ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 27 การเคลื่อนไหวครั้งใหญ่

ตระกูลเนี่ย

เนี่ยเทียนหายตัวไปสิบวันเตม สิบวันมานี้ เนี่ยตงไห่บีบบัง คับให้เนี่ยเป่ยชวนไปเอาตัวคนคืนจากตระกูลอวิ๋น

ทางฝ่ายของตระกูลอวิ๋นกมยืนกรานว่าเรื่องที่เนี่ยเทียน หายตัวไปไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาแม้แต่นิด้เด้ียว

ก่อนหน้านี้เนื่องจากสำานักหลิงอวิ๋นไม่พอใจในตัวเนี่ยตงไห่ จึงแทบไม่ให้ความสนใจเรื่องของเนี่ยตงไห่

แต่ครั้งนี้ไม่รู้ว่าทำาไม เมื่อเนี่ยตงไห่เอาเรื่องของเนี่ยเทียน ไปแจ้งให้กับทางสำานักหลิงอวิ๋นทราบ สำานักหลิงอวิ๋นถึงได้้จงให้ลี่ ฝานลงจากเขามาทันที

ลี่ฝานนำาพาเนี่ยตงไห่ ไม่สนใจให้เกียรติตระกูลอวิ๋น ใช้ กำาลังฝืนบังคับพลิกค้นไปทั่วทุกแห่งในตระกูลอวิ๋น

ทว่าน่าเสียด้าย ลี่ฝานไม่สามารถหาตัวเนี่ยเทียนกลับมาได้้ จากตระกูลอวิ๋น

ลี่ฝานไม่ยอมรามือง่ายๆ ตรงด้ิ่งไปที่ตระกูลหยวนแห่ง เมืองหันสือทันที ค้นหาที่ตระกูลหยวนอีกหนึ่งรอบ

แต่กมยังคงไม่ได้้อะไรกลับมา

สิบวันหลังจากนั้น ลี่ฝานยังคงอาศัยอยู่ที่จวนตระกูลเนี่ย ทั้งยังใช้พละกำาลังจากสำานักหลิงอวิ๋นทำาการตามหาร่องรอยของเนี่ย เทียนในบริเวณเมืองแต่ละแห่งที่อยู่รอบด้้านด้้วย

ครั้งนี้สำานักหลิงอวิ๋นให้ความสนใจเรื่องที่เนี่ยเทียนหายตัว ไปอย่างแท้จริง ออกตามหาเนี่ยเทียนอย่างเตมกำาลัง

เนี่ยเป่ยชวนที่ตอนนี้ทำาหน้าที่เป็นประมุขตระกูลเนี่ย เหมน ว่าสำานักหลิงอวิ๋นระด้มกำาลังคนจำานวนมากขนาด้นี้ แม้โด้ยส่วนตัว แล้วในใจเขารู้สึกสมน้ำาหน้า แต่ภายนอกกลับให้ความร่วมมือเตมที่

เช้าตรู่ เนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยตงไห่มาที่ห้องรับรองแขกที่ลี่ฝาน พักอยู่ สอบถามว่ามีข่าวคราวล่าสุด้จากสำานักหลิงอวิ๋นบ้างหรือไม่

หลังจากมองเหมนลี่ฝานส่ายหัวอย่างจนใจ เนี่ยเฉี่ยนกมพูด้ อย่างไร้เรี่ยวแรง: “นายท่านลี่ เสี่ยวเทียนคือเสาค้ำาประคองจิตใจ ของพวกเรา พวกเราเหลือแค่…เสี่ยวเทียนแล้ว ขอพวกท่านได้้โปรด้ หาตัวเสี่ยวเทียนกลับคืนมาด้้วย”

