ราชา ผู้สยบสองภพ แห่งสวรรค์และปฐพี - บทที่ 4 ความฉงนของหลิวเหยี่ยน

หลังเที่ยง

เนี่ยเฉี่ยนที่บ่นเสียงขรมอยู่พักใหญ่ เหมนว่าเนี่ยเทียนนอน หลับปุ๋ยไปแล้วหลังจากได้้กินจนพุงกาง นางจึงต้องหยุด้บ่นอย่างไม่ เตมใจ

กระดู้กสัตว์ชิ้นนั้นที่เนี่ยเทียนเอากลับมาจากงานเลี้ยงจับ ฉลาก ถูกเขากุมไว้ในมืออยู่ตลอด้เวลา ทว่าเนี่ยเฉี่ยนกลับไม่พบร่อง รอยการตอบรับของพลังวิญญาณใด้ๆ ระหว่างเนี่ยเทียนและกระดู้ก สัตว์ชิ้นนั้น

“โง่จริงๆ แย่งเอาอาวุธระด้ับสูงมาได้้มากมายขนาด้นั้น สุด้ท้ายกลับไม่รู้จักเลือกของด้ีๆ …” เนี่ยเฉี่ยนพึมพำาเสียงเบา

“ไม่มีประโยชน์หรอก ต่อให้เขาเอาไข่มุกที่มีระด้ับสูงสุด้ เมมด้นั้นมากมไม่มีประโยชน์อันใด้กับเขา อาวุธวิเศษเจมด้ชิ้นนั้น ไม่มีชิ้น ใด้ที่เหมาะสมกับเขา ให้เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงจับฉลาก ข้ากมรู้แต่แรก แล้วว่าจะไม่ได้้ผลพวงอะไรกลับมา” และเวลานี้เอง เสียงของเนี่ยตง ไห่กมด้ังมาจากนอกประตู

“ท่านพ่อ ท่านหลิว” ตอนที่เนี่ยเฉี่ยนหันกลับไปมองกมพบ ว่าเนี่ยตงไห่และหลิวเหยี่ยนจากสำานักหลิงอวิ๋นเด้ินเข้ามาพร้อมกัน

เนี่ยตงไห่มองเนี่ยเทียนที่กำาลังนอนกางแขนกางขาหลับฝัน หวานอยู่บนเตียงด้้วยสายตารักใคร่เอมนดู้ ถอนหายใจเสียงเบาหนึ่ง ครั้ง กล่าวด้้วยใบหน้ามืด้มน: “หลายวันก่อนข้าได้้ลองทด้สอบดู้แล้ว เพื่อยืนยันถึงคุณสมบัติของพลังในร่างเด้มกคนนี้ ทว่า…”

หยุด้ไปครู่หนึ่งเขากมพูด้ต่อว่า: “บางทีอาจเป็นเพราะพลัง ของข้าไม่เพียงพอ ข้าไม่สามารถสัมผัสได้้ถึงคลื่นพลังที่ควรมีในร่าง ของเขา ตอนนั้นข้ากมรู้แล้วว่าต่อให้เขาเข้าร่วมงานเลี้ยงจับฉลาก สุด้ท้ายกมไม่ได้้ผลพวงใด้กลับคืนมา”

“และเพราะเข้าใจในจุด้นี้ ข้าถึงไม่ช่วงชิงเพื่อให้เขาได้้เข้า ร่วมงานเลี้ยงฉลองจับฉลากตั้งแต่แรก”

เนี่ยเฉี่ยนอึ้งงัน พูด้ด้้วยความเลื่อนลอยเลมกน้อย: “แต่หลัง จากที่ข้าขอร้องท่าน ท่านพ่อกมยัง…”

เนี่ยตงไห่ยิ้มขื่น “ในใจยังรู้สึกไม่ยินยอม ยังคงเพ้อฝันว่า อาจจะมีปาฏิหาริย์เกิด้ขึ้น ทว่าดู้จากสถานการณ์ตอนนี้ ข้าคงหวัง มากเกินไป”

“ข้าผิด้เอง” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวตำาหนิตัวเอง

ยามนี้นางถึงได้้เข้าใจว่าเนี่ยตงไห่เองกมรักเนี่ยเทียนไม่ต่าง ไปจากนาง และในที่สุด้กมได้้เข้าใจว่าเพื่อช่วงชิงเอาโอกาสอันน้อยนิด้

มาให้เนี่ยเทียนแล้ว เนี่ยตงไห่ยอมที่จะปะทะกับทุกคนของตระกูลเนี่ ยอีกครั้ง

ต่อให้เขาจะรู้ด้ีว่าความพยายามของเขา อาจไม่ได้้อะไร กลับคืนมา

“ให้ข้าดู้อย่างละเอียด้หน่อยเถอะ” ระหว่างที่พูด้ หลิวเหยี่ ยนกมเด้ินมาถึงขอบเตียง ยื่นมือไปยังเนี่ยเทียนที่กำาลังหลับสนิท

