ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 292 ผู่้ก่อกวน

สิบกว่าวันหลังจากนั้น เนี่ยเทียนเคลื่อนไหวอยู่ในจุดลึกของป่า อาศัยทิพย์ จักษุทั้งเจ็ดข้างเล่นซ่อนหากับพวกนักล่าที่ซ่งลี่ระดมกำาลัง

ระหว่างนั้นด้วยความมหัศจรรย์ของทิพย์จักษุ เขาจึงได้เห็นกลุ่ม คนที่มาล่าสัตัว์วิเศษระดับสูงในป่าลึกอีกหลายกลุ่ม

ในบรรดากลุ่มคนเหล่านั้นตั่างก็มีบุคคลเช่นซ่งลี่และลวี่เหยี่ยนอ ยู่ด้วย ผู่้หญิงพวกนั้นคือนักล่าที่รับผ่ิดชอบชักนำากลุ่มคนที่สำารวจอยู่ชาย ป่าให้เข้ามาในป่าลึกโดยเฉพาะ

แรกเริ่มสุด เนี่ยเทียนไม่ได้มีการกระทำาที่ผ่ิดปกตัิเท่าใดนัก เขา ทำาเพียงแค่ตัิดตัามคนเหล่านั้นไป

รอจนพวกเขาสังหารสัตัว์วิเศษระดับสูงได้แล้วและเอาส่วนที่มี ราคาบนร่างของสัตัว์วิเศษไป เขาถึงจะปรากฏกายขึ้นอย่างเงียบเชียบเพื่อ ไปเก็บเอาเลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษมา

ด้วยวิธีการเช่นนี้ ช่วงเวลาสิบกว่าวันที่ผ่่านมาเขาจึงได้รับเนื้อ และเลือดของสัตัว์วิเศษระดับสี่มาเพิ่มอีกห้าตััว

เขาคำานวณดูแล้วก็พบว่าเลือดและเนื้อของสัตัว์วิเศษที่เขา สะสมไว้น่าจะพอให้เขาใช้ไปอีกพักใหญ่

ช่วงเวลาที่ผ่่านมา พวกนักล่าที่ถูกซ่งลี่เรียกใช้งานก็ตัามหาร่อง รอยเขาไปทั่วทุกแห่งอย่างแท้จริง

เขาเองก็เจอกับพวกนักล่าอยู่หลายครั้ง

ทุกครั้งเขาล้วนอาศัยการรับสัมผ่ัสที่เฉียบไวของทิพย์จักษุ และ เป็นฝึ่ายหลีกเลี่ยงออกไปก่อนทุกครั้ง

ขอแค่เป็นผู่้ฝึกลมปราณขอบเขตัตั่ำากว่าเขตัสามัญที่พลังจิตัยัง ไม่ได้แปรสภาพไปเป็นพลังจิตัวิญญาณก็ยากที่จะหนีพ้นการตัรวจสอบ จากทิพย์จักษุทั้งเจ็ดข้าง

ในทิพย์จักษุมีพลังจิตัวิญญาณระดับสูงแฝึงเร้นอยู่ ผู่้ฝึก ลมปราณที่มีขอบเขตัตั้นสวรรค์เหล่านั้นจึงไม่สามารถสัมผ่ัสได้ถึงการดำารง อยู่ของทิพย์จักษุ

และก็เพราะอาศัยทิพย์จักษุ เขาถึงได้พ้นอันตัรายครั้งแล้วครั้ง เล่า ไม่เพียงแตั่หลีกเลี่ยงการไล่ล่าของพวกนักล่าสำาเร็จ ยังได้รับสัตัว์วิเศษ ระดับสูงมาอีกห้าตััวด้วย

ท่ามกลางขั้นตัอนเหล่านี้ เขาจะตั้องสวาปามเนื้อสัตัว์วิเศษ ปริมาณมากทุกวันเพื่อมาตัอบสนองความกระหายไร้ที่สิ้นสุดของปราณ เลือดสีเขียวเส้นนั้น

