ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 283 ยินดีตั้อนรับเข้ากลุ่ม

“ไม่ได้!”

หญิงสาวที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลางผู่้นั้นคล้ายมองออกว่า ผู่้นำาสนใจจึงรีบเอ่ยขัดขวางเสียงดัง “มีเขาเพิ่มขึ้นมาก็ไม่ช่วยให้พลังใน การตั่อสู้ของเราเพิ่มขึ้น! ฝึีมือของเขาตั่ำาตั้อยก่อนไป มีขอบเขตัตั่ำากว่า พวกเราเสียอีก หากเขาเพิ่มเข้ามาจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงตัรงไหน?”

“หากตั้องเจอกับสัตัว์วิเศษระดับสี่สองตััวเข้าจริงๆ พวกเราก็ยัง ตั้องตัายอยู่ดี เขาจะทำาอะไรได้”

หญิงสาวผู่้นั้นคัดค้านสุดชีวิตั เป็นคนที่ไม่อยากเข้าไปในจุดลึก ของป่ามากที่สุด

เนี่ยเทียนขมวดคิ้วมองประเมินนาง

จากการแอบสังเกตัเงียบๆ มาหลายวัน อันที่จริงเขารู้ชื่อแซ่ ความสัมพันธ์ ฝึีมือของคนทั้งหกอยู่นานแล้ว

ผู่้หญิงคนนี้ชื่อลวี่เหยี่ยน มีนิสัยระมัดระวัง ก่อนหน้านี้ตัอนที่ สังหารสัตัว์วิเศษในป่า มีสหายคนหนึ่งของลวี่เหยี่ยนตัายไป

ครั้งนั้นก็เป็นเพราะว่าเข้าไปในป่าค่อนข้างลึกแล้วไม่ทันระวัง จนเจอเข้ากับสัตัว์วิเศษระดับสี่สองตััว

ตัอนนั้นกลุ่มของพวกเขามีกันสิบคน ห้าคนในนั้นล้วนมีตับะ กลางสวรรค์ช่วงท้าย

คนสิบคนนั้นสุดท้ายที่เหลือรอดชีวิตัมามีเพียงสี่คน ซึ่งลวี่เหยี่ ยนคือหนึ่งในนั้น

ศึกครั้งนั้นทิ้งเงาดำามืดไว้ในใจลวี่เหยี่ยน ดังนั้นการสังหารสัตัว์ วิเศษครั้งนี้นางจึงยืนหยัดที่จะอยู่แค่รอบนอก ไม่ยอมเข้าไปเสี่ยงภัยในจุด ลึก

“ผ่ลประโยชน์ที่ได้รับจากสัตัว์วิเศษระดับสามนั้นตั่ำาเกินไป” เสิ่นเหวยผู่้เป็นหัวหน้าขมวดคิ้วกล่าว “ช่วงนี้ข้าสนใจอาวุธวิเศษชิ้นหนึ่ง

จำาเป็นตั้องใช้หินวิเศษจำานวนมาก สังหารแตั่สัตัว์วิเศษระดับสามตั่อให้ข้า อยู่ในนี้ครึ่งปีก็ยังรวบรวมหินวิเศษได้ไม่มากพอ!”

เสิ่นเหวยจ้องมองลวี่เหยี่ยนแล้วกล่าวว่า “พวกเรามาที่เทือก เขาฮว้านคงก็ควรจะเข้าใจว่าสามารถพบเจออันตัรายได้ทุกเมื่อ ตั่อให้ไม่ เจอสัตัว์วิเศษระดับสี่สองตััวก็อาจจะเจอกับอันตัรายอย่างอื่น อีกอย่างเส้น ทางที่ตั้องเดินทางกลับก็ยากลำาบากยิ่งกว่าตัอนมามากมายนัก จะผ่่านเส้น ทางที่พวกนักล่าป้วนเปี้ยนรอดกลับไปถึงเมืองโพ่เมี่ยได้หรือไม่ก็ยังบอกได้ ยาก”

“ข้ายังคงยืนยันคำาเดิม เราควรจะลองเสี่ยงดู!”

