย กลนำาส่งหลังนั้นไม่ได้้

สิ่งที่จำาเป็นที่สุด้ และขาด้ไม่ได้้มากที่สุด้สำาหรับขั้วอิทธิพล ที่ตั้งอยู่ในอาณาจักรเลี่ยคงอย่างกะโหลกเลือด้ของพวกเขากมคือค่าย กลนำาส่งแห่งมิติเช่นนี้

หากสามารถนำาค่ายกลนำาส่งหลังนี้กลับไปยังเมืองโพ่เมี่ย มอบให้กับไฉ่หลันผู้เป็นผู้นำา ไฉ่หลันย่อมปิติยินด้ีอย่างบ้าคลั่ง คงจะ มอบวัตถุด้ิบมากมายที่เหมาะกับการฝึกตนของพวกเขามาให้อย่างไม่ ขี้เหนียว

ฐานะและตำาแหน่งของเขาและกู๋อวี่ในกะโหลกเลือด้กมจะ ต้องเพิ่มสูงขึ้นเพราะค่ายกลนำาส่งแห่งมิติหลังนั้น

ทว่าต่อให้อยากได้้แค่ไหน แต่เขาเองกมไม่กล้าคิด้เพ้อฝัน

การต่อสู้ครั้งนี้เผยฉีฉีเป็นกุญแจสำาคัญอย่างแท้จริง หาก ไม่มีนางช่วยระงับค่ายกลนำาส่งแห่งมิติ กะโหลกเลือด้ย่อมไม่กล้าเข้า มาในที่แห่งนี้

ไม่มีนาง ค่ายกลหลังนั้นกมรื้อถอนไม่ได้้ หากพวกเขาเข้ามา ใกล้หุบเขานี้มากเกินไปกมจะมีแต่ผลเสียที่ตามมาไม่สิ้นสุด้

ในเมื่อเผยฉีฉีไม่ได้้ร่วมต่อสู้ แต่ผลกระทบที่นางมีต่อตลอด้ ทั้งสถานการณ์ครั้งนี้กมากพอที่นางจะได้้รับค่ายกลนำาส่งเป็นรางวัล แห่งชัยชนะ

ต่อให้เป็นไฉ่เยว่ที่เกลียด้นางอย่างถึงที่สุด้กมยังไม่พูด้มาก หรือโต้แย้งกับเรื่องนี้

นี่หมายความว่านางเองกมคิด้ว่าการที่เผยฉีฉีจะเอาค่ายกล นำาส่งหลังนั้นไปครองถือเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลด้ีแล้ว

หลังจากนั้นสือชิงจึงใช้หินส่งข้อความเสียงบอกข่าวแก่กู๋อ วี่และไฉ่โยว บอกให้พวกเขารับรู้สถานการณ์ของทางฝั่งนี้ ให้พวก เขาเปิด้ฉากสังหารได้้อย่างเตมที่ ไม่ต้องกังวลว่าจะมีผู้แขมงแกร่งของ เด้ือนด้ับตามมาช่วย

ครึ่งคืนที่เหลือ

เผยฉีฉีกำาลังฟื้นตัว สือชิงและไฉ่เยว่ที่ให้การคุ้มกันอยู่ ข้างๆ กมหลับตาปรับลมหายใจ

สมาชิกกะโหลกเลือด้ที่รู้ว่าสถานการณ์ทางฝั่งนี้มั่นคงแล้ว จึงไม่มีใครกลับมา ยังคงไล่ล่าตามไปสังหารคนของเด้ือนด้ับ

ด้้วยความเบื่อหน่ายไม่มีอะไรทำา เนี่ยเทียนนั่จึงงลงที่เด้ิม และชุบหลอมมหาสมุทรวิญญาณของตัวเอง

ก่อนหน้านี้เขากินเนื้อของแรด้หินทองเข้าไป จิงชี่เลือด้ เนื้อที่รวมตัวกันขึ้นมาถูกปราณเลือด้สีเขียวเส้นนั้นที่อยู่ในหัวใจของ เขาเขมือบกลืนไปอย่างบ้าคลั่ง

เนื่องจากมีสือชิงและไฉ่เยว่อยู่ใกล้ เขาไม่อยากเปิด้เผยให้ ใครรู้จึงไม่ได้้กินเนื้อแรด้หินทองต่อ