เมื่อถึงช่วงกลางดึก เขาก็จะรวบรวมสมาธิชักนำาแสงดาวให้เข้า มาอยู่ในน้ำาวนดวงดาว เพื่อรวบรวมหยดดาวขึ้นมา

เขาหยุดพักการขยายมหาสมุทรวิญญาณเอาไว้ก่อน ไม่ได้เผ่า ผ่ลาญหินวิเศษปริมาณมากอีก และไม่ได้ใช้วัตัถุดิบวิเศษที่มีธาตัุไฟ ธาตัุไม้ มาชุบหลอมน้ำาวนเปลวเพลิงและน้ำาวนพืชหญ้า

ในสายตัาของเขา รอให้กลับไปถึงเมืองโพ่เมี่ย เขาสามารถยืมใช้ ห้องฝึกตันของกะโหลกเลือดมาดูดซับเอาปราณวิญญาณเพื่อขยาย มหาสมุทรวิญญาณได้เร็วกว่านี้

และวัตัถุดิบวิเศษธาตัุไฟ ธาตัุไม้ก็มีให้เห็นเกลื่อนทั่วเมืองโพ่เมี่ย เขาสามารถฝึกตันตัอนไหนก็ได้

มีเพียงหยดดาวที่ตั้องชุบหลอมในเทือกเขาฮว้านคงเท่านั้น ดัง นั้นเขาจึงเอาพลังกายพลังใจส่วนใหญ่ไปไว้ที่การรวบรวมหยดดาว ให้ หยดดาวในน้ำาวนดวงดาวเพิ่มขึ้นทีละนิด

เมื่อเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้วเขาจึงเริ่มเปลี่ยนแผ่นการ หลังจากนั้นเวลาที่เขาเจอกับกลุ่มคนที่มาเสี่ยงภัยในป่าลึกเขาจึงเริ่มส่งคำา เตัือนไปให้คนเหล่านั้น หวังทำาลายแผ่นการชั่วร้ายของพวกนักล่า

ขณะที่กลุ่มคนที่มีแปดคนกลุ่มหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในป่าลึก ผู่้ที่ เป็นหัวหน้าพลันเห็นอักษรที่สลักไว้ชัดเจนบนลำาตั้นของตั้นไม้แห้งโกรน ตั้นหนึ่งอย่างกะทันหัน

เขาเดินเข้าไปดูอย่างละเอียด แล้วไม่นานก็ได้รู้ข้อมูลสำาคัญจาก ตััวอักษรเหล่านั้น

หลังจากที่คนผู่้นั้นอ่านจบเขาก็หมุนกายหันไปตัวาดใส่หญิงสาว ในกลุ่มคนหนึ่งที่มีหน้าตัาธรรมดา “จับตััวนางเอาไว้ ตัรวจสอบกำาไลเก็บ ของของนาง ดูสิว่านางใช่สายของนักล่าหรือไม่!”

ข้อมูลที่อยู่บนตั้นไม้เกิดจากฝึีมือของเนี่ยเทียน เขาสลักแผ่นการ ชั่วร้ายที่นักล่าคิดจะจัดการกับแตั่ละกลุ่มไว้อย่างชัดเจน

ผู่้หญิงหน้าตัาธรรมดาคนนั้นพอได้ยินเสียงตัวาดจากคนเป็น หัวหน้าก็พลันหน้าเปลี่ยนสี

ไม่รอให้คนอื่นๆ ตัั้งตััวได้ทัน นางก็รีบพุ่งตััวเผ่่นหนีออกไปอย่าง รวดเร็ว

“ตัามไป! นางเป็นสายของนักล่า จงใจล่อลวงให้พวกเรามาที่นี่ นางคิดจะให้พวกเราสังหารสัตัว์วิเศษระดับสูง รอจนเสร็จเรื่องแล้วนางก็ จะสังหารพวกเรา!” คนผู่้นั้นตัวาดกร้าว

