ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 3 เหตุการณ์เลวร้ายที่สุด้ในประวัติศาสตร์ของตระกูลเนี่ย!

“โครม!”

เด้มกคนหนึ่งที่ขวางหน้าเนี่ยเทียน ถูกเนี่ยเทียนชนโครมจน ล้มลงไปกองอยู่บนพื้นในพริบตา

เด้มกคนนั้นกมคือเนี่ยหย่วน หลานของเนี่ยหนันซาน หลัง จากเนี่ยหย่วนล้มก้นจ้ำาเบ้าลงกับพื้นกมร้อง “แง แง” เสียงด้ังทันที

เนี่ยเทียนไม่มองแม้แต่หางตา ถึงขนาด้วิ่งข้ามร่างของเนี่ย หย่วนไปตรงๆ โด้ยไม่คิด้จะเลี่ยงหลบด้้วยซ้ำา

และเท้าขวาของเนี่ยเทียนกมด้ันเหยียบลงไปบนมือของเนี่ย หย่วนอย่างพอด้ิบพอด้ี ทำาให้เสียงร้องของเนี่ยหย่วนยิ่งน่าสลด้ใจมา กกว่าเด้ิม

เนี่ยหนันซานที่เพิ่งจะเงียบสงบลงได้้ รวมไปถึงเนี่ยชิวผู้ เป็นบิด้าของเนี่ยหย่วน ด้้วยความสงสารลูกหลาน สีหน้าจึงมืด้คล้ำา ลงทันใด้

เพียงแต่ว่าการปะทะกันระหว่างแย่งชิงอาวุธวิเศษของเด้มก ทุกคนที่เข้าร่วมงานฉลองจับฉลากนั้นถือเป็นเรื่องที่เกิด้ขึ้นประจำา แม้ว่าเนี่ยหนันซานและเนี่ยชิวจะเตมไปด้้วยความไม่พอใจ ทว่าต่างกม ทนข่มกลั้นเอาไว้ ไม่ได้้ระเบิด้อารมณ์ออกมา

“เนี่ยเทียน ระวังหน่อยสิ!” เนี่ยเฉี่ยนรีบห้ามปรามเสียงสูง

ทว่าดู้เหมือนเนี่ยเทียนจะไม่ได้้ยินเสียงเรียกของเนี่ยเฉี่ยน หลังจากผ่านเนี่ยหย่วนไปได้้กมพุ่งทะยานเข้าหาอาวุธวิเศษชิ้นหนึ่งที่ อยู่ใกล้เขาที่สุด้ทันควัน

ระหว่างทาง เด้มกอีกคนของตระกูลเนี่ยกำาลังมองถุงมือซึ่ง เปล่งประกายแสงสีแด้งด้้วยด้วงตาระยิบระยับ ขณะที่เด้มกคนนั้น ค่อยๆ ยื่นมือออกไปหา ปลายนิ้วของเขากมค่อยๆ ปล่อยแสงสีแด้ง ออกมา

เหมนได้้ชัด้ว่าธาตุในการฝึกฝนของเด้มกคนนั้นสอด้คล้องกับ คลื่นพลังวิญญาณที่แฝงเร้นอยู่ในถุงมือทุกประการ

“นั่นคือบุญบารมีของเลี่ยงเอ๋อ!” คนในตระกูลเนี่ยคนหนึ่ง มีสีหน้าตื่นเต้น ฮึกเหิมขึ้นมาทันใด้

หลิวเหยี่ยนและคนอื่นๆ ของตระกูลเนี่ยทุกคนล้วนมอง ออกในปราด้เด้ียวว่า ถุงมือเปล่งประกายสีแด้งชิ้นนั้นคืออาวุธวิเศษที่ จำาเป็นสำาหรับเนี่ยเลี่ยง

หลิวเหยี่ยนพยักหน้าน้อยๆ กล่าวเบาๆ : “ธาตุไฟ…”

ยามนี้ทุกคนล้วนสังเกตเหมนว่า มือเลมกๆ ของเนี่ยเลี่ยงใกล้ จะคว้าถุงมือนั้นเอาไว้ได้้แล้ว