“ขอนายท่านลี่พยายามมากขึ้นอีกหน่อย” เนี่ยตงไห่ วิงวอนด้้วยด้วงตาแด้งก่ำา

สิบวันมานี้เขาไม่เคยได้้หลับด้ีๆ สักคืน ร่างทั้งร่างแก่ชรา ลงไปอย่างเหมนได้้ชัด้

การหายตัวไปของเนี่ยเทียนทำาให้เขาแทบจะพังทลาย ความกลัด้กลุ้มเกาะกินกายใจ ทุกคืนเอาแต่ร้องเรียกหาเนี่ยเทียน หวังว่าจะมองเหมนเนี่ยเทียนกลับคืนมากะทันหัน

“ข้าไปหาสหายมาหลายคนให้สืบหาข่าวคราวของเนี่ย เทียนภายในรัศมีร้อยลี้นี้ ขอแค่เนี่ยเทียนปรากฏตัว ข้าย่อมเป็นคน แรกที่ได้้รับข่าวอย่างแน่นอน” ลี่ฝานรับปากมั่นเหมาะ จากนั้นกม ขมวด้คิ้วฉับ เขาเองกมรู้สึกฉงนอยู่ไม่น้อย “บอกกับพวกเจ้าตามตรงกม แล้วกัน เรื่องนี้…บางทีอาจไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลอวิ๋นและตระกูล หยวนจริงๆ ในตระกูลอวิ๋นและตระกูลหยวนกมีหลายคนที่มีความ สัมพันธ์อันด้ีกับสำานักหลิงอวิ๋นของเรา ข้าสืบข่าวจากพวกเขาอย่าง ละเอียด้แล้ว พวกเขาไม่รู้เรื่องเด้มกเนี่ยเทียนนั่นเลยแม้แต่นิด้เด้ียว”

“หากไม่ใช่ตระกูลอวิ๋นและตระกูลหยวน แล้วจะเป็นใคร?” เนี่ยเฉี่ยนใกล้จะสิ้นหวังเตมทีแล้ว

การที่ครั้งนี้สำานักหลิงอวิ๋นให้ความสำาคัญกับเนี่ยเทียน ทำา ให้เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนซาบซึ้งใจยิ่งนัก รู้ว่าพวกเขาพยายามอย่าง เตมที่แล้วจริงๆ

หากขนาด้สำานักหลิงอวิ๋นใช้ทรัพยากรทั้งหมด้ที่มีกมยังไม่ สามารถตามหาเนี่ยเทียนเจอ ตระกูลเนี่ย…กมยิ่งไม่มีทางหาเขาเจอได้้

“วางใจเถอะ ขอแค่เนี่ยเทียนยังมีชีวิตอยู่ ยังไงกมต้องมี หนทาง” ลี่ฝานเอ่ยปลอบใจ

และเวลานี้เอง สีหน้าของลี่ฝานพลันกระตุก ร้อง “เอาะ” เบาๆ หนึ่งครั้ง จากนั้นกมออกไปจากประตูอย่างรวด้เรมว

เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนรีบตามไป

“ทางนั้น! คลื่นอากาศผิด้ปกติอย่างยิ่ง!” พอออกมาจาก ประตู ลี่ฝานกมชี้ไปยังจุด้หนึ่งด้้วยสีหน้าแปลกประหลาด้: “กลาง อากาศเกิด้รอยปริแตก!”

จากนิ้วมือของลี่ฝานที่ชี้ไป เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนหันไป มองอย่างละเอียด้ ต่างกมพบว่ากลางอากาศของห้องเนี่ยเทียนมีเสียง ประหลาด้ “ฟู่ว ฟู่ว” ด้ังลอยมา

“นั่นมันห้องของเสี่ยวเทียน!”

เนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยตงไห่หายใจถี่กระชั้น ใช้ความเรมวที่เรมว ที่สุด้ห้อตะบึงออกไป

พอได้้ยินว่าเป็นห้องของเนี่ยเทียนที่หายตัวไป สีหน้าของลี่ ฝานกมแสด้งความสนใจอย่างยิ่งยวด้

“ฟิ้ว!”

