ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 290 หยามเกียรตัิอย่างถึงที่สุด

ขณะที่พูดเช่นนี้ มือขวาของเนี่ยเทียนที่ดึงออกมาก็วางแหมะลง ไปบนหน้าตัั้งตัระหง่านสองลูกของซ่งลี่อย่างรวดเร็วราวสายฟ้าแลบ ทั้ง ยังเคลื่อนขยำามือไปทั่วอย่างไม่เกรงใจ ในใจกล่าวว่า “นางหญิงชั่วช้าช่าง มีของดีตัิดตััวมาจริงๆ!”

“อย่า! อย่าทำาเช่นนี้! หลี่เทียน เจ้าปล่อยข้าก่อน ให้เวลาข้าได้ คิดก่อน!” ซ่งลี่เริ่มลนลาน

“ไม่ให้! ตัอบรับข้ามาเดี๋ยวนี้!” เนี่ยเทียนมีสีหน้าคลั่งรัก

ซ่งลี่ที่ถูกเขาลูบคลำาไปทั่วทั้งร่าง ไอสังหารในใจปะทะเดือด ราวกับภูเขาไฟที่สามารถพ่นออกมาได้ตัลอดเวลา

นางที่เคยเห็นเสิ่นเหวยและพวกอิ่นท่าเป็นลูกไก่ในกำามือที่จะ หยอกเล่นอย่างไรก็ได้ เดิมทีนึกว่าเนี่ยเทียนที่อายุน้อยน่าจะสามารถถูก ล่อลวงได้อย่างง่ายดาย และถูกนางจะปลิดชีพเขาได้โดยที่ไม่ตั้องเปลือง แรง

นางคิดไม่ถึงว่าจะตั้องตักอยู่ในสภาวะคุมเชิงกันเช่นนี้

อาวุธวิเศษชิ้นนั้นของนางไม่ได้ซ่อนไว้ในกำาไลข้อมือ แตั่อยู่ตัรง ชายแขนเสื้อ นั่นก็เพื่อใช้สังหารอีกฝึ่ายตัอนที่อีกฝึ่ายยังไม่ทันตัั้งตััว

เพราะหากเก็บไว้ในกำาไลเก็บของ เมื่อจะใช้อาวุธวิเศษ กำาไล เก็บของจะปล่อยประกายแสงออกมา ซึ่งแท้จริงแล้วนี่ก็คือสัญญาณเตัือน อย่างหนึ่ง

นางเคยใช้วิธีการเช่นเดียวกันนี้สังหารคนแบบเสิ่นเหวยมาแล้ว มากมาย และตั่างก็สังหารได้ในการโจมตัีเดียวทุกคน ไม่เคยทำาพลาดมา ก่อน

คราวนี้นางคิดไม่ถึงว่าเนี่ยเทียนที่เดิมทีนางคิดว่าสามารถกำาจัด ได้ง่ายจะจัดการได้ยากเย็นขนาดนี้

ทุกครั้งที่นางคิดจะดึงมือขวาออกเพื่อใช้อาวุธวิเศษ นางก็จะ รู้สึกได้ถึงกำาลังกดทับมหาศาลที่เกิดขึ้นกะทันหันจากข้อพับแขนของเนี่ย เทียน

เมื่อเป็นเช่นนี้อยู่หลายครั้งซ่งลี่จึงเริ่มคลางแคลงใจ เริ่มสงสัยว่า เนี่ยเทียนจงใจให้เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่

ซ่งลี่เริ่มสงสัยว่าเนี่ยเทียนที่มีท่าทางมัวเมาคลุ้มคลั่งในความรัก ซึ่งนางเห็นในตัอนนี้ บางทีอาจจะเป็นเหมือนกับนางที่แค่แสดงละครตับตัา คนอื่นเท่านั้น

“เจ้าสารเลว! คงไม่ใช่จงใจทำาให้ข้าอับอาย ใช้ข้ออ้างว่าหลงรัก ข้ามาหยามเกียรตัิข้าหรอกกระมัง?”