ทว่าเวลานี้เอง ขณะที่เนี่ยเลี่ยงกำาลังจะคว้าถุงมือชิ้นนั้น เนี่ยเทียนซึ่งวิ่งทะยานมาตลอด้ทางกมใช้พลังพุ่งโจมตีกระแทกเนี่ย เลี่ยงให้ล้มลงไปกองกับพื้น

ยังไม่ทันที่เนี่ยเลี่ยงซึ่งกำาลังงงงันจะร้องไห้ออกมา เนี่ย เทียนที่คว้าถุงมือชิ้นนั้นเอาไว้ได้้กมหัวเราะโอ้อวด้เสียงด้ัง

ขณะที่เนี่ยเทียนหัวเราะอย่างเบิกบาน เนี่ยเลี่ยงที่เพิ่งจะมี ปฏิกิริยาตอบสนองกมเริ่มตะเบมงเสียงกรีด้ร้อง: “แง แง! ของข้า ของ ข้า…”

ใบหน้าลำาพองใจและเสียงหัวเราะสนุกสนานของเนี่ยเทียน ใบหน้าตะลึงลานและเสียงร้องไห้ของเนี่ยเลี่ยง กลายเป็นการเปรียบ เทียบที่เหมนเด้่นชัด้

“สารเลว!” เนี่ยเว่ยบิด้าของเนี่ยเลี่ยง ยอด้ฝีมือผู้เป็นญาติ ในตระกูลเนี่ย สีหน้ามืด้ทะมึน หลังจากด้่าเบาๆ หนึ่งคำา กมพูด้ขึ้น อย่างอด้ไม่ไหว: “ถุงมือชิ้นนั้นไม่สอด้คล้องกับธาตุในการฝึกของเนี่ย เทียน บนร่างของเนี่ยเทียนไม่มีคลื่นพลังวิญญาณที่สอด้คล้องกับ อาวุธวิเศษแม้แต่เส้นเด้ียว ต่อให้เขาแย่งเอาอาวุธไปได้้แล้วจะมี ประโยชน์อะไร?”

หลิวเหยี่ยนจากสำานักหลิงอวิ๋น มองเหมนว่าเนี่ยเทียนแย่ง ชิงถุงมือไปจากมือของเนี่ยเลี่ยงกมแย้มยิ้ม

เขาหลุด้หัวเราะออกมา ขณะที่กำาลังจะเอ่ยปาก พูด้ปลอบใจกลับพบว่าเนี่ยเทียนซึ่งเมื่อครู่นี้เพิ่งจะแย่งถุงมือไปได้้ หลังจากหัวเราะอย่างเบิกบานใจแล้วกมพุ่งร่างเข้าใส่อาวุธอีกชิ้นที่อยู่ ใกล้ทันที

ขณะที่เนี่ยเลี่ยงกำาลังทั้งร้องทั้งตะโกนอยู่นั้น เนี่ยเทียนที่ สวมถุงมือสีแด้งไว้บนมือเสรมจสรรพกมทะยานเข้าหากระบี่เล่มสั้นสีฟอา อีกครั้ง

ยามนี้ เด้มกอีกคนของตระกูลเนี่ย ใบหน้าเตมไปด้้วยรอยยิ้ม คว้าจับกระบี่สั้นเล่มนั้นเอาไว้ได้้แล้ว และขณะที่เขาคว้ากระบี่สั้นสี ฟอาเล่มนั้นไว้ในมือ คลื่นแสงสีฟอาสด้ใสกมพลันกะพริบวาบขึ้นมาระ หว่างผิวเนื้อของเขาที่สัมผัสเข้ากับตัวกระบี่สั้น

เขาอ้าปากกว้าง สีหน้าปลื้มปิติ กำาลังจะใช้เสียงหัวเราะมา แสด้งถึงความยินด้ีในหัวใจ เนี่ยเทียนกลับพุ่งเข้าใส่ราวพายุคลั่ง

เนี่ยเทียนที่เหมนได้้ชัด้ว่ารูปร่างแขมงแกร่งกว่ามาก หัวเราะ ฮ่าๆ เอื้อมมือออกไปแย่งกระบี่สั้นสีฟอาที่เขาจับไว้แน่นมาครอง

เด้มกที่อาวุธวิเศษหลุด้ออกจากมือ หลังจากอึ้งไปครู่กม พยายามจะคว้ากระบี่สั้นคืนมาจากมือเนี่ยเทียน แต่กลับถูกเนี่ยเทียน ผลักจนล้มลงบนพื้น

“แง แง!”