ร่างกายราวกับสายฟอาเส้นยาว ลี่ฝานพุ่งตัวนำาเนี่ยเฉี่ยน และเนี่ยตงไห่มาถึงสถานที่เกิด้เหตุก่อนใคร

เมื่อเนี่ยเฉี่ยนและเนี่ยตงไห่มาถึง ลี่ฝานกมตวาด้ออกมาเสียง ทุ้มลึก: “อย่าเข้าไปใกล้!”

คนตระกูลเนี่ยมากมายที่สัมผัสได้้ถึงความเปลี่ยนแปลงผิด้ ปกตินี้ เวลานี้ต่างกมพุ่งตัวจากทุกทิศทุกทางมารวมตัวกันที่นี่

ไม่นานบริเวณโด้ยรอบห้องของเนี่ยเทียนกมีคนตระกูลเนี่ ยมาปรากฏกายอยู่แล้วสิบกว่าคน

“เปรีกยะ เปรีกยะ!”

ห้องหินที่ไม่ใหญ่นักของเนี่ยเทียน พลันแตกออกเป็น เสี่ยงๆ ต่อหน้าต่อตาผู้คนมากมาย

รอยปริแตกส่องแสงวาบพริบพราวหลายต่อหลายเส้น ราวกับมีด้คมกริบ ตัด้สลับกันกลางอากาศของห้อง

ท่ามกลางรอยปริแตกเหล่านั้นมีแสงประหลาด้จ้าบาด้ตา กะพริบวิบวับเป็นพักๆ แสงประหลาด้นี้ราวกับด้าวตก ส่องแสง วูบวาบอยู่ในพื้นที่ลึกลับของรอยปริแตกแล้วกมหายไป

พื้นที่แห่งนี้กลายมาเป็นไม่มั่นคง สนามแม่เหลมกปั่นป่วน ยุ่งเหยิง บางครั้งมีสะเกมด้ไฟห้าสีแพรวพราว กะพริบพราวอยู่ในรอย ปริแตกเหล่านั้น

พอสะเกมด้ไฟกระทบเข้ากับวัตถุกมจะระเบิด้ออกกลายมา เป็นพลังโจมตีบ้าคลั่งทันที

“ตูม!”

ห้องหินของเนี่ยเทียน ในที่สุด้กมระเบิด้ออกอย่างสมบูรณ์ แบบ ขณะที่เศษหินก้อนเลมกก้อนน้อยแตกกระจายออก รอยปริแตก กลางอากาศแต่ละเส้นบิด้เบือนบูด้เบี้ยว ยิ่งไม่มั่นคงมากขึ้นเรื่อยๆ

“ถอยออกไปกันให้หมด้!”

อารมณ์ของลี่ฝานเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง ตวาด้เสียงด้ัง ทำาให้คนตระกูลเนี่ยทุกคนรีบถอยกรูด้ออกจากที่แห่งนี้ทันควัน

“หลีกไป! หลีกไปให้หมด้!”

เนี่ยเป่ยชวนที่รีบตามมา พอมองเหมนภาพประหลาด้ของที่ แห่งนี้กมตะลึงลานหน้าเผือด้สี ร้องอุทานเสียงด้ัง

คนตระกูลเนี่ยที่เด้ิมทีกมกระวนกระวายใจอยู่แล้ว พอได้้ยิน เสียงเตือนจากลี่ฝานและเนี่ยเป่ยชวนกมรีบถอยห่างจากที่แห่งนี้อย่าง รวด้เรมว

หลังจากถอยห่างมาได้้ประมาณร้อยเมตร จิตใจพวกเขาถึง ได้้ค่อยๆ สงบลง หันไปมองจุด้ที่สนามแม่เหลมกเกิด้ปั่นป่วนอีกครั้ง

“เนี่ยเทียน!”

“นั่นมันเนี่ยเทียน!”

“เนี่ยเทียนอยู่ในกองหิน!”

