ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 297 กับดัก

นั่นคือกลุ่มเล็กๆ ที่มีกันสี่คน

ในกลุ่มนั้นมีสามคนที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลาง และยังมีอีก คนหนึ่งที่ขอบเขตัเพียงกลางสวรรค์ช่วงตั้นเช่นเดียวกับเนี่ยเทียน

ในสายตัาของเนี่ยเทียน พลังในการตั่อสู้เช่นนี้เรียกได้ว่าเทียบ เขาไม่ตัิดเลยสักนิดเดียว

ช่วงเวลาที่ผ่่านมากลุ่มเล็กๆ ของพวกนักล่าที่เขาสังหารไป ไม่ เคยมีกลุ่มไหนที่อ่อนแอเท่ากลุ่มนี้

พลังในการตั่อสู้เช่นนี้กลับยังกล้าเคลื่อนไหวไปทั่วพื้นที่แห่งนี้ ทำาให้เนี่ยเทียนรู้สึกแปลกใจอย่างมาก

ดังนั้นเขาจึงเริ่มลงมืออย่างไม่ลังเล

“อู้ๆๆ!”

เมื่อเข้าไปใกล้คนทั้งสี่ เนี่ยเทียนยังไม่ทันเผ่ยกายก็สร้างลูก ปราณวิญญาณขึ้นมาล่วงหน้า คิดจะยุตัิการตั่อสู้ให้ได้โดยเร็วที่สุด

เขายังถึงขั้นคร้านจะนำาคนทั้งสี่มาใช้ฝึกเคล็ดลับในการตั่อสู้ของ ตััวเอง เพราะในสายตัาของเขานั้น คนทั้งสี่อ่อนแอเกินไป

“ตัูมๆๆ!”

ตัอนที่ลูกปราณวิญญาณสามลูกเข้ามาใกล้คนทั้งสี่ก็ระเบิดออก โดยพลัน

ลำาแสงห้าสีที่ปะปนไปด้วยสิ่งสกปรกมากมายสาดกระเซ็นไปทั่ว คล้ายฝึนเม็ดเล็กๆ ที่สาดเทลงมาปกคลุมคนทั้งสี่เอาไว้ภายใน

“คือเจ้าหัวเทียนผู่้นั้น!”

“เขามาแล้ว!”

คนทั้งสี่ร้องเสียงแหลม ตั่างก็กระตัุ้นพลังวิญญาณกันเตั็มกำาลัง เพื่อสร้างม่านแสงกำาบังขึ้นมาตั่อตั้านการกัดกินจากสิ่งสกปรกเหล่านั้น

ม่านแสงพลังวิญญาณของพวกเขามีเสียง “เปรี๊ยะๆๆ” ดังออก มา เมื่ออยู่ภายใตั้การกัดกินของลำาแสงเหล่านั้น ก็คล้ายว่าม่านแสงที่พวก เขาสร้างขึ้นจากพลังวิญญาณจะไม่มีประโยชน์เท่าใดนัก และไม่นานก็เกิด แววว่าจะปริแตัก

“พวกเจ้านี่มันรนหาที่ตัายจริงๆ”

เนี่ยเทียนเผ่ยกายทันที ตััวเขาอยู่ในสนามแม่เหล็กยุ่งเหยิงแล้ว สร้างลูกปราณวิญญาณขึ้นมาโจมตัีคนทั้งสี่อีกครั้ง

หลังจากที่ลูกปราณวิญญาณระเบิดออกก็มีลำาแสงสกปรก มากกว่าเดิมปกคลุมคนทั้งสี่ไว้จนมิด

ม่านแสงพลังวิญญาณของผู่้ที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลางสอง คนค้ำาประคองไม่ไหวก่อนใคร มันพลันระเบิดออก ก่อนที่ลำาแสงสกปรก เหล่านั้นจะสาดกระทบลงมาบนเรือนกายที่มีเลือดเนื้อของคนทั้งสอง

คนทั้งสองกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สายตัาที่หวาด กลัวเตั็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่เข้าใจ

เป้าหมายที่สายตัาพวกเขามองไปกลับไม่ใช่เนี่ยเทียน แตั่เป็นผู่้ ที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงตั้นที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาพวกเขา

ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเจ็บแค้นโกรธเคืองอย่างสุดกำาลัง ราวกับ ว่ากำาลังรอคอยให้คนผู่้นั้นลงมือ ทว่าคนผู่้นั้น…กลับนิ่งเฉย

“เสี้ยวหลิน!” ผู่้ที่มีตับะกลางสวรรค์ช่วงกลางคนสุดท้ายตัวาด กร้าวแล้วก็หันมาถลึงตัาใส่คนผู่้นั้น “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

เนี่ยเทียนที่เป็นผู่้โจมตัีจับสังเกตัได้ถึงความผ่ิดปกตัิอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเขาเตั็มไปด้วยความคลางแคลงใจ

ความโกรธแค้นก่อนตัายของสองคนที่ตัายไป และยังมีเสียง โหวกเหวกของผู่้มีขอบเขตักลางสวรรค์ช่วงกลางคนนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่สม เหตัุสมผ่ล

เขาจึงมองประเมินคนที่ถูกเรียกว่าเสี้ยวหลินซึ่งมีตับะกลาง สวรรค์ช่วงตั้นเช่นเดียวกับเขาโดยอัตัโนมัตัิ

เจ้าเสี้ยวหลินผู่้นั้นมีรูปโฉมธรรมดา ถือเป็นคนประเภทที่เมื่ออยู่ ในกลุ่มคนจะเป็นบุคคลที่ถูกเมินเฉยและถูกหลงลืมได้ง่ายมากที่สุด เพราะ บนร่างของเขาไม่มีอะไรที่พิเศษเท่าไหร่นัก

หน้าตัาธรรมดา ขอบเขตัไม่โดดเด่น และก็ไม่มีเรือนกายที่ แข็งแกร่งบึกบึน เหตัุใดเจ้าเสี้ยวหลินผู่้นี้ถึงทำาให้คนทั้งสามโกรธเคืองได้ถึง เพียงนั้น?

“ฟู่วๆๆ!”

ม่านแสงพลังวิญญาณบนร่างของเสี้ยวหลินคล้ายชามใบใหญ่ที่ ถูกคว่ำาลงซึ่งห่อหุ้มเรือนกายของเขาเอาไว้จนมิด

ม่านแสงนั้นก็บิดเบือนอย่างตั่อเนื่องเพราะถูกลำาแสงสกปรกรุก เข้ากัดกินคล้ายว่าจะแตักทลายได้ตัลอดเวลา

ทว่าเนี่ยเทียนสังเกตัการณ์อยู่ครู่หนึ่งก็พบว่าม่านแสงที่มองดู เหมือนแสงเทียนท่ามกลางลมพายุซึ่งส่ายไหวคล้ายจะดับลง กลับยังไม่พัง ทลาย ทั้งยังแข็งแกร่งทนทานผ่ิดปกตัิ

“ไม่สนุกเอาซะเลย” คนผู่้นั้นที่ชื่อว่าเสี้ยวหลินสีหน้าเรียบเฉย ราวกับผ่ิวน้ำา กล่าวด้วยน้ำาเสียงเนิบนาบ “ในสายตัาของหันมู่แห่งคม เขี้ยว พวกเจ้าก็เป็นแค่เหยื่อล่อให้หัวเทียนปรากฏตััวเท่านั้น”

“เจ้า!” คนผู่้นั้นโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด

เสี้ยวหลินส่ายหัว ไม่พูดอะไรมากอีก สายรัดแสงพลังวิญญาณ หลายเส้นที่ล้อมวนข้อมือซ้ายของเขาเอาไว้ทะลุม่านแสงออกมาตักอยู่ข้าง กายคนผู่้นั้น

“ตัูม!”

ม่านแสงที่คนผู่้นั้นประคับประคองเอาไว้อย่างยากลำาบากระเบิด กระจัดกระจายออกดังตัูม ลำาแสงห้าสีมากมายได้ทีไหลทะลักเข้าไปข้างใน แล้วปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ทันที

“เสี้ยวหลิน! เจ้าตั้องไม่ตัายดี!” ก่อนที่คนผู่้นั้นจะตัายยังคำาราม ด้วยความเดือดดาลอย่างยิ่ง “หัวเทียน! เสี้ยวหลินคือคนที่คมเขี้ยวเชิญตััว มาให้จัดการกับเจ้าโดยเฉพาะ เจ้ารีบหนีไปเร็วเข้า!”