เสียงร้องแหลมบาด้หูของเด้มกอีกคนด้ังขึ้นมาในโถงใหญ่ ของตระกูลเนี่ย

“บังอาจ! เจ้าเด้มกร้ายกาจผู้นี้บังอาจเกินไปแล้ว!” ญาติอีก คนของตระกูลเนี่ยหนวด้กระด้ิก เบิกตาถลน โกรธจนแทบอยากจะ พุ่งเข้าไปในสนามเสียเด้ี๋ยวนี้

เนี่ยเทียนที่ติด้ใจรสชาติของการแย่งชิง ไม่ได้้สนใจเขา แม้แต่นิด้ ยังคงบุกตะลุยไปทั่วสนามราวกับรอบกายไร้ผู้คน ภายใน ระยะเวลาสั้นๆ กมแย่งชิงเอาอาวุธวิเศษทั้งหมด้ที่เหลืออยู่อย่างมีด้ พัด้ กระดู้กสัตว์ ไม้เท้า และไข่มุกมาครองได้้ทั้งหมด้

คนในตระกูลเนี่ยที่เข้าร่วมงานฉลองจับฉลากหลายคน ยามนี้ล้วนเบิกตากว้างอ้าปากค้าง สายตาที่มองเนี่ยเทียนราวกับ สายตาที่ใช้มองปีศาจร้าย

เสียงร้องไห้ของเด้มกทั้งเจมด้คน รวมไปถึงเสียงด้่าของบิด้า พวกเขา ด้ังขึ้นๆ ลงๆ ระงมไปทั่วโถงใหญ่

เนี่ยเทียนที่แย่งชิงอาวุธทั้งเจมด้ชิ้นมาได้้ มือสองข้างไม่ สามารถถือได้้หมด้ ด้ังนั้นจึงวางอาวุธวิเศษกองเอาไว้ด้้วยกัน ส่วน ตัวเองกมคุกเข่าลงลูบไล้อาวุธทุกชิ้นพร้อมหัวเราะเอิกอากไม่หยุด้ นัยน์ตาเตมไปความพึงพอใจและลำาพองใจ

ทว่าทุกคนล้วนเหมนอย่างชัด้เจนว่า เมื่อมือเลมกๆ อวบอ้วน ของเขาสัมผัสโด้นอาวุธวิเศษทั้งเจมด้ชิ้น พลังวิญญาณของอาวุธ แต่ละชิ้นกลับไร้ซึ่งการเปลี่ยนแปลง

นี่หมายความว่า อาวุธวิเศษเจมด้ชิ้นที่เขาแย่งชิงมา แท้จริง แล้วไม่มีชิ้นใด้ที่สอด้คล้องกับธาตุในการฝึกบำาเพมญตบะของเขา

เหมนได้้ชัด้ว่าเขากมแค่ต้องการทำาลายกฎตามอำาเภอใจ เท่านั้น!

เด้มกตระกูลเนี่ยเจมด้คนซึ่งกำาลังร่ำาไห้หลังจากถูกแย่งชิง อาวุธวิเศษล้วนไปรวมตัวกันอยู่รอบกายเนี่ยเทียน มองอาวุธที่มีธาตุ สอด้คล้องกับพวกเขาซึ่งทำาให้พวกเรารู้สึกสบายตาปริบๆ พยายาม จะเอากลับคืนมา

“ของข้า ของข้าทั้งหมด้…” เนี่ยเทียนหันขวับกลับมา มือ ไม้โบกสะบัด้ทำาท่าประกอบพลางเอมด้ตะโรเสียงอ้อแอ้ไปด้้วย

เนี่ยหงที่มองไข่มุกสีเขียวเมมด้นั้นด้้วยสายตาละโมบ เด้ิน เข้ามาใกล้ทีละก้าว คิด้จะเด้ินผ่านตัวเนี่ยเทียนไปเอาไข่มุกเมมด้นั้น กลับคืนมา

“ผลั่ก!”

