ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 284 ตัีสนิท

เมื่อลวี่เหยี่ยนจากไป มีเนี่ยเทียนเพิ่มมาใหม่อีกคน คนในกลุ่มก็ยังคงมีหก คนเช่นเคย

การจากไปของลวี่เหยี่ยนทำาให้ความเห็นของกลุ่มเล็กๆ หกคน ตัรงกันในที่สุด

หลังจากนั้นเนี่ยเทียนก็ตัิดตัามเสิ่นเหวย ซ่งลี่ มุ่งหน้าเข้าไปยัง จุดลึกของป่า

ระหว่างทางคนทั้งหกก็เจอกับสัตัว์วิเศษเป็นระยะ

ระดับของสัตัว์วิเศษเหล่านั้นส่วนใหญ่แล้วยังอยู่ที่ระดับสอง ระดับสาม เนี่ยเทียนที่เข้าร่วมการตั่อสู้กับพวกเขา จึงร่ายใช้แค่เพียงพลัง เปลวเพลิงเท่านั้น

ในสายตัาของเสิ่นเหวย ซ่งหลี่ เนี่ยเทียนก็คือผู่้ฝึกลมปราณที่ฝึก วิชาเปลวเพลิง พลังในการตั่อสู้แค่พอสูสีกับลวี่เหยี่ยน

อันที่จริงนี่คือสิ่งที่เนี่ยเทียนจงใจแสดงออกมา

ทว่าเนื่องจากตับะที่แท้จริงของเนี่ยเทียนก็แค่กลางสวรรค์ช่วง ตั้นเท่านั้น ยังอ่อนด้อยกว่าลวี่เหยี่ยนหนึ่งระดับ ดังนั้นพวกเสิ่นเหวยและ ซ่งลี่ห้าคนจึงยังรู้สึกว่าเขาไม่ค่อยธรรมดา

แตั่พอนึกได้ว่าเนี่ยเทียนครอบครองป้ายตััวตันขุนนางตั่างถิ่น ของกะโหลกเลือด พวกเขาจึงรู้สึกว่านี่ก็สมเหตัุสมผ่ลดีแล้ว คนที่ได้รับการ ยอมรับจากกะโหลกเลือดและได้ครอบครองป้ายตััวตันขุนนางตั่างถิ่น จะ เป็นคนธรรมดาได้หรือ?

ทว่าก็มีขีดจำากัดเพียงเท่านี้

เนื่องจากเวลาที่ตั่อสู้ เนี่ยเทียนไม่ได้ใช้สนามแม่เหล็กยุ่งเหยิง ไม่ได้รวบรวมลูกปราณวิญญาณ ไม่ได้ร่ายใช้ดาวเคลื่อนย้าย ตั่อให้พลังใน การตั่อสู้ของเขาจะถือว่าสูงกว่าขอบเขตัเล็กน้อย แตั่ก็ไม่ได้ถือว่าน่าตัก ตัะลึงเท่าใดนัก

ในคนทั้งห้า ซ่งลี่จับตัามองเนี่ยเทียนมากเป็นพิเศษ ทุกครั้งที่ เนี่ยเทียนตั่อสู้ นางก็จะแอบสังเกตัอยู่เงียบๆ

หญิงสาวผู่้นี้มองดูเหมือนรักสงบ ไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดี ทว่า เมื่อเนี่ยเทียนใช้ทิพย์จักษุจับสังเกตันางเป็นพิเศษจึงได้รู้ว่านางไม่ธรรมดา

เมื่อเนี่ยเทียนจงใจปกปิดพลังการตั่อสู้ที่แท้จริง ตั่อให้เป็นซ่งลี่ เองก็ยังดูไม่ออกถึงเส้นสนกลในใด

สองวันนี้เนี่ยเทียนได้ผ่ลเก็บเกี่ยวค่อนข้างมาก

เสิ่นเหวยและซ่งลี่ตั่างก็มีตับะกลางสวรรค์ช่วงท้าย บวกกับอีก สามคน เวลาที่พวกเขาสังหารสัตัว์วิเศษจึงมีอัตัราความสำาเร็จสูงมาก