ขณะที่เขากำาลังชุบหลอมมหาสมุทรวิญญาณอยู่นั้นกมแบ่ง สมาธิไปสังเกตปราณเลือด้สีเขียวด้้วย

ปราณเลือด้สีเขียวเส้นนั้นขด้ตัวอยู่ในหัวใจของเขา มันยัง คงกระสับกระส่าย ยังคงเรียกร้องด้้วยความไม่พอใจ คล้ายกำาลังรอ จะดู้ด้ซับจิงชี่ที่เพิ่มมากขึ้นกว่าเด้ิม

“ช่างเป็นถ้ำาที่ไร้ก้นจริงๆ” เนี่ยเทียนปลงอนิจจัง

พรสวรรค์ในการถ่ายโถนพลังชีวิตที่ฟื้นตื่นขึ้นมาจากสาย เลือด้แห่งชีวิตกมไม่รู้ว่าต้องมีจิงชี่เลือด้เนื้อมากน้อยเท่าไหร่ถึงจะเกิด้ การแปรสภาพ

คราวนี้ความผิด้ปกติของปราณเลือด้สีเขียวทำาให้เนี่ยเทียน สัมผัสได้้ว่าบางทีสายเลือด้แห่งชีวิตของเขาอาจจะเกิด้การ เปลี่ยนแปลงอีกครั้ง และพัฒนาไปอีกขั้น

ทว่าสายเลือด้แห่งชีวิตต้องการจิงชี่เลือด้เนื้อในปริมาณ ที่มากมหาศาล ซึ่งทำาให้เขาปวด้หัวยิ่งนัก

ขณะที่เขากำาลังรับสัมผัส ปราณเลือด้สีเขียวเส้นเลมกๆ นั่น กมคล้ายแม่น้ำาที่แห้งขอด้ซึ่งจำาเป็นต้องใช้ปราณเลือด้จำานวนมาก กรอกเทลงไปถึงจะค่อยๆ ถูกเติมเตม

มีเพียงเตมเติมมันแล้วเท่านั้น มันถึงจะสงบจิตสงบใจ จำาศีล เพื่อรอการแปรสภาพและนำาความมหัศจรรย์ครั้งใหม่มาให้แก่เขาอีก ครั้ง

ก่อนที่ฟอาจะสาง

“แค่กๆ!” เสียงกระแอมไอเบาๆ พลันด้ังมาจากที่ไกล

ไม่นานผู้ฝึกลมปราณที่มีใบหน้าซีด้ขาวลักษณะขี้โรค คนหนึ่งกมพลันเหยียบเข้ามาในหุบเขา

ตอนที่เสียงกระแอมเพิ่งจะด้ังขึ้น สือชิงยังคงคิด้ไปว่า เป็นสมาชิกของกะโหลกเลือด้คนหนึ่งที่หาคนของเด้ือนด้ับไม่เจอเลย กลับมาก่อน

ทว่าเมื่อผู้ฝึกลมปราณคนนั้นเข้ามาในหุบเขาแล้วมอง เขาด้้วยสายตาแฝงไว้ด้้วยความสนุก เขาถึงพลันตัวสั่นเยือก หน้ากม มืด้คล้ำาลง

เผยฉีฉีที่ยังคงใช้หินวิเศษมาฟื้นฟูพลังกายกมลุกพรวด้ ขึ้นยืนคล้ายเจอกับศัตรูตัวฉกาจ

เนี่ยเทียนและไฉ่เยว่ไม่เข้าใจสถานการณ์ ทำาเพียงแค่ มองนิ่งไปยังคนผู้นั้น

“หลี่หลางเฟิง!” สือชิงสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง สีหน้าเคร่งขรึมถึงขีด้สุด้ แล้วตวาด้ขึ้นมา “ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะอยู่ใน เทือกเขาฮว้านคง!”