แสงสีขาวเจิด้จ้าแผ่ออกมาจากกลางฝ่ามือซ้ายของหลิวเห ยี่ยน ความมันขลับละมุนละไมทำาให้มือข้างนั้นของเขาราวกับหยก ขาว

มือข้างนั้นของหลิวเหยี่ยนกด้ลงไปเบาๆ บนท้องของเนี่ย เทียน เขาหรี่ตาลง สีหน้าแน่วแน่ พลังวิญญาณกลางฝ่ามือราวกับ เส้นผมที่ค่อยๆ แทรกซึมจากท้องของเนี่ยเทียนไหลเวียนไปทั่วร่าง ของเขา

เนี่ยเทียนที่หลับสนิทคล้ายรู้สึกสบายตัว ใบหน้าอ้วนกลม จึงมีรอยยิ้มอย่างเป็นสุขปรากฏขึ้น ทั้งยังมีเสียงกรนน้อยๆ ราวกับ กำาลังฝันด้ี

แสงขาวจัด้จ้าราวกับหยกอุ่นค่อยๆ ลอยขึ้นมาจากผิวหนัง ของเนี่ยเทียน ทำาให้เนี่ยเทียนดู้เหมือนตุากตากระเบื้องเคลือบที่อยู่ ภายใต้แสงไฟส่องสว่าง

แต่เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนที่กำาลังมองเนี่ยเทียนกลับขมวด้ คิ้วไม่คลาย

พวกเขารู้ด้ีว่าแสงแวววาวราวกับหยกเหล่านั้นมาจากพลัง วิญญาณของหลิวเหยี่ยน

พลังวิญญาณนั้นไหลวนไปทั่วร่างของเนี่ยเทียนหนึ่งรอบ ในเมื่อไม่ก่อให้เกิด้การเปลี่ยนแปลงใด้กมย่อมหมายความว่าในร่าง กายของเนี่ยเทียนไม่มีคลื่นพลังวิญญาณอีกชนิด้หนึ่งแฝงเร้นอยู่

ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวเหยี่ยนค่อยๆ ด้ึงมือกลับ หันไปมอง เนี่ยตงไห่แล้วส่ายหัว

เนี่ยตงไห่และเนี่ยเฉี่ยนล้วนมีสีหน้าสลด้หด้หู่

“ตามหลักแล้วไม่ควรเป็นเช่นนี้ ข้ารู้จักพรสวรรค์ของศิษย์ น้องหญิงเลมกเป็นอย่างด้ี ไม่เพียงแต่ในเมืองเฮยอวิ๋นเท่านั้น แม้แต่ใน สำานักหลิงอวิ๋นของเราเอง พรสวรรค์ของนางกมโด้ด้เด้่นเป็นที่เลื่องลือ ต่อให้ผูกสัมพันธ์เป็นสามีภรรยากับมนุษย์ธรรมด้าที่ไร้พรสวรรค์ใด้ๆ ลูกของนางกมต้องได้้รับพรสวรรค์ของนางมาส่วนหนึ่ง ไม่ควรจะเป็น เช่นนี้”

ใบหน้าของหลิวเหยี่ยนเองกมเตมไปด้้วยความฉงนสนเท่ห์ “ทว่าข้าตรวจสอบอย่างละเอียด้แล้วรอบหนึ่ง ในร่างของเนี่ยเทียน ไม่มีคลื่นพลังที่พิเศษใด้ๆ อยู่เลยแม้แต่เส้นเด้ียว”

“เฮ้อ…” เนี่ยตงไห่ถอนหายใจยาวหนึ่งครั้ง สีหน้าผิด้หวัง

“แต่ว่า” หลิวเหยี่ยนเปลี่ยนหัวข้อ ขมวด้คิ้วกล่าวว่า: “เลือด้ลมของเนี่ยเทียนกลับเปี่ยมล้นไปด้้วยพลัง ข้ามองออกตั้งแต่ ตอนอยู่ในงานเลี้ยงจับฉลากแล้ว เขาแขมงแกร่งและมีพละกำาลัง มากกว่าเด้มกในวัยเด้ียวกัน เลือด้เนื้อ กระดู้กและเส้นเอมนของเขา เหนียวทนทานเป็นอย่างมาก หากตัด้ประเด้มนของพลังวิญญาณออก ลำาพังเปรียบเทียบแค่เรื่องของพละกำาลังและความห้าวหาญ คนตระ กูลเนี่ยรุ่นเด้ียวกับเขา เกรงว่าคงไม่มีใครสามารถเทียบเคียงได้้”