ส่วนเนี่ยเทียนแค่ออกแรงเล็กน้อยก็ได้รับการยอมรับจากคนอื่น แล้ว

เพราะเขายังคงปฏิบัตัิตัามคำาสัญญาที่ให้ไว้

สัตัว์วิเศษที่ถูกฆ่า เขาจะเอาไปแค่เลือดและเนื้อของพวกมัน เท่านั้น ส่วนหนัง ฟัน และเขาแหลมคมเขายอมยกให้คนอื่นแตั่โดยดี

ความเร็วในการสะสมเลือดเนื้อสัตัว์วิเศษของเขาจึงเพิ่มมากขึ้น หลังจากที่ได้เข้าร่วมกับกลุ่มเล็กๆ กลุ่มนี้

คนทั้งห้านั้นก็พึงพอใจกับการกระทำาของเขาอย่างมาก

เมื่อพวกเขาพบว่าเนี่ยเทียนแค่ตั้องการเลือดและเนื้อของสัตัว์วิ เศษจริงๆ พวกเขาก็มองเนี่ยเทียนด้วยสายตัาที่เป็นมิตัรมากขึ้น

จุดนี้ตั่างไปจากลวี่เหยี่ยน

เมื่อลวี่เหยี่ยนอยู่ในกลุ่มด้วย เวลาแบ่งสัดส่วนของสัตัว์วิเศษกัน นางก็จะตั้องได้รับส่วนหนึ่งที่มีมูลค่า

เนี่ยเทียนที่มีพลังการตั่อสู้เท่าเทียมกับลวี่เหยี่ยนแตั่เอาไปแค่ เลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษ ส่วนที่เหลือกลับไม่สนใจ จึงทำาให้สัดส่วนที่มี ค่าส่วนนั้นถูกนำากลับมาแบ่งให้พวกเขาอีกครั้ง

แน่นอนว่าพวกเขาย่อมพึงพอใจ

ทว่าก็ยังคงรู้สึกแปลกใจในตััวเนี่ยเทียน เพราะทุกครั้งที่พวกเขา พักฟื้น เนี่ยเทียนจะตั้องแยกตััวออกไปทุกครั้ง

เนี่ยเทียนไม่เคยอยู่ดูดซับพลังงานในหินวิเศษร่วมกับพวกเขา

ที่ทำาแบบนี้ก็เพราะเนี่ยเทียนจำาเป็นตั้องกินเนื้อสัตัว์วิเศษใน ปริมาณมาก หากพวกเขาเห็นว่าเนี่ยเทียนกินเนื้อสัตัว์วิเศษที่มีสิ่งเจือปน มากมายเข้าไปอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาจะมองเนี่ยเทียนเป็นตััวประหลาดเอา ได้

เนี่ยเทียนไม่ตั้องการเปิดเผ่ยความลับของตััวเอง ทั้งยังตั้อง ชักนำาพลังดวงดาวมาชุบหลอมหยดดาวในจุดที่ไม่มีใครพบเห็น แน่นอน ว่าไม่สามารถอยู่ร่วมกับพวกเขาได้

กลางดึกคืนนี้

เนี่ยเทียนเลือกที่จะแยกห่างจากพวกเสิ่นเหวยห้าคนแล้วหา พื้นที่เปลี่ยวร้างแห่งหนึ่ง ก่อนจะกินเนื้อสัตัว์วิเศษเกือบร้อยจินเข้าไป พอ ฝึกฝึนอยู่พักหนึ่งถึงกลับเข้ามาในกลุ่มอีกครั้ง

อาศัยทิพย์จักษุ เขารู้ว่าการฟื้นตััวของพวกเสิ่นเหวยก็ใกล้จะถึง เวลาสิ้นสุดแล้ว

“ทุกครั้งเขาจะกลับมาได้บังเอิญมากๆ ตั้องตัรงกับเวลาที่พวก เราใกล้ฟื้นตััวเสร็จทุกครั้ง”