ความคิดนี้ลอยขึ้นมากลางใจของนาง ยิ่งคิดซ่งลี่ก็ยิ่งรู้สึกว่าใช่ มิฉะนั้นเหตัุใดทุกครั้งที่นางคิดจะขยับแขน อีกฝึ่ายจะตั้องเพิ่มแรงกดให้ มากขึ้น?

นางพลันโมโหเดือด สะกดกลั้นความแค้นในใจลงไปนานมาก ทว่าสุดท้ายก็ข่มกลั้นไม่ไหวจนตั้องปล่อยให้มันปะทุออกมา

และเวลานี้เนี่ยเทียนที่ก้มหน้าจับจ้องการเปลี่ยนแปลงทาง สีหน้าของนางตัลอดเวลาก็พลันสัมผ่ัสได้

มือซ้ายของซ่งลี่ที่ไม่ถูกพันธนาการพลันย้ายมาที่หน้าอกของ เนี่ยเทียนอย่างเงียบเชียบ และมีคลื่นพลังงานเล็กละเอียดแผ่่ออกมาจาก ในร่างของนาง ก่อนจะไหลมาตัามมือซ้าย

มือซ้ายของนางค่อยๆ กดลงไปบนหน้าอกของเนี่ยเทียน

“พี่หญิงซ่ง! รีบรับปากข้าสิ!”

เนี่ยเทียนที่ยังไม่ได้คำาตัอบคล้ายถูกบีบให้ร้อนใจ มือของเขาที่ จับหน้าอกซ้ายของซ่งลี่พลันขยำาอย่างแรงคล้ายควบคุมอารมณ์ตััวเองไม่ อยู่

ซ่งลี่เปล่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดออกมาทันที

เสียงร้องนี้ไม่ใช่การแสดงอีกแล้ว แตั่เป็นเสียงร้องเพราะเกิด จากความเจ็บปวดอย่างแท้จริง

ในความรู้สึกของซ่งลี่ หน้าอกข้างซ้ายของนางคล้ายถูกเนี่ย เทียนบีบจนแหลกเหลวไปหมด

“ตัูม!”

พลังวิญญาณที่รวบรวมอยู่บนมือซ้ายของซ่งลี่พลัน กระเจิดกระเจิง ยังไม่ทันกดลงไปบนหน้าอกของเนี่ยเทียนก็สาดกระเซ็น ออกไปข้างนอกอย่างไร้การควบคุม

แสงพลังวิญญาณกลุ่มหนึ่งระเบิดออกระหว่างหน้าอกของซ่งลี่ และเนี่ยเทียน

วินาทีที่กลุ่มแสงพลังวิญญาณนั้นระเบิดออก เนี่ยเทียนที่เดิมที ควรเป็นเป้าหมายในการโจมตัีกลับถอยกรูดออกไป ทิ้งระยะห่างกับซ่งลี่ พร้อมหัวเราะฮ่าๆ อย่างบ้าคลั่ง

กลับกลายเป็นซ่งลี่เองเสียอีกที่แสงวิเศษมิอาจก่อตััวได้สำาเร็จ เพราะความเจ็บปวดที่ได้รับตัรงหน้าอกจนถูกแสงเหล่านั้นซาดกระเซ็นให้ ร่างโซเซถอยหลัง

“หลี่เทียน! เจ้ามันเดรัจฉานสมควรถูกสับร่างเป็นหมื่นๆ ชิ้น! ข้าจะแร่เนื้อเถือหนังของเจ้า ข้าจะโบยซากศพของเจ้าเจ็ดวันเจ็ดคืน!”

ซ่งลี่ที่สลัดพ้นมาได้เอามือกุมอกซ้าย น้ำาตัาไหลรินเป็นสาย เพราะความเจ็บปวด นางรีบเรียกใช้เหล็กหมาดสีเขียวทันทีแล้วกระโจน เข้าใส่เนี่ยเทียนราวกับคนบ้า

มาถึงเวลานี้นางเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าเนี่ยเทียนแค่ปัยนหัว นางมาตัั้งแตั่แรก หลอกใช้ข้ออ้างว่าหลงรักชื่นชมนางมาหยามเกียรตัิให้ นางตั้องอับอาย

ตัั้งแตั่เล็กจนโตัมีแตั่นางที่ปัยนหัวคนอื่น มีแตั่นางที่เป็นฝึ่าย สังหารพวกคนที่คิดไม่ซื่อกับนาง

นางยังไม่เคยได้รับความอัปยศมากเท่านี้มาก่อน!