คนตระกูลเนี่ยที่ตาด้ีอยู่ๆ กมร้องเสียงหลงขึ้นมา น้ำาเสียง เตมไปด้้วยความเหลือเชื่อ

เวลานี้เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนกมสังเกตเหมนว่าในห้องหินที่ พังถล่ม ในกองเศษซากก้อนหิน มีร่างเลมกๆ ร่างหนึ่งลุกขึ้นยืน

ร่างนั้นกมคือเนี่ยเทียน!

เนี่ยเทียนในยามนี้ลุกขึ้นยืนจากในกองเศษซากก้อนหิน สีหน้างงงัน ราวกับว่าเขาเองกมเวียนหัวตาลาย ไม่รู้ว่าเกิด้เรื่องอะไร ขึ้นเหมือนกัน

เงยหน้าขึ้น เขามองเหมนรอยปริแยกกลางอากาศหลายต่อ หลายเส้นที่กำาลังส่ายไหวบิด้เบือน ก้มหน้าลงโด้ยอัตโนมัติ กลัวว่าจะ รอยแยกนั่นจะโด้นตัว

“ห้ามทำาอะไรบุ่มบ่าม!” ลี่ฝานเอ่ยเตือนเสียงด้ัง สายตา ราวเปลวเพลิงจับจ้องเนี่ยเทียน กล่าว: “เนี่ยเทียน! เจ้ากมยืนอยู่ที่เด้ิม เหมือนกัน ห้ามขยับ!”

“อ้อ” เนี่ยเทียนพยักหน้าติด้ๆ กัน

ลี่ฝานสูด้ลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง นัยน์ตาโชนแสงคมกล้า พลันหยิบปอายหยกชิ้นหนึ่งออกมา กล่าวกับปอายหยกด้้วยความตื่น เต้น: “ท่านอาจารย์! อยู่ๆ เนี่ยเทียนกมปรากฏตัวออกมาจากห้วงมิติ ปั่นป่วน!”

“อยู่ที่เด้ิม! ห้ามทำาอะไรบุ่มบ่าม ข้าจะไปเด้ี๋ยวนี้!” น้ำาเสียง ที่เตมไปด้้วยบารมีเสียงหนึ่งด้ังลอยมาจากในหยกชิ้นนั้น

เมื่อเสียงนั้นด้ังขึ้น พวกเนี่ยตงไห่และเนี่ยเป่ยชวนตัวสั่น เยือกขึ้นมาทันที

พวกเขาฟังออกว่าน้ำาเสียงของผู้เฒ่าที่พูด้เมื่อครู่นี้กมคือ เสียงของเจ้าสำานักหลิงอวิ๋น เจียงจือซู!

ตระกูลเนี่ยเป็นเพียงแค่หนึ่งในตระกูลผู้พึ่งพาสำานักหลิงอ วิ๋นเท่านั้น นับตั้งแต่ที่ตระกูลเนี่ยตั้งตัวขึ้นมาในเมืองเฮยอวิ๋น เจียง จือซูไม่เคยมาเยือนที่ตระกูลเนี่ยแม้แต่ครั้งเด้ียว

เนี่ยตงไห่และเนี่ยเป่ยชวนที่เป็นประมุขของตระกูล กมเคย เจอเจียงจือซูบนเขาหลิงอวิ๋นแค่ไม่กี่ครั้ง

คราวนี้ เจียงจือซูกลับจะมาเยือนตระกูลเนี่ยด้้วยตัวเอง นี่ ทำาให้ทุกคนในตระกูลเนี่ยรู้สึกตื่นตะลึง

“นอกจากประมุขของตระกูลเนี่ย ทุกคนออกไปให้หมด้!” ลี่ฝานใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นกมชี้นิ้วไปที่เนี่ยตงไห่ “เจ้ากมอยู่ ด้้วย คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปกันให้หมด้! และกมปิด้ปากให้สนิท ด้้วย! เรื่องที่ห้วงมิติปั่นป่วนปรากฏขึ้นที่ตระกูลเนี่ย ห้ามแพร่งพราย ออกไปด้้านนอกแม้แต่คำาเด้ียว!”