ใตั้ตั้นไม้ดึกดำาบรรพ์แห้งโกรนตั้นหนึ่ง เสิ่นเหวยเงยหน้ามองเงา ร่างของเนี่ยเทียนที่ค่อยๆ ปรากฏตััวให้เห็นด้วยสีหน้าคลางแคลงใจเล็ก น้อย

ซ่งลี่นั่งอยู่ข้างกายเขา

คนทั้งสองเพิ่งจะพูดคุยเรื่องของเนี่ยเทียน วิเคราะห์กันว่าเนี่ย เทียนเป็นคนเช่นไร พอเห็นว่าเนี่ยเทียนกลับมาแล้ว บทสนทนาของพวก เขาก็ยังคงดำาเนินตั่อไป

ซ่งลี่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากท่านั่งนิ่งๆ

นางที่เปลี่ยนมาสวมอาภรณ์รบสีเขียวเข้มมีเรือนกายที่ค่อนข้าง แข็งแกร่งอย่างเห็นได้ชัด คล้ายเสือดาวตััวเมียตััวหนึ่ง อาภรณ์รบที่แนบ ไปกับเรือนร่างทำาให้ส่วนเว้าส่วนโค้งของนางเตั็มเปียมไปด้วยพลังแห่ง การทำาลายล้าง

เสิ่นเหวยที่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมจับจ้องไปยังสะโพกของนางด้วย สายตัาเร่าร้อน ทว่าน้ำาเสียงกลับราบเรียบ “ซ่งลี่ เจ้ารู้สึกว่าหลี่เทียนผู่้นี้ได้ แสดงพลังในการตั่อสู้ออกมาเตั็มที่แล้วหรือยัง?”

และก็ไม่รู้ว่าทำาไม เมื่อเข้ามาในป่าลึกมากขึ้น อาภรณ์และ บุคลิกลักษณะของซ่งลี่กลับค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลง

แรกเริ่มเดิมทีซ่งลี่ชอบสวมชุดกระโปรงเรียบง่ายดุจผ่ิวน้ำา ท่วงท่าบุคลิกก็อ่อนโยนใจดี

ทว่านับตัั้งแตั่ตััดสินใจเข้ามาในป่าลึก นางก็เปลี่ยนอาภรณ์มา เป็นชุดแนบร่าง ทำาให้เรือนกายเย้ายวนที่ก่อนหน้านี้นางใช้อาภรณ์ตััว ใหญ่โคร่งมาบดบังพลันเปิดเผ่ยออกมา

เสิ่นเหวยก็เพิ่งรู้จักกับซ่งลี่ได้ไม่นานนัก เดิมทีเขาไม่ได้คิดอะไร กับหญิงสาวคนนี้ เห็นนางเป็นเพียงสหายร่วมตั่อสู้ที่มีฝึีมือไม่เลวคนเหนึ่ง เท่านั้น

ทว่าเมื่อซ่งลี่เปลี่ยนชุดที่สวมใส่ ส่วนเว้าส่วนโค้งค่อยๆ ปรากฏ ให้เห็น แม้แตั่บุคลิกลักษณะก็ยังเปลี่ยนแปลงไป เสิ่นเหวยจึงบังเกิดความ สนใจในตััวนางขึ้นมา

สองวันมานี้เขามักจะพยายามหาเรื่องมาชวนซ่งลี่คุยเสมอ คอย ถามไถ่เอาใจ ทั้งเวลาที่แบ่งสัดส่วนของสัตัว์วิเศษก็ยังยกส่วนที่ซ่งลี่เล็งไว้ ให้นางก่อนใครด้วย

“ยังหรอก ตัามความเห็นข้า ทุกครั้งที่ตั่อสู้กัน หลี่เทียนยังไม่ แสดงพลังในการตั่อสู้อย่างเตั็มที่” ซ่งลี่เอ่ยเบาๆ

เสิ่นเหวยขมวดคิ้วน้อยๆ “หลี่เทียนผู่้นี้ไม่ธรรมดา อยู่ๆ เขาก็มา ขอร่วมกลุ่มด้วย คงไม่ใช่ว่ามีจุดประสงค์อื่นกระมัง? เจ้าและข้าตั่างก็รู้ดีว่า เลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษที่เขาเอาไปไม่มีมูลค่าใดๆ นี่จะเป็นเพียงแค่ข้อ อ้างบังหน้าของเขาหรือเปล่า?”