เนี่ยเทียนโบกหมัด้ กำาปั้นอ้วนกลมกระแทกลงบนใบหน้า เนี่ยหงอย่างไม่เกรงใจ เนี่ยหงถูกต่อยจนก้นจ้ำาเบ้าลงไปกับพื้น ทั้ง ร้องทั้งตะโกนเสียงด้ังยิ่งกว่าเด้ิม

เด้มกอีกหกคนที่เหลือซึ่งกำาลังเด้ินเข้ามาใกล้มองเหมนท่าทาง ของเนี่ยเทียนที่ราวกับราชาปีศาจปะปนอยู่บนโลกมนุษย์ ด้วงตาทุก คนล้วนฉายแววหวาด้กลัว แต่ละคนยืนล้อมเนี่ยเทียน จ้องเขมมงไป ยังอาวุธที่เด้ิมทีควรเป็นของพวกเขา แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปแย่ง อีก

“กำาเริบเสิบสานเกินไปแล้ว! ข้าเคยเข้าร่วมงานเลี้ยงจับ ฉลากมากมตั้งหลายครั้ง ยังไม่เคยเหมนเด้มกคนไหนร้ายกาจขนาด้นี้มา ก่อน!” “เจ้าเด้มกสารเลว! อาวุธวิเศษเจมด้ชิ้น ไม่มีชิ้นใด้ที่ สอด้คล้องกับธาตุในการฝึกฝนของเขา เขากลับไม่ยอมปล่อยไป แม้แต่ชิ้นเด้ียว ยึด้ครองเอาไว้เองหมด้! ตระกูลเนี่ยของเรา นับตั้งแต่ มีประวัติการณ์มา ไม่เคยเกิด้เหตุการณ์เลวร้ายเช่นนี้มาก่อน!”

“พี่น้องตระกูลเด้ียวกันต้องรักและดู้แลซึ่งกันและกัน ห้าม เหมนแก่ตัวเด้มด้ขาด้! ทว่าเขากลับด้ีนัก ไม่เพียงแต่กินเนื้อคนเด้ียว แม้แต่น้ำาแกงกมยังไม่เหลือให้คนอื่นกินสักคำา! ช่างกำาเริบเสิบสานยิ่ง นัก ไม่เคารพกฎกติกาเลยแม้แต่นิด้เด้ียว!”

เนี่ยเป่ยชวนและเนี่ยหนันซานได้้ยินเสียงร่ำาไห้และเสียงด้่า ขรมในห้องโถงใหญ่ สีหน้ากมยิ่งมืด้คล้ำาราวกับน้ำาครำา

เนี่ยเฉี่ยนยืนอยู่หน้าประตู มองเนี่ยเทียนที่หัวเราะลำาพอง ใจเสียงด้ังด้้วยสีหน้าร้อนรน แอบโกรธเคืองเนี่ยเทียนที่สร้างความ วุ่นวาย ล่วงเกินทุกคนในตระกูลเนี่ย

นางมองไปยังบิด้าอย่างเนี่ยตงไห่ด้้วยท่าทางน่าสงสาร แต่ กลับเหมนว่าเนี่ยตงไห่ได้้แต่ยิ้มเจื่อน ปวด้หัวและกระอักกระอ่วนไม่ ต่างกัน คล้ายไม่รู้ว่าควรจะยุติเรื่องราวอย่างไรจึงจะด้ี

“คือว่า…”

หลิวเหยี่ยนที่มองอยู่นาน เอ่ยปากเสียงเบา เมื่อคำาพูด้นี้ด้ัง ขึ้น เสียงเอะอะโวยวายในห้องโถงใหญ่กมสงบเงียบลงทันตาเหมน

คนตระกูลเนี่ยที่ใบหน้าเตมไปด้้วยความโกรธเคือง ย้าย สายตาออกจากร่างของเนี่ยเทียนมามองหลิวเหยี่ยน

หลิวเหยี่ยนกระแอมไอเบาๆ หนึ่งครั้ง มองทุกคนด้้วยรอย ยิ้ม กล่าวว่า: “เด้มกน้อยเล่นซนกัน กม…ถือว่าน่าสนใจด้ี ส่วนของเล่น เจมด้ชิ้นนั้น ตามความเหมนของข้า แน่นอนว่าเนี่ยเทียนย่อมไม่สามารถ ยึด้ครองได้้ทั้งหมด้ เอาอย่างนี้แล้วกัน ให้เนี่ยเทียนเกมบไว้ชิ้นหนึ่ง ส่วนที่เหลือคืนให้กับเด้มกๆ เหล่านั้น เรื่องนี้กมให้จบกันไป พวกเจ้าว่า อย่างไร?”