“ยังมัวยืนเฉยกันอยู่ทำาไม?! ได้้ยินท่านลี่บอกแล้วนี่ รีบ ออกไปจากที่นี่กันให้หมด้!” เนี่ยเป่ยชวนตวาด้

คนตระกูลเนี่ยจำานวนมากที่รวมตัวกันอยู่ ณ ที่แห่งนี้ พอได้้ยินเสียงตวาด้ด้ังของเขา แม้ในใจจะเตมไปด้้วยความฉงน สนเท่ห์ แต่กมยังถอยออกไปตามคำาสั่ง

แม้แต่เนี่ยเฉี่ยนที่เป็นห่วงเนี่ยเทียน เมื่อเหมนท่าทางบอก เป็นนัยอย่างต่อเนื่องจากเนี่ยตงไห่กมยังต้องถอยจากไปอย่างเชื่องช้า

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก อีกไม่นานอาจารย์ของข้ากมจะ มาถึง พวกเรารออยู่ตรงนี้แหละ” หลังจากที่ทุกคนของตระกูลเนี่ย สลายตัวกันไปหมด้แล้ว ลี่ฝานกมพูด้ด้้วยท่าทีจริงจัง

“ทราบแล้ว” เนี่ยตงไห่และเนี่ยเป่ยชวนเองกม กระวนกระวายใจ พยักหน้าติด้ๆ กันแสด้งว่าเข้าใจ

ทว่าขณะที่พวกเขากำาลังรอคอยการมาถึงของเจียงจือซู ด้้วยความอด้ทน ไม่รู้ว่าทำาไมรอยปริแตกกลางอากาศแต่ละเส้นที่ ปรากฏตัวอย่างแปลกประหลาด้นั้นค่อยๆ ประสานตัวเข้าหากัน

“นี่…” เนี่ยเป่ยชวนงงงัน

ในชั่วระยะเวลาแสนสั้น รอยแยกกลางอากาศที่เปล่งแสง พริบพราวทั้งหมด้พลันหายวับไป

สนามแม่เหลมกกลางอากาศที่ยุ่งเหยิงวุ่นวายเมื่อครู่กลับคืน สู่สภาพปกติอีกครั้ง ภาพมหัศจรรย์หายไปอย่างไร้ร่องรอย

“เป็นอย่างนี้ไปได้้อย่างไร?” ลี่ฝานกล่าวอย่างทำาอะไรไม่ ถูก

ส่วนเนี่ยตงไห่เมื่อมองเหมนว่ารอยแยกกลางอากาศพวกนั้น หายไป บนใบหน้ากลับเผยความด้ีใจ

—เพราะเขารู้ว่าเนี่ยเทียนปลอด้ภัยแล้ว

“ห้วงมิติปั่นป่วน ห้วงอากาศปริแตก…”

เนี่ยเทียนที่ยืนหด้คออยู่ในเศษซากกองหิน ในใจกำาลัง ขบคิด้ เขาตระหนักได้้ถึงความผิด้ปกติทั้งหมด้แล้ว รู้ว่าทุกสิ่งที่เกิด้ ขึ้นเกี่ยวข้องกับกระดู้กสัตว์ในมือของเขา

เขาก้มหน้าลง ด้วงตาฉายแสงแปลกประหลาด้ กำาลัง พิจารณาว่าจะอธิบายเรื่องนี้อย่างไร

“เรื่องกระดู้กสัตว์ ห้ามเปิด้เผยออกไปเด้มด้ขาด้! ความ ลึกลับในด้ินแด้นประหลาด้แห่งนั้นต้องให้ข้าค่อยๆ ขุด้ค้นให้ลึกซึ้งผู้ เด้ียวเท่านั้น!”

เขาแอบตัด้สินใจอยู่กับตัวเอง ไม่นานในใจกมแต่งเรื่องที่จะ พูด้ขึ้นมา