ซ่งลี่แย้มยิ้ม ดวงตัาสุกสกาวฉายแววเย้ยหยัน “มีอะไรให้เจ้า ตั้องกลัวกันเล่า? ตั่อให้เขาร้ายกาจแค่ไหนก็มีตับะแค่กลางสวรรค์ช่วงตั้น เท่านั้น เจ้ายังกังวลว่าจะกำาราบเขาไม่ได้อีกหรือ?”

“ข้าไม่ได้กลัวอยู่แล้ว!” ถูกนางดูหมิ่นเช่นนี้ เสิ่นเหวยจึงแค่น เสียงกล่าว “ข้าแค่กังวลว่าเขาจะไม่ได้มาคนเดียว”

“ข้าจะไปสืบให้รู้ชัด” ซ่งลี่เอ่ยเรียบๆ

กล่าวจบนางก็เดินยักย้ายเอวเข้าไปใกล้เนี่ยเทียนที่เพิ่งกลับมา ถึงช้าๆ พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก

เสิ่นเหวยที่อยู่ด้านหลังของนางมองเห็นการเดินสะบัดเอวที่เกิน ความเหมาะสมของนางก็แอบกลืนน้ำาลายอยู่กับตััว ในใจด่ากราด “ที่แท้ก็ เป็นนังร่านนี่เอง!”

“สองวันมานี้อยู่กับพวกเรา รู้สึกอย่างไรบ้าง?” ซ่งลี่มาหยุดอยู่ ข้างกายเนี่ยเทียนเงียบๆ แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “มีตัรงไหนที่ไม่พอใจ บ้างหรือไม่? ข้าพอจะช่วยพูดกับเสิ่นเหวยได้บ้าง หากการทำางานร่วมกัน ครั้งนี้เจ้าไม่พอใจตัรงไหนก็สามารถบอกข้ามาได้เลย”

เวลานี้ผู่้ที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลางอีกสามคนยังไม่ได้ฟื้นตััว เตั็มที่ พวกเขาจึงยังคงหลับตัาปรับลมหายใจ

มีเพียงเสิ่นเหวยเท่านั้นที่นั่งพิงตั้นไม้และมองมายังพวกเขาด้วย สายตัาเย็นชา

เนี่ยเทียนที่กลับเข้ามาในกลุ่มเห็นซ่งลี่เดินยักย้ายสะโพกเข้ามา ใกล้ด้วยท่าทางกระตัือรือร้นก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ซ่งลี่เดิมทีก็มีความงามอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้กระโปรงที่นางสวมใส่ ไม่ได้เปิดเผ่ยเรือนกายเย้ายวนออกมาให้คนอื่นเห็น ทั้งยังจงใจสวมใส่ชุดที่ ดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แรงดึงดูดจึงธรรมดา

ทว่าอยู่ๆ นางมาเปลี่ยนรูปแบบของอาภรณ์ที่สวมใส่ และแม้แตั่ บุคลิกก็ยังเปลี่ยนแปลงไปจึงทำาให้ความมีเสน่ห์ของนางเพิ่มขึ้นสูง

จุดนี้เนี่ยเทียนมองออกจากสายตัาหื่นกระหายอยากกลืนกินนาง ของเสิ่นเหวยในช่วงเวลาที่ผ่่านมา

เวลาที่พักผ่่อน ผู่้ที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลางอีกสามคนก็แอบ วิพากษ์วิจารณ์ถึงนางด้วยสายตัาที่เร่าร้อนไม่ตั่างกัน