“หากเจ้ายืนหยัดเช่นนี้ข้าก็ไม่เอาด้วย!” ลวี่เหยี่ยนตัวาดเสียงดัง

คนทั้งสองปะทะฝึีปากกัน คนอื่นๆ อีกสี่คนได้แตั่พากันพูดเกลี้ย กล่อมให้พวกเขาใจเย็นลง

เดิมทีเนี่ยเทียนก็เป็นคนนอกอยู่แล้ว เวลานี้จึงได้แตั่ยืนเงียบๆ ไม่เอ่ยแทรก รอพวกเขาอารมณ์เย็นเสียก่อน

“หลี่เทียนใช่ไหม?” ในหกคนนั้นมีหญิงสาวอีกคนชื่อว่าซ่งลี่ซึ่ง อยู่ๆ นางก็หันมามองทางเนี่ยเทียน

ซ่งลี่คือผู่้มีตับะกลางสวรรค์ช่วงท้ายคนที่สองในจำานวนคนทั้ง หก นางมีฝึีมือพอๆ กับเสิ่นเหวย

มีตับะกลางสวรรค์ช่วงท้ายเหมือนกัน นางไม่เหมือนกับเสิ่น เหวย ไม่ได้รับผ่ิดชอบเป็นผู่้นำา นิสัยของนางรักสงบ ท่วงท่าก็อ่อนโยนใจดี หน้าตัางดงามไม่น้อย

ดูเหมือนนางจะไม่ชอบการตั่อสู้ ในบรรดาคนทั้งหกนี้นางจึงเป็น คนที่มีบทบาทเป็นเหมือนตััวประกอบ

“อืม” เนี่ยเทียนพยักหน้ารับ

ตััวตันหัวเทียนนั้น เนื่องจากการดำารงอยู่ของหลี่หลางเฟิง ชื่อ เสียงของเขาจึงค่อยๆ โด่งดังไปทั่วเทือกเขาฮว้านคง

และก็เนื่องด้วยหลี่หลางเฟิง ช่วงนี้ผู่้ฝึกลมปราณมากมายที่ เคลื่อนไหวอยู่ในเทือกเขาฮว้านคง รวมไปถึงคนของเดือนดับและเปลว อัคคีตั่างก็จดจำาชื่อหัวเทียนได้ขึ้นใจ แน่นอนว่าเขาจะเอามาใช้ไม่ได้

เขาก็เลยอาศัยแซ่หลี่ของหลีเหย่มาเปลี่ยนเป็นชื่อตััวเองเป็นหลี่ เทียน (*หลักการผ่ันวรรณยุกษ์จีน แซ่ที่หลีเหย่ใช้แท้จริงคือแซ่หลี่ แตั่ เนื่องจากอยู่กับชื่อของเขาซึ่งเป็นวรรณยุกตั์เสียงสามเหมือนกันจึงตั้องผ่ัน ให้เป็นหลีเหย่ ส่วนชื่อหลี่เทียน เนื่องจากเทียนเป็นวรรณยุกตั์เสียงหนึ่ง แซ่หลี่จึงไม่ได้ตั้องเปลี่ยน)

“พวกเรามีกันหกคน สถานการณ์ในเทือกเขาฮว้านคง เจ้าเองก็ น่าจะรู้มาบาง” ซ่งลี่มองประเมินเขาด้วยท่าทางสนใจ ดวงตัาของนางใส กระจ่างราวกับน้ำา “เจ้ากล้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

สถานการณ์ของเทือกเขาฮว้านคงที่นางพูดหมายถึงการเข่นฆ่า ที่เหี้ยมโหดของที่แห่งนี้ หากไม่ใช่คนจากฝึ่ายเดียวกัน หากเจอหน้ากันเมื่อ ใด นอกจากสองฝึ่ายมีพละกำาลังสูสีกันแล้ว มิฉะนั้นย่อมปะทะกันอย่างดุ เดือดแน่นอน

ฝึ่ายที่แข็งแกร่งกว่าก็ย่อมไม่มีทางยอมให้ฝึ่ายที่อ่อนแอกว่าจาก ไปง่ายๆ

เนี่ยเทียนเดินทางเพียงลำาพัง ทั้งยังมีตับะแค่กลางสวรรค์ช่วงตั้น กลับกล้ามาปรากฏกายเบื้องหน้าพวกเขาทั้งหกคน นี่ทำาให้ซ่งลี่แปลกใจ และตักใจอย่างมาก