สองวันที่ผ่่านมา เรื่องราวทำานองเดียวกันนั้นเกิดขึ้นอยู่ทั่วทุกมุม ของผ่ืนป่าอย่างตั่อเนื่อง

ทุกครั้งที่เนี่ยเทียนมองเห็นกลุ่มคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ถูกผู่้หญิงคน หนึ่งที่พวกนักล่าจัดให้มาหลอกล่อพวกเขาเข้ามาในป่าลึกผ่่านทิพย์จักษุ เขาก็จะส่งคำาเตัือนไปให้ทันที

หัวหน้าของกลุ่มเหล่านั้นไม่มีใครที่เป็นคนโง่ พวกเขาจึง แยกแยะว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหกได้อย่างรวดเร็ว

พวกเขามักจะสามารถสังหารสายของนักล่าได้ ตั่อให้ทำาไม่ สำาเร็จก็มักจะถอยออกไปจากป่าลึกอย่างรวดเร็ว ไม่กล้าอยู่ที่นี่ให้ตััวเอง กลายมาเป็นเป้าหมายและหมากในกระดานของพวกนักล่า

ข้างตั้นไม้ดึกดำาบรรพ์แห้งโกรนตั้นหนึ่ง

ซ่งลี่ที่ฟื้นตััวนานแล้วสวมอาภรณ์สะอาดสะอ้านที่รัดรึงเรือน กาย ทว่าสีนางของนางกลับเย็นชาประดุจน้ำาแข็ง

ดวงตัาที่พ่นไอความเย็นของนางจ้องเขม็งไปบนตััวอักษรที่เนี่ย เทียนสลักไว้บนตั้นไม้ ฟันขาวสะอาดของนางขบเข้าหากันแน่น หน้าอก ตัั้งตัระหง่านทั้งคู่กระเพื่อมขึ้นๆ ลงๆ

นักล่าขอบเขตัตั้นสวรรค์หลายคนตั่างก็มีสีหน้ามืดคล้ำา เงียบงัน ไม่พูดสิ่งใด

“ตัรวจสอบให้ข้าว่าใครกันแน่ที่มันทำาเรื่องพวกนี้?!” ซ่งลี่พูด ด้วยเสียงกระชากราวกับคำาราม

การลงมือในป่าลึกมีนางเป็นคนคิดริเริ่ม และเป็นคนเสนอ แผ่นการ

ตัลอดทั้งแผ่นการล้วนมีนางเป็นคนกระตัุ้นให้สำาเร็จอย่างลับๆ เมื่อใช้วิธีการเช่นนี้พวกเขาไม่จำาเป็นตั้องเปลืองกำาลังแม้แตั่นิดก็ได้มาทั้ง ส่วนที่มีค่าบนร่างของสัตัว์วิเศษระดับสูง และยังได้ทรัพย์สินมหาศาลมา จากร่างของผู่้ฝึกลมปราณขอบเขตักลางสวรรค์หรือแม้แตั่ขอบเขตัตั้น สวรรค์

เดิมทีนางคิดว่าสามารถดำาเนินตัามแผ่นการนี้ได้ตั่อไป

นางนึกว่าจะไม่มีใครจับสังเกตัได้

ในจินตันาการของนาง นางสามารถใช้แผ่นการนี้สร้างผ่ลเก็บ เกี่ยวที่เฟืยองฟูให้แก่กลุ่มนักล่าของนางได้ทุกครั้ง อีกทั้งยังทำาได้อย่างตั่อ เนื่อง

ไม่ว่าอย่างไรนางก็คิดไม่ถึงว่าแผ่นการที่นางตัั้งใจวางอย่างสุด กำาลังกลับมีคนจับสังเกตัได้ ทั้งยังป่าวประกาศให้ทุกคนล่วงรู้กันหมดอีก ด้วย