“อืม อยู่มาพักหนึ่งแล้ว วันนี้เตรียมจะกลับพื้นที่ที่ถูก ทิ้งร้าง” พอหลี่หลางเฟิงเอ่ยขึ้นมากมไออย่างรุนแรงอีกสองครั้ง ใบหน้าของเขาซีด้ขาวราวกับคนป่วยหนัก “กะโหลกเลือด้ของพวก

เจ้ากมีความสามารถเสียจริง ถึงขนาด้รื้อเอาค่ายกลนำาส่งของเด้ือน ด้ับไปเกมบไว้ได้้”

กล่าวมาถึงตรงนี้เขากมส่ายหัวด้้วยสีหน้าจนใจ “อย่างไรซะข้ากมเป็นขุนนางต่างถิ่นของเด้ือนด้ับที่ใครกมรู้จัก ได้้รับ การดู้แลจากเด้ือนด้ับเมื่ออยู่พื้นที่ที่ถูกทิ้งร้าง ข้าเข้ามาเทือกเขาฮว้า นคงกมอาศัยค่ายกลนำาส่งของเด้ือนด้ับที่พวกเจ้าเกมบเอาไปเช่นกัน พวกเจ้าเกมบค่ายกลนำาส่งไปแล้ว แล้วข้าจะกลับพื้นที่ที่ถูกทิ้งร้าง อย่างไรเล่า?”

สือชิงหน้านิ่งราวกับผิวน้ำา “เจ้าต้องการอะไร?”

หลี่หลางเฟิงไม่ได้้ตอบคำาถามทันที แต่มองประเมินคน ที่อยู่ในหุบเขา ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้้ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ใช่ คนของเด้ือนด้ับ ไม่จำาเป็นต้องมีเรื่องกับอาจารย์ของนางมารเผยเพื่อ เด้ือนด้ับ ลูกสาวคนเด้ียวของไฉ่หลันข้ากมสังหารไม่ได้้ มิฉะนั้นหาก เจ้านั่นเป็นบ้าขึ้นมา เกรงว่าข้ากมคงอยู่ในอาณาจักรเลี่ยคงไม่ได้้อีก”

“แต่ข้ากมเป็นขุนนางต่างถิ่นของเด้ือนด้ับ ในเมื่อมาแล้ว กมย่อมต้องทำาอะไรบ้าง”

“สือชิง ข้าสังหารเจ้ากมเท่ากับเป็นการให้คำาอธิบายแก่ เด้ือนด้ับ และไม่ต้องกังวลว่าไฉ่หลันจะลงมือต่อข้า ด้ังนั้นข้ากม ขอโทษด้้วย คงต้องลำาบากเจ้าแล้วล่ะ”

ขณะที่สือชิงหน้าตาน่าเกลียด้ถึงขีด้สุด้เขากมหันไปมอง เนี่ยเทียนแล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นใคร?”

ไม่รอให้เนี่ยเทียนพูด้ เขากมเอ่ยขึ้นมาราวพึมพำากับตัว เองว่า “ขอบเขตกลางสวรรค์ ไม่สวมอาภรณ์ของกะโหลกเลือด้ ดู้ ท่าทางแล้วคงไม่มีความสำาคัญ ถ้าเช่นนั้นกมถือว่าเจ้าด้วงซวยกมแล้ว กัน ถือว่าเจ้าเป็นตัวแถมของสือชิง ข้าจะเอาศีรษะเจ้าส่งไปให้เด้ือน ด้ับพร้อมกับเขาเลย คงแลกอะไรมาได้้บ้างไม่มากกมน้อย”

“เขาเป็นคนของข้า!” เผยฉีฉีเอ่ยด้้วยน้ำาเสียงเยมนชา

หลี่หลางเฟิงหน้าไม่เปลี่ยนสี “อาจารย์ของเจ้ามีลูก ศิษย์แค่สองคนคือเจ้าและหลีเหย่ ขอแค่ข้าไม่ยุ่งกับเจ้าและหลีเหย่ อาจารย์ของเจ้าย่อมไม่ยื่นมือเข้าแทรก ส่วนคนอื่นน่ะเหรอ ฆ่าแล้วกม ฆ่าไป เจ้าคิด้ว่าอาจารย์ของเจ้าจะไล่ล่าเพื่อตามสังหารข้าไปทั่วโลก เพราะคนผู้นี้น่ะหรือ?”

“อ้อ ใช่แล้ว ค่ายกลนำาส่งของเด้ือนด้ับที่เจ้าเกมบไปกมส่ง มาให้ข้าด้้วย”

“จากนั้นเจ้ากมไปได้้”