“พี่หญิงซ่ง ข้าอุตัส่าห์จริงใจกับท่าน เหตัุใดท่านตั้องคิดจะฆ่า ข้าด้วย?” เนี่ยเทียนที่พอแยกตััวออกมาจากนางก็ยังคงมองนางด้วย อารมณ์รักลึกซึ้ง ทั้งยังกล่าวด้วยน้ำาเสียงเจ็บปวดใจ

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยน ทว่าเนี่ยเทียนได้สร้างสนามแม่เหล็ก ยุ่งเหยิงขึ้นมาอย่างเงียบเชียบแล้ว อีกทั้งตัอนที่ซ่งลี่กระโจนเข้ามาหาเขา

อย่างบ้าคลั่ง เขาก็ยังรวบรวมลูกปราณวิญญาณจากปราณวิญญาณฟ้า ดินที่สกปรกของเทือกเขาฮว้านคงมารอแล้วเรียบร้อย

“ตัูม!”

ลูกปราณวิญญาณลูกแรกบินพรวดออกไปแล้วอยู่ๆ ก็ระเบิด กลางทาง

หลังการระเบิด ลำาแสงหลากสีที่ปะปนไว้ด้วยสิ่งเจือปนมากมาย พลันกระจัดกระจายออกไปแปดทิศ

ซ่งลี่ที่คลุ้มคลั่งแยกเขี้ยวฟ้อนเล็บราวกับแม่เสือ

ทว่าลำาแสงที่สาดกระเซ็นออกมานั้นก็ยังทำาให้นางสัมผ่ัสได้ถึง ภัยคุกคามอย่างเฉียบไว นางจึงจำาตั้องหยุดชะงักรวบรวมพลังวิญญาณขึ้น มาเป็นโล่แสงแวววาวชิ้นหนึ่งให้ห่อหุ้มเรือนกายเร่าร้อนของตััวเองเอาไว้

“ฟู่วๆ!”

ลำาแสงสกปรกร่วงหล่นลงมาราวกับฝึนตัก ทำาให้โล่แสงเจิดจ้า ของนางเกิดเป็นควันลอยกรุ่น

สัมผ่ัสได้ถึงการรุกเข้ากัดกินของลำาแสงสกปรกเหล่านั้น ซ่งลี่ที่ อยู่ในโล่แสงพลันมีสีหน้ามืดทะมึน ดวงตัาคู่งามเปียมไปด้วยความ เคียดแค้น “หลี่เทียน! หยุดเสแสร้งได้แล้ว อุบายของเจ้า ข้ามองออกตัั้ง นานแล้ว!”

“ท่านเข้าใจผ่ิดแล้ว ข้าจริงใจตั่อท่านจริงๆ เป็นท่านเองตั่าง หากที่ไม่ยอมรับข้า” ใบหน้าเนี่ยเทียนเตั็มไปด้วยความขมขื่นและเจ็บปวด “ในเมื่อท่านไม่ยอมรับข้า ทั้งยังคิดแตั่จะเอาชีวิตัข้า ข้าก็ทำาได้แค่เป็นฝึ่าย ถูกกระทำาที่พยายามตั้านทาน”

ระหว่างที่พูดเช่นนี้ ลูกปราณวิญญาณลูกที่สองก็บินออกมาอีก ครั้ง มันบินมาหยุดอยู่เนื้อหัวของซ่งลี่ถึงระเบิดออก

คลื่นของการระเบิด ลำาแสงที่สาดกระเซ็นทำาให้โล่แสงพลัง วิญญาณของซ่งลี่ขยายตััวและหดตััวอย่างตั่อเนื่อง นางจำาเป็นตั้องรวบ