นางไม่รู้ว่าคนที่ทิ้งคำาเตัือนเหล่านี้เอาไว้ก็คือเนี่ยเทียน

“คุณหนู! พวกเราจะไปตัรวจสอบเดี๋ยวนี้!” นักล่าขอบเขตัตั้น สวรรค์คนหนึ่งรีบแสดงท่าที

“พวกไร้ประโยชน์! พวกเจ้ามันไร้ประโยชน์กันทั้งหมด!” ซ่งลี่ เดือดดาลถึงขีดสุด “กะอีแค่เจ้าหลี่เทียนที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงตั้น เหตัุ ใดหากันนานขนาดนี้ก็ยังหาไม่เจอ แถมตัอนนี้ยังมีคนโผ่ล่มาทำาลาย แผ่นการข้าอีกคนแล้ว! ตั้องเป็นเพราะพวกเจ้าทำางานไม่ระวังจนถูกคนจับ ได้!”

“ขอโทษขอรับ” คนผู่้นั้นรีบยอมรับผ่ิด

“ไสหัวไป! ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้ากันให้หมด! ไปเอาตััวเจ้าหลี่ เทียนและเจ้าคนที่ทิ้งคำาเตัือนมา จับพวกมันมาหาข้าตััวเป็นๆ!” ซ่งลี่ ตัวาดเกรี้ยวกราด

พวกนักล่ากลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่รอบกายนางตั่างพากันกลัวหัวหด แตั่ละคนถอยหลังออกไปแล้วกระจายตััวกันตัามหาความเคลื่อนไหวและ ร่องรอยของเนี่ยเทียนกับคนผู่้นั้น

ผ่่านไปอีกสามวัน

เนี่ยเทียนคล้ายวิญญาณดวงหนึ่งที่มองไม่เห็นซึ่งล่องลอยไปทั่ว ป่าลึก พอเจอกับกลุ่มคนที่มาสำารวจป่าล่วงหน้าก็จะทิ้งข้อความไว้ให้

หลังจากผ่่านไปสามวันเขาก็ไม่เห็นว่ามีกลุ่มไหนกล้าเข้ามาใน ป่าลึกอีก

เขารู้ดีว่าพวกกลุ่มที่จากไปก่อนหน้านี้พอไปเจอกับกลุ่มอื่นย่อม เอ่ยเตัือนพวกเขาแล้ว

พวกกลุ่มคนที่เดิมทีคิดจะเข้ามาในป่าลึก พอรู้แผ่นการชั่วร้าย ของพวกนักล่าจึงพากันถอดใจทั้งหมด

และยังมีหลายกลุ่มที่เจอสายของนักล่าในกลุ่มของพวกเขาเอง จึงใช้การลงโทษบีบคั้นทารุณจนได้รู้แผ่นการของพวกนักล่าทั้งหมด

สายที่ถูกซ่งลี่ส่งตััวไปไว้ในกลุ่มคนเหล่านั้นจึงจบชีวิตัไปด้วย สาเหตัุนี้ และพวกนักล่าก็เริ่มมีคนบาดเจ็บและล้มตัายมากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่มีกลุ่มคนเข้ามาเพิ่มอีก เนี่ยเทียนเองก็ไม่ได้รับเลือดและเนื้อ ของสัตัว์วิเศษ ด้วยพละกำาลังของเขาหากคิดจะจัดการกับสัตัว์วิเศษระดับ สี่เพียงลำาพัง บางทีก็อาจพอมีความหวังที่จะประสบความสำาเร็จ

เพียงแตั่เขาไม่มั่นใจว่าจะถอนตััวออกมาได้สำาเร็จ

หากเขาไม่สามารถสังหารสัตัว์วิเศษระดับสี่ได้ในระยะเวลาสั้นๆ แล้วการตั่อสู้ไปดึงดูดพวกนักล่าที่กำาลังตัามหาเขา ก็เท่ากับเขานำาเรื่อง ซวยครั้งใหญ่มาสู่ตััว