“พูดมากจริงๆ” เสี้ยวหลินเบะปาก ปลายนิ้วมีแสงประหลาด ผ่ลุบๆ โผ่ล่ๆ

“ฟู่วๆๆ!”

เสียงร้องโหยหวนของคนผู่้นั้นขาดหายไปกลางคัน ตัรงหน้าอกมี รูเลือดที่ถูกแทงทะลุร่างเพิ่มขึ้นมาอีกสามรอย มิอาจพูดคำาใดออกมาได้อีก

ทว่าระหว่างที่ได้ยินเสียงคนผู่้นั้นร้องโหยหวนก่อนตัาย เนี่ย เทียนก็ฟังออกถึงความอันตัรายแล้ว

เขาจึงสร้างลูกปราณวิญญาณขึ้นมาโจมตัีใส่เสี้ยวหลินอีกหนึ่ง ลูกโดยไม่คิดให้มากความ ก่อนจะถอยกรูดออกไปทันที หมายจะใช้ ความเร็วที่มากที่สุดเผ่่นหนีไปให้ไกลจากเสี้ยวหลินผู่้ประหลาดคนนี้

“ผู่้หญิงคนนั้นของคมเขี้ยวยอมจ่ายค่าตัอบแทนมหาศาลเพื่อ จัดการกับเจ้า” เสี้ยวหลินขมวดคิ้วแน่น “เดิมทีน่ะนะ ข้ากับคมเขี้ยวก็ไม่ ได้สนิทสนมอะไรกัน แถมข้ายังเกลียดขี้หน้าพวกเขามากด้วย แตั่เจ้าดัน มาเป็นขุนนางตั่างถิ่นของกะโหลกเลือด แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ลึกล้ำากับ เจ้าลูกหมาไฉ่โยวนั่น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็ย่อมไม่คิดปฏิเสธโอกาสที่จะเล่น งานกะโหลกเลือดอยู่แล้ว”

เนี่ยเทียนไม่คิดจะอยู่ฟังคำาพูดไร้สาระของเขา หลังได้รู้จากปาก ของคนสุดท้ายที่ตัายไปว่าเขาถูกคมเขี้ยวเชิญตััวให้มาจัดการกับตันโดย เฉพาะจึงตััดสินใจถอนตััวอย่างเด็ดเดี่ยวทันที

เสี้ยวหลินเอ่ยจบ เนี่ยเทียนก็บินทะยานออกไปได้หลายร้อย เมตัรแล้ว แถมยังเพิ่มความเร็วมากขึ้นเรื่อยๆ จนทิ้งระยะห่างจากเขา

ทว่าดูเหมือนเสี้ยวหลินผู่้นั้นจะไม่กังวลเลยสักนิด

เสี้ยวหลินผู่้มีหน้าตัาธรรมดา สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครั้ง อยู่ๆ ร่างของเขาก็พองขยายขึ้นมาคล้ายลูกกลมที่ถูกสูบลมจนเตั็ม ก่อนจะฟีบ แบนลงไปอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

ทุกครั้งที่เรือนกายพองขยาย พลังอำานาจบนร่างของเสี้ยวหลิน และปราณเลือดเนื้อในร่างของเขาก็จะไตั่สูงเพิ่มไปอีกหนึ่งระดับ

ทิพย์จักษุข้างหนึ่งที่หยุดอยู่ที่แห่งนี้สัมผ่ัสได้อย่างชัดเจนว่าหลัง จากที่ร่างกายของเสี้ยวหลินผ่่านการพองขยายและฟีบแบนหลายครั้ง ขอบเขตัของเขาก็เปลี่ยนจากกลางสวรรค์ช่วงตั้นไตั่ไปสู่ตั้นสวรรค์ช่วง กลาง!

“บัดซบเอ๊ย! ไม่นึกเลยว่าเจ้าเสี้ยวหลินผู่้นี้จะเป็นผู่้แข็งแกร่ง ขอบเขตัตั้นสวรรค์ช่วงกลาง!”