รวบพลังวิญญาณตั่อไปเรื่อยๆ ถึงจะป้องกันไม่ให้โล่แสงพลังวิญญาณ ระเบิดกระจาย

“เจ้าหุบปากเดี๋ยวนี้นะ! ข้าไม่อยากฟังคำาพูดใดๆ ที่ออกมาจาก ปากเจ้าอีกแล้ว!” ซ่งลี่กล่าวด้วยความเดือดดาล

“พี่หญิงซ่ง ท่านช่างทำาให้ข้าผ่ิดหวังยิ่งนัก” ลูกปราณวิญญาณ อีกหนึ่งลูกตัามมาโจมตัีตัิดๆ กัน

“จริงๆ นะ นับตัั้งแตั่ที่ได้เห็นท่านครั้งแรก ข้าก็ชื่นชอบท่านแล้ว อยากให้ท่านกลายมาเป็นผู่้หญิงของข้า!” ลูกปราณวิญญาณระเบิดอีก หนึ่งลูก

“เมื่อครู่นี้พวกเราใกล้ชิดกันถึงเพียงนั้น ข้าสัมผ่ัสได้ว่าท่านเองก็ มีใจกับข้า” หลังจากที่รวบรวมลูกปราณวิญญาณเรียบร้อย เขาก็ขว้างใส่ ซ่งลี่อีกครั้ง

“อันที่จริงพวกเราเหมาะสมกันมากเลยนะ ท่านแค่ตั้องการเวลา ในการคิดเท่านั้น ตัอนนี้ข้าจะให้เวลาท่านคิด หวังว่าจะได้รับคำาตัอบรับ จากท่าน”

“…”

เนี่ยเทียนพูดพร่ำาถึงความจริงใจพลางรวบรวมลูกปราณ วิญญาณขึ้นมาโจมตัีใส่ซ่งลี่อย่างตั่อเนื่อง

ซ่งลี่ที่อยู่ในโล่แสงแวววาวสั่นเทิ้มไปทั้งร่างเพราะความโมโห ปรารถนาอยากจะพุ่งตััวออกไปจากพื้นที่ที่ลำาแสงสาดกระเซ็นแล้วเขมือ บกลืนเนี่ยเทียนทั้งเป็น

ทุกประโยคของเนี่ยเทียนที่ดังเข้าหูนางถือเป็นการสร้างความ อับอายให้นางถึงที่สุด ราวกับเขากำาลังบอกกับนางว่าการกระทำาทุกอย่าง ของเนี่ยเทียนก่อนหน้านี้ก็เพื่อหยอกล้อนาง เพื่อปัยนหัวนาง เห็นนางเป็น ตััวตัลก

ความเคียดแค้น โกรธเคืองในใจนางไตั่ขึ้นสูงเรื่อยๆ ตัามคำาพูด ทุกประโยคที่ออกมาจากปากเนี่ยเทียน

ทว่าพลังวิญญาณในร่างกายนางกลับกรอกใส่โล่แสงอย่างบ้า คลั่ง และถูกเผ่าผ่ลาญไปอย่างรวดเร็ว

นางไม่คิดคำานึงถึงสิ่งใดอีกแล้ว อยากแตั่จะใช้เหล็กหมาดในมือ ตััวเองทิ่มแทงเนี่ยเทียนที่อยู่ข้างหน้าให้ร่างแหลกเละไปซะ

นางไม่เคยชิงชังใครเท่านี้มาก่อน!

“หืม?”

เนี่ยเทียนที่สร้างลูกปราณวิญญาณตัิดตั่อกันอาศัยทิพย์จักษุข้าง หนึ่งที่ลอยอยู่ในบริเวณใกล้เคียงจึงพลันมองเห็นผู่้ฝึกลมปราณรูปร่างสูง ใหญ่คนหนึ่งกำาลังเดินทางด้วยความรวดเร็ว

เขารู้สึกคุ้นเคยกับปราณที่อยู่บนร่างของคนผู่้นั้นอย่างมาก พอ รับสัมผ่ัสอย่างละเอียดเนี่ยเทียนจึงตัระหนักได้ว่าคนผู่้นั้นก็คือผู่้แข็งแกร่ง ขอบเขตัตั้นสวรรค์ที่สังหารคนสามคนซึ่งหนีไปก่อนหน้านี้

“เป็นเขา?”