ด้วยเหตัุนี้เขาจึงข่มกลั้นตััวเองไม่ให้ลงมือกับสัตัว์วิเศษระดับสูง

หากเจอกับสัตัว์วิเศษระดับสูงเมื่อไหร่เขาก็จะเลี่ยงออกไปก่อน เหมือนกับที่เลี่ยงพวกนักล่าซึ่งกำาลังตัามหาร่องรอยของเขา

จากช่วงเวลาที่ผ่่านมา เขาแอบฟังและแอบสังเกตัการณ์กลุ่มคน เหล่านั้นจึงได้รู้ข้อมูลมากมายเกี่ยวกับเปลวอัคคี เดือนดับและกะโหลก เลือด

ทางฝึ่ายของเดือนดับ เมื่อถูกกะโหลกเลือดและเปลวอัคคีร่วม มือกันล้อมโจมตัีจึงมีเพียงหม่าจิ่วคนเดียวเท่านั้นที่หนีรอดจนได้เดินทาง กลับออกไปจากเทือกเขาฮว้านคง

ทางฝึ่ายของเปลวอัคคีรู้ว่าการเข่นฆ่ากันของเดือนดับและ กะโหลกเลือดไม่ได้เป็นเพราะค้นพบสมบัตัิวิเศษอะไร แตั่เป็นแค่การตั่อสู้ที่ เกิดจากความแค้นส่วนตััวเท่านั้นจึงล้มเลิกความคิดที่จะทะเลาะวิวาทกับ กะโหลกเลือดให้ความสัมพันธ์ย่ำาแย่กว่าเก่า

กะโหลกเลือดและเปลวอัคคีจึงรามือตั่อกันทันที

“ได้เวลากลับเมืองโพ่เมี่ยแล้ว”

เนี่ยเทียนคำานวณว่าหากอยู่ในป่าแห่งนี้ตั่อสักวันหนึ่งย่อมถูก เปิดโปงและถูกพวกนักล่าพัวพันไม่เลิก ดังนั้นจึงตััดสินใจว่าจะจากไป

ก่อนจะจากไปเขายังกระตัุ้นความเคียดแค้นของซ่งลี่โดยการทิ้ง ข้อความพิเศษไว้ให้อีกข้อความหนึ่ง

หลังจากที่เขาจากไปแล้ว ข้อความพิเศษนั้นก็ได้ถูกพวกนักล่า ค้นพบอย่างรวดเร็ว

“คุณหนู พวกเราค้นพบสิ่งหนึ่ง” นักล่ากลางสวรรค์ช่วงกลางที่ มีเรือนกายสูงใหญ่คนนั้นเดินมาหยุดอยู่ข้างกายซ่งลี่ด้วยท่าทางเคารพนบ น้อม เขาก้มหน้าลงตั่ำาแล้วพูดเบาๆ “แม้ว่าจะไม่ค่อยอยากให้ท่านดูนัก แตั่ข้าก็ยังรู้สึกว่าท่านควรจะไปดูสักหน่อย”

“พบตััวหลี่เทียนแล้วรึ? หรือว่าเจอตััวเจ้าคนกระจายข่าวนั่น?” ซ่งลี่มีสีหน้าคึกคัก

“ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง” คนผู่้นั้นมีสีหน้าลำาบากใจ “เป็นข้อมูล อย่างหนึ่ง ข้ารู้สึกว่า…ท่านน่าจะไปดูด้วยตััวเองจะดีกว่า”

“ตักลง!” ซ่งลี่ขมวดคิ้วกล่าว

ไม่นานหลังจากนั้น ภายใตั้การนำาของผู่้ฝึกลมปราณขอบเขตัตั้น สวรรค์รูปร่างสูงใหญ่ ซ่งลี่ก็มาถึงสถานที่ที่เนี่ยเทียนทิ้งข้อความเอาไว้

ซึ่งก็เป็นบนลำาตั้นของตั้นไม้ใหญ่เช่นเดียวกัน เป็นตััวอักษร บรรทัดหนึ่งที่ใช้วัตัถุแหลมคมกรีด: ซ่งลี่นังคนชั่วช้า พวกเจ้าค่อยๆ เล่น ไปเถอะ ข้าจะกลับไปเมืองโพ่เมี่ยก่อนล่ะ—หลี่เทียน

“หลี่เทียน!”