ไม่ว่าป้ายขุนนางตั่างถิ่นกะโหลกเลือดของเนี่ยเทียนจะเป็นของ จริงหรือของปลอม ตั่อให้เป็นจริง ขอแค่ไม่ใช่สมาชิกที่แท้จริงของกะโหลก เลือด ฆ่าแล้วก็ฆ่าไป ไม่มีอะไรให้ตั้องกังวล

กะโหลกเลือดจะไม่ยื่นมือเข้าแทรกการตัายของขุนนางตั่างถิ่น แน่นอน

ความคลางแคลงใจของซ่งลี่ก็ทำาให้เสิ่นเหวย ลวี่เหยี่ยนและคน อื่นๆ อีกสามคนตั่างก็เริ่มฉุกคิดขึ้นมาได้

พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเนี่ยเทียนที่มีตับะแค่กลาง สวรรค์ช่วงตั้นกล้ามาปรากฏตััวตั่อหน้าพวกเขาได้อย่างไร?

“พูดแล้วพวกเจ้าอาจจะไม่เชื่อ” เนี่ยเทียนมีสีหน้าเป็น ธรรมชาตัิ ทั้งยังพูดพร้อมยิ้มตัาหยี “ที่ข้ากล้าปรากฏตััวเพราะในสายตัา ของข้า พวกเจ้าทำาอะไรข้าไม่ได้ หากข้าจะจากไป ตั่อให้พวกเจ้าหกคน รวมกำาลังกันก็ยังขัดขวางไม่ได้”

เขารู้สึกว่าหากเขาแสดงความแข็งแกร่งออกมาอาจทำาให้ผู่้หญิง ที่ชื่อลวี่เหยี่ยนมั่นใจในตััวเขาได้บ้าง

ที่ลวี่เหยี่ยนไม่กล้าเข้าไปในป่าลึกเพราะกังวลว่ากำาลังของพวก เขาจะไม่เพียงพอ กลัวว่าจะเจอกับสัตัว์วิเศษระดับสี่สองตััวในเวลา เดียวกัน แล้วตักอยู่ในสภาพน่าเวทนาอย่างก่อนหน้านี้

“พูดจาโอหังยิ่งนัก!” ลวี่เหยี่ยนตัวาดขึ้นมาก่อนเป็นคนแรก

“มั่นใจขนาดนี้จริงๆ หรือ?” ซ่งลี่กลอกตัา พลันเอ่ยขึ้นว่า “หากไม่ถือสา ช่วยแสดงความสามารถของเจ้าให้พวกเราดูหน่อยได้หรือ ไม่?”

เนี่ยเทียนรู้แตั่แรกแล้วว่าคนทั้งสี่ที่นางหันหลังให้ ได้แอบ สนทนากับเสิ่นเหวยเรียบร้อยแล้ว

อันที่จริงความคิดให้เดินทางไปยังป่าลึกออกมาจากปากของผู่้ หญิงคนนี้ เสิ่นเหวยเองก็มีความคิดเช่นนั้นเพราะคล้อยตัามนาง

เพียงแตั่ว่าเนื่องจากเสิ่นเหวยเป็นผู่้นำา ดังนั้นเขาจึงตั้องอธิบาย เรื่องนี้ให้อีกสี่คนเข้าใจ

นางตั่างหากถึงจะเป็นคนที่อยากเข้าไปสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่ ในป่าลึกมากที่สุด

“ฮ่าๆ ไม่มีอะไรให้น่าดูหรอก” เนี่ยเทียนโบกป้ายตััวตันของ ขุนนางตั่างถิ่นอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “ป้ายตััวตันนี้ก็พิสูจน์ได้แล้ว”

“ขอข้าดูหน่อยได้หรือไม่?” ซ่งลี่กล่าว

“ไม่มีปัญหา” เนี่ยเทียนโยนป้ายตััวตันของกะโหลกเลือดแผ่่น นั้นไปให้นางอย่างไม่คิดมาก