หลังจากที่ลวี่เหยี่ยนจากไป ผู่้หญิงที่หลงเหลืออยู่เพียงคนเดียว ในกลุ่มนี้ก็คล้ายจะมีท่าทางยั่วยวน

เพียงแตั่ว่าเป้าหมายก่อนหน้านี้ของนางดูเหมือนจะเป็นเสิ่น เหวย

ตัอนนี้นางเดินเข้ามาหาทั้งยังเป็นฝึ่ายมาตัีสนิท เนี่ยเทียนไม่ เพียงแตั่ไม่มีความยินดี กลับยังแอบระวังตััวด้วย

เขามักรู้สึกว่าหญิงสาวผู่้นี้จงใจปลุกเร้าพวกเสิ่นเหวยให้เข้ามา ในป่าลึกอย่างสุดกำาลัง เป้าหมายตั้องไม่บริสุทธิ์แน่นอน

“ไม่มีอะไรที่ไม่พอใจหรอก ทุกคนตั่างก็ได้ในสิ่งที่ตััวเองตั้องการ การทำางานร่วมกันจึงมีความสุขดีมาก” เนี่ยเทียนยิ้มบางๆ ท่าทีไม่ร้อนไม่ หนาว “หวังว่าการเดินทางในวันข้างหน้าจะยังคงอยู่ร่วมกันอย่างมีความ สุขเช่นตัอนนี้ ข้าไม่ตั้องการให้ตัอนที่เจอกับสัตัว์วิเศษระดับสี่แล้วทุกคน เกิดความขัดแย้งกันเองจนส่งผ่ลกระทบตั่อการทำางานร่วมกัน”

“จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร?” ซ่งลี่ยิ้มงดงาม แล้วจึงนั่งลงข้า งกายเนี่ยเทียน “ข้าแปลกใจจริงๆ ว่าเจ้าใช้วิธีการเช่นไรถึงได้รับป้าย ขุนนางตั่างถิ่นมาจากกะโหลกเลือด ช่วยเล่าให้ข้าฟังหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ได้” เนี่ยเทียนยิ้มพร้อมส่ายหัว

“ขี้งกจริงๆ” ซ่งลี่มุ่ยปาก ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังคงเบิกบาน ประดุจดอกไม้ผ่ลิ “ช่างเถอะ ไม่พูดก็ไม่พูด งั้นข้าจะเป็นคนบอกเจ้าเองก็ แล้วกัน นับตัั้งแตั่ตัอนนี้เป็นตั้นไป ยิ่งพวกเราเข้าไปลึกก็ยิ่งอาจจะเจอกับ สัตัว์วิเศษระดับสี่ หากภายหลังมีการตั่อสู้เกิดขึ้นก็จะไม่ราบรื่นอย่างก่อน หน้านี้อีกแล้ว”

“ข้าเข้าใจ” เนี่ยเทียนตัอบรับอย่างไม่ใส่ใจ

“อีกอย่าง…” ซ่งลี่ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะกดเสียงตั่ำาพูดกับเขาอีก ครั้ง “เจ้าอาจจะเพิ่งมาเคลื่อนไหวอยู่ที่นี่ได้ไม่นานนัก คงไม่รู้ว่ายิ่งเข้าไป ลึก นอกจากจะเจอกับสัตัว์วิเศษระดับสี่แล้ว อาจจะยังเจอกับพวกนักล่า ด้วย”

“พวกนักล่า?” เนี่ยเทียนขมวดคิ้ว “หมายถึงพวกคนที่ ป้วนเปี้ยนอยู่นอกเมืองโพ่เมี่ย พื้นที่ที่ถูกทิ้งร้างและซากปรักหักพังเพื่อ ปล้นชิงทรัพย์สินจากคนที่เดินทางมาเทือกเขาฮว้านคงโดยเฉพาะน่ะ หรือ?”

“พวกเขานั่นแหละ” ซ่งลี่กล่าวอย่างจริงจัง