เนี่ยเทียนที่กำาลังห้อทะยานมีสีหน้าเคร่งเครียด รู้สึกเหมือนว่าตััว เองเจอปัญหาแน่แล้ว

เจ้าเสี้ยวหลินผู่้นี้ก็ไม่รู้ว่าฝึกเวทลับอะไรถึงได้หนีพ้นการรับ สัมผ่ัสที่แม่นยำาของทิพย์จักษุ ทั้งยังกดตับะตััวเองให้อยู่ที่แค่กลางสวรรค์ ช่วงตั้น ทำาให้เขาถูกปิดหูปิดตัาจนทะเล่อทะล่าเข้ามา

“ฟิ้ว!”

เสี้ยวหลินที่ตับะฟื้นคืนกลับมาเป็นดังปกตัิแค่นเสียงเย็นหนึ่งครั้ง ก่อนจะวิ่งลอดทะลุไปตัามลำาแสงที่สาดกระเซ็นอย่างรวดเร็วราวกับ สายฟ้าแลบ

และเพียงแค่พริบตัาเดียวระยะห่างระหว่างเขาและเนี่ยเทียนก็ ขยับเข้ามาใกล้อีกหลายสิบเมตัร

เสี้ยวหลินจ้องเขม็งไกลๆ ไปที่ร่างของเนี่ยเทียน มุมปากยกเป็น รอยยิ้มคล้ายแมวที่กำาลังไล่จับหนู ทั้งยังเลียริมฝึีปากด้วยท่าทีเหี้ยมโหด นัยน์ตัาเผ่ยความอำามหิตัออกมาให้เห็นช้าๆ

“ไอ้หนู เจ้าผ่ิดที่ไม่ควรมีความสัมพันธ์ลึกล้ำากับกะโหลกเลือด มากเกินไป”

เสียงของเขาดังลอยมาไกลๆ จากทางด้านหลัง ฟังแล้วคล้าย เสียงที่กระซิบกระซาบอยู่ริมหู ทว่าระยะห่างระหว่างเขากับเนี่ยเทียนกลับ ยังไกลนับพันกว่าเมตัร

สายตัาเขาคมกริบดุจเหยี่ยว หลังจากเล็งตััวเนี่ยเทียนไว้แล้ว ไม่ ว่าเนี่ยเทียนจะหลบเลี่ยงอย่างไรก็ล้วนหนีไม่พ้นสายตัาของเขาไปได้

ปราณลึกลับระลอกหนึ่งถูกปลดปล่อยออกมาจากบนร่างของ เขาจึงราวกับมีเส้นใยเส้นหนึ่งที่มองไม่เห็นตัามหลังเนี่ยเทียนไป และ จับตัามองเขาอย่างไม่คลาดสายตัา

เนี่ยเทียนอาศัยเนินเขาที่สูงๆ ตั่ำาๆ เปลี่ยนแปลงทิศทางอย่างตั่อ เนื่อง พยายามจะสลัดเขาให้หลุด

ทว่าเขากลับตัามตัิดไม่ปล่อย อีกทั้งยังขยับเข้ามาใกล้เนี่ยเทียน มากขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานก็ห่างกันแค่หลายร้อยเมตัร

เห็นว่าเขายิ่งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เนี่ยเทียนก็มีสีหน้ามืดคล้ำา กระตัุ้นพลังงานมากมายหลายธาตัุในมหาสมุทรวิญญาณจุดตัันเถียนอย่าง ตั่อเนื่อง

พลังวิญญาณกรอกเทเข้าไปในขาทั้งสองข้างของเขาอย่างบ้า คลั่ง ท่าทางที่เขาพุ่งตััวไปข้างหน้าราวกับนกที่บินพุ่งฉิวอยู่กลางอากาศ เมื่อปลายเท้ากระทบกับพื้นเบาๆ ก็ราวกับลูกธนูที่แล่นออกจากคันศร

เขาห้อตัะบึงอย่างเตั็มกำาลังแล้ว ทว่าเสี้ยวหลินที่อยู่ด้านหลัง ของเขากลับหัวเราะเบาๆ เสียงยังคงดังอยู่ข้างหูของเขา “ไอ้หนู เจ้าหนี ไม่พ้นหรอก ข้ายอมรับว่าเจ้าเร็วยิ่งกว่าไอ้พวกลูกหมากลางสวรรค์ช่วงตั้น คนอื่นๆ มากนัก แถมฝึีมือก็แข็งแกร่งกว่าไม่น้อย”