เนี่ยเทียนหน้าเปลี่ยนสีน้อยๆ แล้วจึงจับสังเกตัอย่างละเอียดอีก ครู่หนึ่ง เขาเลยพบว่าทิศทางที่คนผู่้นั้นเดินทางมาก็คือจุดที่เขาและซ่งลี่ ตั่อสู้กัน

“พี่หญิงซ่ง ข้ายังมีธุระ ขอตััวก่อนล่ะ” เขาถอนหายใจหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยว่า “แตั่ข้าตั้องการให้ท่านจำาไว้ว่าข้ารักท่าน เป็นรักที่ออกมาจาก ใจจริง! หวังว่าเมื่อเจอกันอีกครั้ง ท่านจะพิจารณาเรียบร้อยแล้ว และหวัง ว่าท่านว่าจะยอมรับในตััวข้า! ไว้เจอกันใหม่นะ!”

กล่าวจบเนี่ยเทียนก็หมุนตััวขวับจากไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า แลบ

“หลี่เทียน! เจ้าแน่จริงก็อย่าเพิ่งไปสิ!” ซ่งลี่ที่อยู่ด้านหลังกรีด ร้องเสียงแหลม

ทว่าพื้นที่ที่นางอยู่ได้ถูกลำาแสงที่ปะปนด้วยสิ่งสกปรกปกคลุมไป หมดแล้ว ด้วยพละกำาลังที่นางเหลืออยู่ย่อมไม่สามารถฝึ่าออกมาไล่ตัาม เนี่ยเทียนได้

นางทำาได้แค่เพียงมองเนี่ยเทียนที่ค่อยๆ จากไปไกล จนกระทั่ง ลับหายไปจากเส้นสายตัานาง ได้แตั่ร้องตัะโกนอย่างเสียแรงเปล่า

“เกรงว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว” เนี่ยเทียนที่หมุนกายจากมา ส่ายหัวพร้อมหัวเราะเสียงเย็น

ในสายตัาของเขา ผู่้แข็งแกร่งขอบเขตัตั้นสวรรค์นั่นน่าจะเป็นผู่้ ล่าคนหนึ่งที่เคลื่อนไหวอยู่ในป่าลึก

การปรากฏตััวของผู่้ล่าคนนี้สามารถสังหารซ่งลี่ที่เผ่าผ่ลาญ พลังงานไปมหาศาลได้อย่างง่ายดาย และคนผู่้นั้นก็จะเป็นคนส่งซ่งลี่ไปยัง ยมโลกเอง

ตััวเขาจากมาไกลมากแล้ว ทว่าทิพย์จักษุหลายข้างยังคงอยู่ที่ เดิม อยากจะเห็นว่าสุดท้ายซ่งลี่จะตัายอย่างไร

ไม่นานหลังจากนั้นผู่้ฝึกลมปราณเรือนกายสูงใหญ่ผู่้นั้นก็มา ปรากฏตััวตัรงพื้นที่ที่เขาตั่อสู้กับซ่งลี่

ทว่าที่อยู่นอกเหนือการคาดการณ์ของเขาก็คือผู่้ฝึกลมปราณร่าง สูงใหญ่ที่มีตััวตันเป็นนักล่าพอมาถึงกลับกระโจนเข้าหาซ่งลี่ทันที

แตั่คนผู่้นั้นไม่ได้ฉวยโอกาสสังหารซ่งลี่

กลับกันก็คือในดวงตัาของเขาเตั็มไปด้วยความหวาดกลัวและ กระวนกระวาย พอเหยียบเข้ามาในพื้นที่ที่ลำาแสงกลบทับก็รีบร่ายใช้เวท คาถาสร้างลำาแสงพลังวิญญาณหนายาวออกมาหลายลำาเพื่อช่วยกำาจัด ลำาแสงสกปรกที่ปกคลุมพื้นที่แห่งนั้นให้แก่ซ่งลี่จนสะอาดเอี่ยม

“คุณหนู! ท่านเป็นอะไรหรือเปล่า? เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” คนผู่้นั้น เอ่ยด้วยความร้อนใจ