“ท่านหลิวว่าเช่นไร พวกเรากมทำาตามนั้น” เนี่ยตงไห่เหมน เขาช่วยผ่อนคลายบรรยากาศให้กมแอบถอนหายใจกับตัวเอง รีบพูด้: “เนี่ยเทียน เจ้าอย่าทำาตัวเหลวไหล อาวุธเหล่านั้น เจ้าเลือกได้้เพียง ชิ้นเด้ียว! ชิ้นที่เหลือต้องคืนให้พวกพี่ๆ น้องๆ ต่อไปห้ามทำาตัว บุ่มบ่ามเอาแต่ใจอีก!”

“พวกเจ้าล่ะ?” หลิวเหยี่ยนหันไปมองคนอื่นๆ ของตระกูล เนี่ย

ภายใต้การจับตามองของเขา คนตระกูลเนี่ยที่ก่อนหน้านี้ โวยวายว่าต้องลงโทษเนี่ยเทียนให้ได้้ ยามนี้ได้้แต่พยักหน้าอย่างจำาใจ ต่างพูด้ว่าให้ทำาตามประสงค์ของเขา

“แบบนี้กมด้ี” หลิวเหยี่ยนพยักหน้าน้อยๆ ด้้วยรอยยิ้ม มอง เนี่ยเทียนด้้วยสายตาลึกล้ำาหนึ่งครั้ง กล่าวด้้วยเสียงอ่อนโยน: “เอา ล่ะ ฟังคำาของลุงหลิว เจ้าเลือกอาวุธที่ตัวเองชอบมาหนึ่งชิ้น ชิ้นที่ เหลือต้องคืนให้กับพี่ชายน้องชายเหล่านั้น”

เนี่ยเทียนมุ่ยปาก ใบหน้าเตมไปด้้วยความไม่ยินยอม แอบ เหลือบมองเนี่ยเฉี่ยน

เนี่ยเฉี่ยนถลึงตาดุ้ๆ ใส่เขาหนึ่งครั้ง “ถ้ากล้าก่อเรื่องอีก คอยดู้ว่าข้าจะจัด้การกับเจ้ายังไง!”

เนี่ยเทียนหด้หัวลงคล้ายกลัวเนี่ยเฉี่ยนคนเด้ียว และกมไม่ หันไปมองด้้านหลังให้เสียเวลา เอื้อมมือเข้าไปในกองอาวุธวิเศษ ส่งเด้ช หยิบเอากระดู้กสัตว์ชิ้นหนึ่งมาได้้แล้วกมหลีกทางให้ทันที

ท่าทางไม่สนใจใยด้ีของเขาทำาให้ทุกคนตระหนักได้้ทันทีว่า เขาไม่ได้้ให้ความสำาคัญกับอาวุธทั้งเจมด้ชิ้นเท่าไหร่นัก

สิ่งที่ทำาให้เขามีความสุข ดู้เหมือนจะ…มีเพียงขั้นตอน ระหว่างการแย่งชิงกับทุกคนเท่านั้น

มองเหมนว่าสิ่งที่เขาหยิบมาคือกระดู้กสัตว์ที่มีระด้ับต่ำาสุด้ ด้วงตาของคนตระกูลเนี่ยทุกคนกมเปล่งประกายวาบ ในใจแอบเย้ย หยันความโง่เขลาเบาปัญญาของเขา ขณะเด้ียวกันสีหน้าที่บูด้บึ้งมืด้ ทะมึนกมค่อยๆ คลายลงด้้วย

“อู้ว!”

และเมื่อเขาหลีกทางให้ เด้มกตระกูลเนี่ยซึ่งอด้รนทนไม่ไหว อยู่นานแล้ว ในที่สุด้กมกล้าเฮโลกันเข้าไปแย่งชิงอาวุธวิเศษหกชิ้นที่ เหลือซึ่งตัวเองเลมงเอาไว้ตั้งแต่แรก