เพราะป้ายตััวตันทุกแผ่่นของขุนนางตั่างถิ่นหากใส่กระแสจิตัลง ไปแล้วก็จะเป็นของคนผู่้นั้นเพียงผู่้เดียว

ป้ายตััวตันเช่นนี้ตัอนที่กะโหลกเลือดสร้างขึ้นมาก็ได้สลักค่ายกล ละเอียดยิบไว้ภายในอยู่แล้ว

ค่ายกลนั้นได้แค่กรอกพลังจิตัลงไปครั้งเดียวเท่านั้น หากเจ้าของ ตัายไป พลังจิตัจะสลาย ค่ายกลก็จะทำาลายตััวเอง ป้ายตััวตันนี้ก็จะไม่มี คุณค่าใดๆ หลงเหลืออีก

ดังนั้นเขาจึงไม่กังวลว่าซ่งลี่จะยึดครองป้ายนั้นไปเป็นของตััวเอง

ซ่งลี่รับป้ายตััวตันนั้นมาแล้วมองอย่างละเอียดอยู่พักใหญ่ก่อน จะส่งกลับคืนให้เนี่ยเทียนอีกครั้ง

สายตัาของนางฉายความแปลกใจแล้วจึงพยักหน้าให้กับเสิ่น เหวยที่อยู่ข้างกายเบาๆ “ป้ายเป็นของจริง”

เสิ่นเหวยแสดงความสนใจออกมาทางสีหน้า

มีตับะกลางสวรรค์ช่วงท้ายเหมือนกัน ทว่าเขาใช้ชีวิตัอยู่ในเมือง โพ่เมี่ยมานานกว่าซ่งลี่

เขารู้ดีว่ากะโหลกเลือดไม่มีทางมอบป้ายตััวตันขุนนางตั่างถิ่นให้ กับใครมั่วๆ อย่างไร้สาเหตัุแน่นอน

แล้วนับประสาอะไรกับที่อีกฝึ่ายมีตับะแค่กลางสวรรค์ช่วงตั้น?

เนี่ยเทียนสามารถครอบครองป้ายตััวตันนั้นได้ย่อมไม่ใช่คน ธรรมดา และตั้องเป็นคนที่มีฝึีมือไม่เบาแน่นอน

เดิมทีเขายังมีความคิดอยากสังหารเนี่ยเทียนตัามกฎนองเลือด ของเทือกเขาฮว้านคง

หลังรู้จากซ่งลี่ว่าป้ายตััวตันนั้นไม่ใช่ของปลอม เขาก็ล้มเลิก ความคิดนั้นไปอย่างเด็ดขาด

“ตั่อให้ป้ายตััวตันไม่ใช่ของปลอม แตั่ตับะของเขาก็ยังตั่ำาเกิน ไป!” ลวี่เหยี่ยนแค่นเสียงเย็น กล่าวตั่อว่า “พวกเราหกคนรวมกำาลังกันถึง จะรับมือสัตัว์วิเศษระดับสี่ได้ตััวหนึ่ง ตั่อให้เขาจะมีความสามารถแค่ไหนก็ คงไม่สามารถสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่ตััวหนึ่งได้เพียงลำาพังกระมัง? หาก เขาทำาไม่ได้แล้วพวกเราเจอกับสัตัว์วิเศษระดับสี่สองตััว ผ่ลก็เป็นแบบ เดิม—พินาศกันหมด!”

“อันที่จริงข้าสามารถสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่ตััวหนึ่งได้เพียง ลำาพัง” เนี่ยเทียนกล่าวอย่างตัรงไปตัรงมา

จริงๆ แล้วเขายังอยากพูดด้วยว่าอาศัยทิพย์จักษุของเขา เขามี ความสามารถทำาให้คนทั้งกลุ่มไม่จำาเป็นตั้องเผ่ชิญหน้ากับสัตัว์วิเศษระดับ สี่พร้อมกันได้ด้วย

เพียงแตั่ว่าทิพย์จักษุนั้นสูงส่งลึกลับเกินไป อีกอย่างคนทั้งหกนี้ก็ มีท่าทีไม่เชื่อเขาอย่างเห็นได้ชัด พูดออกมาก็มีแตั่จะทำาให้พวกเขารู้สึกว่า ตันคุยโวเสียเปล่าๆ ดังนั้นเขาจึงคร้านจะพูดถึงมัน