เมื่อลำาแสงหายไป ซ่งลี่ก็นั่งแปะลงไปที่พื้น หอบหายใจหนัก หน่วงไม่หยุด เมื่อคนผู่้นั้นเข้ามาใกล้นางก็พลันยกมือขึ้นตับฉาดลงไปบน ใบหน้าของเขา “ทำาไมเพิ่งจะมาเอาตัอนนี้?!” นางสะกดกลั้นไฟโทสะที่ เดือดดาลไว้ไม่อยู่จนตั้องระบายใส่คนผู่้นั้น

ผู่้แข็งแกร่งขอบเขตัตั้นสวรรค์ที่ถูกนางตับยิ่งแสดงท่าทีตัื่น ตัระหนกตักใจ รีบคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ไม่ได้พูดอธิบายแตั่เอ่ยแค่ว่า “ข้า น้อยผ่ิดไปแล้ว!”

“มีคนชื่อหลี่เทียนเพิ่งจะหนีไป เจ้าจงไปไล่ล่าเขามาให้ข้า จับ ตััวเขาเป็นๆ กลับมาให้ข้า!” ซ่งลี่เดือดดาลไม่หาย “จำาเอาไว้! ห้ามทำาให้ เขาตัาย ข้าตั้องการตััวเป็นๆ!”

“คุณหนู ท่าน ตัอนนี้สภาพท่านไม่ค่อยดีนัก รอให้ฟื้นตััวก่อนดี ไหม?” คนผู่้นั้นกังวลในความปลอดภัยของนาง

“ไสหัวไปซะ! รีบไปเอาตััวเจ้าหลี่เทียนมาเดี๋ยวนี้!” ซ่งลี่ด่ากราด

“ข้าน้อยรับบัญชา” คนผู่้นั้นที่คุกเข่าอยู่กับพื้นพลันลุกพรวดขึ้น ยืน แล้วไล่ตัามมายังทิศทางที่ซ่งลี่ชี้นิ้วบอก

“หลี่เทียน! เจ้าหนีไม่รอดหรอก! ข้าจะแล่เนื้อเจ้าทั้งเป็นให้ได้!” รอจนคนผู่้นั้นจากไปแล้วซ่งลี่จึงหยิบเอาเหล็กหมาดสีเขียวออกมาทิ่มแทง ใส่ร่างเสิ่นเหวยที่ตัายไปนานแล้วอีกหลายสิบครั้ง รอจนศพของเสิ่นเหวยมี สภาพอเนจอนาถจนไม่เหมือนคนแล้ว นางถึงได้พอจะสงบสตัิลงได้

นางสูดลมเย็นๆ เข้าปอดหนึ่งครั้ง ก้มหน้าลงมองสาบเสื้อตัรง หน้าอกปริออก

นางเห็นว่าหน้าอกทั้งสองลูกที่ตัั้งเด่นและขาวราวกับหยกเนื้อดี ของนางเตั็มไปด้วยรอยเขียวช้ำา เห็นเป็นรอยนิ้วมืออย่างชัดเจนราวกับ รอยสัก เมื่อมันนาบประทับอยู่บนหน้าอกที่เดิมทีขาวสะอาดไร้ตัำาหนิของ นางจึงมองดูแล้วน่ากลัวมากเป็นพิเศษ

ไม่ตั้องคิดมากนางก็รู้ได้ว่าตัรงสะโพกของนางที่เวลานี้แค่นั่งลงก็ ยังเจ็บแปลบเช่นนี้ หากถอดอาภรณ์ออกเกรงว่าก็คงเตั็มไปด้วยรอยนิ้วมือ เขียวช้ำาไม่ตั่างกัน

รอยนิ้วมือที่เห็นเด่นชัดเหล่านั้นก็เหมือนเนี่ยเทียนฟาดมือตับลง มาบนใบหน้าของนางซ้ำาแล้วซ้ำาเล่า ทำาให้นางรู้สึกอัปยศอดสูอย่างที่ไม่ เคยเป็นมาก่อน

“หลี่เทียน!” ตััวของนางสั่นเทิ้ม ก่อนจะแหงนหน้าแผ่ดเสียงร้อง แหลมเสียดแก้วหู