“แตั่แล้วอย่างไรเล่า?”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่เคยฝึกฝึนเวทคาถาที่ช่วยให้เคลื่อนย้าย ร่างได้อย่างรวดเร็ว แตั่ตั่อให้ฝึกคาถาวิเศษที่พิเศษจริงก็ไม่มีประโยชน์มาก นัก ขอบเขตัเจ้าก็แค่นั้น ห่างชั้นกับข้าเกินไป สุดท้ายผ่ลลัพธ์ก็เหมือน เดิม”

“ข้าใกล้จะตัามเจ้าทันแล้ว ข้าจะจับตััวเจ้าเป็นๆ แล้วเอาไปส่ง ให้ถึงมือผู่้หญิงคนนั้นของคมเขี้ยว”

“ผู่้หญิงคนนั้นปล่อยคำาพูดออกมาไว้นานแล้วว่าเมื่อใดที่เจ้าอยู่ ในเงื้อมมือนาง นางจะให้เจ้าได้ลิ้มรสกับการทารุณกรรมทุกชนิดที่มีในโลก จนกว่าจะตัายไป”

“…”

เสี้ยวหลินที่อยู่ด้านหลังเนี่ยเทียน ใช้คำาพูดมากระตัุ้นเนี่ยเทียน ไม่หยุด ทั้งยังขยับระยะห่างเข้ามาใกล้อย่างตั่อเนื่อง หมายจะโจมตัี ปณิธานในการตั่อสู้ของเนี่ยเทียนให้พังทลาย ให้เนี่ยเทียนไม่สามารถแสดง ความสามารถใดๆ ออกมาได้เพราะจิตัใจวุ่นวาย

เมื่อเป็นเช่นนี้เขาก็จะบรรลุวัตัถุประสงค์ได้รวดเร็วขึ้น และ ง่ายดายมากขึ้น

“เวทคาถาที่ช่วยให้เคลื่อนย้ายร่างได้อย่างรวดเร็ว?”

เนี่ยเทียนที่หนีเอาชีวิตัรอดพอได้ยินคำาพูดของเสี้ยวหลิน ความ คิดก็บังเกิด แล้วอยู่ๆ ก็พลันนึกถึงคาถาดาวเปล่งประกายที่เพิ่งทำาความ เข้าใจมาเมื่อเร็วๆ นี้

คาถาดาวเปล่งประกายนั้นเขาทำาความเข้าใจมาหลายวันแล้ว

สำาหรับหลักการของคาถาดาวเปล่งประกาย และวิธีการร่ายใช้ เขาล้วนจดจำาได้ขึ้นใจ เพียงแตั่เนื่องจากยุ่งอยู่กับการขยายทะเลสาบหยด ดาวจึงยังไม่ทันได้ทดลอง

ตัอนนี้เมื่อเสี้ยวหลินเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ หากปล่อยให้เจ้า คนขอบเขตัตั้นสวรรค์ช่วงกลางผู่้นี้จับตััวได้คงยากที่เขาจะมีชีวิตัรอดกลับ ไปยังเมืองโพ่เมี่ย

เขาถึงขั้นรู้สึกด้วยว่าตัอนนี้ซงลี่แห่งคมเขี้ยวก็คงได้รับข้อความ แล้ว ซึ่งบางทีนางอาจจะกำาลังเร่งรุดตัามมา หรือไม่ก็แฝึงตััวอยู่บริเวณ ใกล้เคียงเพื่อรอจัดการตัน

“ตั้องสลัดคนผู่้นี้ให้พ้นให้ได้! ไม่สนแล้ว ตั่อให้ไม่ได้บรรลุอย่าง ทะลุปรุโปร่งก็ตั้องกระตัุ้นใช้คาถาดาวเปล่งประกาย ดูสิว่าจะสามารถ เปลี่ยนแปลงสถานการณ์ได้หรือไม่!”

เขาแอบตััดสินใจกับตััวเอง และขณะที่กำาลังห้อเตั็มเหยียดก็โยก ย้ายพลังดวงดาวจากในน้ำาวนดวงดาวมาใช้