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน” ซ่งลี่เห็นว่าลวี่เหยี่ยนยังคงยืนกรานคำา เดิมจึงเสนอข้อคิดเห็น “ทุกคนมาลองเสนอความเห็นกันดู ใครยินดีเสี่ยง เข้าไปค้นหาในป่าลึกโปรดยกมือขึ้น”

นอกจากลวี่เหยี่ยนแล้วอีกห้าคนที่เหลือตั่างก็พากันยกมือ

เนี่ยเทียนเองก็รู้แตั่แรกแล้วว่าซ่งลี่คนนี้ไม่เพียงแตั่แอบไปชักจูง เสิ่นเหวย ยังเกลี้ยกล่อมคนที่เหลืออีกสามคนแล้วด้วย

เพียงคนเดียวที่นางเกลี้ยกล่อมไม่ได้ก็คือลวี่เหยี่ยนที่ในใจมีเงา ดำามืด

เห็นว่าทุกคนตั่างก็ยกมือขึ้น ลวี่เหยี่ยนก็มีสีหน้าน่าเกลียดถึงขีด สุด ทั้งยังกล่าวด้วยความเกรี้ยวกราด “พวกเจ้าอยากไปตัายก็ไป อย่ามา โทษที่ข้าไม่ไปด้วย!”

“งั้นก็ตักลง” เสิ่นเหวยก็เริ่มโกรธบ้างแล้วเหมือนกัน เขาพูดว่า “เจ้ารออยู่ข้างนอกนี่แล้วกัน พวกเราจะไปสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่กันเอง อย่างไรซะฝึีมือของเจ้าก็แค่นั้น ขาดเจ้าไปสักคนหนึ่งก็ไม่ได้ส่งผ่ลกระทบ เท่าใดนัก!”

“ได้! ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะรอพวกเจ้ากลับมา!” ลวี่เหยี่ยนจากไป พร้อมความขุ่นเคือง

“ยินดีตั้อนรับสู่กลุ่ม” ซ่งลี่ส่งยิ้มน้อยๆ มาให้เนี่ยเทียน

ดูเหมือนว่าการจากไปของลวี่เหยี่ยนจะไม่ได้ทำาให้นางรู้สึก หงุดหงิดใจ ราวกับว่านางเองก็ไม่เคยเห็นความสำาคัญของลวี่เหยี่ยน

“เจ้าเข้าร่วมด้วยได้!” เสิ่นเหวยกล่าว “แตั่ข้าขอบอกให้ชัดเจน เสียก่อน สังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่ สุดท้ายวิธีการแบ่งมีข้าเป็นคนตััดสินใจ! ข้าจะแบ่งสัดส่วนให้ตัามการลงแรงของแตั่ละคน เจ้าห้ามมีความเห็น ตั่าง!”

“ข้าบอกแล้วว่าข้าตั้องการแค่เลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษ” เนี่ยเทียนแสดงเจตัจำานง

“เจ้าเอาจริงรึ?” เสิ่นเหวยตัะลึง

ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าเนี่ยเทียนล้อเล่น เพราะเลือดเนื้อของ สัตัว์วิเศษคือสิ่งที่ไร้ค่าที่สุดสำาหรับพวกเขา ซึ่งปกตัิแล้วก็มักจะถูกทิ้งไว้

“จะพูดอีกครั้ง! ข้าตั้องการแค่เลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษ นอกจากนี้แล้วส่วนใดก็ตัามที่สามารถแลกหินวิเศษได้ ข้าไม่สนใจ!” เนี่ย เทียนกล่าว

“พวกเจ้าได้ยินแล้วนะ?” เสิ่นเหวยหันไปมองอีกสี่คนที่เหลือ

พวกซ่งลี่สี่คนพยักหน้าเบาๆ

“งั้นก็ดี หลี่เทียน พวกเรายินดีตั้อนรับเจ้าร่วมกลุ่ม” เสิ่นเหวย กล่าวด้วยสีหน้าปั้นยาก