หลังจากอ่านประโยคนั้นจบ ซ่งลี่ก็กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เสียง ของนางแหลมดังเสียดแก้วหู

ซ่งลี่ตััวสั่นเทิ้มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เป็นเขาเองรึนี่! เป็น เขาเองที่ก่อกวนเรื่องดีๆ ของพวกเรา! หลี่เทียน หากไม่ฆ่าเจ้า ข้าสาบาน ว่าจะไม่ขออยู่เป็นคน!”

ตััวอักษรเหล่านั้นนางคุ้นเคยดียิ่งนัก แค่มองปราดเดียวนางก็รู้ ว่าผู่้ที่ทิ้งข้อความเอาไว้ก็คือคนที่ช่วงที่ผ่่านมาทำาลายแผ่นการของนาง อย่างตั่อเนื่อง!

คนผู่้นั้นกลับเป็นหลี่เทียน!

เมื่อหลี่เทียนมารวมกับคนผู่้นั้นก็ทำาให้ความเดือดดาลของซ่งลี่ เพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าตััว นางปรารถนาจะค้นหาตััวหลี่เทียนให้เจอแล้วใช้ การทารุณกรรมของนางมาทรมานเนี่ยเทียน มองดูเขาร้องโหยหวนขอ ชีวิตัจนกระทั่งตัายไป

“ไอ้หมอนั่นมีตับะแค่กลางสวรรค์ช่วงตั้น อายุก็ไม่มาก ลำาพัง เพียงแค่เขาจะมองแผ่นการที่คุณหนูตัั้งใจจัดวางออกได้อย่างไร?” นักล่า ตั้นสวรรค์ผู่้นั้นคลางแคลงใจ

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” ซ่งลี่มองเขาด้วยสายตัาเย็นชา “พวก เจ้าไร้ความสามารถ ทำาให้แผ่นการรั่วไหล แม้แตั่ลวี่เหยี่ยนที่เป็นหญิงรับ ใช้คนสนิทของข้าก็ยังตั้องตัายไปด้วย ขนาดนี้ก็ยังหาตััวหลี่เทียนไม่เจอสัก ที แล้วเจ้ายังมีหน้ามาพูดเช่นนี้อีกหรือ?”

“ข้าน้อยผ่ิดไปแล้ว!” คนผู่้นั้นรีบขออภัย

“หยุดแผ่นการนี้ไว้ก่อน!” ซ่งลี่สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง ฝึืน บังคับให้ตััวเองสงบลง “เจ้าหลี่เทียนผู่้นั้นกลับเมืองโพ่เมี่ยไปแล้ว นับแตั่ บัดนี้เป็นตั้นไป เป้าหมายของพวกเราก็คือสังหารเขากลางทาง!”

“หากปล่อยให้เขามีชีวิตัรอดกลับไปถึงเมืองโพ่เมี่ยได้ ทุกอย่างที่ พวกเราทำาลงไปในป่าแห่งนี้ก็จะเป็นเพียงแค่เรื่องตัลกเรื่องหนึ่ง!”

“บอกให้ทุกคนรับรู้ เส้นทางระหว่างเทือกเขาฮว้านคงและเมือง โพ่เมี่ย จงไปหาตััวเจ้าหลี่เทียนสมควรตัายผู่้นั้นให้เจอให้ได้!”

“จำาเอาไว้! ข้าตั้องการตััวเป็นๆ!

“รับบัญชา!”