“แล้วนั่นจะมีประโยชน์อันใด้เล่า?” เนี่ยเฉี่ยนใบหน้า ขมขื่น “เด้มกพวกนั้นตอนนี้ยังเด้มก รอให้พวกเขาโตอีกหน่อย เมื่อ เข้าใจคำาพูด้ของผู้ใหญ่กมจะเริ่มฝึกหลอมพลังวิญญาณ พลังวิญญาณ ต่างหากที่เป็นตัววัด้ความแขมงแกร่งของผู้ฝึกลมปราณ และกมเป็นจุด้ กำาเนิด้ของพละกำาลังอย่างแท้จริง เพียงแค่ความเหี้ยมหาญของเขา จะพาเขาเด้ินไปได้้ไกลแค่ไหนกันเชียว?”

“ข้าเองกมกังวลข้อนี้เหมือนกัน” เนี่ยตงไห่กล่าวเสริม “พวกเด้มกที่ในร่างกายมีพลังวิญญาณลักษณะพิเศษ สามารถฝึกฝน วิชาพลังวิญญาณที่สอด้คล้องกับธาตุในร่างกายได้้ พวกเขาทุกคนจะ พัฒนาไปอย่างรวด้เรมว สร้างรากฐานมั่นคงได้้ตั้งแต่เนิ่นๆ และกมี เพียงเด้มกประเภทนี้เท่านั้นถึงจะมีความหวังฝึกหลอมลมปราณขั้นเก้า

ได้้ก่อนอายุสิบห้า และได้้รับความโปรด้ปรานจากสำานักหลิงอวิ๋นของ พวกท่าน”

“เด้มกอย่างเนี่ยเทียนที่ไม่มีธาตุในการฝึกแสด้งออกมาให้ เหมนชัด้เจน ความเรมวในการฝึกตนของเขาย่อมช้ากว่าคนอื่นเยอะ มาก นี่หมายความว่าตอนเขาอายุสิบห้ากมแทบจะไม่มีทางเหยียบย่าง เข้าสู่ขอบเขตของหลอมลมปราณขั้นเก้าได้้ ประตูใหญ่ของสำานักหลิ งอวิ๋นกมจะไม่มีทางเปิด้ต้อนรับเขาไปตลอด้กาล ไม่สามารถบำาเพมญ ตบะในสำานักหลิงอวิ๋นของพวกท่านได้้ ชีวิตของเขากมจะถูกจำากัด้ให้ อยู่แค่เพียงตระกูลเนี่ยของเราเท่านั้น”

หลิวเหยี่ยนมาหยุด้ยืนอยู่ด้้านหน้าเนี่ยตงไห่ ตบไหล่ปลอบ ใจเขา กล่าวด้้วยคำาพูด้ที่เตมไปด้้วยความจริงจัง: “ไม่เข้าสำานักหลิ งอวิ๋นกมใช่ว่าจะเป็นเรื่องร้ายเสียทีเด้ียว ยอด้ฝีมือของสำานักหลิงอวิ๋ นที่สิ้นชีพก่อนเวลาอันควรระหว่างการฝึกตนมีให้เหมนมากมาย คิด้จะ ไต่ขึ้นสู่จุด้สูงสุด้ แต่ละก้าวที่เด้ินผ่านล้วนเตมไปด้้วยภยันอันตราย ผู้ ที่สามารถผ่านมันไปได้้ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่มีบุญบารมีทั้งสิ้น”

“หากเนี่ยเทียนได้้มีชีวิตอยู่อย่างสงบสุข กมถือว่า เป็นโชคด้ีของเขา”

คำาพูด้เช่นนี้ของหลิวเหยี่ยนทำาให้เนี่ยตงไห่ไพล่นึกถึงเนี่ย จิ่นลูกสาวที่จากไป ใจของเขารวด้ร้าว พูด้ไม่ออกไปชั่วขณะ

“ธุระทางนี้เสรมจสิ้น ข้ากมจะกลับสำานักหลิงอวิ๋นแล้ว ตอนที่ ศิษย์น้องหญิงเลมกอยู่บนภูเขากมีข้าคอยชี้นำาให้แทนท่านอาจารย์ ข้า ให้ความสำาคัญและรักใคร่เอมนดู้ศิษย์น้องหญิงเลมกเป็นอย่างมาก พี่ ใหญ่โปรด้วางใจ คนผู้นั้นที่ทำาร้ายนาง ข้าเองกมจะช่วยตามหาอย่าง สุด้ความสามารถเช่นกัน หากได้้ข่าวเมื่อใด้จะแจ้งให้ท่านทราบ ทันที”

พูด้จบหลิวเหยี่ยนกมตบไหล่เนี่ยตงไห่เบาๆ อีกครั้ง แล้วจึง ก้าวยาวๆ จากไป

“ขอบคุณท่านหลิวที่เมตตา” เนี่ยตงไห่กล่าวขอบคุณ

“ขอบคุณท่านหลิว” เนี่ยเฉี่ยนเองกมรีบพูด้ตาม

เด้ิมทีทั้งสองคนคิด้จะเด้ินไปส่ง ทว่าพอมาถึงหน้าประตูถึง ได้้เหมนว่าหลิวเหยี่ยนยิ่งเด้ินกมยิ่งเรมว พริบตาเด้ียวเงาร่างของเขากม หายไป

“ท่านหลิวมีเมตตากับพวกเราไม่น้อย” เนี่ยตงไห่ลังเลอยู่ ครู่กมขมวด้คิ้วกล่าวว่า: “วันนี้หากไม่เพราะมีท่านหลิวอยู่ คนใน ตระกูลเหล่านั้น…เกรงว่าคงไม่ยอมปล่อยเนี่ยเทียนไปง่ายๆ”

“หลังจากที่ข้ากับเสี่ยวเทียนจากมา คนพวกนั้นมันไม่ยอม เลิกราใช่หรือไม่?” เนี่ยเฉี่ยนกล่าวชิงชัง

เนี่ยตงไห่พยักหน้าช้าๆ “ก่อกวนกันอยู่พักใหญ่เลยล่ะ แต่ละคนล้วนใช้ข้ออ้างว่าเนี่ยเทียนไม่ใช่หลานสายตรง บอกว่าเขา สร้างความวุ่นวายให้กับงานเลี้ยงฉลองจับฉลาก จะให้ข้าลงโทษเขา ให้ได้้ ยังด้ีที่ท่านหลิวช่วยพูด้ คนพวกนั้นถึงไม่กล้าเอาเรื่องต่อ มิ ฉะนั้นลำาพังข้าเพียงคนเด้ียวคงเอาไม่อยู่”

“น่าเสียด้ายที่ท่านหลิวจากไปแล้ว ทั้งยังไม่ได้้มาบ่อยๆ” เนี่ยเฉี่ยนถอนหายใจ

“ขอแค่ข้ายังเป็นประมุขตระกูลเนี่ย จะไม่ยอมให้พวกมัน กำาเริบเสิบสานเด้มด้ขาด้!” เนี่ยตงไห่แค่นเสียง

“กลัวกมแต่ตำาแหน่งของท่านพ่อคงอยู่ได้้อีกไม่นานแล้ว” เนี่ยเฉี่ยนยิ้มขื่น

“อยู่ได้้อีกแค่วันเด้ียว ข้ากมจะอยู่ ยังไงข้ากมต้องทวงคืน ความยุติธรรมมาให้เจ้าและจิ่นเอ๋อร์ให้ได้้!” เนี่ยตงไห่สีหน้าเด้มด้เด้ี่ยว หลังจากทิ้งคำาพูด้ประโยคนี้ไว้กมเด้ินจากไป

มองแผ่นหลังวีรบุรุษยามไม้ใกล้ฝั่งของเขาแล้ว สีหน้าของ เนี่ยเฉี่ยนกมเศร้าอาดู้ร นั่งเหม่อลอยอยู่หน้าประตู

ในห้อง บนร่างของเนี่ยเทียนที่ยังคงหลับลึก แสงจากพลัง วิญญาณหลายเส้นที่หลิวเหยี่ยนทิ้งเอาไว้ยังคงไม่สลายหายไป

ภายใต้ประกายแสงของพลังวิญญาณเหล่านั้น ผิวเนื้อของ เนี่ยเทียนเกิด้การสั่นกระตุกน้อยๆ คล้ายคลื่นน้ำา

ทุกครั้งที่ผิวเนื้อของเขากระตุกเบาๆ หนึ่งครั้ง แสงจาก พลังเหล่านั้นกมจะมืด้สลัวลงไปหลายส่วน ราวกับถูกเลือด้เนื้อของเขา ดู้ด้ด้ึงเอาไปหล่อหลอมด้้วยความละโมบ

ทั้งหมด้นี้ ไม่ว่าจะเป็นหลิวเหยี่ยน เนี่ยตงไห่ หรือเนี่ยเฉี่ย นกมล้วนไม่รับรู้แม้แต่นิด้

ปกติแล้วเนี่ยเทียนจะนอนกลางวันแค่ครึ่งชั่วยามเท่านั้น

ทว่าวันนี้เขากลับนอนหลับลึกผิด้ธรรมด้าไปถึงสองชั่วยาม จนกระทั่งบนร่างของเขาไม่มีแสงจากพลังวิญญาณหลงเหลืออยู่แล้ว เขาถึงได้้ตื่นขึ้นมาด้้วยความผ่อนคลายสบายไปทั้งร่าง